Ποίηση και Πεντάγραμμο

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Έχουμε -οι έλληνες- παράδοση στη μελοποιημένη ποίηση, με άριστα παντρέματα στίχου και σύνθεσης, με έργα αγαπημένων ποιητών, που ευτύχησαν να τραγουδιούνται εντός και εκτός συνόρων. Πολλά αγαπημένα μου κομμάτια βρίσκονται σ΄αυτή την κατηγορία.
Όμως τώρα, θέλω να γράψω δυό λόγια για κείνους τους στίχους που ξεχωρίζουν αιφνιδιαστικά μέσα από τραγούδια που "πέρασαν". Τραγούδια που αφού ταξίδεψαν για λίγο από χείλη σε χείλη, ξέμειναν ατραγούδιστα και ξεθωριάζουν, παρά την ποιητικότατη και ποιοτικότατη "ιδέα της στιγμής" που κρύβεται στα λόγια τους.
Υπάρχουν κομμάτια που ενώ δεν σου λένε τίποτα σε γενικές γραμμές, σου καρφώνονται για ένα τους στίχο που βρίσκεις καταπληκτικό. Τραγούδια που ενώ βρίσκεις ξενέρωτα, αναρωτιέσαι πώς γίνεται και περιέχουν μια στροφή μονάχα, που θεωρείς ευρηματικότατη ή συγκινητική.
Κι αναρωτιέμαι αν η Ποίηση μετριέται με τον πήχυ. Σκέφτομαι πως προσπερνάμε συχνά την ομορφιά που κρύβεται συμπυκνωμένη σε μια φράση, αφού το σύνολο δεν μας κάνει κλικ.
Ίσως πάλι να φταίει που όταν "παίζει" ένα τραγούδι, δεν εντείνουμε την προσοχή μας στα λόγια του, όπως όταν διαβάζουμε ποίηση με το βιβλίο ανά χείρας. Κι έτσι, χάνουμε τη μικρή ευκαιρία μιας στιγμιαίας απόλαυσης που περνάει δίπλα μας.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Στα τραγούδια πιστεύω πως η μουσική είναι πιο δυνατή από τον στίχο. Θέλω να πω πως μια μέτρια σύνθεση μπορεί να θάψει έναν καλό στίχο ενώ μια εμπνευσμένη σύνθεση μπορεί να παρασύρει ψηλά μαζί της κι έναν στίχο που σε άλλη περίπτωση θα περνούσε απαρατήρητος.

Από εκεί και πέρα μάλλον έχει να κάνει και με τον ακροατή. Μία ξαδέρφη μου δίνει μεγάλη έμφαση στον στίχο των τραγουδιών και κοντοστέκεται με ενθουσιασμό ακόμη και σε μουσικά αδιάφορα κομμάτια ενώ ένας φίλος μου δηλώνει κατηγορηματικά πως δεν τον ενδιαφέρουν τα λόγια μήτε στο ελάχιστο και δεν τους δίνει την παραμικρή σημασία.

Πράγματι, οι Έλληνες έχουμε μια πλούσια παράδοση μελοποιημένης ποίησης. Ίσως η καλή ποιότητα των κειμένων ενέπνευσε τις τόσο καλές συνθέσεις που βρήκαν έτσι εύκολα τον στόχο στην καρδιά μας.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Η μουσικη εχει ξεχωρισει σε εντεχνη και μη. Ενταξει.. τα ορια ειναι σχετικα και το τι περιεχει η καθε κατηγορια

Αλλά ως εντεχνη, παντα μας ερχεται στο μυαλο, ο στιχος και η ποιοτητα του τραγουδιου.
Αυτό σημαινει πως ξερουμε και ξεχωριζουμε τα "καλα" κομματια, απο τα υπολοιπα που δινουν σημασια μονο στην μουσικη.
Ακομη και καποιο "εμπορικο" να ακουσεις με καλο στιχο, θα προσεξεις τον στιχο.

Βεβαια.. συμφωνω μαζι σας, πως αλλο ειναι να διαβαζεις μονο τους στιχους, και αλλο να ακους και την μουσικη μαζι. Στην δευτερη περιπτωση κρινεις και σαν συνολο.
 
Θα απαντήσω πληρέστερα κάποια άλλη φορά. Προς το παρόν ένα μικρό παιγνιώδες σχόλιο: εκτός από Ποίηση σε πεντάγραμμο, έχουμε και ποίηση σε ...τετράγραμμο και εξάγραμμο! :)) Στις μεσαιωνικές παρτιτούρες ο αριθμός των γραμμών δεν ήταν σταθερός, αλλά εξαρτιόταν από τη μελωδία (αν ανεβοκατέβαινε σε μικρή ή μεγάλη έκταση νοτών). Έτσι λοιπόν οι στίχοι των ποιητών του Μεσαίωνα (όπως π.χ. των Τροβαδούρων, ή τα περίφημα Carmina Burana, ή οι διάσημες Cantigas de Santa Maria) μελοποιούνταν σε σύστημα όχι μόνο πέντε γραμμών, αλλά και έξι και τεσσάρων.

[Η "άχρηστη" πληροφορία της ημέρας ήταν μία προσφορά του μουσικολάγνου Γλωσσολάγνου] :))))
 
Last edited:
Top