Παραμύθια.. και τα διδάγματά τους!

Πολυξενη

Κοινωνός
Μαλλον ξεφυγετε λιγο απο το θεμα. Πιστευα οταν το ανοιγα πως θα εβλεπα με την σειρα τι διδαγμα θα εχει το καθε παραμυθι αφου εχω διαβασει του κοσμου τους τομους απο δαυτα μικρη.
Ενταξει, μην ειμαι αχαριστη, ειδα μερικα. Θα επιστρεψω με μερικες δικες μου αναλυσεις.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Πιστευα οταν το ανοιγα πως θα εβλεπα με την σειρα τι διδαγμα θα εχει το καθε παραμυθι αφου εχω διαβασει του κοσμου τους τομους απο δαυτα μικρη.
Ανάλυσα τον παπουτσωμένο γάτο! :σαςευχαριστώ: Περιμένω τον επόμενο! :)))
 

Πολυξενη

Κοινωνός
λοιπον... ενα παραμυθι που θελω να αναλυσω ειναι : ο κοντορεβυθουλης.

γονεις με εξι ή δωδεκα παιδια που δεν εχουν να ταισουν τα παρατουν μονα και ερημα στο δασος, δυο φορες, για να βρουν την τυχη τους. Εκεινα την πρωτη βρισκουν το δρομο και γυριζουν, την δευτερη χανονται και καταληγουν στο σπιτι καποιου μαγου, που τρωει παιδια ειναι πλουσιος και εχει και μαγικες μποτες. Ο μικρος κοντορεβυθουλης τον σκοτωνει (δεν θυμαμαι καλα ομως αν ειναι αυτος), του κλεβει τις μποτες και τα λεφτα και γυριζουν ολοι μαζι στο σπιτι, πλουσιοι και ευτυχισμενοι.

πολλα θελω να γραψω, αλλά νομιζω πως θα ξεφυγω απο τα νευρα μου. Ας πω μονο το εξης : ο μικρος κοντορεβυθουλης εμαθε απο νωρις τα κολπα για να ανελθει κανεις
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
και.. μετα την ευστοχη αναλυση της Πολυξένης ;), συνεχίζω και 'γω με μια δικιά μου :

Ένα παραμύθι που με έκανε να δω κάπως… την ανιδιοτέλεια της αγάπης (ή του έρωτα, αν προτιμάτε), ήταν αυτό της μικρής γοργόνας.

Η Άριελ έσωσε από ένα ναυάγιο έναν πρίγκιπα (τι άλλο θα ήταν…), και τον ερωτεύτηκε, χωρίς εκείνος να γνωρίζει ποια είναι (γιατί ήταν αναίσθητος όταν τον έσωζε). Ετσι αποφασίζει να γίνει άνθρωπος και να χάσει την φωνή της, προκείμενου να βρεθεί κοντά του, και τον κάνει να την αγαπήσει. Αυτό όμως που γίνεται, είναι ένα μελαγχολικό και αμίλητο πλάσμα που ελπίζει μια μέρα να καταλάβει ο πρίγκιπας της πόσο πολύ τον αγαπά, ενώ εκείνος δυστυχώς την βλέπει μόνο σαν αδερφή του. Μέχρι που μια μέρα γνωρίζει μια άλλη κοπέλα, στο πρόσωπο της οποίας του φάνηκε πως αναγνώρισε εκείνη που τον έσωσε και την ερωτεύτηκε.

Η μικρή γοργόνα ήξερε πως αν εκείνος διάλεγε μια άλλη, η ίδια θα πέθαινε, και παρόλο που την τελευταία στιγμή, της δίνεται η λύση, να σκοτώσει τον πρίγκιπα με την γυναίκα του, σε αντάλλαγμα της δικής της ζωής, αρνείται, και πέφτει στην θάλασσα και πνίγεται. Προτίμησε να είναι εκείνος ευτυχισμένος, έστω και μακριά της.

