Πάθος και Συνείδηση

Μορφέας

Όμορφο Νιάτο
Έχει δίκιο ο Wittgenstein όταν αναφέρει πως υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν μπορούν να ειπωθούν και καλύτερα να είναι να σωπαίνει κανείς; Έχει δίκιο ο Νίτσε όταν λέει πως το αληθινό στην ύπαρξη είναι γραμμένο σ' αυτό που ονομάζουμε πάθος και όχι στη λογική και στη συνείδηση; Είναι τελικά η ύπαρξη μόνη της στον κόσμο;
 

Φένια

Όμορφο Νιάτο
Διακρίνω έναν παθιασμένο εραστή της φιλοσοφίας! Επειδή κι εγώ συγκαταλέγομαι στο εν λόγω είδος, ας απαντήσω με ταπεινότητα στα ερωτήματα, διατηρώντας κάθε επιφύλαξη σχετικά με την ορθότητα των παρατηρήσεών μου.
Οσα εκφράζονται με λέξεις αποκτούν υπόσταση και καταλήγουν να γίνονται πραγματικότητα, κάποια στιγμή. Πρεσβεύω το "για τα λόγια μου πολλές φορές μετάνιωσα, για τη σιωπή μου ποτέ". Επίσης, δεν έχει νόημα να προσπαθούμε με την πεπερασμένη μας διάνοια, να κατανοήσουμε όσα ποτέ δεν θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε. Συμφωνώ με τον Βιτγκενστάιν.
Το αληθινό της ύπαρξης είναι η ίδια η ύπαρξη! "a rose is a rose is a rose". Πάθος, λογική, συνείδηση είναι απλές εκφράσεις της περιορισμένης μας διανοητικής ικανότητας. Διαφωνώ με τον Νίτσε.
 
Φένια και Μορφέα αυτά που λέτε πιό πάνω έχουν σχέση με πίστη και αθεία? Εγώ κατέληξα ότι η Υπαρξη -φεύ- είναι μόνη της στον κόσμο! φυσικά επηρεασμένη από αυτά που διάβασα αλλά μήπως δεν έχουμε την προδιάθεση να επηρεαζόμαστε αππο αυτά που μας ταιριάζουν (μορφωτικό επίπεδο, φύλο, περίγυρος, σπουδές, DNA, χίλια δυό.
 

Μορφέας

Όμορφο Νιάτο
Οπωσδήποτε. Και για αυτή τη μοναξιά μιλούν ο Nietzsche, ο Wittgenstein, ο Camus και τόσο άλλοι. Βέβαια, για το Nietzsche έχω να κάνω την εξής παρατήρηση: Αυτό που ισχυρίζεται ο Nietzsche ότι συνιστά το αληθινό εγώ και το οποίο διαφεύγει από τη συνείδηση, είναι εν τέλει άλλη μια πλάνη. Και το τραγικό είναι πως ο στοχαστής του Ζαρατούστρα πάλεψε πολύ για να σώσει τον κόσμο της νόησης από τέτοια σφάλματα. Η πλάνη αυτή λέγεται πράγμα καθεαυτό. Πιστεύω ότι οι ομοιότητες είναι ξεκάθαρες.
 

Φένια

Όμορφο Νιάτο
Η μοναξιά της ύπαρξης είναι αγαπημένο θέμα πολλών φιλοσόφων, κυρίως των υπαρξιστών. Κατά τη γνώμη μου, η συμφιλίωση του καθενός μας με τον εαυτό του είναι η προυπόθεση της γαλήνης. Αγαπώ τον εαυτό μου, τον δέχομαι όπως είναι, προσπαθώ να τον βελτιώσω, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την ματαιότητα του σύντομου περάσματος από τον παρόντα κόσμο. Αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα του ανθρώπου.
"To be or not to be? That is the question". Αυτό τα λέει όλα.
 
Φένια, υπονοείς ότι υπάρχει κι άλλος -o επόμενος- κόσμος ο αιώνιος?. Ο Σαρτρ είναι δυνατό να είπε τέτοιο πράγμα και να μην κατάλαβα εγώ τίποτα? Ο Σαρτρ είναι λοιπόν " croyant" ? Ο Σαρτρ είπε να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας? Για ποιό λόγο αφού όλα είναι μάταια και περαστικά?
Και τί ειδους βελτίωση προς τα που πάει η βελτίωση? 'Τo be or not to be" ομολογώ ότι ποτέ δεν το κατάλαβα περιέχει καμμιά νύξη για βελτίωση ή μάλλον το αντίθετο.
 
