Οι ζωές των άλλων!

Αριάδνη

Κοινωνός
Λοιπόν μια συζήτηση που είχα πρωινιάτικα με δύο φίλες και σας την μεταφέρω: Τέθηκε η ερώτηση αν έχουμε ζηλέψει τις ζωές κάποιων άλλων ανθρώπων, διάσημων και μη! Η δική μου απάντηση πως ήταν ναι:ωιμέ:, αναμφίβολα γιατι εχω περασει και περνώ δύσκολα και νομίζω πως οι άλλοι περνούν πιο εύκολα. Τα βάζω και με τον Θεο κάποιες φορές νομίζοντας πως οι άλλοι έχουν λιγότερα προβλήματα από μένα. Δεν είμαι δίολου ζηλόφθονη απλά, νομίζω πως έχω φορτωθεί πολλά προβλήματα τον τελευταίο καιρό και έχω βουλιάξει:ουχ:.

Εχετε ονειρευτεί ποτέ την ζωή ενός άλλου ανθρώπου, με το χέρι στην καρδιά; Να ήσασταν εκείνος ίσως γιατί η ζωή η ίδια του φερθηκε πιο ευγενικά, ίσως γιατί έχει πιο πολλά υλικά αγαθά από εσάς, είναι πιο όμορφος, έχει κατακτησεις , έχει γκελ που λένε στο ευρυ κοινό κτλ. Σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό πως οι άλλοι ζουνε πιο φανταχτερά και όμορφα χωρίς λύπες μα με μόνο χαρές; Είναι και το φεις που όλο αυτό το γιγαντωνει δηλ. Εσύ θεωρεις πως δεν ζεις, ότι ζουν οι άλλοι και βιωνεις μόνο πεζές εμπειρίες. Το φεις έχει κάνει ζημιές ως προς αυτό, σου χαλάει την ψυχολογία γιατί συγκρίνεται μαζι με τους άλλους και αναμετριεσαι με τις γκλαμορους ζωές που βλέπεις.
 
Last edited:

Φιλιπ

Δαγεροτύπης
φυσικά.δεν νομιζω να υπάρχει άνθρωπος που δεν εχει ζηλέψει τη ζωή άλλων ανθρώπων.Ανθρώπινο είναι αυτό.Όπως και τα προβλήματα.Το σίγουρο είναι οτί υπάρχουν πάρα πάρα πολύ άνθρωποι με πολύ χειρότερα προβλήματα απο εσενα όπως και πάρα πάρα πολύ άνθρωποι με πολύ λιγότερα προβλήματα από εσένα.ε καί? κόντρες θα κάνουμε με τους υπόλοιπους ανθρώπους τωρα ? :όχιόχι: Cheer up and keep going dear :πάνω:
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Είναι ανθρώπινο Αριάδνη! Προσωπικά δεν έχω ζηλέψει ανθρώπους με χρήματα κι επιτυχίες, αλλά ανθρώπους που τα έχουν βρει όλα εύκολα στη ζωή τους. Που δεν έχουν κοπιάσει. Από κει και πέρα, πρέπει να καταλάβουμε και να αποδεχτούμε ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη, κι ότι εμείς, οι πολίτες του δυτικού κόσμου, βρισκόμαστε εκ των πραγμάτων σε πλεονεκτική κι αξιοζήλευτη θέση σε σύγκριση με εκατομμύρια συνανθρώπους μας.
 

Αριάδνη

Κοινωνός
Και εγω βρε Ιζι αυτο ζηλευω, ανθρωπους που τα βρηκανε πολύ ευκολα τα παντα στην ζωη τους , απο τις οικογενειες τους στρωμμενα , χρηματα, μεσα υλικα κτλ. και υπερηφανευονται για ανυπακτες επιτυχιες τι να γινει η ζωη ειναι αδικη, πια το αναγνωριζουμε ολοι και πορευόμαστε...
 

Τσίου

Μύστης
Υλικά αγαθά και ομορφιά έχουν πολλοί. Ιδιωτικό νησί, λίγοι. Αυτούς ζηλεύω :κλαψ: (Και όσους έχουν αμερικανική υπηκοότητα.)
 

