Νήμα για εφήμερα μηνύματα (που όμως θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας)
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Διαβάζω ένα άρθρο στο Capital του Τζήμερου, σχετικά με τα πλαφόν αλλά και την ενεργειακή κρίση που θα συμπαρασύρει τα πάντα, λόγω πολέμου στο Ιραν.
Εκεί που αναφέρεται στα πλαφόν έχει απόλυτο δίκιο. Η κυβέρνηση σταμάτησε την άνοδο του πετρελαίου με πλαφόν (ευτυχώς δλδ που παραδέχτηκαν επιτέλους πως και τα καύσιμα είναι είδος πρώτης ανάγκης και η υπέρμετρη φορολόγησή τους είναι άδικη πέρα για πέρα) το οποίο σαν μέτρο φαίνεται να ηρεμεί τον μέσο καταναλωτή προσωρινά αλλά μακροπρόθεσμα θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα, ειδικά στις μικρές επιχειρήσεις.
Τα πλαφόν ευνοούν τους μαυραγορίτες και τα μονοπώλια. Και τα καρτέλ, που διαφεντεύουν τον τόπο και η κυβέρνηση τους χαδεύει τα αφτιά.
Μόλις τελειώσει ο πόλεμος θα φανούν οι συνέπειες και φυσικά το κόστος θα μετακυλήσει στους πολίτες. Τα μέτρα αυτά είναι λαϊκίστικα λοιπόν και όχι ουσιαστικά. Και μέσα σε όλα αυτά ξεχνάν και τον πληθωρισμό ο οποίος όταν ανέβει θα είναι πια αργά.
Κάπως έτσι γίνεται αντιπολίτευση, όχι με χυδαιολογίες, προσωπικές επιθέσεις και με συνθήματα περασμένων δεκαετιών.
Εκεί που αναφέρεται στα πλαφόν έχει απόλυτο δίκιο. Η κυβέρνηση σταμάτησε την άνοδο του πετρελαίου με πλαφόν (ευτυχώς δλδ που παραδέχτηκαν επιτέλους πως και τα καύσιμα είναι είδος πρώτης ανάγκης και η υπέρμετρη φορολόγησή τους είναι άδικη πέρα για πέρα) το οποίο σαν μέτρο φαίνεται να ηρεμεί τον μέσο καταναλωτή προσωρινά αλλά μακροπρόθεσμα θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα, ειδικά στις μικρές επιχειρήσεις.
Τα πλαφόν ευνοούν τους μαυραγορίτες και τα μονοπώλια. Και τα καρτέλ, που διαφεντεύουν τον τόπο και η κυβέρνηση τους χαδεύει τα αφτιά.
Μόλις τελειώσει ο πόλεμος θα φανούν οι συνέπειες και φυσικά το κόστος θα μετακυλήσει στους πολίτες. Τα μέτρα αυτά είναι λαϊκίστικα λοιπόν και όχι ουσιαστικά. Και μέσα σε όλα αυτά ξεχνάν και τον πληθωρισμό ο οποίος όταν ανέβει θα είναι πια αργά.
Κάπως έτσι γίνεται αντιπολίτευση, όχι με χυδαιολογίες, προσωπικές επιθέσεις και με συνθήματα περασμένων δεκαετιών.
Ενίοτε βλέπω, μέσα σε όλα, φωτογραφίες από το Peaky Blinders, και το είχα πως τάχα θα ήταν κάτι καλό. Έτυχα μπροστά σε ένα επεισόδιο να παίζει, προχθές, και μου φάνηκε αρκετά χαζό. Και κυρίως το σενάριο.
Χρυσένια
Αρχαιολόγος του Φόρουμ
Πετυχημένο. 
Και να σου πω, έχει και χειρότερα σενάρια και κάμποσες γυναίκες ξεκίνησαν με κάποιο πτυχίο για να καταλήξουν στο... OF. Τουλάχιστον αυτή έμεινε στον τομέα.
Και να σου πω, έχει και χειρότερα σενάρια και κάμποσες γυναίκες ξεκίνησαν με κάποιο πτυχίο για να καταλήξουν στο... OF.
