Ονορέ Ντε Μπαλζάκ (Honore de Balzac): ''Ο Εξάδελφος Πονς''



Τίτλος: Ο Εξάδελφος Πονς
Πρωτότυπος Τιτλος: Le cousin Pons
Συγγραφέας: Ονορέ Ντε Μπαλζάκ ( Balzac Honore. De )
Μετάφραση: Κώστας Θεοφάνους
Εκδόσεις: Πάπυρος
Έτος Έκδοσης: 1996


Ο Σιλβεν Πονς ειναι ενα γεροντοπαλικαρο, μουσικος στο επαγγελμα, ο οποιος αν και ηταν πολλα υποσχομενος στην αρχη της καριερας του, εχει καταληξει να ειναι δυευθυντης ορχηστρας σε ενα θεατρο δευτερης κατηγοριας στο Παρισι. Ζει φτωχικα σε ενα διαμερισμα με τον μοναδικο του φιλο τον Σμουκε, ενας Γερμανος πιανιστας επισης ανυπαντρος και παμφτωχος, ο οποιος τρεφει μια υπερμετρη αγαπη για τον Πονς. Το νοικοκυριο τους εχει αναλαβει ( επι πληρωμης φυσικα, γιατι οπως πολυ σωστα γραφει στην εισαγωγη '' στον κοσμο του Μπαλζακ τιποτα δεν ειναι τζαμπα" ) η θυρωρος της οικοδομης οπου μενουν, η μανταμ Σιμπο, μια κουτοπονηρη μικροαστη γυναικα που με διαφορα τεχνασματα κυριολεκτικα τους ξεζουμιζει οικονομικα. Ο Πονς κατεχεται απο δυο παθη: την συλλογη κομψοτεχνηματων και το φαγητο. Στο πρωτο εχει αφοσιωθει πληρως, στερειται και τα βασικα για να μπορεσει να αγορασει μια ταμπακερα ή εναν πινακα κι αυτη η αφοσιωση του εχει σαν αποτελεσμα να φτιαξει μια συλλογη απο 1907 , οπως θα αποδειχθει αργοτερα, πολυτιμων αντικειμενων. Η δευτερη αγαπη του ειναι το φαγητο, συγκεκριμενα το καλο φαγητο στο οποιο μπορει να εχει προσβαση μονο ως προσκεκλημενος στα γευματα της οικογενειας Καμιζο, της οποιας ειναι μακρινος ξαδελφος. Η αθλια οικονομικη του κατασταση κι η αποκρουστικη του οψη γινονται στοχος χλευασμου απο τους '' συγγενεις'' του αλλα κι απο τους υπηρετες του σπιτιου ακομα, ωστοσο αυτο δεν τον πτοει, για ενα πιατο καλο φαι υπομενει τα παντα.

Ομως δυο περιστατικα τον πληγωνουν βαθια. Πρωτα η απαραδεκτη συμπεριφορα της νεαρης κορης του ζευγους Καμιζο, η οποια χωρις ιχνος ντροπης σκαρωνει μια κακογουστη πλακα εις βαρος του φτωχου ξαδελφου, δινοντας ενα πληγμα στην αξιοπρεπεια του ( σε οση του εχει απομεινει τελος παντων ). Και δευτερον ενα αποτυχημενο προξενιο που προσπαθει να κανει ο Πονς στην ιδια που εχει σαν αποτελεσμα την οργη των Καμιζο και τον τελικο εξοστρακισμο του απο τους κολπους της ''καλης '' οικογενειας.
Αυτα τα δυο χτυπηματα ειναι αβασταχτα για τον Πονς και τον ριχνουν στο κρεβατι βαρια αρρωστο. Κι εδω πλεον αρχιζει το πραγματικο δραμα του φτωχου συλλεκτη...Οταν βγαινει στο φως η τελικη αξια της συλλογης του Πονς, γινεται χαμος, απο παντου καταφθανουν κορακια που προσπαθουν με καθε τροπο να αρπαξουν κατι απο την περιουσια του μουσικου. Η ειρωνεια, τα χλευη και το μισος δινουν την θεση τους στην '' αγαπη'' , την φροντιδα και τις κολακειες. Θυρωροι, σιδηρουργοι, δικηγοροι, γιατροι, συγγενεις και μη, μπαινουν στο χορο και σαν αρπακτικα προσπαθουν να αρπαξουν οτι μπορουν. Ο Πονς ειναι σχεδον απροστατευτος, ο μοναδικος που στεκεται στο πλευρο του ειναι ο φιλος του Σμουκε με την βοηθεια του οποιου ο αρρωστος καταβαλλει ματαιες προσπαθειες να σωσει την συλλογη του.
Το τελος του βιβλιου ειναι λιγο- πολυ αναμενομενο, το αφηνω στους μελλοντικους αναγνωστες να το δουν μονοι τους. :)


Το βιβλιο ειναι ατυπα χωρισμενο σε δυο μερη. Στο πρωτο μερος ο Μπαλζακ μας μπαζει μες στην ιστορια, μας εξοικειοποιει με το περιβαλλον, περιγραφοντας τους διαφορους πρωταγωνιστες ενω στο δευτερο μερος ( η πτωση του Πονς στο κρεβατι) αρχιζει η πραγματικη δραση. Γι' αυτο αν στην αρχη φαινεται καπως κουραστικο βιβλιο αξιζει να προχωρησετε λιγο ακομα και θα ανοιχτει μπροστα σας ο χαοτικος κοσμος του Μπαλζακ. Ειναι αλυπητος συγγραφεας, δεν ωραιοποιει τιποτα, παρουσιαζει τα πραγματα οπως ειναι, ξεσκεπαζει ολη την ασχημια που διακατεχει το ανθρωπινο ειδος. Ειναι εξοργιστικος θα' λεγα με την ειλικρινεια του, δεν ηταν λιγες οι φορες που πραγματικα ηθελα να '' μπω'' στο βιβλιο και να πλακωσω στο ξυλο δυο- τρια ατομα. :κατάρα!:

'' Ο Εξαδελφος Πονς'' ειναι ενα καταπληκτικο βιβλιο, απορω που το ειχα αδιαβαστο τοσο καιρο στην βιβλιοθηκη μου. Η γραφη του Μπλαζακ μου αρεσε πολυ κι αν κρινω κι απο το αλλο βιβλιο του που διαβαζω αυτο τον καιρο ( την '' Ευγενια Γκραντε" ) μαλλον θα γινει ενας απο τους αγαπημενους μου συγγραφεις. :)
 
Last edited by a moderator:
Πολύ καλή η παρουσίαση του Ιαβέρη. Και για εμένα ήταν το πρώτο βιβλίο του Μπαλζάκ που διάβασα (στην ίδια ακριβώς έκδοση που παρουσιάζει ο Ιαβέρης). Θεωρώ ότι είναι ένα αριστούργημα και θα άξιζε να διαβαστεί, ειδικά από τους φίλους της κλασικής γαλλικής λογοτεχνίας.
 
Αν και απο τον Γάλλο εχω διαβάσει μονο το μαγικό δέρμα που ηταν φανταστικό, η παρουσίαση σου με σπρώχνει να το αποκτήσω.σε ευχαριστώ.
 
Που το ξεθαψατε αυτο, ρε παιδια! :)))

Μετα τον " Εξαδελφο Πονς" διαβασα ακομη 6-7 βιβλια του Μπαλζακ, κι θεωρω οτι αυτο το βιβλιο μαζι με το " Μπαρμπα Γκοριο" ειναι τα καλυτερα του. :)

Μονταλμπαν, ο Μπαλζακ ειναι υπεροχος συγγραφεας, σε ολα τα βιβλια του ξεμπροστιαζει την γαλλικη κοινωνια, ξεσκεπαζοντας ολα εκεινα τα ελαττωματα ( την απληστια, τον φθονο, τη ζηλια, την υποκρισια) που κρυβονται στις " καλες" οικογενειες εκεινης της εποχης. Αξιζει να ασχοληθεις με το εργο του. :ναι:
 
Κι εγώ μόλις το τελείωσα, και συμφωνώ σε πολλά με τον Ιαβέρη! Πράγματι καταπληκτικό βιβλίο, πράγματι θέλει επιμονή στα πρώτα κεφάλαια, πράγματι θέλεις να πλακώσεις στο ξύλο μερικούς χαρακτήρες! Ευτυχώς που υπάρχει ο Σμούκε και μερικοί ακόμα ήρωες γιατί αλλιώς θα έτεινα να πιστέψω πως ο Μπαλζάκ τους βλέπει όλους καθάρματα. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που αποδόθηκε ο ιδιαίτερος τρόπος ομιλίας κάποιων ηρώων (του Σμούκε, της Σιμπό, του Ρεμονένκ). Εύγε και στον μεταφραστή, λοιπόν.
Είναι το πρώτο βιβλίο του Μπαλζάκ που διαβάζω και θα φροντίσω να προμηθευτώ κι άλλα!!:)))
 
" Ο Μπαρμπα Γκοριο" και η " Ξαδελφη Μπεττυ" ειναι τα βιβλια με τα οποια σου προτεινω να συνεχισεις, Ιωαννα, θα σ' αρεσουν. :)
 
Ιαβέρη, η παρουσίασή σου στο σάϊτ μου κίνησε την περιέργεια για το συγκεκριμένο βιβλίο.

Οντως είναι ένα πολύ καλό βιβλίο, όντως ο Μπαλζάκ είναι ανελέητος και όντως το τέλος της ιστορίας είναι λίγο πολύ αναμενόμενο. Πολύ ωραία πλοκή απο τον Μπαλζάκ.

Ο Σμούκε είναι περιπτωσάρα :χαχα:. Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του και η αφοσίωσή του, αν και σε κάποιες περιπτώσεις ενεργούσε ολότελα σαν παιδί.

Στο τέλος της ιστορίας δεν έμεινε κανείς παραπονεμένος. Ενα ευχάριστο βιβλίο που αξίζει να το διαβάσει κάποιος
 
Πολύ όμορφη η παρουσίαση σου Ιαβέρη. Το τελείωσα πριν λίγη ώρα και δηλώνω συγκλονισμένη. Είναι ένας συγγραφέας που παρουσιάζει με μαθηματική ακρίβεια την ανθρώπινη φύση σε όλες τις εκφάνσεις της οπότε το τέλος δεν είναι ποτέ ωραιοποιημένο, δεν καταφεύγει ποτέ σε ευκολίες είναι απλά ρεαλιστικό σε όλο του το μεγαλείο. Στα αγαπημένα μου βιβλία οπωσδήποτε. Και ποσο τρυφερή και συγκινητική η φιλία των δύο γεράκων μας. Ας μην επεκταθώ σε αυτούς που μίσησα γιατι θα κάνω σπόιλερ και είναι και πολλοί.
 
Top