Μ' αρέσει η μυρωδιά του φρεσκοξυσμένου μολυβιού, κι όταν το χαρτί που γράφω είναι καλής ποιότητας διότι πατινάρει όμορφα η μύτη του στυλό.
Μ' αρέσουν τα πολύχρωμα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και οι παλιές καλές κιτς γιρλάντες.
Μ' αρέσουν πολύ οι candid φωτογραφίες.
Μ' αρέσει η οπτική επαφή όταν συζητάω.
Μ' αρέσει να βυθίζω τα δάχτυλά μου σε τσιμέντο, γύψο, άμμο ή άλλα κονιορτοποιημένα υλικά (Με τον ελληνικό καφέ πάντα παίζω λίγο με το κουτάλι πριν πάρω κουταλιά). Στιλλ, δέχεσαι να με αναλάβεις ή είναι αντιδεοντολογικό λόγω "συγγένειας"; Εγώ τους πληρώνω τους θεραπευτές μου, να ξέρεις.
Μ' αρέσει να ακούω γέλια από άγνωστους κι ας μην ξέρω γιατί γελούν.
Μ' αρέσουν οι παρωδίες, τα ειρωνικά σχόλια ακόμη και όταν εγώ είμαι ο δέκτης, φτάνει να μην είναι κακοπροαίρετα. Ή ας είναι αλλά τουλάχιστον να είναι τόσο πετυχημένα ώστε να με κάνουν να γελάσω με τον εαυτό μου.
Μ' αρέσει ο δυνατός αέρας, αρκεί να μην έχει άμμο κοντά.
Μ' αρέσει να περπατάω (αν με αφήσεις μπορεί να τσουλήσω μέχρι το φυλάκιο της Κακαβιάς), και να χορεύω ασταμάτητα (αξέχαστες οι στιγμές που συνειδητοποιείς πως έχει φύγει ο d.j και έχεις μείνει εσύ, η παρέα σου και οι bartenders.)
Μ' αρέσει να τρώω μόνη μου, ήρεμη και αμίλητη. Δεν ευχαριστιέμαι φαί όταν έχω παρέα στο σπίτι ή όταν είμαι έξω και στα αυτιά μου ζουζουνίζει το ψιλοκούβεντο. Σκέτη ιεροσυλία.
Μ' αρέσουν οι αντροπαρέες διότι 9 στις 10 περιπτώσεις είναι και drama-free, 'nuff said.
Μ' αρέσει να πλένω πιάτα (Γερμανία, σου'ρχομαι!)
Μ' αρέσει να είναι βράδυ, κι εγώ να χαζεύω από το λεωφορείο φωτισμένους εσωτερικούς χώρους διαμερισμάτων.
Μ' αρέσει να ξενυχτάω και να κουβεντιάζω με τον εαυτό μου. Φωναχτά. (Στιλλ, Στιλλ είσαι δω; )
Δεν μ' αρέσει να βλέπω τα ίδια μούτρα κάθε μέρα. Βαριέμαι εύκολα τους ανθρώπους ή μάλλον βαριέμαι να ακούω τα προβλήματά τους (ο Θεός να τα κάνει).
Δεν μ' αρέσει το Πάσχα και η ζέστη.
Δεν μ' αρέσουν οι Ελληνάρες που σκάνε στην παραλία και αφήνουν να πάρει το κύμα φτυαράκια και άλλα παιχνιδάκια, ή αφήνουν πίσω τους αποτσίγαρα και άλλα σκουπίδια. Είμαι ικανή να παίξω ξύλο. Δεν μ' αρέσει που οι ίδιοι άνθρωποι μπαίνουν σφήνα την ώρα που ανοίγουν οι πόρτες του μετρό ή του λεωφορείου και δεν μπορούμε εμείς οι "νορμάλ" να κατέβουμε. Δεν μ' αρέσει που πάλι οι ίδιοι άνθρωποι κάθονται στις κυλιόμενες σκάλες στην αριστερή πλευρά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. (Μπρρρ ξεγοφιασμένο στραβάδι, τα αγαλματάκια ακούνητα κάθονται στα δεξιά).
Δεν μ' αρέσουν τα ασανσέρ, προτιμώ πάντα τις σκάλες, και…
Η συνέχεια στην βιογραφία μου
)
Μ' αρέσουν τα πολύχρωμα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και οι παλιές καλές κιτς γιρλάντες.
Μ' αρέσουν πολύ οι candid φωτογραφίες.
