Νήμα για εφήμερα μηνύματα (που όμως θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας)

@Φαροφύλακας εσύ μιλάς για παιδί που μεγαλώνει, όχι για μωρό. Επίσης στην εφηβεία, είναι λογικό να κάνουν την επανάστασή τους. Δεν θεωρώ ότι είναι ενοχική η οπτική μου. Το να λούζομαι αυτά που κάνω, δεν είναι θέμα ενοχής - είναι η λογική συνέπεια των πράξεών μου (έτσι το βλέπω). Δεν το βλέπω ότι νιώθω ένοχος που σε έκανα και με τιμωρείς - δικαίως.
 
Με λίγα λόγια είναι η τιμωρία μας που τα κάνουμε (τα γεννάμε) - η τιμωρία της ματαιοδοξίας μας να τα κάνουμε ό,τι και όπως θέλουμε.
Όσον αφορά αυτό που λέει ο @Φαροφύλακας είναι το τεράστιο φιλοσοφικό πρόβλημα: "έχεις μωρό - έχεις ζωή;" (ή τι σκ@τα ζωή έχεις; ή πότε θα ξαναέχεις ζωή;)
Νομίζω οτι δεν πολυσυμφωνω με αυτό που γράφεις. Δεν κάνουμε όλοι παιδί απο ματαιοδοξία (ή, ίσως και να κάνουμε, δεν εχει πολλή σημασία).
Ισως γιατι ποτέ δεν ειχα στο μυαλό μου την οικογένεια per se, τον γάμο κλπ κλπ ούτε σκοπό της ζωής μου να γινω μάνα. Αν και έγινα. Αυτή ειναι μια άλλη κουβέντα, όμως, και ξεφευγει απο τα πλαίσια αυτης εδω δα.

Για μένα, μεγαλύτερη σημασία εχει να εισαι δαιτεθειμένος να παραχωρησεις μέρος της ζωής σου για κάποιον άλλον, ακόμη ακόμη κι ολοκληρη τη ζωή σου, για δεδομένο διαστημα. Να πατησεις δηλαδή ενα μακράς διάρκειας pause. Δηλαδή, να αλλαξεις, συνειδήτά, προτεραιότητες και φυσικά, ιεραρχία στα πράγματα. Αν η απάντηση ειναι θετική, δεν υπάρχει καν διλημμα. Προσωπικά, όσο εβλεπα / ήθελα τον εαυτό μου πάντα μπροστά, ουτε καν ειχα σκέψεις παιδιου, οικογένειας κλπ.

Απο κει και πέρα, φυσικά και εχεις ζωή, ακομη και με παιδί. Με διαφορετικούς ρυθμούς, προφανώς, αλλά εχεις. Ξαναλέω, τη δική μου εμπειρία εχω ως παραδειγμα που μου λέει οτι, ακομη κι αν εχεις ενα μικρό παιδί, και ταξιδια κάνεις, και χωρις αυτό πας διακοπές, και σινεμα πας, και θεατρο, και τρελά ξενυχτια κανεις, και σε συναυλιες πας, και μουσική ακούς, και μόνος σου στο σπίτι κάνεις ταβανοθεραπεία, ακομη και μουσικό οργανο ξεκινάς ή οτιδήποτε, τέλος πάντων.

Αντιλαμβάνεσαι, φυσικά, οτι κι ο σύμμαχός σου θα πρέπει να έχει αναλογη οπτική για τη ζωή, τα ψάρια και το σύμπαν, αλλιώς μούτζωτα.

Αυτά. Τα νέα σας. :ρ
 
Last edited:
Απο κει και πέρα, φυσικά και εχεις ζωή, ακομη και με παιδί. Με διαφορετικούς ρυθμούς, προφανώς, αλλά εχεις. Ξαναλέω, τη δική μου εμπειρία εχω ως παραδειγμα που μου λέει οτι, ακομη κι αν εχεις ενα μικρό παιδί, και ταξιδια κάνεις, και χωρις αυτό πας διακοπές, και σινεμα πας, και θεατρο, και τρελά ξενυχτια κανεις, και σε συναυλιες πας, και μουσική ακούς, και μόνος σου στο σπίτι κάνεις ταβανοθεραπεία, ακομη και μουσικό οργανο ξεκινάς ή οτιδήποτε, τέλος πάντων.
Φυσικά και κάνεις όλα αυτά, αλλά σε μία γωνία είναι ο @Φαροφύλακας , η @Έλλη Μ , η @Νυχτερίδα και ο @ΚρίτωνΓ και σε καντηλιάζουν γιατί κλαίει το μούλικο.
και εσύ νιώθεις και λίγο χάλια που δεν σταματάει και χαλάει τη διάλεξη του Ντόουκινς
 
