Οι φίλοι σας διαβάζουν;

Οι φίλοι σας διαβάζουν;

  • Ναι, συστηματικά

    Votes: 7 7,7%
  • Όχι, καθόλου

    Votes: 20 22,0%
  • Περιστασιακά

    Votes: 21 23,1%
  • Άλλοι ναι, άλλοι όχι

    Votes: 43 47,3%

  • Total voters
    91
στο αλλοι ναι αλλοι οχι ειμαι κ γω. η μια κολλητη μου διαβαζει συστηματικα κ ισως παραπανω απο μενα αλλα κυριως ελληνικη λογοτεχνια τυπου δημουλιδου, μαντα, καλλιοντζη (ουτε που την μπορω).πολλη περαση διακρινω εχουν οι κυριες.
οτι εχω διαβασει απο τετοιου τυπου τα εχω δανειστει απο την ιδια σε περιοδους ισχνων αγελαδων. την μυω σιγα σιγα κ αλλου, εχει διαβασει μουρακαμι, της αρεσε. ρομπινς ουτε να τον φτυσει..
η αλλη που, πραγματικα, την τρωει η δουλεια διαβαζει αλλα οχι με τοση συχνοτητα. γενικα υπαρχει μια αναγνωστικη κινησουλα αλλα μεχρι εκει..
εχω μυησει ομως ανθρωπο στο διαβασμα που κοιμοτανε με το που επιανε βιβλιο :) , ναι ναι ειμαι περηφανη. συζηταει με ενθουσιασμο τωρα τα αναγνωσματα του κ γουσταρει τρελα

παρολα αυτα δεν το θεωρω φυσικα προυποθεση φιλιας, ωραιο να μπορεις να μοιραστεις κατι που διαβασες αλλα δεν ειναι αναγκη να με συμμεριστει κ ολος ο περιγυρος.. κατι σαν τις μπαμιες παραπανω ..
 
Είναι αστείο το γεγονός εάν αναλογιστεί κανείς πως όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους μορφωμένα και με πτυχία αλλά στην πράξη δεν ενδιαφέρονται για την πνευματική τους καλλιέργεια. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να καταξιωθούν επαγγελματικά και κοινωνικά και τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Εν ολίγοις, έχουμε στη χώρα μαςτους περισσότερους πτυχιούχους και ταυτόχρονα τους περισσότερους απαίδευτους.
Είναι φορές που αιθάνομαι πραγματικά περήφανοι για τους γονεις μου, γιατί μολονότι άνθρωποι χαμηλής σχετικά μόρφωσης και ζώντας σε μια κλειστή επαρχιακή κοινωνία, με προέτρεπαν να διαβάζω και σ' αυτούς οφείλω τη μεγάλη μου αγάπη για τα βιβλία. Από μικρή ηλικία αντί για κούκλες και barbie έπαιρνα για δωρα βιβλία και τους είμαι πραγματικά ευγνώμων γι' αυτό.
 

Πολυξενη

Active member
Ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί γύρω μου που διαβάζουν, στους δύσκολους καιρούς δεν ξεμένω από βιβλία, αλλά είναι 2-3 τα άτομα που μπορώ να δανειστώ. Οι περισσότερς φίλες διαβάζουν πολλή Δημουλίδου (δεν την αντέχω), πολλή Μαντά και Όμηρο Αβραμίδη. Το καλό είναι πως έχω παρέα στις εκθέσεις βιβλίου και δεν αρχίζουν τα "άντε πάμε" όταν κολλάω σε ένα βιβλιοπωλείο. Το χειρότερο που έζησα ήταν όταν γνώρισα μια φίλη φίλης που ενθουσιάστηκε γνωρίζοντας μια βιβλιόφιλη, έλεγε συνέχεια "η Τζένη διαβάζει" και ήταν σα να έλεγε "η Τζένη είναι επισκέπτρια από το Άλφα του Κενταύρου"! Η πολλά υποσχόμενη αυτή σχέση έληξε όταν δήλωσα πως δεν μου αρέσουν τα βιβλία αυτοβοηθειας, που ήταν τα μόνα που άξιζε να διαβάζει κανείς κατά τη γνώμη της.
 