Τουλάχιστον αυτή έμεινε στον τομέα.
Νομίζω πως ο πιο κοντινός στο χιούμορ του Andy Kaufman είναι ο Nathan Fielder.
έχω να κάνω τσιγάρο γύρω στις 2 δεκαετίες. Νομίζω πως αν πάρω μια τζούρα θα κρατιέμαι από τα έπιπλα να μην πέσω.
Τελευταία παίζει πολύ το σκάκι στο feed μου. Έχει πλάκα η επική μάχη κορυφής: Magnus vs Praggnanandhaa
δηλ. για αρχή τα ονόματα είναι αυτά που βρίσκεις σε κόμιξ. O Magnus (ο Μέγας, που όντως είναι η κορυφή αυτόν τον καιρό στο σκάκι) εναντίον... μα Praggnanandhaa; Σαν ένα όνομα-φάρσα αυτού που έγραψε το κόμιξ. Θα μπορούσε π.χ. να ήταν Magesticus vs. Kreggsesesrgee.
Αφήνω που το μουτράκι του Magnus το οποίο είναι ό,τι πρέπει για χαρακτήρα κόμιξ, με την παιδική ποιότητα στα μαγουλάκια του, σαν παιδί-ενήλικας και σαν ο κομιξάς να το έφτιαξε έτσι για να μας θυμίζει πως ξεκίνησε να νικάει στο σκάκι από παιδί:
Ή και σκηνές που είναι για γιαπωνέζικο μάνγκα, βλέπω και τις γραμμές που θα ζωγράφιζαν εκεί που χτυπάει η γροθιά την σκακιέρα.
δηλ. για αρχή τα ονόματα είναι αυτά που βρίσκεις σε κόμιξ. O Magnus (ο Μέγας, που όντως είναι η κορυφή αυτόν τον καιρό στο σκάκι) εναντίον... μα Praggnanandhaa; Σαν ένα όνομα-φάρσα αυτού που έγραψε το κόμιξ. Θα μπορούσε π.χ. να ήταν Magesticus vs. Kreggsesesrgee.
Αφήνω που το μουτράκι του Magnus το οποίο είναι ό,τι πρέπει για χαρακτήρα κόμιξ, με την παιδική ποιότητα στα μαγουλάκια του, σαν παιδί-ενήλικας και σαν ο κομιξάς να το έφτιαξε έτσι για να μας θυμίζει πως ξεκίνησε να νικάει στο σκάκι από παιδί:
Ή και σκηνές που είναι για γιαπωνέζικο μάνγκα, βλέπω και τις γραμμές που θα ζωγράφιζαν εκεί που χτυπάει η γροθιά την σκακιέρα.
Last edited:
ρε σεις..
όπως θα καταλάβατε έχω πολλή αγάπη στην μουσική, όπως πολλοί εδώ μέσα, κι έχω μια μεγάλη συναίσθηση του τί ακούω εδώ κι εκεί. Δηλ. αν ειμαι σε καφετέρια, πραγματικά ακούω τί παίζει στο background. Και π.χ. λέω στην παρέα "α, τώρα ξαναπαίζει το κομμάτι που έπαιζε όταν μπήκαμε".
Είμαι αρκετά βέβαιος πως έχω ν' ακούσω τουλάχιστον μερικά χρόνια (αν όχι πάρα πολλά) το "Every Time you Go Away" του Paul Young. Γενικά, και παρά την αναβίωση των χιτς του '80, το συγκεκριμένο δεν το άκουσα να παίζει. Πριν δυο-τρεις μέρες μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό (άκουγε κάτι σχετικά τραγούδια του '80 κάποιος) και σκέφτηκα να το βάλω, αλλά δεν το έκανα.
Τώρα κάθομαι σε ένα καφέ, στο πουθενά, και παίζει... το "Every Time you Go Away" του Paul Young.
Πολλές φορές με κάτι τέτοιες συμπτώσεις έχω την αίσθηση πως βλέπω το... glitch in the matrix. (Και πωπω, πόσο επηρέασε την ποπ κουλτούρα εκείνη η ταινία).