Να σου πω λοιπόν, μιας κι εχω θρασος,
όταν ο γιος μου κι οι φιλοι του γινονται ενοχλητικά ενοχλητικοι (πχ στην παραλία) και δεν μπορω να επιστρατευσω άλλα μέσα, σχολιάζω με τρόπο ώστε να ακουγομαι: "Μα καλά, αυτά τα παιδάκια δεν εχουν γονείς να ρθουν να τα μαζέψουν; Τσ τσ..." :)))):)))):))))
 
:μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα:Το κακό βέβαια είναι όταν έρχονται και σου φωνάζουν μαμα, μαμα να πάω εκεί, να κάνω αυτό, να φάω παγωτό;
Τότε τι λες; Δεν είμαι η μάνα σου παιδί μου!

Δεν θα ξεχάσω στην παραλία, διακοπές στην Κέρκυρα, μια φορά που η μικρή μου κόρη μωρό αποφάσισε ότι ήθελε να κλαίει χωρίς προφανή λόγο και μας κοιτάζανε όλοι λες και θέλανε να μας θάψουν κάτω από την άμμο (και δεν είχαν άδικο). Και εκεί τι κάνεις; Μαζεύεις ομπρέλες ψάθες, πετσέτες, κουβαδάκια (της μεγάλης) κλπ και φεύγεις; (όταν είχες κάνει μιάμισι ώρα να φτάσεις εκεί;) Και να πας που; Στο δωμάτιο ξενοδοχείου; Και η μεγάλη η κακομοίρα τι πταίει, να φύγει πάνω που άρχισε να απολαμβάνει την άμμο και τη θάλασσα; Και οι γύρω να θέλουν να το πνίξουν (και εγώ θα ήθελα στη θέση τους).
Τα κάνεις όλα αυτά που λες (και εγώ τα έκανα: με τη μεγάλη μου κόρη έξι μηνών πήγα τρεις εβδομάδες Ιταλία με το καράβι) - οι πληγές πάντως τέτοιων καταστάσεων παντοτινές, ειδικά εάν έχεις ευαισθησίες απέναντι στους συνανθρώπους σου.
Διότι υπάρχει και ο άλλος που φωνάζει "όχι στα βαθιά..." "έλα να φας τα κεφτεδάκιααα...." "θα καείς" "μην τον βαράς με το φτυάρι τον αδερφό σουουου....", ο οποίος ο ίδιος δεν έχει ευαισθησίες - πόσο μάλλον τα νεογνά του.
 
Τότε τι λες; Δεν είμαι η μάνα σου παιδί μου!
Ελα, ρε συ, αυτά ειναι ευκολα!
1. Are you talking to me? Νο entiendo nada
2. Παιδάκι εχασες τη μαμά σου; Έλα να σε πάω στην πρόνοια, στον ναυαγοσωστη, στον ερυθρο σταυρο να σε βοηθησουν να τη βρεις.
 
