Μ' αρέσει… Δεν μ' αρέσει…

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μου αρεσει οταν διαβαζω κριτικες εστιατοριων ονλαιν, ο ενας λεει τι ευγενικο και εξυπηρετικο προσωπικο και τι ωραιο φαγητο ⭐⭐⭐⭐⭐, και απο κατω ο αλλος να λεει τι αγενεις και ασχετοι σερβιτοροι και τι χαλια φαγητο ⭐⭕⭕⭕⭕ για το ιδιο μερος παντα

Ζωνη του λυκοφωτος φαση
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
συμπληρώνω: ταινίες, θέατρα, μουσική, βιβλία...
Παιδιά, ναι. Εμένα αυτό μου έκανε πάντοτε εντύπωση σε κριτικές... κριτικών π.χ. κινηματογράφου. Όπου εκεί βλέπεις πως πράγματι, η ταινία, όπως κάθε έργο τέχνης, δεν έχει αντικειμενική διάσταση.
 
Πώς γίνεται κάποιος κριτικός κινηματογράφου;
Υποψιάζομαι πως πρέπει να έχει κάποια βασικά χαρακτηριστικά:
1. Περισπούδαστο ύφος
2. Ικανότητα να μιλάει με πλούσιο λεξιλόγιο χωρίς να λέει κάτι κατανοητό και συγκεκριμένο.
3. Μια μικρή (εώς μεγάλη) κακία απέναντι στους δημιουργούς - κρινόμενους (εάν δε, είναι και ο ίδιος αποτυχημένος δημιουργός που το γύρισε σε κριτική, ακόμα καλύτερα).
4. Γνωριμίες σε συγκεκριμένους κύκλους.

Πρόσθετο επιθυμητό προσόν: Κάποια γνώση σε κάποιο βαθμό.
Τί λες ρε συ @Μοκαντάσα αλ Σάφερ, το χεις; (Δεν είναι και εύκολο, ρε γμτο)
 
Δεν μου αρέσουν τα τραπεζομάντηλα, μικρά ή μεγάλα, κυριως εκεινα τα ασπρα με τις δαντέλες, που ακομη φαίνεται να διακοσμούν μερικά σπίτια. Γενικά, δεν καταλαβαινω γιατι ακομη χρησιμοποιούνται. Νομίζω οτι η χρησιμότητά τους εξαντλείται, μετά απο ένα γευμα. Μετα, γιατί;

Δεν μου αρεσει η νοοτροπία της προηγούμενης γενιάς, κι εχει κληροδοτηθει μερικώς και στη δική μου, να υπάρχει σωποδήποτε ένα σερβίτσιο στο σπίτι που βγαινει απο το ντουλάπι κάθε ποτέ. Ή, τα κρυστάλλινα ποτηρια, μαχαιροπήρουνα κλπ που συσσωρεύονται μέσα σε μπουφεδες και λοιπά, ξεχνας μέχρι και την υπαρξη τους και -πρακτικά- ποτέ δεν τα χρησιμοποιείς. Προσωπικά, μου αρεσει να χαιρομαι τα πράγματα που έχω -σε ενα γενικότερο πλαίσιο- χωρις να περιμένω "ειδικές περιστάσεις". Τράτζικ.

Στην ίδια γλυκιά διαθεση, δεν μπορώ τις κορνίζες που κοσμούν τραπέζια και τοιχους και δεν καταλαβαινω (@Φαροφύλακας εσυ θα με καταλαβεις) γιατι οι άνθρωποι ακομη επιμένουν να μοστράρουν ως στοιχείο διακοσμησης, φωτογραφίες απο γάμους, βαφτισια, κλπ. Δηλαδη, συνχά εχω την παρόρμηση να κατεβασω την κορνίζα, ή να ζωγραφισω ενα μουστάκι στη νυφη. Νιωθω μονιμως να με παρακολουθει ενας γαμπρός και μια νυφη λησμονημένης ευτυχίας. Προτιμώ να βλέπω φωτογραφίες παιδιών σε τοιχους ή κάδρα με ζωγραφιες τους, με παλάμες, πατούσες κλπ κι ολα αυτά σε ανομοια κάδρα, χρωματιστά, ακομη και στραβα κρεμασμένα.