Έχετε αντίστοιχες σκέψεις;
όπως θα καταλάβατε έχω πολλή αγάπη στην μουσική, όπως πολλοί εδώ μέσα, κι έχω μια μεγάλη συναίσθηση του τί ακούω εδώ κι εκεί. Δηλ. αν ειμαι σε καφετέρια, πραγματικά ακούω τί παίζει στο background. Και π.χ. λέω στην παρέα "α, τώρα ξαναπαίζει το κομμάτι που έπαιζε όταν μπήκαμε".
Είμαι αρκετά βέβαιος πως έχω ν' ακούσω τουλάχιστον μερικά χρόνια (αν όχι πάρα πολλά) το "Every Time you Go Away" του Paul Young. Γενικά, και παρά την αναβίωση των χιτς του '80, το συγκεκριμένο δεν το άκουσα να παίζει. Πριν δυο-τρεις μέρες μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό (άκουγε κάτι σχετικά τραγούδια του '80 κάποιος) και σκέφτηκα να το βάλω, αλλά δεν το έκανα.
Τώρα κάθομαι σε ένα καφέ, στο πουθενά, και παίζει... το "Every Time you Go Away" του Paul Young.
Πολλές φορές με κάτι τέτοιες συμπτώσεις έχω την αίσθηση πως βλέπω το... glitch in the matrix. (Και πωπω, πόσο επηρέασε την ποπ κουλτούρα εκείνη η ταινία).
Έχετε αντίστοιχες σκέψεις;
Το έγραψα κι αλλού, αλλά τα σχόλια στα social media είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΤΟΞΙΚΑ. Ο τρόπος που μιλάει ο κόσμος είναι άκρως απογοητευτικός. Δείχνει ένα βαθύ πρόβλημα στον πολιτισμό και την κοινωνία.
@Φαροφύλακας στην ψυχολογία αυτό το φαινόμενο ονομάζεται "διαδικτυακή αποθρασυνση" και περιγράφηκε από τον Suler πριν είκοσι χρόνια περίπου. Επιγραμματικά λοιπόν σύμφωνα με τον Suler οι βασικοί λόγοι είναι 1. Ανωνυμια. (Μειώνεται το αίσθημα ευθύνης) 2. Απουσία οπτικής επαφής ( μην βλέποντας τον άλλον, ο εγκέφαλος λαμβάνει λιγότερα σηματα και υπάρχει έλλειψη ενσυναίσθησης) 3. Η ψευδαίσθηση της έλλειψης συνεπειων. (Εδω εξηγείται και το ότι ορισμένοι ανεβάζουν στο διαδίκτυο ακόμα και εγκληματικές πράξεις. Και όταν τους συλλαμβάνουν το πρώτο συναίσθημα είναι το σοκ. Σπάει αυτή η φούσκα της "ψηφιακής ασφαλείας". 4. Ψυχολογία του όχλου. 5. Η προβολή του "σκιωδους εαυτόυ" συμφωνα με την θεωρία του Καρλ Γιουνγκ. Έτσι πολύ συνοπτικά αυτοί είναι οι βασικότεροι λόγοι.
Οι τρόποι που έχουν προταθεί για να σταματήσει αυτή η αηδία είναι 1. Πληρης κατάργηση της ανωνυμίας. Να απαιτείται σύνδεση και ταυτοποίηση με πραγματικά στοιχεία. 2. Πριν την δημοσιοποίηση ενός σχολίου στα σοσιαλ να πεταει μήνυμα του τύπου "είσαι σίγουρος ότι θέλεις να δημοσιευτεί αυτό; Μπορεί κάποιος να πληγωθεί η να υπάρξουν συνέπειες." Κάτι τέτοιο.
Όπως και να έχει κάτι πρέπει να γίνει και άμεσα γιατί το πραγμα έχει ξεφύγει παρά πολύ.