Last edited:
(+ μην ξεχνάμε ότι και εμείς ήμασταν ενοχλητικοί μιά φορά και έναν καιρό για τους γονείς μας
έχω υπάρξει κι εγώ ενοχλητική (αλίμονο), όχι πολύ, διότι ήμουν ντροπαλό μαμούχαλο. Αυτό που με έσωσε από το να εξελιχθώ σε κακομαθημένο, ήταν πως κάθε φορά που κάποιος ξένος μου έκανε παρατήρηση, κι εγώ περίμενα υπεράσπιση από τους δικούς μου, εκείνοι (ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ!:))))) αντιδρούσαν με: Καλά σου είπε / Να μάθεις. Αυτό συνέβαινε αρκετά στα 90s. Ίσως επειδή εκείνες οι γενιές είχαν μεγαλώσει με παρεμβάσεις ανθρώπων εκτός οικογένειας (π.χ από τους καθηγητές στο σχολείο, οπου ομολογουμένως κάποιες φορές ο έλεγχος χανόταν, και σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να επιστρέψουμε στα χαστούκια και τα τραβήγματα των αυτιών). Εμένα, τουλάχιστον, οι παρατηρήσεις μου έκαναν καλό, δύο περιστατικά μου έμειναν χαραγμένα. Τώρα, (δεν μιλάω για φασαρία, τσιρίδες, κλάματα, εκεί κάνω tune out) θα δεις παιδιά να ξεριζώνουν ολόκληρα λουλούδια, να τρομάζουν με ποδοβολητά γάτες για χαβαλέ, και φοβάσαι να κάνεις παρατήρηση. Αν κάνεις και γίνει αποδεκτή, θα δεις ότι γίνεται με κρυφοφανερή συνεννόηση μεταξύ παιδιού και πατέρα/μητέρας/γιαγιάς: hεσε τον παράξενο, κορίτσι μου. Έχεις δίκιο αλλά τι να κάνουμε τώρα. I beg your pardon?
Μια φορά που η μικρή μου κόρη μωρό αποφάσισε ότι ήθελε να κλαίει χωρίς προφανή λόγο
Χωρίς προφανή λόγο. Εδώ όλοι παίζει να κοιταχτήκαμε με μειδίαμα. Βέβαια, ήταν και μωρό γράφεις, που εκεί μπορεί όλα να παίζουν, από κολικούς μέχρι δεν ξέρω και γω τι. Άκου το άλλο. Πρόσφατα πάτησα σε παιδικό "παράλειψη εισαγωγής", για δικό του καλό, για να πάει κατευθείαν στο επεισόδιο (και στο ζουμί). Έκλαιγε σπαρακτικά λες και έκλεισα την τηλεόραση και άρχισα να του βγάζω τα δόντια με τανάλια. Και έχει ξεπεράσει το στάδιο terrible twos. Είναι 3,5! Αλλά ως παιδί τα συναισθήματά του είναι στην επιφάνεια. Εδώ εγώ ολόκληρο γομάρι κι ο μετωπιαίος μου λοβός, στο πως αντιδρώ, είναι για τα μπάζα.
 
Και έχει ξεπεράσει το στάδιο terrible twos. Είναι 3,5!
Αχ και για καλο το λες, μανα μου;:))))
Μετα ακολουθουν τα treacherous threes ή, οπως λενε κατι κατακαημενοι γονεις τα threenagers. Για να μην πω για τα ferocious fours, δεν θελω. Διαβαζει κι ο @Ειφφελ, μην ψαχνει να μεταναστευσει στο Ανατολικο Τιμορ, μερες που 'ναι...
 
τα expslosive fives και τα disasterous six. Έχουμε έναν εσχατολογικό / καταστροφικό όρο για κάθε ηλικία; Μέχρι ποια; (την εφηβεία, πιο μετά;).
Τον @Ειφφελ ας' τον. Έχει βρει την καβάτζα του - και στην ίδια πόλη με τα παιδιά του και χωρίς να τον ενοχλούν - ας είναι καλά το σπίτι με τα φύλλα (ή όπως αλλιώς λέγεται). Γεντί Κουλέ.
 
Δυστυχώς πιάσαμε ακόμα χαμηλότερο επίπεδο ως χώρα τις τελευταίες μέρες,αναφέρομαι φυσικά στο επεισόδιο μεταξύ καθηγητή και μαθήτριας στο ΕΠΑΛ όπου καθηγητής χαστούκισε τη μαθήτρια,ένα ούγκανο επιτέθηκε στον καθηγητή,στη συνέχει πολλά ούγκανα επιχείρησαν να λιτζάρουν τον καθηγητή,δε τα κατάφεραν και αναποδογύρισαν το αυτοκίνητό του.

Αναρωτιέμαι πότε ξεκίνησε η σήψη στην εκπαίδευση?
Όταν καταργήθηκε ο θεσμός του επιθεωρητή μήπως?:χμ:

Εγώ θέλω να σταθώ στο ότι πριν λίγο καιρό κάποιοι μας λέγανε "ΟΧΙ" στις κάμερες (στα Πανεπιστήμια) και (ΟΧΙ) στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.
Ε λοιπόν αν δεν υπήρχε κάμερα στην προκειμένη περίπτωση δε θα μαθαίναμε τι συνέβη
και αν υπήρχε αξιολόγηση δε θα είχε φτάσει σε αυτό το επίπεδο/δάπεδο η εκπαίδευση.
 
Top