Μου αρεσουν τα φρέσκα λουλουδια σε βάζα, αλλα βρισκω κακογουστα εκεινα τα βάζα τα βαρια; Τα κρυσταλλοτετοια; που πάνε σετ με φοντανιέρες, μπιζουτιέρες, τασάκια κλπ. Γιατι δεν καταργούνται δια νόμου;

Δεν μου αρεσουν εκεινες οι κουρτίνες που ειναι τόσο αδιαφορες και δεν τις προσεχεις καν. Εκεινες οι μαμαδιστικες; Οι ιδιες σε όλα τα σπίτια; Ε, αυτές. Οπως εκεινη την ταση να εχεις αλλες τον χειμωνα, αλλες το καλοκαίρι. (Μα, δεν μετακόμισες ακόμη απο το πατρικό σου;) Αν ειχα τη δυνατότητα, θα τις καταργουσα τελειως, αλλα αντιλαμβάνομαι τη χρησιμότητά τους.

Δεν μου αρεσει η τέχνική του ντεκουπάζ, μου κάνει τέρμα κακογουστη. Μου αρεσει το τυχαίο κολάζ.

Και να πεις οτι δεν ξύπνησα κεφάτη σήμερα; :))))
 
Δεν μου αρεσει η τέχνική του ντεκουπάζ, μου κάνει τέρμα κακογουστη.
@Έλλη Μ σε καταλαβαίνω σε όλα :ναι:
Ενα αγκάθι ένιωσα να με τρυπαει
Ερώτηση: η γιαγιαδιστικη κουρτίνα απορρίπτεται ακόμη κι αν έχει ΝΤαΝΤελα κιπουρ;
(Είμαι μαζόχα για να κάνω τέτοιες ερωτήσεις. Είναι ξεκάθαρο).
 
@Έλλη Μ σε καταλαβαίνω σε όλα :ναι:
Συγγνώμη, αλλά τα μισά από αυτά τα -αζ δεν τα καταλαβαίνω. Προσωπικά το ντεμπραγιάζ ξέρω, άντε και το κολάζ. Και το Ερμιτάζ που είναι μουσείο. Όλα τα άλλα είναι άγνωστες λέξεις.

Δε μου αρέσουν τα σπίτια που κατοικούν άνθρωποι μέσα...
Ρε! Νυχτερίδα είσαι και δεν το λες τόσο καιρό; Έχουμε άλλη μία εδώ.
 
@Έλλη Μ σε νιώθω σε όλα. Και τα σεμεδάκια;; Ό,τι πιο κακόγουστο έχει εφευρεθεί από homo sapiens σε σχέση με τη διακόσμηση. :μόκο: Εύχομαι η ψυχή που μια όμορφη μέρα, πριν αιώνες, σηκώθηκε και σκέφτηκε " ας φτιάξω ένα σεμεδάκι να ομορφύνει λίγο το σπίτι!", να περιπλανιέται στη κόλαση του Δάντη για πάντα.
 
(Είμαι μαζόχα για να κάνω τέτοιες ερωτήσεις. Είναι ξεκάθαρο).
Παιδι μου, δεν εισαι εσυ μαζόχα, εγω ειμαι ξινη.. Αν θες να μιλσηουμε για κουρτινες (Ντοινγκ!!)τωρα που εκλεισε κι ο Χυτηρογλου, προτιμώ υφασματα υφασματενια, οχι εκεινα τα συνθετικα, αερινα πώςταλεν. Εκεινα που ειναι ευφλεκτη ύλη.
Δεν ειμαι σιγουρη τι ειναι το κιπούρ...:ντροπή: Και μάλλον απέχει απο το Γιομ (Κιπουρ), ε;
Συγγνώμη, αλλά τα μισά από αυτά τα -αζ δεν τα καταλαβαίνω.
Κριτονιον, γελάω. Εχω πάει μια φορά για κουρεμα (χρόοονια πριν) κι ακουω στη διπλανη καρέκλα μία να ρωτάει για το όμπρε, πώς θα βγει κλπ κλπ. Ομπρε ειναι (περιπου τώρα) κατι που κανεις στα μαλλιά (όχι εσυ) και πανω ειναι σκουρα ενω κατω ανοιχτα, προς το ξανθο. Ε, ρωταω κι εγω η ερμη να μάθω τι ειναι, μου εξηγουν (κακήν κακώς) και μου λενε: "αν δεν σας αρεσει, μπορουμε να κάνουμε μπαλαγιαζ" :ζντόινγκ::ζντόινγκ:

Αφενός, δεν ηξερα τι ειναι αυτό, σοκαριστηκα κάπως, να μου προτεινουν άνθρωποι που δεν γνωρίζω να κάνω πραγματα που επισης δεν γνωρίζω, αφετερου εντυπωσιαστηκα με το θρασος της να υποθεσει οτι θα συναινουσα σε οτιδήποτε ξανθοειδες..

Μπαλαγιαζ ειναι το αναποδο του ομπρε, ετσι για να φευγουν κι οι απορίες.
Εύχομαι η ψυχή που μια όμορφη μέρα, πριν αιώνες, σηκώθηκε και σκέφτηκε " ας φτιάξω ένα σεμεδάκι να ομορφύνει λίγο το σπίτι!", να περιπλανιέται στη κόλαση του Δάντη για πάντα.
Γελαώ πολύ ομως. Να σου πω, οταν επεσαν στα χερια μου κατι τετοια τεραστια δαντελοειδη, τα εκοψα, τα εβαψα και μετα διακοσμησα βαζακια για ρεσω. Στην ερώτηση: ΜΑ ξερεις πόσο κόπο έκανα γι' αυτό κι εσύ το χαλασες;, ή πόσο στοιχίζει αυτό να το αγοράσεις!", τι της λες; Για πες. ΛΕς και θα εδινα εστω και ένα σεντ να το αποκτησω. Βασικά, θα επρεπε καποιος να με πληρωνε γερα για να τα παρω, να τα καταχωνιασω σε καποιο ντουλαπι και να μην ξαναμιλήσω για το θεμα. :)))):)))):)))):)))):)))):))))
 
@Έλλη Μ ευχαριστώ! Αισθάνομαι (εκτός από υπόχρεος) και κατάτι σοφότερος πλέον. Όπου βέβαια μου δημιουργείται η απορία γιατί αφού είναι το ανάποδο να μη λέγεται έρμπο ή το όμπρε να λέγεται λαμπαγιάζ ή κάτι τέτοιο. Παρεπιπτόντως, για να μην με έχεις για εντελώς αστοιχείωτο, το όμπρε το ήξερα (υποθέτω από τις κόρες μου -περιέργως που δεν μου είχαν αναφέρει και το ανάποδο).
 
Εύχομαι η ψυχή που μια όμορφη μέρα, πριν αιώνες, σηκώθηκε και σκέφτηκε " ας φτιάξω ένα σεμεδάκι να ομορφύνει λίγο το σπίτι!", να περιπλανιέται στη κόλαση του Δάντη για πάντα.
:μουάχαχα:
... Τέτοιο τσούξιμο εχω να νιώσω από τότε που πήγα στον σταθμό του Τζερόνιμο Γκρούβι (ραδιοφωνικος κ τηλεοπτικός στο ίδιο κτίριο) και ο Πέτρακας ρώτησε έναν τηλεθεατή, ποιος είναι πιο όμορφος ο Πέτρακας ή εγώ :μουάχαχα:
@Έλλη Μ δεν είσαι ξινή, γούστα (μπούστα) είναι αυτά :ματιά:. Επίσης, εκτός από γούστα και μπούστα, κάθε άνθρωπος έχει τις ιδιοτροπίες του (εμένα καρφώνω αυτή την στιγμή).
Μου αρέσει να με επιβραβευω με μικρά κεράσματα. Για παράδειγμα κάθε Παρασκευή, μετά τη δουλειά αν προλαβαίνω, παίρνω για μένα ένα γλυκάκι ή ένα μιλκο με φράουλα. Σε φάση, μπράβο, Τσίου. Αν μπορούσα θα με έπαιρνα αγκαλιά και θα μου χαιδευα την πλάτη.
Μου αρέσει να πηγαίνω μόνη μου για καφέ. Μου αρέσει και με καλή παρέα, αλλά μου αρέσει και μόνη μου.
 
Top