Πολλά σε κάνει να αναρωτιέσαι αυτό το παραμύθι. Η μικρή γοργόνα από την αγάπη, δεν είδε παρά μόνο δυστυχία και απόρριψη. Τόλμησε όμως και θυσίασε την σίγουρη ζωή της για το παλέψει. Για τον τρόπο που χρησιμοποίησε, με βρίσκει κάπως αντίθετη, αλλά… άλλοι καιροί τότε. Ο πρίγκιπας από την άλλη, φάνηκε ανίκανος να καταλάβει πόσο τον αγαπούσε και προτίμησε μια άλλη, επειδή είδε κάτι φευγαλέο στα μάτια της. Άραγε.. αν μάθαινε ποτέ την αλήθεια, πως θα αντιδρούσε; Αλλά θα ήταν υποχρεωμένος, να ανταμείψει με αγάπη (έστω και αν δεν ένιωθε; ) τα όσα έκανε η Αριελ για τον ίδιο; Και.. είναι η θυσία το αντίτιμο για να κερδίσεις στον έρωτα;

Πολύ μελαγχολία πάντως.. Είναι από τα ελάχιστα παραμυθία, που δεν λες : και έζησαν αυτοί καλά…
Αν και αναρωτιέμαι αν αυτό είναι παραμύθι τελικά ή παράδειγμα προς αποφυγήν
 
Last edited:

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Περί Διδαγμάτων

Γειά σας. Σχετικά με το δίδαγμα των παραμυθιών που αναφέρετε, να συμπληρώσω μερικά κι εγώ;
Λοιπόν, χμμμ, έχουμε και λέμε:
Θεωρείται (από τους αναλυτές της λογοτενίας) λάθος να αναζητάς οπωσδήποτε "δίδαγμα" στα παραμύθια. Το δίδαγμα το συναντάμε σε παλιότερες μορφές και -πλέον- όταν είναι εμφανές, αποτελεί αρνητικό στοιχείο σε ένα κείμενο για παιδιά.
Δεύτερον: Μην ξεχνάμε οτι το παραμύθι, το παλιό λαϊκό παραμύθι, ήταν προφορικό και απευθυνόταν σε ενήλικες, άρα και η όποια "αγριάδα" του, ήταν αποδεκτή. Οι παλιότερες γενιές δεν αφηνόντουσαν να δείξουν και πολλή τρυφεράδα.
Τρίτον: Ειδικά για τον Άντερσεν, ίσως μιλήσουμε ξανά, αν θέλετε. Όσο για τη μικρή γοργόνα / σειρήνα, αφήνει περιθώρια (στις μέρες μας) να την ερμηνεύσει κανείς κι έτσι: Ερωτεύτηκε τον λάθος άνθρωπο. Από την αρχή δεν έδειξε να συνειδητοποιεί οτι οι μεγάλες διαφορές (κουλτούρας/καταγωγής/οικονομικές κ.λ.π.) δεν ξεπερνιούνται στα ζευγάρια. Κι αν αυτός δεν πήρε είδηση τη φουρτούνα που την έκαιγε, τί φταίει; Αν θέλετε εκδοχή για το "μήνυμα", εγώ θα έλεγα οτι αν θέλεις κάτι, πρέπει να μάθεις να το διεκδικείς. Δεν είναι όλα αυτονόητα για όλους.

Συγνώμη παιδιά αν πολυλόγησα, καλημέρα.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Παραμυθού με βρίσκεις σε όλα συμφωνη εκτος απο ενα (και... ναι για τον Άντερσεν θα ηθελα να σχολιασουμε κατι παραπανω), η μικρη γοργονα, διεκδικησε τον πριγκιπα της.

Ενταξει, μπορει να το εκανε με λαθος τροπο, αλλά ολα αυτα που εκανε, τα εκανε για να τον κερδισει. Δεν δειχνουν ολοι ξεκαθαρα τις προθεσεις τους. Μερικοι αφηνουν απλά υπονοουμενα. Δεν μπορουμε να την κατηγορησουμε γι'αυτο. Με τον τροπο της παλεψε για να τον κερδισει.

Και οσο για την διαφορα κουρτουρας καταγωγης κτλ, νομιζω πως στην αρχη, κανεις δεν το λαμβανει υποψιν.
 