Από μικρός θεωρούσα το διάβασμα ένα μοναχικό σπορ. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να αναζητά φιλαναγνώστες φίλους.
Πάντα ξεχώριζα τους λογοτεχνικούς φίλους από τους πραγματικούς φίλους μου.
Ακόμα θυμάμαι τα νωχελικά μεσημέρια και απογεύματα των καλοκαιριών των παιδικών μου χρόνων παρέα με τον Μέλιο και την Αγράμπελη του Λουντέμη ή τις περιπέτειες του Ιουλίου Βέρν.
Ποτέ δεν μίλησα για τα αναγνώσματα μου παρά μόνο για να δώσω έμφαση στα λεγόμενα μου σε κάποιες συζητήσεις.
Ακόμα και τώρα λοιπόν, θεωρώ το διάβασμα μία πολύ προσωπική υπόθεση.
Ανυπομονώ να έρθει η ώρα που τα κορίτσια μου θα ξαπλώσουν και εγώ με ένα ποτό στο χέρι θα πιάσω το βιβλίο μου ή θα δω μία ταινία που έχω επιλέξει.

Για να συμπληρώσω όμως και κάποιους φίλους που αναφέρθηκαν στο θέμα προηγουμένως.
Αναγνώστης δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι.
Έχω επισκεφθεί πολλά σπίτια φίλων και "φίλων". Στα περισσότερα δεν υπάρχει ούτε ένα βιβλίο και σε μερικά υπάρχουν κάποια, όλα από προσφορές εφημερίδων ή περιοδικών από τα οποία ελάχιστα ανοίχτηκαν. Πως λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι να περάσουν στα παιδιά τους το μήνυμα της ανάγνωσης; Και μιλάω πάντα για την πλειονότητα, χωρίς να λείπουν οι εξαιρέσεις.

Έχω μία κόρη επτά ετών. Από μωρό που ήταν (και συνεπικουρούμενης της καθημερινής ακοιμησιάς της) της λέγαμε ιστορίες και της διαβάζαμε. Δέχτηκε λοιπόν το διάβασμα σαν μία καθημερινή ασχολία. Μεγαλώνοντας έβλεπε εμένα και την μητέρα της να έχουμε πάντα από δίπλα μας ένα βιβλίο, μία εφημερίδα, ένα περιοδικό ή τον φορητό υπολογιστή μας. Έπαιζε στο σαλόνι όπου αντίκρυζε μία βιβλιοθήκη που συνεχώς αυξάνονταν το πλάτος της. Ήταν δύο χρονών όταν διάβαζα και καθόταν δίπλα μου με ένα πλαστικό παιδικό βιβλιαράκι με εικόνες και διάβαζε και αυτή.
Χωρίς να το καταλάβουμε και με την μεγάλη συνδρομή του παιχνιδιού με τους κύβους με τα γράμματα έμαθε να συλλαβίζει και να διαβάζει. Τώρα ξεκινάει την Δευτέρα Δημοτικού και έχει ξεκοκκαλλίσει δεκάδες βιβλία της νεανικής λογοτεχνίας που τα περισσότερα παιδιά τα διαβάζουν (και αν) στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού ή στο Γυμνάσιο.