Έλλη Μ

Μύστης
Λοιπον, νομιζω οτι ενα απο τα σπουδαιότερα μαθήματα που εχω παρει μεχρι στιγμης, ηταν καπου γυρω στα 14, στο γυμνάσιο: Ειχα μια συμμαθητρια εξυπνη, με ωραιο στυλ, με καλυτερο γουστο απο ολους μας κλπ κλπ. Αλλα και η οικογένειά της εμοιαζε να ειναι καλύτερη απο των περισσοτερων μας, μιας και ειχε μεγαλυτερη ελευθερια (βλ. καμια δεκαρια σκουλαρικια στ' αυτια, περισσοτερη ανοχη σε βραδινες εξοδους κλπ κλπ), εμοιαζε οι γονεις της να εχουν μεγαλυτερη κατανοηση απο ο,τι συνηθιζεται, μοιαζαν απείρως πιο ενδιαφέροντες απο τους δικους μου ή άλλους γονεις κλπ κλπ. Η μαμα της ηταν πολυ πιο χαλαρη και ανετη απο την κλασικη μανα που εχουμε μαλλον οι περισσοτεροι. Εξισου φοβερός τύπος φαινοταν κι ο μπαμπάς της. Θυμαμαι να σκεφτομαι οτι ηταν γαμάτη οικογένεια και οτι θα προτιμουσα κι εγω μια τετοια.

Καναμε αρκετη παρέα και για κάμποσο καιρο. Οταν ειχαμε ερθει αρκετα κοντά, μου εκμυστηρευτηκε οτι οι γονεις της απλως συμβιωνουν, ο μπαμπας της εχει παράλληλη σχεση και δε θυμαμαι πια τι άλλο μου ειπε. Εγω απλώς εμεινα να την κοιτάζω με μεγαλη εκπληξη (δεν περιμενα να ακουσω ποτέ κατι τετοιο), μεγάλη θλιψη (για το πώς μπορει να αισθάνεται εκεινη μεσα σε όλο αυτό) και ταυτόχρονα με τρομερη ενοχη που σκεφτηκα οτι θα ηθελα διαφορετικη οικογενεια απο τη δικη μου. Ξαφνικά, ενιωσα απίστευτα ασφαλης και τυχερη.

Απο τοτε, παντα εχω στο μυαλο μου οτι ολοι εχουμε τις αποσκευες μας που συνηθως κραταμε καλα κρυμμενες απο τον περισσότερο κόσμο (και μονο αν δεις τι εχουν μεσα, έχεις κάποιες πιθανοτητες να μαθεις κάτι για την αληθεια του αλλου) και συνηθως ειμαι καχυποπτη με την όποια επίφαση ευτυχίας κι αρμονίας ή την εικόνα της ιδανικής οικογένειας, της αψεγάδιαστης προσωπικότητας, της τελειας ζωης κλπ κλπ.

Εκτοτε, δεν ξαναζηλεψα τη ζωη κάποιου άλλου.
 
Last edited:

Αετός

Όμορφο Νιάτο
Έχω ζηλέψει όχι την ζωή αλλά τις ευκαιρίες που έχουν δοθεί σε άλλους. Άλλωστε τουλάχιστον το 50% των αποτελεσμάτων που έχουμε στα διάφορα θέματα οφείλεται στην τύχη.
 

Μεταλλαγμένη

Κοινωνός
Εγώ πάλι βρε παιδιά, ζηλεύω αυτούς που δεν τα βρήκαν όλα έτοιμα αντίθετα κόπιασαν και κατέκτησαν την επιτυχία με την αξία τους. Ζηλεύω αυτό που θαυμάζω με άλλα λόγια. Βέβαια και αυτούς που μια δεδομένη στιγμή είχαν και λίγη τύχη, όπως λέει και ο Αετός αλλά παράλληλα με αξία και προσόντα.

Επίσης, ζηλεύω αυτούς που έχουν ταξιδέψει πολύ. Και εννοώ περιπετειώδη και αντισυμβατικά ταξίδια όχι απλά τουριστικές επισκέψεις σε ευρωπαικούς προορισμούς που εντάξει, λίγο πολύ, οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον πραγματοποιούν.
 