Οι τρόποι που έχουν προταθεί για να σταματήσει αυτή η αηδία είναι 1. Πληρης κατάργηση της ανωνυμίας. Να απαιτείται σύνδεση και ταυτοποίηση με πραγματικά στοιχεία. 2. Πριν την δημοσιοποίηση ενός σχολίου στα σοσιαλ να πεταει μήνυμα του τύπου "είσαι σίγουρος ότι θέλεις να δημοσιευτεί αυτό; Μπορεί κάποιος να πληγωθεί η να υπάρξουν συνέπειες." Κάτι τέτοιο.
Όπως και να έχει κάτι πρέπει να γίνει και άμεσα γιατί το πραγμα έχει ξεφύγει παρά πολύ.
Καποτε το διαδικτυο (τσατ, πλατφορμες) ηταν ενας εναλλακτικος τροπος επικοινωνιας που προσεφερε καποια εγγυτητα και οικειοτητα. Και εγω εχω υπαρξει τρολ και καφρος, αλλα αυτο ηταν στα πλαισια της παρειστικης ατμοσφαιρας. Δηλ. ημουν τοσο καφρος οσο ημουν με μια αγοροπαρεα στην καφετερια, θα σχολιαζα τον πυγο καποιας κοπελας, η θα ελεγα "ρε τι μαλ... λεει ο ταδε πουλημενος δημοσιογραφος, ουστ ρε!". Δηλαδη οχι οπως θα μιλουσα στο σπιτι, ή στο δρομο με καποιον αγνωστο, η εναν υπαλληλο του δημου.
Το προβλημα ειναι οτι τα σοσιαλ εφεραν αυτον τον εναλλακτικο τροπο στην κανονικοτητα. Εχοντας δηλ. εθιστει στην ελευθερια του να βριζω οπαδικα στην παρεα μου και τους αγνωστους συνομιλικους μου στο τσατ, αυτη τη νοοτροπια μεταφερθηκε στην καθημερινη και στη δημοσια, πλεον, επικοινωνια (τα σοσιαλ ανηκουν σε μια γκριζα περιοχη μεταξυ ιδιωτικου και δημοσιου χωρου).
Ενω στην οικογενεια και στο σχολειο μαθαμε τροπους συμπεριφορας, το τσατ παραμενει μια συνθηκη οπου δεν ισχυουν αυτοι οι κανονες Και εδω το προβλημα ειναι οτι τα μικροτερα παιδια, μπορει να μαθαινουν απο το σχολειο κανονες συμπεριφορας, αλλα φανταζομαι ειναι παρωχημενοι και αφορουν στην πραγματικη ζωη, και δεν υπαρχει σχετικο μαθημα για τη συμπεριφορα στο διαδικτυο. Τους κανονες του διαδικτυου τους διαμορφωσαμε εμεις οι προηγουμενες γενιες, αλλα οπως ειπα ηταν εναλλακτικος και παρειστικος τροπος επικοινωνιας, δεν ειχε κανονικοποιηθει οπως σημερα. Και τα σημερινα παιδια μεγαλωνουν πλεον εκει.
Μεγαλο θεμα η "ψυχολογια του οχλου". Ακυρώνει νοημοσυνη, μόρφωση, εκπαίδευση, ηθος. Στο ΦΒ ειχα φιλους δημοσιογραφους, επιστημονες και αλλα αξιολογα ατομα. Και οταν εμπαινε ενα "τζιζ" θεμα στο feed, μεταμορφωνονταν, γινονταν επιθετικοι και αγνωριστοι. Που φανταζομαι δεν θα ηταν ετσι αν συζητουσαν το ιδιο θεμα σε μια καφετερια.
Το προβλημα ειναι οτι τα σοσιαλ εφεραν αυτον τον εναλλακτικο τροπο στην κανονικοτητα. Εχοντας δηλ. εθιστει στην ελευθερια του να βριζω οπαδικα στην παρεα μου και τους αγνωστους συνομιλικους μου στο τσατ, αυτη τη νοοτροπια μεταφερθηκε στην καθημερινη και στη δημοσια, πλεον, επικοινωνια (τα σοσιαλ ανηκουν σε μια γκριζα περιοχη μεταξυ ιδιωτικου και δημοσιου χωρου).