Όλα τα παραπάνω τα αναφέρω όχι για να υπερηφανευτώ για τις επιδόσεις του παιδιού μου, αλλά για να συμφωνήσω ότι η Μόρφωση στην Ελλάδα είναι μία ουτοπία. Βυθισμένοι στην αυταπάτη ευδαιμονίας που κυριαρχούσε τα προηγούμενα χρόνια δεν ασχολήθηκε σχεδόν κανείς με την Μόρφωση σαν γενικότερη έννοια και όχι μόνο σαν σκοπό οικονομικής αποκατάστασης. Κανείς από μόνος του δεν θα αρχίσει να μπαίνει σε βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες. Κάποιος πρέπει να του το διδάξει αυτό, αλλά μαζί και τον λόγο για να το κάνει αυτό. Και εγώ, όπως νομίζω και οι περισσοτέροι από εσάς, είχαν κάποιον να τους δείξει τον δρόμο αυτό. Ο πιο σωστός χρόνος είναι όταν αρχίσει να διαμορφώνεται η ψυχή του παιδιού. Όσο μεγαλώνει κάποιος και ξεκινάει να βιοπορίζεται, τόσο πιο δύσκολο γίνεται.

Θέλουμε να αλλάξουν στην κοινωνία μας πολλά πράγματα. Πως όμως θα αλλάξουν όταν δεν έχουμε φροντίσει να εξοπλίσουμε την γενιά που μας διαδέχεται για να καταφέρει να κάνει τις αλλαγές που προσδοκούμε; Μιλάμε, κατηγορούμε, στηλιτεύουμε. Και μετά; Πιάνουμε το τηλεκοντρόλ και αλλάζουμε κανάλι γιατί αρχίζει το σήριαλ που παρακολουθούμε (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Συνγνώμη για την έκταση και για την εκτός θέματος ανάρτηση μου.
Με ενοχλεί αφάνταστα όμως, όταν στην χώρα Ελλάδα, στον τόπο που γέννησε ιδέες και κρύβεται από πίσω σχεδόν σε ότι έχει σημειωθεί στην Παγκόσμια Ιστορία, το ποσοστό των πραγματικά Μορφωμένων και Πεπαιδευμένων πολιτών να εξαντλείται στα δάκτυλα των χεριών μας (και όχι σε όλα).
 

Αλασιέλ

New member
Είναι αστείο το γεγονός εάν αναλογιστεί κανείς πως όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους μορφωμένα και με πτυχία αλλά στην πράξη δεν ενδιαφέρονται για την πνευματική τους καλλιέργεια. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να καταξιωθούν επαγγελματικά και κοινωνικά και τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Εν ολίγοις, έχουμε στη χώρα μαςτους περισσότερους πτυχιούχους και ταυτόχρονα τους περισσότερους απαίδευτους.
Μεγάλη κουβέντα η τελευταία... Για μένα και το χάρβαρντ να έχει τελειώσει ο άλλος, μπορεί να είναι απαίδευτος και χειρότερος χαρακτήρας κι απ' τον πιο αμόρφωτο. Τρανό παράδειγμα οι γιατροί που στην ελλάδα το παίζουν ιστορίες και σαν άτομα είναι μικρόψυχοι και αγενείς πολλές φορές.
Επίσης, το να διστάζεις να πεις σε κάποιον που πρωτογνωρίζεις, ότι διαβάζεις λογοτεχνία λόγω του κινδύνου να σε θεωρήσει περίεργο, λέει πολλά.
 
Οι δυο μου κολλητές διαβάζουν κι αρκετά και μ' αρέσει. Οι υπόλοιποι φίλοι μου σχεδόν καθόλου και μου λείπει είναι η αλήθεια.

Χαχαχα αυτό με τον Πλούταρχο μου θύμισε το πιο αστείο σκηνικό. Πρέπει να ήμουν πρώτη γυμνασίου και η αδερφή μου τρίτη. Μπαίνω στο σπίτι και την ακούω με δυο φίλες της να μιλάνε έντονα , πάω να δω τι γίνεται:
-Ρε ο Ρίτσος το έγραψε είμαι σίγουρη
-Ρε ο Σεφέρης το έγραψε, όταν μιλάμε στο τηλέφωνο έχω την βιβλιοθήκη απέναντί μου και το βλέπω
-Ρε συ , Πολυξένη πες μας που διαβάζεις, το Άπαντα το έγραψε ο Ρίτσος ή ο Σεφέρης
Βάζω τα γέλια, δεν μπορούσα να απαντήσω, ώσπου λέει η τρίτη με ενθουσιασμό "Και σας τό'λεγα ρε κορίτσια , κάποιος άλλος είναι!!"
:ρ :ρ :ρ
 