Αριάδνη

Κοινωνός
Είναι και τα σοσιαλ μίντια που το χουν σπρώξει όλο αυτό! Ο καθένας εκεί προσπαθεί να επιδείξει τα επιτεύγματα του γιατί αυτό καλεισαι να κάνεις , κόλλας και εθιζεσαι με το φεις !κάποιοι έχουν πολλά περισσότερα στο ενεργητικό τους οπότε νιώθεις κενος.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Έχω ζηλέψει όχι την ζωή αλλά τις ευκαιρίες που έχουν δοθεί σε άλλους. Άλλωστε τουλάχιστον το 50% των αποτελεσμάτων που έχουμε στα διάφορα θέματα οφείλεται στην τύχη.
Θα συμωνησω, και θα προσθεσω οτι τυχη δεν ειναι μονο οι ευκαιριες που εχεις στη ζωη σου, αλλα και με ποια γονιδια ετυχε να γεννηθεις.

Εγω ζηλευω κυριως στοιχεια χαρακτηρα σε αλλους που δεν εχω, οπως ωριμότητα, θαρρος, αποφασιστικότητα, δυναμη θελησης, να καταφερνουν ο,τι αποφασιζουν κλπ. Ζηλευα πχ τους πρωτους μαθητες στο σχολειο, οι οποιοι, κλασσικα, δε χρειαζοταν να διαβαζουν πολυ. Αυτο ειναι 100% γονιδιακο/οργανικο θεμα. Εκνευριζομαι πχ. καθε χρονο με τις Πανελληνιες που τα ΜΜΕ ηρωικοποιουν τα παιδια που βγηκαν πρωτα, και αξαίρουν τον "κοπο" και την "προσπαθειά" τους.

Τα οποια παιδια ειναι 17χρονα που μιλουν σαν ενηλικες και παντα λενε οτι διαβαζαν χαλαρα και δε στερηθηκαν τιποτα. Τα συγκεκριμενα παιδια ηταν προκισμενα απο τη φυση!! Καμια "προσπαθεια" δεν σε κανει απο 17 χρονων να σκεφτεσαι σαν ενηλικας. Ακομα και αυτα που ειχαν αντιξοοτητες (απομακρυσμενα σχολεια επαρχιας, απο φτωχες οικογενειες κλπ) ηδη "τα βρηκαν ετοιμα" απο το ΔΝΑ τους.

Επισης θαυμαζω τα κοτσια και το τσαγανο καποιων ανθρωπων που εχουν ονειρα, οπως ενα φιλο μου που οταν ηταν 22 πηγε μονος του, με δικα του χρηματα, στην Αμερικη, για να κανει γνωριμιες και να βρει δουλεια (δε βρηκε). Ειναι κατι που δεν θα σκεφτομουν ουτε θα ηθελα ποτε να κανω, αλλα και να ηθελα, δεν θα ειχα τα κοτσια για αυτο.

Επισης μου φαινονται σαν μεγαλα επιτευγματα πολλα αυτονοητα πραγματα τα οποια για μενα φανταζουν απιαστα. Οπως πχ οτι ατομα της ηλικιας μου ειχαν περισσοτερες ερωτικες σχεσεις ή ακομα και γαμους και οικογενεια. Δεν ξερω αν και πότε θα καταφέρω να δημιουργησω οικογενεια.
 
Last edited:

Τσίου

Μύστης
Αντέρωτα, αν εξαιρέσουμε την απροθυμία μου να κάνω οικογένεια, πιστεύω βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Θεωρείς λοιπόν το παπαγάλισμα ένδειξη υψηλού δείκτη νοημοσύνης και ότι όοολοι όσοι πέτυχαν στις πανελλήνιες είναι ανώτεροι γονιδιακά/πιο έξυπνοι από εμάς; Θα καραφλιάσω και ήδη είμαι σαν ένταλμα εφορίας, φαντάσου τι ζημιά θα μου κάνεις αν γίνω κουρούπα. Έχω φίλες που όχι μόνο πέτυχαν, έπιαναν 20άρια στις πανελλήνιες. Ήταν πεισματάρες, ανταγωνιστικές, είχαν κίνητρα, φιλοδοξίες και στόχους (κάποιες είχαν και τους γονείς από πάνω με τον βούρδουλα), αυτό, μέχρι εκεί. Όλα αυτά εντάσσονται σε ένα διαφορετικό mindset από το δικό (μου) μας (?). Θες να πούμε ότι αυτή η νοοτροπία είναι γονιδιακή; οκ. Σε μία μέρα όμως θα μπορούσαμε να την αποκτήσουμε. Πείσμα όλοι οι άνθρωποι έχουμε :)
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Θεωρείς λοιπόν το παπαγάλισμα ένδειξη υψηλού δείκτη νοημοσύνης και ότι όοολοι όσοι πέτυχαν στις πανελλήνιες είναι ανώτεροι γονιδιακά/πιο έξυπνοι από εμάς;
Μη το πας σε "ανωτεροτητα". Ειναι αλλο θεμα αυτο. Η νοημοσυνη ειναι αφηρημενη εννοια και συναρτηση πολλων πραγματων, αλλα ναι, η ικανοτητα να παπαγαλιζεις ειναι ενα ατου που κατα τη γνωμη μου αλληλοϋποστηριζεται με τη νοημοσυνη. Απο τη στιγμη που δεν μπορει να μπει στο Πανεπιστημιο οποιος θελει, το εκπαιδευτικο μας συστημα χρησιμοποιουσε σα φιλτρο, καλως ή κακώς, την ικανοτητα παπαγαλιας, γιατι ειναι αντικειμενικα μετρησιμο εφοδιο για τις πανεπιστημιακες σπουδες.

