Ποιά λογοτεχνία ΔΕΝ προτιμάμε;

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Υπάρχει κάποιο λογοτεχνικό είδος που δεν προτιμάτε;

Εγώ συνήθως δεν μπορώ βιβλία δίχως πλοκή ή με αργή πλοκή (αν και υπάρχουν κι εδώ εξαιρέσεις).

Δυστυχώς, δεν είναι πάντα εύκολο να μαντέψεις κάτι τέτοιο από πριν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το "Μαύρο Βιβλίο" του Ορχάν Παμούκ (που, βέβαια, το άφησα στην μέση).
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Συνηθως αποφευγω την συγχρονη λογοτεχνια, τα ιστορικα μυθιστορηματα, την επιστημονικη φαντασια, και τα μυστηριου, τυπο Αγκαθας.

Σημ1. Δεν εχω καλυψει τα κλασσικα, οποτε η προτιμηση παει εκει πρωτιστως. Καποια στιγμη θα αναθεωρησω παντως :)

Σημ2. Παρολα αυτα δεν εχω αποκλεσει καποιο καλο απο τα παραπανω ειδη που αποφευγω, και εχω διαβασει μερικα και απο αυτα
 
Χμμμ δεν ξερω αν ανηκει σε καποιο συγκεκριμενο ειδος, δεν προτιμαω βιβλια πολυ μελο και σκεφτομουν οτι καπως ετσι ειναι ο Ντοστο γι' αυτο δεν εχω διαβασει μεχρι τωρα. Προτιμω τα χαρουμενα (φυσικα παιζει να πεφτω εντελως εξω, απλως μου φαινεται βαρυς). Και για καποιον ανεξηγητο λογο αποφευγω τα ελληνικα... Νομιζω αποφευγω κ βιβλια τυπου "Κωδικας Ντα Βιντσι" γιατι με συγχιζουν. Επίσης δεν εχω ιδιαιτερη αδυναμια σε βιβλια που διαδραματιζονται στην Κινα ή στην Ιαπωνια.

Βεβαια ολα αυτα μπορει να αλλαξουν και αν καποια στιγμη πεσει στα χερια μου καποιο απο αυτα πιθανον να το διαβασω (το Ονομα του Ροδου ας πουμε το διαβασα) αλλα δεν το απολαμβανω και τοσο... Αυτα που σιγουρα δε μου αρεσουν ειναι βιβλια με βρισιες ή που φιλοσοφουν υπερβολικα. Ισως η φιλοσοφια γενικοτερα, οπως δεν θα διαβασω και ψυχολογικο βιβλιο, αλλα νομιζω αυτα δεν πεφτουν στην κατηγορια λογοτεχνια...
 
Last edited:
Δε σε κοροιδεύω, απλώς διασκεδάζω με τον τρόπο που το έθεσες. Η αλήθεια είναι πως ούτε κι εγώ δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω ακριβώς ...και το αισθηματικής μάλλον είναι καλύτερο από ότι του αξίζει.... Απλά όταν ακούω λογοτεχνία τρόμου το μυαλό μου πάει σε Κινγκ καταστάσεις, όχι στο Λυκόφως:μουάχαχα:
 
Μια γενικότερη παρατήρηση, στα όρια του θέματος που εχει το νήμα...υποθέτω ότι υπάρχει γενικότερη σύγχυση με τον όρο "επιστημονική φαντασία". Έχω παρατηρήσει ότι σ' αυτό το είδος συμπεριλαμβάνονται πολλά έργα που θα ήταν προτιμότερο να καταταχτούν στο είδος "ηρωική φαντασία" (δόκιμος ή αδόκιμος ο όρος, ό, τι επιλέξει ο καθένας)

Το σημειώνω, επειδή πιστεύω ότι αρκετοί απ' όσους δηλώνουν (όχι μόνο στη λέσχη) ότι δεν τους αρέσει η επιστημονική φαντασία έχουν στο νου τους κάτι σαν αυτό που χαρακτήρισα "ηρωική φαντασία"

Για παράδειγμα, άλλο πράγμα π.χ. ο Λάρι Νίβεν, ο Φίλιπ Ντικ και ο Α.Ε. Βαν Βογκτ (επ. φαντασία) και άλλο ο Τόλκιν, ο Gay Gavriel Kay ή ο Μούρκοκ ("ηρωϊκή")
Τους πρώτους τους διαβάζω φανατικά, τους δεύτερους όχι με ιδιαίτερο μεράκι :)
 
Έχω παρατηρήσει ότι σ' αυτό το είδος συμπεριλαμβάνονται πολλά έργα που θα ήταν προτιμότερο να καταταχτούν στο είδος "ηρωική φαντασία" (δόκιμος ή αδόκιμος ο όρος, ό, τι επιλέξει ο καθένας)
Λευτέρη, το είδος του Τόλκιν είναι απλά "φαντασία" ή λογοτεχνία του φανταστικού. Απλώς για να χρησιμοποιήσουμε τον δόκιμο όρο :)

Από κει και πέρα, τα είδη που δε με τρελαίνουν είναι η επιστημονική φαντασία (αν και μου άρεσε πολύ το Κουρδιστό Πορτοκάλι, το 1984 κ.ά.) και τα ιστορικά (αν και πάλι υπάρχουν κάμποσα ιστορικά που έχω απολαύσει πολύ).

Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει κάτι που να το έχω εξορίσει εντελώς από τις επιλογές μου, γιατί ακριβώς πάντα θα προκύπτει ένα βιβλίο που θα με κάνει να αλλάξω γνώμη για το είδος που θεωρητικά "δε μου αρέσει".
 
Από λογοτεχνία δεν απορρίπτω τίποτα, απλά βάζω σειρά προτεραιότητας γιατί ο χρόνος της ζωής μας είναι περιορισμένος. Εξαρτάτει και από την εποχή. Όταν πριν πολλά χρόνια είχα διαβάσει Paulo Coehlo με είχαν αρέσει, τώρα δεν μπορώ να ανοίξω βιβλίο του. Αυτό που ποτέ δεν αγόρασα και ούτε πρόκειται, είναι τα βιβλία αυτοβοήθειας, αυτοεκτίμησης, αυτογνωσίας και όλα όσα περιέχουν σαν πρώτο συνθετικό την λέξη αυτό , όπου ένας Αμερικανός συνήθως "ειδήμων" σου λέει πως να γίνει καλύτερος και το μόνο που πετυχαίνεις είναι να κάνεις τον συγγραφέα πλουσιότερο.
 
...και βιβλία σε στυλ Λιακόπουλου που σου εξηγούν ιστορικά πώς οι εξωγήινου, οι εσωγήινοι, ο μπαμπαστούμφ, η σταχτοπούτα και οι εφτά νάνοι συνεργάστηκαν όλοι μαζί για να χτίσουν τις πυραμίδες στα ελληνικά...
 
...και βιβλία σε στυλ Λιακόπουλου που σου εξηγούν ιστορικά πώς οι εξωγήινου, οι εσωγήινοι, ο μπαμπαστούμφ, η σταχτοπούτα και οι εφτά νάνοι συνεργάστηκαν όλοι μαζί για να χτίσουν τις πυραμίδες στα ελληνικά...
Και εδώ θα συμφωνήσω, παρόλο που πέρασαν από τα χέρια μου πάνω από 100 βιβλία σχετικού περιεχομένου, γιατί είχα κονέ στο τυπογραφείο που εκδίδονταν και μου έφερναν τα ελλατωματικά. Βέβαια και τα καλά, το κουσούρι τους όσο να πεις το είχαν.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ομολογώ ότι είμαι απ' αυτούς που προτιμούν τη σύγχρονη λογοτεχνία από την κλασική. Επίσης, δεν έχω πολύ καλή σχέση με την ποίηση.
 
Τα βιβλία που αποφεύγω εκ πεποιθήσεως είναι (λογοτεχνικά και μη) τα τύπου μεταφυσικά, τύπου new age, κάτι με συμπτώσεις και ενεργειακά πεδία και τα τοιαύτα! Μου ανάβουν τα λαμπάκια!

Αποφεύγω και την ποίηση, όχι γιατί δεν την εκτιμώ, απλώς δεν την έχω συνηθίσει και με κουράζει.
 
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα είδη λογοτεχνίας που αποφεύγω γιατί απλούστατα δεν με ενδιαφέρουν ασήμαντα πράγματα όπως το θέμα, η πλοκή ή το περιεχόμενο ενός βιβλίου. Σημασία έχει μονάχα ο τρόπος γραφής του συγγραφέα. Ό,τι δεν αφορά το στυλ ανήκει στις λεπτομέρειες.
 
Την περίοδο ανάμεσα στα 15-16 μου πάντως διάβασα (εκτός απο τα γουέστερν και τα αστυνομικά ΒΙΠΕΡ), κυριολεκτικά δεκάδες Άρλεκιν που τα έπαιρνα απο τις αδερφές μου...να ντρέπομαι; τι λέτε; :)
 
Την περίοδο ανάμεσα στα 15-16 μου πάντως διάβασα (εκτός απο τα γουέστερν και τα αστυνομικά ΒΙΠΕΡ), κυριολεκτικά δεκάδες Άρλεκιν που τα έπαιρνα απο τις αδερφές μου...να ντρέπομαι; τι λέτε; :)
Γιατί να ντραπείς; Αφού ήθελες να τα διαβάσεις δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα ντροπής. Εγώ δεν έχω διαβάσει Άρλεκιν (ούτε έχω αδερφή) αλλά με δική μου πρωτοβουλία έχω αποκτήσει δυο βιβλία της Τζέιν Όστιν εκ των οποίων έχω διαβάσει το ένα (κλασικά το Περηφάνια και προκατάληψη) το οποίο δεν είναι και το αγαπημένο μου μυθιστόρημα από τον βρετανικό 19ο αιώνα αλλά μου άρεσε αρκετά.
 
Εγώ διαβάζω τα πάντα. Ποτέ δεν ξέρεις που θα ανακαλύψεις ένα διαμάντι.
Κι εγώ μια από τα ίδια , δίνω ευκαιρίες σε διάφορα ήδη γιατί ποτέ δεν ξέρεις .Άσε που έτσι δεν βαριέμαι κιόλας και υπάρχει ποικιλία στα διαβάσματα μου κάτι που το θεωρώ συναρπαστικό ! :γιούπι: Γενικά δεν μπορώ για πολύ καιρό να διαβάζω ένα μόνο στυλ , το έχω κάνει με 3 συνεχόμενα βιβλία της Όστεν και μπορεί να είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας αλλά μετά ήθελα οπωσδήποτε κάτι εντελώς διαφορετικό να διαβάσω.
 
Top