:χαχα: μα σοβαρά, τώρα;! συνέβη;!
Ω, ναι και δεν έχει ούτε μια δόση υπερβολής. Η αδερφή μου έχει αναρωτηθεί και ποιος είναι ο Κάφκα και στην απάντηση 'συγγραφέας' απάντησε 'και γιατί είχε δικαστεί;' (κάπου θα είχε πάρει τ' αυτί της για τη δίκη του κάφκα...)
 

Φένια

New member
Οι δικοί μου φίλοι δηλώνουν φιλαναγνώστες, αλλά απεδείχθη ότι δεν είναι έτσι. Κανένας κοντινός μου δεν συμμετέχει στη Λέσχη Βιβλίου που δημιουργήσαμε στο Πανόραμα, ούτε στη Λέσχη Ανάγνωσης Αποφοίτων του σχολείου μου. Ευτυχώς, ο μπαμπάς μου, η αδελφή μου και- εσχάτως- οι κόρες μου διαβάζουν πολύ. Family ties!
 
Κανείς φίλος μου δεν διαβάζει και το λέω με απόλυτη σιγουριά. Μπορώ να πω πως δεν με ενοχλεί -ακόμα- αυτό.
Ο κοντινότερος άνθρωπος που γνωρίζω που είναι κοντά στα βιβλία είναι η θεία μου, που όμως δεν διαβάζει συστηματικά ούτε ποικιλία. Διαβάζει 100% γυναικεία λογοτεχνία σε σημείο να κόβεις τις φλέβες σου !!! Αυτά από εμένα :ρ
 

Μέλια

New member
Εμένα οι περισσότεροι φίλοι μου διαβάζουν, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο-κυρίως όμως οι γυναίκες. Έχω μια φίλη δε, που έχει εμμονή με τα ψυχαναλυτικά τύπου "Στο ντιβάνι" κλπ., τα οποία τα διαβάζει με περίσσια χάρη ακόμη και στην παραλία. Μια άλλη παιδική μου φίλη είχε πάντα πλούσια βιβλιοθήκη από την οποία έχω δανειστεί πάρα πολλά αριστουργήματα! Επίσης, μια άλλη βιβλιοφάγος φίλη μου δεν αποχωρίζεται το βιβλίο της ούτε την ώρα του φαγητού και διαβάζει και στο μπάνιο!:)
 

Εμιλυ

Member
Θεωρώ κι εγώ το διάβασμα μια μοναχική υπόθεση και ευτυχώς που είναι έτσι ...

Το να κατεβάζεις τα ρολά μερικές φορές και να απομακρύνεσαι σε άλλους κόσμους είναι, αν μη τι άλλο, οικονομικότερο του ψυχιάτρου, στην εποχή της κρίσης :)

Ο ευρύτερος κύκλος μου είναι μεγάλος και ετερόκλητος.
Αρκετοί διαβάζουν, αρκετοί θεωρούν το διάβασμα χάσιμο χρόνου έναντι του ύπνου πχ., άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι κάτι το άχρηστο και πολύ κουραστικό για τα μάτια και το μυαλό.
Οπότε προσαρμόζομαι και χρησιμοποιώ τον καθένα από αυτούς ανάλογα με τις περιστάσεις. Σαφώς και χρειάζομαι που και που ένα μπουρ μπουρ με καφέ για να ξεκουραστώ :φιλί: :καφεδάκι:. Μια βόλτα στα μαγαζιά με ένα φάσιον βίκτιμ - φίλη :ψουψου:. Ένα ταβερνάκι με παρέα. Αλλά θα συναντήσω και τους βιβλιολαίμαργους φίλους μου να μου πουν τι καλό διάβασαν και να μου το δανείσουν :διάβασμα:.