Έχει δίκιο ο Wittgenstein όταν αναφέρει πως υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν μπορούν να ειπωθούν και καλύτερα να είναι να σωπαίνει κανείς; Έχει δίκιο ο Νίτσε όταν λέει πως το αληθινό στην ύπαρξη είναι γραμμένο σ' αυτό που ονομάζουμε πάθος και όχι στη λογική και στη συνείδηση; Είναι τελικά η ύπαρξη μόνη της στον κόσμο;

Συγγνώμη, αλλά είναι λίγο άσχετα αυτά τα ερωτήματα μεταξύ τους.

Η τελευταία πρόταση στον Tractatus Logico - Philosophicus είναι η εξής: Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, για αυτά πρέπει να σωπαίνει. Τι εννοεί με αυτήν την πρόταση ο W.; Για να το καταλάβουμε, πρέπει να έχουμε υπόψη μας το στόχο του W. σε αυτό το βιβλίο. Ποιος ήταν; Να δείξει τα όρια της συστηματικής φιλοσοφικής σκέψης. Και τι μας λέει ο W. με αυτή την πρόταση; Πως μόνο οι πραγματικές προτάσεις έχουν νόημα, κι έτσι ο κόσμος αποτελείται από πραγματικά γεγονότα. Οι υπόλοιπες είναι α-νόητες, χωρίς νόημα. ''1. Ο κόσμος είναι όλα όσα συμβαίνουν/1.1 Ο κόσμος είναι η ολότητα των γεγονότων(...)/1.11 Ο κόσμος καθορίζεται από τα γεγονότα(...)/1.12 Γιατί η ολότητα των γεγονότων καθορίζει αυτό που συμβαίνει καθώς και όσα δε συμβαίνουν/1.13 Τα γεγονότα στο λογικό χώρο είναι ο κόσμος/1.2 Ο κόσμος τεμαχίζεται σε γεγονότα/1.21 Το ένα μπορεί να συμβαίνει ή να μη συμβαίνει και όλα τα άλλα να μένουν ίδια.'' Για τον W. δεν υπάρχουν πραγματικά φιλοσοφικά προβλήματα, όλα είναι θέμα σωστής σύνταξης.

Για να καταλάβουμε αυτό που λέει ο Νίτσε θα πρέπει να ανατρέξουμε στο σημαντικότερο έργο του, τη ''Γενεαλογία της ηθικής''. Η συνείδηση για τον Νίτσε, είναι δημιούργημα της ηθικής και της καταπίεσης των ενστίκτων που συνέβη με την αντιστροφή των αξιών από τον Χριστιανισμό. Φυσικά και η απόρριψη της λογικής(του άκρατου ορθολογισμού) ήταν αναμενόμενη από αυτό το φωτεινό πνεύμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η επέλαση του άκρατου ορθολογισμού από τις απαρχές του Διαφωτισμού μέχρι σήμερα αποδείχτηκε εξόχως καταστροφική.

Τέλος, το ερώτημα για το αν η ύπαρξη είναι μόνη της στον κόσμο σηκώνει πολλή συζήτηση και αν θέλει κάποιος να το πιάσει από την αρχή το ζήτημα, θα πρέπει να σκεφτεί το εξής: πότε η ανθρωπότητα έθεσε το συγκεκριμένο ερώτημα και απάντησε πως είναι μόνη; Πότε ένιωσε πραγματικά μόνη; Καλό είναι να μην ξεχνάμε πως οι αντιλήψεις των ανθρώπων δεν ήταν πάντα αυτές που είναι σήμερα και σίγουρα δεν θα παραμείνουν για πάντα έτσι όπως τις ξέρουμε. Ευτυχώς ή δυστυχώς το ''τέλος της ιστορίας'' δεν ήρθε ακόμα(και σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου δεν προβλέπεται να έρθει ποτέ :P).
 
Υπάρχουν και άλλοι λάτρεις της φιλοσοφίας!Χαίρομαι!
Οπως φαίνεται απο την υπογραφή μου είναι και το δικό μου αγκάθι ! Αρχικά με τον σάρτρ ΄΄Η ύπαρξη προηγείται της ουσίας΄΄ έπεσα σε τρικυμία αναζήτησης και στοχασμού .Ο Νίτσε πέφτει στην παγίδα του όταν ψάχνει το Εγώ .Tελος πάντων Wittgenstein δεν έχω διαβάσει όμως με χαρά θα επέλεγα
Σ όλο τον κυκεώνα σκέψεων βρήκα μία πιθανή απάντηση στον Ηesse αρχικά στον Σιντάρτα και ενσαρκωμένα στον Λύκο της Στέππας! Το πίο αγαστό πάντρεμα λογοτεχνίας ποίησης φιλοσοφίας! Πιθανώς να το γνωρίζετε οπότε εις μάτην οι προτάσεις μου!
 
Last edited:
Top