Εγω ομως δε λεω παπαγαλους ολους οσους εχουν μπει στο πανεπιστημιο, ουτε λεω οτι ειναι ανωτεροι απο σενα. Λεω για πιο ακραιες περιπτωσεις, και επαναπροσδιοριζω την εκφραση "τα βρηκε ετοιμα". Ενας αχρηστος που ειχε πλουσιους γονεις, ευκαιριες και στρωμενη δουλεια ειναι το ιδιο τυχερος με καποιον φτωχο, ορφανο κλπ που η φυση τον προικισε με τα εφοδια και τη δυναμη να δημιουργησει τη ζωη του απο το μηδεν.

Έχω φίλες που όχι μόνο πέτυχαν, έπιαναν 20άρια στις πανελλήνιες. Ήταν πεισματάρες, ανταγωνιστικές, είχαν κίνητρα, φιλοδοξίες και στόχους
Ο καθε ενας μπορει να ειναι πεισματαρης, ανταγωνιστικος, να εχει κινητρα, φιλοδοξιες και στοχους (τα οποια τα θεωρω χαρισματα). Αλλα ο καθενας μπορει να εχει και ενα καρο μαθησιακα προβληματα. Το θεμα ειναι ποσο εξισορροπουνται και εαν η θεληση μπορει να καλυψει τις οποιες φυσικες ελλειψεις. Προφανως το πεισμα των φιλων σου υποστηριζοταν απο τις νοητικες τους ικανοτητες (ασχετως ποσο εξυπνες ειναι), αλλιως δε θα καναμε αυτη τη συζητηση. Αν δεν τα ειχαν καταφερει με τις Πανελληνιες, υπαρχουν τοσες αλλες επιλογες (σπουδες στο εξωτερικο, ιδιωτικες σχολες κλπ) για να διοχετευσουν το πεισμα και την ανταγωνιστικοτητα τους :)
 
Last edited:

Αριάδνη

Κοινωνός
Τσιου τα γονίδια ευθύνονται παρά πολύ για την εμφάνιση μας αυτό τουλάχιστον δεν είναι ψέμα. Έχω προσέξει πως για τους ωραίους φυσικά ανθρώπους κάποια πράγματα είναι πιο εύκολα παρά για τους πιο μέτριους εμφανισιακά αρκεί φυσικά να ξέρουν να κάνουν καλή χρήση της ομορφιάς τους.
 

Τσίου

Μύστης
Υπάρχει μια σημαντική διαφορά από το "παπαγαλίζω" και "κατανοώ αυτά που παπαγαλίζω", ατού και τα δύο, όμως μόνο το δεύτερο πάει χεράκι χεράκι με την εξυπνάδα. Μια καθηγήτριά μου έλεγε πως την πρώτη φορά που είδε τόσα μοσχάρια μαζεμένα, ήταν όταν σπούδαζε. Δεν ξέρω αν το έλεγε για να με κάνει να νιώσω καλύτερα επειδή έβλεπε την αποτυχία μου στις πανελλήνιες να πλησιάζει, αλλά κάποιες φορές η ηλιθιότητα είναι τόσο πνιγηρή που η δήλωση αυτή γίνεται πιστευτή.