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Ασφαλώς Λορένα δεν θεωρώ οτι διαφωνούμε, γιατί έδωσα απλά μια εκδοχή του πώς ερμηνεύει κανείς ένα παραμύθι, διαφορετικά από έναν άλλον. Οπως για παράδειγμα, στο Άσχημο παπί, εγώ εκτός από το βάσανο του να κουβαλάς τη διαφορετικότητά σου, ανιχνεύω και το ρόλο της μάνας, που σε αποδέχεται ή όχι.
Έναν ρόλο που στον Πήτερ Παν με είχε πληγώσει πολύ, αφού η έκδοση που είχα διαβάσει εγώ, τελείωνε με τις φράσεις "... ο Πήτερ Παν έμεινε να κοιτάζει λυπημένος πίσω από το κλειστό τζάμι. Η μαμά είχε πάψει πιά να τον περιμένει κι ένα νέο μωρό κοιμόταν τώρα πιά, στην κούνια του".
Όσο για τη Χιονάτη, η αδιάφορη παρουσία (απουσία; ) του βασιλιά πατέρα, με είχε τσακίσει. Αναρωτιόμουν αν κι ο δικός μου θα ενδιαφερόταν τόσο ελάχιστα για μένα, που δεν θα έπαιρνε είδηση τα βάσανά μου, σε περίπτωση που πάθαινε κάτι η μαμά μου.
Στα παιδιά όλα μπορούν να λειτουργούν υπερβολικά, όπως ξέρουμε. Εκείνο όμως που πιστεύω, είναι οτι παραλληλίζοντας αυτά τα κείμενα με σύγχρονες καταστάσεις, βλέπουμε πόσο διαχρονικά στέκονται.
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Παραμυθού,

με βρίσκεις σύμφωνη σ' αυτό που λες για τα διδάγματα. Την ένστασή μου γι' αυτό την έχω γράψει στο #19.

Για τη γοργόνα, τώρα. Πρέπει, όπως λες, να διαχωρίζουμε το λαϊκό παραμύθι (όπως είναι όλα αυτά που σχολιάστηκαν ως τώρα) από το έντεχνο, όπως είναι Η μικρή γοργόνα του Άντερσεν. Το συγκεκριμένο, μάλιστα, τόσο συγκινητικό, είναι για μένα το δεύτερο καλύτερο του Δανού παραμυθά (πρώτο βάζω Το κοριτσάκι με τα σπίρτα).

Και σίγουρα, στον καθένα από μας το κάθε κείμενο έχει διαφορετική επίδραση, οπότε το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι, προσωπικά, αυτό που εισπράττω από τη Μικρή γοργόνα, είναι πρώτα – πρώτα η ετερότητά της και δεύτερον η αυτοθυσία της.
 
Last edited:

Ιωάννα

Κοινωνός
Λοιπόν θέλω και εγώ να πάρω θέση στην συζήτηση καθώς όταν ήμουν μικρή ήξερα κάθε γραμμή απο το βιβλίο της Σταχτοπούτας και της Χιονάτης. Οφείλω να συμφωνήσω με αυτό που ειπώθηκε πως τέτοιου είδους παραμύθια μας επηρεάζουν όταν μεγαλώσουμε. Μέχρι τα δεκατέσσερά μου θεωρούσα πως σκοπός της ζωής μου είναι να παντρευτώ και να βρω τον πρίγκηπά μου:ουχ:
Ενημερώνω πως όταν είδα πως λειτουργούν τα πράγματα, μίσησα τον γάμο(και ακόμα τον μισώ) και το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η επιτυχία(έχω καταστραφεί σαν άνθρωπος)!!! Όλα αυτά σε κάνουν να ζεις σε μια φούσκα και να νομίζεις πως όλα είναι ρόδινα.Ξέρεις όμως πόση απογοήτευση βρίσκεις μετά όταν βλέπεις την ωμή αλήθεια? Το λέω με τέτοιο παράπονο γιατί όσο θυμάμαι την πρώτη μου ερωτική απογοήτευση νιώθω ακόμα άσχημα. "Τι χαζή" λέω στον εαυτό μου, "νόμιζες ότι αυτός ήταν ο πρίγκηπας της ζωής σου". Πολύ άσχημη αίσθηση!