Ενω στην οικογενεια και στο σχολειο μαθαμε τροπους συμπεριφορας, το τσατ παραμενει μια συνθηκη οπου δεν ισχυουν αυτοι οι κανονες Και εδω το προβλημα ειναι οτι τα μικροτερα παιδια, μπορει να μαθαινουν απο το σχολειο κανονες συμπεριφορας, αλλα φανταζομαι ειναι παρωχημενοι και αφορουν στην πραγματικη ζωη, και δεν υπαρχει σχετικο μαθημα για τη συμπεριφορα στο διαδικτυο. Τους κανονες του διαδικτυου τους διαμορφωσαμε εμεις οι προηγουμενες γενιες, αλλα οπως ειπα ηταν εναλλακτικος και παρειστικος τροπος επικοινωνιας, δεν ειχε κανονικοποιηθει οπως σημερα. Και τα σημερινα παιδια μεγαλωνουν πλεον εκει.
Μεγαλο θεμα η "ψυχολογια του οχλου". Ακυρώνει νοημοσυνη, μόρφωση, εκπαίδευση, ηθος. Στο ΦΒ ειχα φιλους δημοσιογραφους, επιστημονες και αλλα αξιολογα ατομα. Και οταν εμπαινε ενα "τζιζ" θεμα στο feed, μεταμορφωνονταν, γινονταν επιθετικοι και αγνωριστοι. Που φανταζομαι δεν θα ηταν ετσι αν συζητουσαν το ιδιο θεμα σε μια καφετερια.
Και εγω προτεινω να υπαρξει καποιος τροπος εκμαθησης συμπεριφορας απο μεγαλυτερους (γονεις, σχολειο)
@Χρυσόστομος ενώ αρχικά συμφωνούσα με το 1, την Ανωνυμία, τελευταία που άρχισα να το παρατηρώ περισσότερο, διαπιστώνω πως πολύς κόσμος στο facebook είναι με το ονοματεπώνυμό του και κατά βάσιν υπογράφει με αυτό τα άσχημα που λέει!
Έπεσα σε αυτό το βιντεάκι σήμερα από σύμπτωση που αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το θέμα και τα λέει σωστά το παιδί. Δεν είμαι βέβαιος πως η trash τηλεόραση ήταν ένα πείραμα επ' αυτού, όμως συμφωνώ με τα περισσότερα που λέει εκεί και δει για την νέα εποχή των σόσιαλ.
Ζούμε σε μια πολύ παράξενη εποχή απίστευτης πόλωσης κυρίως λόγω αλγορίθμου των σόσιαλ κλεισμένοι σε μια αλγοριθμική φούσκα που επιβεβαιώνει ακατάπαυστα το ψέμα σου και σου χαρίζει απλόχερα, μέσα στην μεγάλη σου άγνοια, το αίσθημα μιας ηθικής και γνωστικής υπεροχής.
Έπεσα σε αυτό το βιντεάκι σήμερα από σύμπτωση που αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το θέμα και τα λέει σωστά το παιδί. Δεν είμαι βέβαιος πως η trash τηλεόραση ήταν ένα πείραμα επ' αυτού, όμως συμφωνώ με τα περισσότερα που λέει εκεί και δει για την νέα εποχή των σόσιαλ.
Ζούμε σε μια πολύ παράξενη εποχή απίστευτης πόλωσης κυρίως λόγω αλγορίθμου των σόσιαλ κλεισμένοι σε μια αλγοριθμική φούσκα που επιβεβαιώνει ακατάπαυστα το ψέμα σου και σου χαρίζει απλόχερα, μέσα στην μεγάλη σου άγνοια, το αίσθημα μιας ηθικής και γνωστικής υπεροχής.
Να συμβάλω και εγώ με μια σκέψη σχετική. Κάτι άλλο που αποθρασύνει τις συμπεριφορές τέτοιου τύπου, είναι το γεγονός ότι η πληθώρα της πληροφορίας και η ταχύτητα με την οποία το σχόλιό σου / η παρέμβασή σου θα "πέσει στην ολική αφάνεια" σου δίνει τη σωστή εντύπωση ότι ό,τι τοξικό, επιθετικό, ψέμα, προσβλητικό και να πεις/γράψεις πολύ σύντομα δεν θα το ξέρει/ ασχολείται με αυτό / βλέπει κανείς. Οπότε και αυτό σου παρέχει μια μορφή ασφάλειας ως προς τον αντίκτυπό / συνέπειες.