Αν δεν τα ειχαν καταφερει με τις Πανελληνιες, υπαρχουν τοσες αλλες επιλογες (σπουδες στο εξωτερικο, ιδιωτικες σχολες κλπ) για να διοχετευσουν το πεισμα και την ανταγωνιστικοτητα τους :)
Αρκεί να ξέρουν τι θέλουν ή να μην βαριούνται εύκολα (όπως εγώ :ένοχος:)

Τσιου τα γονίδια ευθύνονται παρά πολύ για την εμφάνιση μας αυτό τουλάχιστον δεν είναι ψέμα.
Αριάδνη... άσχετο αλλά σου έχω πει πόσο σε συμπαθώ; Στο λέω τώρα :αγκαλιά:
Σαφώς και τα γονίδια ευθύνονται για την εμφάνισή μας, αλλά για κοίτα εδώ:

κάποια πράγματα είναι πιο εύκολα παρά για τους πιο μέτριους εμφανισιακά αρκεί φυσικά να ξέρουν να κάνουν καλή χρήση της ομορφιάς τους.
Εδώ θα συμφωνήσω γιατί το πλασάρισμα είναι το πιο σημαντικό από όλα. Και τέρας να είσαι αν ξέρεις να πλασαριστείς τους πείθεις όλους :))))
 

Αριάδνη

Κοινωνός
Μόλις είδα κάτι πολύ καλό που είπε ο Ελυτης ή ζεις γι αυτό που είσαι ή ζεις γι αυτό που δεν θα γίνεις ποτέ!!! Νομίζω πως πάει πολύ με το θέμα το απόφθεγμα.
 

Αριάδνη

Κοινωνός
Αυτό που αρχίζω να καταλαβαίνω καθημερινά είναι πως ο καθένας μας είναι ξεχωριστός με τα δικά του καλά ή κακά , τις δικές του επιτυχίες και αποτυχίες γι ' αυτό ας μην ζηλευουμε την ζωή κανενός όσο φανταχτερή και αν φαντάζει στα μάτια μας και να τραβαμε τον δικό μας δρόμο. Για μία αιτία άλλωστε ήρθαμε σε αυτόν τον κοσμο οπότε ας κάνουμε πάντα το καλυτερο που μπορούμε Και ας αφήνουμε το δικό μας στίγμα! Το καλυτερο και για εμάς και για τους άλλους επίσης πριν δούμε το τέλος και την πορειά των άλλων μην ζηλευουμε τίποτα. Δεν ξέρεις πότε τι κουπί μπορεί να τραβάει και ο άλλος που στα δικά σου μάτια φαντάζει τυχερός!
 
Last edited:
Για μία αιτία άλλωστε ήρθαμε σε αυτόν τον κοσμο
Αριάδνη, για καμια αιτία δεν ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο!:))))
Τυχαία εμφανιστήκαμε σε αυτόν τον πλανήτη και τυχαία μια μέρα θα εξαφανιστούμε... Όπως εξάλλου γίνεται με όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Το ότι είμαστε νοήμονα όντα δεν σημαίνει πως προυπήρχε λόγος για την ύπαρξη μας. Απλά εμείς θέλουμε να το πιστεύουμε αυτό...
 

Αριάδνη

Κοινωνός
Το αποκλειω Νικολα ! Ήρθαμε για κάτι και ο καθένας έχει το πεπρωμένο του αρκεί να το αποδεχτεί , άσε που πια και έμπιστημονικα μιλάνε για μετά θάνατον ζωή και μεταθανάτιες εμπειρίες μακρυά από μας.
 
Νομίζω το πεπρωμένο είναι κάτι το οποίο δυνητικά στερεί την ελευθερία μας! Αν δλδ όλα ήταν και είναι προδιαγεγραμμένα δεν είμαστε ελεύθεροι όπως θέλουμε να πιστεύουμε...
Αλλά και πάλι αυτά είναι δοξασίες και κατάλοιπα παλιών εποχών!
Το παιδάκι που πεθαίνει στους έξι πρώτους μήνες της ζωής του στην Αϊτή από Έμπολα, για ποιον λόγο εμφανίστηκε στον πλανήτη; Για να αλλάξει κατά ελάχιστο το ποσοστό θνησιμότητας των βρεφών;;:όχισουλέω:

Επιστημονική απόδειξη της ζωής μετά θάνατον δεν υπάρχει ακόμα!
Που είδες κάτι τέτοιο;;;:χμχμ:
 
Top