Και κάτι άλλο να σχολιάσω για τα αγόρια που λέγαμε. Δεν ξέρω αν υπαρχει αγόρι στον κόσμο που να έχει διαβάσει παραμύθια(διαψέυστε με αν υπάρχουν εξαιρέσεις). Εγώ ξέρω πως τα αγόρια ασχολούνται από μικρά με βιντεοπαιχνίδια ή στρατιωτάκια(τι φιλοπόλεμοι που γίνεστε απο μικροί by the way) και αν έχει τύχει κάποιος να διαβάζει κάτι θα είναι κόμικ με σούπερ ήρωες!

Γενικά έχω ανακαλύψει πως όλα τα στραβά αρχίζουν απ'την μικρή μας ηλικία και δεν περίμενα ποτέ να κάνουν τόσο ''κακό'' τα παραμυθάκια μου!
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Ξέρεις όμως πόση απογοήτευση βρίσκεις μετά όταν βλέπεις την ωμή αλήθεια?
Στατιστικά είναι σχεδον αδύνατο ο πρώτος άντρας που γνωρίζεις να είναι και ο τελευταίος ;)

Και κάτι άλλο να σχολιάσω για τα αγόρια που λέγαμε. Δεν ξέρω αν υπαρχει αγόρι στον κόσμο που να έχει διαβάσει παραμύθια(διαψέυστε με αν υπάρχουν εξαιρέσεις). Εγώ ξέρω πως τα αγόρια ασχολούνται από μικρά με βιντεοπαιχνίδια ή στρατιωτάκια(τι φιλοπόλεμοι που γίνεστε απο μικροί by the way) και αν έχει τύχει κάποιος να διαβάζει κάτι θα είναι κόμικ με σούπερ ήρωες!
Δεν ξερω για τα αλλα αγορια, αλλα θα εκπλαγεις με τον τροπο που εγω μεγαλωσα :μουάχαχα:
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Νομίζω πως πολλά αγόρια διαβάζουν παραμύθια. Θυμάμαι πως μικρός, διάβασα αρκετά. Κατά κάποιον τρόπο η λογοτεχνία που διαβάζουμε αργότερα είναι η μετεξέλιξη τού παραμυθιού, μια πιο εκλεπτυσμένη μυθοπλασία.
 

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Καλώς σας βρήκα παιδιά, καλή χρονιά σε όλους.
Ιωάννα, τα αγόρια των περασμένων δεκαετιών, είχαν γιαγιάδες (ή και νταντάδες) που ήξεραν να διηγούνται παραμύθια "παλαιάς κοπής". Επόμενο ήταν να έχουν ακούσματα. Οι σημερινοί νέοι γονείς δίνουν βιβλία στα παιδιά τους (όσοι τέλος πάντων δίνουν) αλλά λίγοι ασχολούνται με το να διηγηθούν οι ίδιοι. Και οι σύγχρονες Μικρές Ιστορίες έχουν εντελώς διαφορετική θεματολογία που ευαισθητοποιεί και τα δύο φύλα με πιό σύγχρονους προβληματισμούς. Το παλιό παραμύθι, είναι καλό να ακούγεται ακόμα αλλά για λαογραφικούς λόγους περισσότερο, ως πολιτιστική κληρονομιά θα έλεγα.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Συμφωνώ με την Παραμυθού.

Η αλήθεια είναι πως το παραμύθι υπήρχε και άκμαζε τον καιρό που, δίχως ηλεκτρισμό, δεν υπήρχαν και πολλά να κάνεις σαν βράδιαζε. Σήμερα τα παιδιά έχουν βιβλία, τηλεόραση, ηλ. υπολογιστή, διαδίκτυο κτλ.

Υπάρχουν πολλά προτερήματα στην μεγάλη σημερινή ποικιλία όμως και κάποια μεγάλα μειονεκτήματα (π.χ. εθισμός σε δικτυακά παιχνίδια). Αυτό που πραγματικά είναι αναντικατάστατο και θα πρέπει πάντα να υπάρχει είναι η ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία. Αυτό που λέει η Παραμυθού: το παιδί πρέπει να ακούσει την φωνή τού γονιού, να του διηγείται, να του μιλάει. Δεν είναι μονάχα που κερδίζει το παιδί! Είναι που και ο γονιός παρακολουθεί και ξέρει πού βρίσκεται το παιδί του!
 

Οκτάνα

Ανάστροφη Ταξιδεύτρια
Το παλιό παραμύθι, είναι καλό να ακούγεται ακόμα αλλά για λαογραφικούς λόγους περισσότερο, ως πολιτιστική κληρονομιά θα έλεγα.
Τώρα που είπες για παλιά παραμύθια, έχω πολύ γλυκιές (και πολύ παλιές) αναμνήσεις απο την γιαγιά μου, και κάποια παραμύθια που μου έλεγε. Χαρακτηριστικά θυμάμαι δύο απο αυτά. Όταν μου τα έλεγε μου άρεσαν, είχαν μια κάποια αγωνία, ένα ενδιαφέρον βρε αδερφέ. Μεγαλώνοντας όμως, όταν τα σκέφτομαι, τα βρίσκω κωμικά εώς και παρανοϊκά! Δεν βρίσκω πουθενά ηθικό δίδαγμα, ή κάποιο νόημα γενικότερα. Επειδή ακριβώς έχουν πολύ πλάκα (μέσα απο τις τραγικές δήθεν καταστάσεις που εξιστορούν), έχω σκοπό να σας τα γράψω κάποια στιγμή που θα΄χω όρεξη.
Προς το παρόν, γράφω απλώς τους τίτλους.
Το Αρνίτσι-Μπίτσι (το γνωστό, του Ανθολογίου του Δημοτικού, με τρελές παραλλαγές όμως :)))) )
Ο Κοκκιπιπέρκος (= αυτός που βγήκε απο το κόκκινο πιπέρι)

Να σημειώσω πως η γιαγιά τα έλεγε με το τοπικό ιδίωμα, πράγμα που τα κάνει ακόμα πιό...τσαχπίνικα! :) (και φυσικά θυμάμαι όλες εκείνες τις περίεργες λέξεις!)
 

Άλφα

Όμορφο Νιάτο
Πάντως και νεώτερα παραμύθια, όπως αυτά της ντίσνεϊ έχουν κατά τη γνώμη μου μηνύματα που ίσως να μην έχουν και πολύ καλή επίδραση στον παιδικό ψυχισμό.
Εν τω μεταξύ, ας μην ξεχνάμε πως αυτά τα χρόνια , με την απουσία των γονέων πιο έντονη και το γνωστό ''παρκάρισμα'' του παιδιού στην τηλεόραση , δεν υπάρχουν τα φυσιολογικά φίλτρα που θα υπήρχαν και που θα έδιναν περιθώρια αμφισβήτησης από το παιδί , αφού κανείς δεν ασχολείται , ή δεν προλαβαίνει ,για να συζητήσουν .
Ένα παράδειγμα από ντίσνεϊ είναι η πεντάμορφη και το τέρας.
Βλέπουμε λοιπόν ένα πριγκηπόπουλο κακομαθημένο ,που τον καταράστηκε μια μάγισσα να είναι τέρας επειδή όταν, μεταμορφωμένη σε άσχημη γριά ,του ζήτησε ελεημοσύνη εκείνος αηδιασμέος την έδιωξε.Τιμωρήθηκε λοιπόν να 'ναι τέρας, και όλοι του οι υπήκοοι να μεταμορφωθούν σε αντικείμενα.Μόνος λυτρωμός να τον αγαπήσουν πραγματικά όσο εκείνος είναι τέρας ,με τη χρονομέτρηση ενός μαγεμένου τριαντάφυλλου ,που με τον καιρό μαδάει.Αν μαδήσει πριν τον αγαπήσουν ,θα μείνει τέρας για πάντα.Έχουμε και την Μπελ (=όμορφη) μια απόμακρη χωριατοπούλα που είναι χωμένη στα ιπποτικά παραμύθια και λαχταρά τον πρίγκηπα και την περιπέτεια.Ο πατέρας της είναι ο τρελοεφευρέτης του χωριού που μια μέρα χάνεται στο δρόμο πηγαίνοντας κάπου την εφεύρεσή του,νομίζω σε διαγωνισμό, και βρίσκεται αιχμάλωτος του τέρατος.
Παράλληλα η Μπελ πολιορκείται από τον κούκλο ,αθληταρά αλλά και κάφρο του χωριού Γκαστόν, που συνοδεύεται πάντα από τον πιστό του υπήκοο που είναι κοντός αδύναμος και άσχημος( μάλλον είναι νάνος) και κάνει ό,τι του λέει ο Γκαστόν.Ο Γκαστόν πεθαίνει τελικά σε ατύχημα , πολιορκώντας τη Μπελ.
Μέσα από το παραμύθι παρακολουθούμε τη συνάντηση της Μπελ με το Τέρας, τις αρχικές τους συγκρούσεις , την έντονη πολιορκία του Γκαστόν με καθαρά εγωιστικά κίνητρα και εν τέλει την μεταμόρφωση του τέρας πίσω σε πρίγκηπα , και όλους να ζουν ευτυχισμένοι.