Μ' αρέσει η οπτική επαφή όταν συζητάω.
Μ' αρέσει να βυθίζω τα δάχτυλά μου σε τσιμέντο, γύψο, άμμο ή άλλα κονιορτοποιημένα υλικά (Με τον ελληνικό καφέ πάντα παίζω λίγο με το κουτάλι πριν πάρω κουταλιά). Στιλλ, δέχεσαι να με αναλάβεις ή είναι αντιδεοντολογικό λόγω "συγγένειας"; Εγώ τους πληρώνω τους θεραπευτές μου, να ξέρεις.
Μ' αρέσει να ακούω γέλια από άγνωστους κι ας μην ξέρω γιατί γελούν.
Μ' αρέσουν οι παρωδίες, τα ειρωνικά σχόλια ακόμη και όταν εγώ είμαι ο δέκτης, φτάνει να μην είναι κακοπροαίρετα. Ή ας είναι αλλά τουλάχιστον να είναι τόσο πετυχημένα ώστε να με κάνουν να γελάσω με τον εαυτό μου.
Μ' αρέσει ο δυνατός αέρας, αρκεί να μην έχει άμμο κοντά.
Μ' αρέσει να περπατάω (αν με αφήσεις μπορεί να τσουλήσω μέχρι το φυλάκιο της Κακαβιάς), και να χορεύω ασταμάτητα (αξέχαστες οι στιγμές που συνειδητοποιείς πως έχει φύγει ο d.j και έχεις μείνει εσύ, η παρέα σου και οι bartenders.)
Μ' αρέσει να τρώω μόνη μου, ήρεμη και αμίλητη. Δεν ευχαριστιέμαι φαί όταν έχω παρέα στο σπίτι ή όταν είμαι έξω και στα αυτιά μου ζουζουνίζει το ψιλοκούβεντο. Σκέτη ιεροσυλία.
Μ' αρέσουν οι αντροπαρέες διότι 9 στις 10 περιπτώσεις είναι και drama-free, 'nuff said.
Μ' αρέσει να πλένω πιάτα (Γερμανία, σου'ρχομαι!)
Μ' αρέσει να είναι βράδυ, κι εγώ να χαζεύω από το λεωφορείο φωτισμένους εσωτερικούς χώρους διαμερισμάτων.
Μ' αρέσει να ξενυχτάω και να κουβεντιάζω με τον εαυτό μου. Φωναχτά. (Στιλλ, Στιλλ είσαι δω; )
Δεν μ' αρέσει να βλέπω τα ίδια μούτρα κάθε μέρα. Βαριέμαι εύκολα τους ανθρώπους ή μάλλον βαριέμαι να ακούω τα προβλήματά τους (ο Θεός να τα κάνει).
Δεν μ' αρέσει το Πάσχα και η ζέστη.
Δεν μ' αρέσουν οι Ελληνάρες που σκάνε στην παραλία και αφήνουν να πάρει το κύμα φτυαράκια και άλλα παιχνιδάκια, ή αφήνουν πίσω τους αποτσίγαρα και άλλα σκουπίδια. Είμαι ικανή να παίξω ξύλο. Δεν μ' αρέσει που οι ίδιοι άνθρωποι μπαίνουν σφήνα την ώρα που ανοίγουν οι πόρτες του μετρό ή του λεωφορείου και δεν μπορούμε εμείς οι "νορμάλ" να κατέβουμε. Δεν μ' αρέσει που πάλι οι ίδιοι άνθρωποι κάθονται στις κυλιόμενες σκάλες στην αριστερή πλευρά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. (Μπρρρ ξεγοφιασμένο στραβάδι, τα αγαλματάκια ακούνητα κάθονται στα δεξιά).
Δεν μ' αρέσουν τα ασανσέρ, προτιμώ πάντα τις σκάλες, και…
Η συνέχεια στην βιογραφία μου




Ακριβώς! Και κοίτα περίεργο πράγμα, όλοι περιμένουν να μου πουν τα νέα τους την ώρα που θα πάω να φάω. Με αποτέλεσμα να κουνάω το κεφάλι μπουκωμένη, και να καταπίνω όπως όπως για να δώσω απάντηση (αυτό που το πας! θέλουν και απάντηση, δεν τους φτάνει που ακούω). Βάστα ρε άνθρωπε του Θεού, κάτσε να φάω μια μπουκιά να ευχαριστηθώ και μετά βγάλε έκτακτο δελτίο ειδήσεων.