Εδώ αυτές τις συμπεριφορές τις βλέπεις από ηγέτες και πολιτικούς σε καθημερινή βάση - δηλαδή ανθρώπους δημόσιους που δεν νοιάζονται αν θα πούνε ή θα κάνουν σήμερα την τάδε μλκια, που θα τους στοιχίσει κιόλας πολιτικά, διότι αύριο θα έχει ξεχαστεί. Σημασία έχει να είσαι στο προσκήνιο. Αυτό το (πολύ μικρότερο) προσκήνιο είναι αυτό που ωθεί και πολλούς για τα σχόλιά τους /πέραν των όσων 100% σωστών αναφέρει ο @Χρυσόστομος .
Εδώ αυτές τις συμπεριφορές τις βλέπεις από ηγέτες και πολιτικούς σε καθημερινή βάση - δηλαδή ανθρώπους δημόσιους που δεν νοιάζονται αν θα πούνε ή θα κάνουν σήμερα την τάδε μλκια, που θα τους στοιχίσει κιόλας πολιτικά, διότι αύριο θα έχει ξεχαστεί. Σημασία έχει να είσαι στο προσκήνιο. Αυτό το (πολύ μικρότερο) προσκήνιο είναι αυτό που ωθεί και πολλούς για τα σχόλιά τους /πέραν των όσων 100% σωστών αναφέρει ο @Χρυσόστομος .
Όταν βγήκε το Spotify ο αλγόριθμος μου φάνηκε θαυμαστός. Μου πρότεινε μουσικές ακριβώς πάνω στο γούστο μου που τις έβαζα στα αγαπημένα, για να τα ξανακούσω.
Πάει καιρός που ο αλγόριθμος στην περίπτωσή μου τα έχει κάνει θάλασσα. Μου βγάζει σχεδόν αποκλειστικά κάτι άμπιεντ και καταλαβαίνω γιατί. Ακούω και από αυτά. Και πασχίζω να τον αλλάξω. Πατάω το "Χ" πως δεν τα θέλω. Αλλά εκεί, επιμένει με περισσότερα άμπιεντ, ίσως γιατί μέσα στα πολλά θα πατήσω και λάικ σε κάποιο. Έχει να μου προτείνει τραγούδι με στίχους δεν ξέρω κι εγώ πόσον καιρό. Εγώ όμως θέλω να ακούσω πιο κανονικά τραγούδια. Θέλω προτάσεις από όλα τα πολλά μουσικά είδη που αγαπώ: ροκ, ποπ, τζαζ, φοκ, και τα χίλια δυο άλλα.
Ο κάποτε θαυμαστός αλγόριθμος έχει φτάσει να με ενοχλεί.
Πάει καιρός που ο αλγόριθμος στην περίπτωσή μου τα έχει κάνει θάλασσα. Μου βγάζει σχεδόν αποκλειστικά κάτι άμπιεντ και καταλαβαίνω γιατί. Ακούω και από αυτά. Και πασχίζω να τον αλλάξω. Πατάω το "Χ" πως δεν τα θέλω. Αλλά εκεί, επιμένει με περισσότερα άμπιεντ, ίσως γιατί μέσα στα πολλά θα πατήσω και λάικ σε κάποιο. Έχει να μου προτείνει τραγούδι με στίχους δεν ξέρω κι εγώ πόσον καιρό. Εγώ όμως θέλω να ακούσω πιο κανονικά τραγούδια. Θέλω προτάσεις από όλα τα πολλά μουσικά είδη που αγαπώ: ροκ, ποπ, τζαζ, φοκ, και τα χίλια δυο άλλα.
Ο κάποτε θαυμαστός αλγόριθμος έχει φτάσει να με ενοχλεί.
Last edited: