Ο μύθος του άλλου μας μισού και το "Συμπόσιο" του Πλάτωνα

Χτες βράδυ έπιασα να διαβάσω το Συμπόσιο του Πλάτωνα. Για όσους δεν το γνωρίζουν να πω ότι το βιβλίο αυτό είναι μια, ας το πούμε, πραγματεία για τον έρωτα. Το σκηνικό είναι αυτό ενός συμποσίου στην αρχαία Αθήνα, όπου ο ποιητής Αγάθωνας για να γιορτάσει μια βράβευσή του, έχει καλέσει κάποιους εξέχοντες άντρες. Οι καλεσμένοι αποφασίζουν να περάσουν τη βραδιά διαλεκτικά, συζητώντας για τον έρωτα.

Έτσι, ο κάθε καλεσμένος παίρνει το λόγο και εκθέτει τις απόψεις του πάνω στο θέμα αυτό. Ολόκληρο το κείμενο έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον από πολλές απόψεις. Αυτό όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ο λόγος του Αριστοφάνη, που μιλάει προτελευταίος στο Συμπόσιο. Έτσι λοιπόν ξεχώρισα το συγκεκριμένο κομμάτι και το παραθέτω εδώ.


«… υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού" τώρα όμως δεν υφίσταται πια αλλά το όνομα χρησιμεύει σαν βρισιά. Έπειτα ολόκληρο το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.

Προχωρούσε λοιπόν και όρθιο όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ' αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Και ήταν τρία τα γένη και τέτοια, γιατί το αρσενικό γεννήθηκε αρχικά από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη, γιατί και η σελήνη μετέχει και των δύο. Ήταν δε κυκλικά, και αυτά και η πορεία τους, γιατί ήταν όμοια με τους γονείς τους και ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν και, όπως τους Γίγαντες, να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Τέλος ο Ζευς σκέφτηκε κάτι και τους λέει: Μου φαίνεται, είπε, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους, αφού θα έχουν γίνει ασθενέστεροι. Τώρα λοιπόν αυτούς, είπε, θα τους κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ' εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Και θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη. Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι είπε, θα τους κόψω στα. δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό. Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση, όπως εκείνοι που κόβουν τα μούσμουλα για να τα ξεράνουν, ή όπως εκείνοι που κόβουν τα αβγά με μια τρίχα. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος και τον έβαζε να γιατρέψει και τα άλλα. Αυτός λοιπόν του γύριζε το πρόσωπο και, τραβώντας από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά, όπως τα σουρωτά πουγκιά, το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό. Και τις άλλες ρυτίδες τις πολλές τις λείαινε και διάρθρωνε τα στήθη έχοντας ένα όργανο παρόμοιο μ' εκείνο που χρησιμοποιούν οι τσαγκάρηδες για να λειαίνουν τις ρυτίδες των δερμάτων γύρω από τα καλαπόδια. Άφησε όμως λίγες, αυτές που βρίσκονται γύρω από την κοιλιά και τον αφαλό, για να αποτελούν ανάμνηση του παλιού παθήματος. Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας το καθένα το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον και αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας ολόκληρης γυναίκας (αυτό που τώρα ονομάζουμε γυναίκα), είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά γιατί προηγουμένως τα είχαν κι αυτά προς τα έξω και η γονιμοποίηση και η γέννηση γινόταν όχι επάνω τους αλλά στη γη, όπως και στα τζιτζίκια. Τα μετέθεσε λοιπόν έτσι αυτά μπροστά και έκανε ώστε μ' αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα, αν τύχει να είναι ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος, ή αν είναι άντρας με άντρα, να επέρχεται κορεσμός από τη συνουσία και να υπάρχουν παύσεις, και να στρέφονται στις δουλειές τους και να ασχολούνται με τα διάφορα ζητήματα της ζωής. Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο, όπως οι γλώσσες τα ψάρια, κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…»


Ο λόγος του Αριστοφάνη συνεχίζεται για λίγο ακόμα. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει το κείμενο εδώ. Εγώ να πω ότι μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτή η τοποθέτηση του Αριστοφάνη, που παρουσιάζει τον έρωτα σαν μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να ενωθεί με το άλλο του μισό.

Να σημειώσω επίσης ότι αυτή τη θεωρία ή αυτόν τον μύθο, αν θέλετε, περί του άλλου μας μισού ή περί αδελφής ψυχής, τον έχουν εκμεταλλευτεί (με την καλή έννοια) κατά καιρούς διάφοροι συγγραφείς για να στήσουν τους δικούς τους μύθους. Θυμάμαι ότι συνάντησα τον μύθο της αδελφής ψυχής στο βιβλίο Μπρίντα του Πάολο Κοέλιο.
 
Last edited:
Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση αυτό όταν το είχα διαβάσει στο Συμπόσιο. Είναι μια πολύ εύσχημη και πετυχημένη, για μένα, αναλογία. Και, φυσικά, είναι και μια αριστοφανική εξήγηση για την ομοφυλοφιλία:ρ
 
Είναι ένα εξαιρετικό κείμενο, όπως είπε και η Χρυς, από πολλές απόψεις. Και συμφωνώ με τον Μόντυ, είναι και μία αιτιολογημένη έκφραση της ομοφυλοφιλίας. Μόνο που περιορίζεται σε αυτή μεταξύ των αντρών. :ρ
 
Μόνο που περιορίζεται σε αυτή μεταξύ των αντρών. :ρ

Όχι, όχι, Ρεγινόρα. Στη συνέχεια εξηγεί και την γυναικεία ομοφυλοφιλία, αλλά το έκοψα γιατί θα έβγαινε τεράστια η ανάρτηση.

(Στο λινκ που δίνω, ο λόγος του Αριστοφάνη αρχίζει στη σελίδα 71)
 
Α, έτσι εξηγείται... :))) Να πω την αλήθεια, το κείμενο το θυμόμουν σφαιρικά, από τα φοιτητικά μου χρόνια, και την συγκεκριμένη αναφορά δεν την είχα ξεκάθαρη στο μυαλό μου. :ναι:
Ανατρέχω στο κείμενο και επανέρχομαι..
 
[...] Τώρα όσοι άντρες έχουν προκύψει από τη διαίρεση του ενιαίου σώματος που τότε ονομαζόταν αρσενικοθήλυκο, αγαπούν τις γυναίκες και η πλειονότητα των μοιχών προέρχονται από αυτό το φύλο. Το ίδιο και όσες γυναίκες αγαπούν τους άντρες και ξενοκοιμούνται, από αυτό το φύλο προέρχονται.Από την άλλη μεριά, όσες γυναίκες έχουν προκύψει από τη διαίρεση γυναικείου ενιαίου σώματος, αυτές δεν ενδιαφέρονται πολύ για τους άντρες, αλλά περισσότερο προσανατολίζονται προς τις γυναίκες, και από αυτό το φύλο προέρχονατι οι λεσβιάζουσες. Τέλος, όσοι έχουν προκύψει από τη διαίρεση αρσενικού ενιαίου σώματος, επιθυμούν τα αρσενικά, και όσο είναι παιδιά, επειδή βέβαια είναι κομμάτια του αρσενικού, αγαπούν τους άντρες και τους δίνει χαρά να πλαγιάζουν και να αγκαλιάζονται μαζί τους. Αυτοί είναι οι εκλεκτότεροι μεταξύ των παιδιών και των εφήβων, γιατί έχουν από τη φύση τους σε υπερβολική αναλογία τον ανδρισμό. Βέβαια, μερικοί λένε ότι αυτοί είναι αναίσχυντοι, μα λένε ψέμματα. Γιατί δεν το κάνουν από αναισχυντία, αλλά από θάρρος και ανδρεία και αρρενωπότητα, γιατί αγαπάνε από καρδιάς το όμοιό τους.[...]

Το κείμενο συνεχίζει λέγοντας ότι αυτοί, όταν φτάσουν στην αντρική ηλικία, γίνονται οι πολιτικά αληθινοί άντρες και γίνονται παιδεραστές που εκ φύσεως δεν τους ενδιαφέρει να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά, παρά υποχρεώνονται να το κάνουν από τον νόμο ή την επικρατούσα ηθική. Και αν ο Ήφαιστος τους ρωτούσε αν θα θέλανε να τους λιώσει και έπειτα να τους ενώσει σαν ένα ώστε να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο μαζί, ώστε ακόμη και όταν πεθάνουν να πάνε στον Άδη μαζί σαν ένα, κανείς δεν θα αρνιότανε και θα ήταν σίγουρα η μεγάλη τους επιθυμία.

Προσωπικά, το βρίσκω πολύ ρομαντικό όλο αυτό, αν και είναι μια ωραιοποιημένη εκδοχή της ομοφυλοφιλίας, της παιδεραστίας και της μοιχείας. :))))

Ποιός δεν θα ήθελε όμως να ισχύει και να έχουμε όλοι κάπου το άλλο μας, απόλυτο μισό, αρσενικό ή θηλυκό;
 
Last edited:
αν και είναι μια ωραιοποιημένη εκδοχή της ομοφυλοφιλίας, της παιδεραστίας και της μοιχείας. :))))
Ωραιοποιημένη ίσως στα δικά μας μάτια σήμερα. Από κει και πέρα, πιστεύω ότι ο μύθος αυτός έρχεται να περιγράψει μία κατάσταση, τον έρωτα όπως αυτός βιώνεται και γίνεται πράξη στην αρχαία Αθήνα. Δεν νομίζω δηλαδή ότι ο Αριστοφάνης επιθυμεί να συνηγορήσει υπέρ του ομοφυλοφιλικού έρωτα, γιατί επίσης δεν νομίζω ότι τότε ένιωθαν την ανάγκη μιας τέτοιας συνηγορίας. Να περιγράψει και να εξηγήσει προσπαθεί, με άλλα λόγια να κάνει φιλοσοφία.

Πάντως, όλο το κλίμα αυτής της μάζωξης, της οινοποσίας και της φιλοσοφίας δίνεται με έναν γλαφυρότατο τρόπο σε όλο το Συμπόσιο και ήταν άλλο ένα στοιχείο του βιβλίου που μου άρεσε. Μαζεύονταν, μπεκρόπιναν και φιλοσοφούσαν. Με συζητήσεις - υποδείγματα, όπου ο ένας δεν προσπαθεί να μειώσει τον άλλον, ούτε φωνάζει, ούτε προσβάλει, απλά λέει την άποψή του, ενώ οι άλλοι περιμένουν την σειρά τους για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ ή κατά. Το χιούμορ τους επίσης, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο κείμενο, είναι χαρακτηριστικό και απολαυστικότατο.

Ποιός δεν θα ήθελε όμως να ισχύει και να έχουμε όλοι κάπου το άλλο μας, απόλυτο μισό, αρσενικό ή θηλυκό;
Δε θα ήταν ολίγον βαρετά;
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Εγω ειχα ακουσει αυτο το μυθο απο ενα αστρολογο στην τηλεοραση :ρ αλλα και απο αλλες αναφορες.

Επειδη αυτος ο μυθος δεν μου κολλαει με τη μυθολογια που ξερω (Χρυσουν Γενος, Πανδωρα, Δευκαλιωνας κλπ) νομιζα οτι ειναι καποιο νιου ειτζ παραμυθακι απο αυτα που κυκλοφορουν στο ιντερνετ
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
Καταρχήν, η ιστορία του Αριστοφάνη στέκει σαν μύγα μέσ' στο γάλα σε σχέση με τις θέσεις των υπολοίπων τού συμποσίου. Αυτό γιατί, ενώ οι άλλοι όλοι λένε κάτι που κινείται στα πλαίσια τής λογικής –όπου άλλος εξυμνεί τον έρωτα κι άλλος (Σωκράτης) τον απομυθεύει– η ιστορία του Αριστοφάνη είναι αληθινά εξωπραγματική. Αναρωτιέται κανείς αν όντως την πίστευε ή αν την είπε κάπως σαν παραμύθι. Πάντως, όπως δίνεται από τον Πλάτωνα, μοιάζει πως την εννοούσε.
( :αργκ: )

Πολλές φορές μου έχει τύχει να ακούσω ισχυρισμούς (τελευταία φορά, θυμάμαι, από τον Άδωνη Γεωργιάδη) πως οι Αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν την ομοφυλοφιλία και την παιδεραστία τόσο ενταγμένες στην κοινωνία τους όσο πιστεύουμε. Όταν πρωτοδιάβασα το Συμπόσιο, και δη την ιστορία αυτή του Αριστοφάνη, πείστηκα πως πράγματι, ομοφυλοφιλία και παιδεραστία ήταν κοινές πρακτικές. Εδώ ο Αριστοφάνης βγάζει τους ομοφυλόφιλους και τους παιδεραστές "εκλεκτότερους" από τους άλλους.
 
Ωραιοποιημένη ίσως στα δικά μας μάτια σήμερα. ..

Δε θα ήταν ολίγον βαρετά;

Μα για σήμερα μιλάω φυσικά. Τότε ήταν κάτι σύνηθες και αποδεκτό.

Βαρετά;! Αν είναι το απόλυτό σου μισό, πώς είναι δυνατόν να βαρεθείς; :ανέκφραστος:
 

Φένια

New member
Πάντως, όλο το κλίμα αυτής της μάζωξης, της οινοποσίας και της φιλοσοφίας δίνεται με έναν γλαφυρότατο τρόπο σε όλο το Συμπόσιο και ήταν άλλο ένα στοιχείο του βιβλίου που μου άρεσε. Μαζεύονταν, μπεκρόπιναν και φιλοσοφούσαν. Με συζητήσεις - υποδείγματα, όπου ο ένας δεν προσπαθεί να μειώσει τον άλλον, ούτε φωνάζει, ούτε προσβάλει, απλά λέει την άποψή του, ενώ οι άλλοι περιμένουν την σειρά τους για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ ή κατά. Το χιούμορ τους επίσης, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο κείμενο, είναι χαρακτηριστικό και απολαυστικότατο.
Κι εμένα αυτή είναι η άποψή μου περί μέγιστης διασκέδασης, οπότε πολύ θα ήθελα να ζούσα στην εποχή τους (ως άνδρας ή ως εταίρα, εννοείται). Οσο για το αν υπερασπίζονται την ομοφυλοφιλία και παιδεραστία τους, ολόκληρο το Συμπόσιο είναι ένας ύμνος προς αυτά. Διότι, κατά την άποψη της εποχής, ο νέος ερώμενος θα εκπαιδευόταν από τον ώριμο εραστή του σε όλα τα θέματα, ηθικά, πνευματικά και -πολύ σημαντικό- πολιτικά (στην αρχαία Αθήνα, προετοιμάζονταν από τρυφερή ηλικία, ώστε να γίνουν ενημερωμένοι και υπεύθυνοι πολίτες). Ηταν μεγάλη τιμή για έναν νέο, να τον επιλέξει ένας επιφανής και ώριμος άνδρας. Και υπήρχε ένας ακόμη λόγος, στρατιωτικής φύσεως. Το ζευγάρι εραστή- ερωμένου θα έδιναν και τη ζωή τους στη μάχη, ό ένας για τον άλλο (Αχιλλέας- Πάτροκλος, Επαμεινώνδας- Πελοπίδας κλπ). Στο γεγονός αυτο βασίστηκε και ο περίφημος Ιερός Λόχος, που αποτελείτο από 150 ζευγάρια εραστών.
 

Οκτάνα

Ανάστροφη Ταξιδεύτρια
Το "Συμπόσιο" είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό βιβλίο και διαβάζεται πολύ ευχάριστα παρά το γεγονός οτι μιλάμε για φιλοσοφία που μπορεί να φαντάζει τρομακτική σε μερικούς. Σε προσωπικό επίπεδο θεωρώ την ιδέα του "άλλου μισού" ιδιαίτερα ρομαντική και κάπως χαριτωμένη παρόλα αυτά διάβασα το βιβλίο με φοβερό ενδιαφέρον και...κέφι! (χωρίς υπερβολές, το "Συμπόσιο" το διάβασα με κέφι, δεν ξέρω γιατί) :))
 
Βαρετά;! Αν είναι το απόλυτό σου μισό, πώς είναι δυνατόν να βαρεθείς; :ανέκφραστος:
Δύσκολο βέβαια να φανταστούμε μια τέτοια κατάσταση, αλλά εμένα δε με συγκινεί και πολύ. Αν ήμουν με το άλλο μου μισό δε θα υπήρχε τίποτα για εξερεύνηση και ανακάλυψη. Όλα θα ήταν γνωστά, οικεία και αναμενόμενα. Μα χωρίς λίγο σασπένς, ρε Ρεγινόρα; Γίνεται; :χμχμ:

Άσε που δεν μπορώ να φανταστώ να πρέπει να είμαι καθημερινά με ένα άτομο που θα έχει τα δικά μου ελαττώματα :))))
 
Η διαφορά στη σκέψη μας είναι θεμελιώδης. :))))

Εγώ πιστεύω πως άμα είσαι με το (υποθετικό ή μη) απόλυτό σου μισό, μόνο εξερεύνηση και ανακάλυψη βιώνεις. Είσαι τόσο κοντά με τον άλλον που δεν έχεις ταμπού, προκαταλήψεις, δεύτερες σκέψεις και ζεις συνεχώς καινούριες εμπειρίες και καταστάσεις στον έρωτα. :)

(τώρα αν υπάρχει στην πραγματικότητα μια τέτοια ιδανική σχέση, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο)! :ρ
 
Ρεγινόρα και Πολυξένη, ενδιαφέρουσες οι απόψεις σας :)

Οκτάνα, ακριβώς το ίδιο. Έπιασα το Συμπόσιο χτες για να βρω κάτι συγκεκριμένο που ήθελα και κατέληξα να το διαβάζω κανονικά και με πολύ κέφι, όπως το λες. Αντίθετα, την Πολιτεία του Πλάτωνα την έχω αφήσει "μισοξεκινημένη" κάμποσες φορές.
 
Last edited:
Όλο μπροστά μου την βρίσκω αυτήν την ιστορία, αλλά πρώτη φορά την διάβασα. Πολύ μ' αρέσει την βρίσκω υπερτέλεια και υπερρομαντική :)) Γι' αυτόν τον μύθο πρώτη φορά άκουσα σ' αυτό το τραγούδι. Είναι από την μουσική ταινία Hedwig and the Angry Inch. Ταινία και τραγούδι μ' ανατριχιάζουν.
[video=youtube;nTTNJZb9DjU]http://www.youtube.com/watch?v=nTTNJZb9DjU[/video]
 
Eγω παλι πιστευω πως η εννοια του ΜΙΣΟΥ δεν αφορα σε ενα συγκεκριμενο ατομο στον κοσμο,αλλα στη βιωση μιας σχεδον απολυτης συμπληρωματικοτητας.Δεν ειναι μονο ενας αυτος που μπορει να την προσφερει απο αποψεως πιθανοτητων κ μονο.

Στον πλανητη απ'ακρη σ'ακρη υπαρχουν μερικες χιλιαδες ανθρωποι παραπλησιας δομης κ βιωματων που θα μπορουσαν δυνητικα να ειναι συμβατοι με εμας,κ να ζησουμε μαζι τους παθιασμενες κ ουσιαστικες σχεσεις.Δεν αρκει αυτο ομως-χρειαζεται να ευνοησει κι η αντικειμενικη συγκυρια.Δεν εννοω την απουσια δυσκολιων.Εννοω το καταλληλο ταιμινγκ.Κ φυσικα τη Συναντηση.

Δεν πιστευω οτι ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΑΙ για εμας κ παει τελειωσε.Ωραια η θεωρια του "Ερμαφροδιτου",αλλα θεωρω απο αποψη ψυχολογικη δε στεκει.Πιστευω οτι θα ειμαστε τυχεροι αν συναντησουμε τον εναν/μια απο τις μερικες χιλιαδες ,που υπαρχουν κ που θεωρητικα θα μπορουσαν να αγγιξουν την ψυχη μας με καταλυτικο τροπο κ την πολυποθητη αμοιβαιοτητα...

Ειναι πολλοι αλλα ειναι...σκόρπιοι...Χαχαχα!
 
Συμπόσιο του Πλάτωνα

Είναι πολύ σημαντική η "μετάφραση" στα νεοελληνικά για να αντιληφθούμε πάρα πολλά πράγματα. Δεν είναι μόνο η μεταφορά αλλά και τα σχόλια που μπορεί ο "μεταφραστής" να δώσει στα αρχαιοελληνικά κείμενα.

Για το συγκεκριμένο έργο του Πλάτωνα, το Συμπόσιο, η αξεπέραστη ακόμα και σήμερα μετάφραση/σχολιασμός είναι του Ιωάννη Συκουτρή.

Διαβάζοντας όλο το βιβλίο του Συκουτρή για το Συμπόσιο έχουμε μια πλήρη σχεδόν εικόνα της εποχής που μας βοηθάει να κατανοήσουμε και άλλα έργα του Πλάτωνα.

Η έκδοση του Ι.Συκουτρή στη δεκαετία του 30 ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, η ακαδημαϊκή κοινότητα τον στήριξε ελάχιστα, με αποτέλεσμα ο Συκουτρής να οδηγηθεί στην αυτοκτονία.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για τον Συκουτρή



κι εδώ μπορείτε να βρείτε μια ερασιτεχνική προσπάθεια να μεταφερθεί σε ηλεκτρονικό βιβλίο μόνο το αρχαιοελληνικό κείμενο με την μετάφραση Συκουτρή (στο μονοτονικό) καθώς και τα σχόλια που το συνοδεύουν.

Η συγκεκριμένη έκδοση έχει μια εισαγωγή 250 σελίδων την οποία ελπίζουμε σε λίγο καιρό να είμαστε σε θέση να ενσωματώσουμε με το Συμπόσιο ώστε όλο το βιβλίο να είναι πλήρες και ευανάγνωστο σε ηλεκτρονική μορφή.
 
Top