Ουσιαστικά δηλαδή , όλοι είναι όμορφοι και μόνο οι όμορφοι είναι ευτυχισμένοι.Γιατί το τέρας να μην έμενε τέρας?αφού η Μπελ τον αγάπησε έτσι...γιατί οι άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερη εξωτερική ομορφιά θα πρέπει να 'ναι πάντα οι γελίοι , οι περιθωριοποιημένοι που βοηθούν τους όμορφους να ευτυχούν και εκείνοι να'ναι ευτυχισμένοι με την απλότητα της μιζέριας που τους αντιστοιχεί?
Γιατί όλοι οι πρίγκηπες και οι πριγκήπισσες να 'ναι καλλονοί και καλλονές?
Μετά συζητάμε για το αντίκτυπο των παραμυθιών στην κοινωνία...μάλλον τα παραμύθια γράφονται με τη νοοτροπία της και την αναπαράγουν και στα νεώτερα μέλη της...
συγνώμη που μακρυγόρησα...
 
Last edited:

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Μια ακομη ιστορια με ασχημο, ειναι ο Κουασιμόδος στην Παναγία των Παρισίων. Εδω η Disney κανει την διαφορα, με την προβολη του δευτερου μερους της ιστορίας (καθαρα της Disney σκεψη) οπου βρισκει και αυτος το ταιρι του, οποτε θα μπορουσαμε να πουμε πως ειναι μια μικρη εξαιρεση.

Περα απο αυτο, δεν ξερω πως εγινε συμβολο οι ομορφοι να ειναι και οι καλοι.. μας ελκυει το ομορφο και μας απωθει το ασχημο, ειναι αληθεια. και ισως μεγαλωνοντας μαθαινουμε να βλεπουμε κατω απο την επιφανεια. Τα παραμυθια θα πρεπε να μας το διδασκουν νωρις αυτο, αλλα ισως απο την αλλη ειναι πιο ευκολο να "ξεχωρισεις" ετσι τους καλους απο τους κακους. Ισως παλι.. η δημιουργια των παραμυθιων δεν ηταν για να μας περασει μηνυματα, αλλα απλα για να πει μια ιστορια.

Αληθεια, κορυφαια δεν ειναι η ιστορια του ασχημοπαπου που εγινε κυκνος; Υπαρχει καλυτερη ιστορια για να περιγραψει την μεγαλη διαφορα αντιμετωπισης προς ατομα που ειναι ομορφα ή ασχημα;
 
Last edited:

Χρυσηίδα

Κοινωνός
και ισως μεγαλωνοντας μαθαινουμε να βλεπουμε κατω απο την επιφανεια.
Είσαι σίγουρη;:ε;:

αλλα ισως απο την αλλη ειναι πιο ευκολο να "ξεχωρισεις" ετσι τους καλους απο τους κακους.
Έτσι νομίζω κι εγώ. Άλλο ένα τέτοιο δίπολο, που βρίσκουμε συχνά στα παραμύθια είναι το πλούσιος = κακός, φτωχός = καλός.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Άλλο ένα τέτοιο δίπολο, που βρίσκουμε συχνά στα παραμύθια είναι το πλούσιος = κακός, φτωχός = καλός.
ε, αφού ο λαός τα έλεγε τα παραμύθια. Ο φτωχός κοσμάκης που έβλεπε τον πλούσιο να του πίνει το αίμα… Το παράξενο για μένα είναι το ότι οι βασιλιάδες παρουσιάζονται σαν καλοί!!! φαντάζομαι, φταίει το ότι συνάρπαζαν την λαϊκή φαντασία σαν κάτι το εξωπραγματικό.
 
Top