Στους φίλους που διαβάζουν οφείλω πολλά :προσκυνώ:.
Αν δεν ήταν αυτοί δεν θα είχα ανακαλύψει βιβλία και συγγραφείς - διαμάντια και θα είχα στερηθεί άπειρα ατμοσφαιρικά βράδια με ησυχία και το φως του πορτατίφ στο κομοδίνο αναμμένο μέχρι αργά.

Σπίτι???? :μουάχαχα:
Η ατάκα είναι : Πάλι με το σύγγραμμα σου είσαι???
Ή σε ερώτηση τι κάνω : Διαβάζει το σύγγραμμα της.
 
Αν η αγαπη για το διάβασμα κληρονομείται, την κληρονόμησα από τον πατέρα μου. Διαβάζει συνεχώς, και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι διαβάζει τα πάντα: Λογοτεχνία, ποίηση, ιστορία, φιλοσοφία... Η μητέρα μου και η αδελφή μου διαβάζουν μυθιστορήματα, καμιά δεκαριά το χρόνο. Όταν δεν έχουν τι να διαβάσουν έρχονται σε μένα για ανεφοδιασμό! Το σπίτι μας κάλλιστα μπορεί να μετατραπεί σε βιβλιοπωλείο μεταχειρισμένων βιβλίων! Οι φίλες μου, έχουν πολύ περιορισμένο ενδιαφέρον για το διάβασμα πέραν της επιστήμης τους (με εξαίρεση την ξαδέρφη μου που μου δανείζει συχνά βιβλία της και μου κόλλησε την αγάπη της για τον Γιάλομ)! Δύσκολα μπορώ να βρω φίλους να έχουν όρεξη να συζητήσουν για βιβλία, να πάνε σε μια έκθεση βιβλίου ή μια βόλτα σε ένα βιβλιοπωλείο. Πάντα όμως πίστευα ότι το διάβασμα είναι εκ φύσεως μοναχικό χόμπι, οπότε -για να πω την αλήθεια- δεν με ενοχλεί και πολύ αυτό! Ίσως μέσω της λέσχης να αναθεωρήσω τις απόψεις μου!
 
Δεν ειχα ποτε φιλους να μοιραστω μια εμπειρια αναγνωσης. Μονο μια συμμαθητρια μου, γυρω στα 15, που τριγυρνουσαμε στα βιβλιοπωλεια και τις βιβλιοθηκες. Αλλα μετα το σχολειο χαθηκαμε. Οι κοντινοι μου φιλοι, με τα πτυχια τους τα μεταπτυχιακα τους κλπ, δεν εχουν διαβασει ποτε ουτε ενα βιβλιο. Για να μην αδικησω καποιον, η μια διαβαζε ανατριχιλες στο δημοτικο κι αυτο ηταν. Οταν ειχα τακτοποιησω τη βιβλιοθηκη μου και την ειδαν, με ρωτησαν γιατι εχουμε τοσα βιβλια στη σχολη, λες και δεν υπαρχει αλλος λογος να διαβασεις.

Η κολλητη μου διαβαζει μονο βιβλια με συγκεκριμενο θεμα και φιλοσοφια σαν το μυστικο, οπως επισης και ψευτοψυχολογιας, τυπου ανδρες απο τον αρη ..., γιατι οι αντρες παντρευονται τις μπιτσις κλπ. Εχει πλουσια βιβλιοθηκη απο τετοια.

Προσφατα γνωρισα ανθρωπους που, και λογω των επαγγελματων τους, διαβαζουν πολλοι. Μου δινουν την εντυπωση οτι διαβαζουν τα παντα, απο ολους τους κλασικους, τους συγχρονους μεχρι και και τις αποχρωσεις του γκρι. Ο,τι και να ελεγε καποιος για βιβλια, για κρυφες ζωες των συγγραφεων, μια φραση απο ενα οποιοδηποτε βιβλιο, τα ηξεραν ολα. Ηταν τρομαχττικη εμπειρια και αυτη, οσο ειναι να σου λεει καποιος οτι δεν εχει αγγιξει βιβλιο στη ζωη του
 
Εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει απο πάντα μιας και ο μπαμπάς μου είχε παλιά Βιβλιοπωλείο..ω ναι!:))))
Τα καλοκαίρια θυμάμαι τη μαμά μου να διαλέγει απο το μαγαζί μας βιβλία για να έχω να διαβάζω και να "δουλεύει η σκέψη μου και το μυαλό μου" όπως έλεγε χαρακτηριστικά!
Οι γονείς μου διάβαζαν απο πάντα!! Ο δε μπαμπάς μου θυμάμαι να διαβάζει συνεχώς απο εφημερίδα, εγκυκλοπαίδειες μέχρι το περιοδικό του εφοπλιστή!(όχι δεν έχουμε ΟΥΤΕ μαούνα :χαχαχα:) Η δε μαμά μου ήταν και είναι της ιστορικής λογοτεχνίας κυρίως, οπότε πλέον τα γούστα μας αποκλίνουν...

Aπο την κολλητή μου παρέα μόνο εγώ και η κουμπάρα μου είμαστε φανατικές του διαβάσματος!:μαναι:
Οι άλλοι δεν μπορούν να συγκεντρωθούν, βαριούνται και γενικά το θεωρούν πεταμένα λεφτά. Φυσικά εκπλήσσονται που ασχολούμαι τόσο πολύ με τα βιβλία..Που τα προσέχω, που τους μιλάω :)))) , που μπορεί να μην έχω να βγώ αλλά αν μου καρφωθεί ένα βιβλίο πρέπει να το πάρω κ ας έχω άλλα 15 να περιμένουν..

Ευτυχώς έχω και το κουμπαράκι μου που έχουμε και κοινά γούστα ( fantasy) και έχω με κάποιον να αναλύω και σχολιάζω...
 

Κβάντα

New member
Δυστηχώς ή δε διαβάζουν καθόλου ή διαβάζουν πολύ περιστασιακά ή (το χειρότερο απ’ όλα για μένα) διαβάζουν μεν, αλλά βιβλία τύπου Λιακόπουλου και αποκρυφιστικά, ή "Ο ρόλος του τάδε στη διαμόρφωση του εθνικιστικού μετώπου 19ΧΧ-19ΧΧ" ή το 18 βιβλίο στη ζωή τους που αναφέρεται στη καταστροφή της Μικράς Ασίας κλπ.
 
Εχω 2-3 φιλους κολλητους που διαβαζουν και μαλιστα διαβαζαν πολυ πριν ξεκινησω εγω.Πλεον τους εχω για πρωινο.Εγω ειμαι αυτος που τους ενημερωνει για τα δρωμενα στο χωρο του βιβλιου.Το κακο ειναι οτι δεν ειμαστε στην ιδια πολη πλεον,οποτε και δεν μπορουμε να εχουμε συχνη κουβεντα και ανταλλαγη αποψεων για αυτα που διαβασαμε.Ο,τι προλαβουμε σε γιορτες(Χριστουγεννα,Πασχα) και καλοκαιρι,οταν και βρισκομαστε.Ευτυχως λοιπον που υπαρχει και η Λεσχη(και ενα ακομα φορουμ στο οποιο μπαινω) και ξεχαρμανιαζω!:πάνω:
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Staff member
Οι στενοί μου φίλοι πλην ενός διαβάζουν, άλλοι πιο συστηματικά και άλλοι λιγότερο, μάλιστα κάθε Χριστούγεννα ανταλλάσσουμε βιβλία σαν δώρα, μια συνήθεια που συνεχίζεται εδώ και πάνω από 10 χρόνια. Ο αδερφός μου και η γυναίκα μου διάβαζαν παλιότερα (ο αδερφός μου συστηματικά η γυναίκα μου περιστασιακά) αλλά τα τελευταία χρόνια δεν έχουν ρίξει πολύ τους ρυθμούς τους.
 
Top