Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Διαβάζω το βιβλίο "Η Ανατομία της Μελαγχολίας" του Ρόμπερτ Μπέρτον. (Τόμοι 3, εκδόσεις Ηριδανός, 2008-2011). Βρίσκομαι στην αρχή του τρίτου τόμου. Είναι από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει.:διάβασμα3:
Έχει γραφτεί στα Αγγλικά το 1621 και είναι από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία στον κόσμο. Είναι αχανές (τρεις τόμοι, 1700 σελ.). Το περίεργο με το βιβλίο αυτό είναι ότι έχει γραφτεί, ολόκληρο, με αποσπάσματα από αρχαίους Έλληνες, Λατίνους κλπ συγγραφείς. Υπάρχουν 13.333 παραπομπές σε άλλους συγγραφείς (απόδειξη με παραπομπές σε "αυθεντίες").:αργκ:
 
Ωωω! Μακρυγιάννη, μας μίλησε μια πολύ αγαπημένη μου καθηγήτρια γι' αυτό το βιβλίο. Πρέπει να είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον (αν και δεν είχα καταλάβει πως είναι τοοοοσο μεγάλο:αργκ:)

Κατά τα άλλα, πάει ο Μπαλζάκ! Ξεκίνησα τις "εκλάμψεις" του Ρεμπώ.:)))
 
Διαβάζω το βιβλίο "Η Ανατομία της Μελαγχολίας" του Ρόμπερτ Μπέρτον. (Τόμοι 3, εκδόσεις Ηριδανός, 2008-2011). Βρίσκομαι στην αρχή του τρίτου τόμου. Είναι από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει.:διάβασμα3:
Εξαίρετο έργο Μακρυγιάννη. Το θέμα αυτό είναι πολύ συναρπαστικό, μάλιστα οι εκδόσεις Θύραθεν κυκλοφόρησαν το Περί Αλυπίας του Γαληνού, έργο με συγγενή θεματολογία. Αν σου αρέσει, ρίξε ενα βλέμμα και στον Jackie Pigeaud που μας άφησε πριν λίγες μέρες: https://fr.wikipedia.org/wiki/Jackie_Pigeaud


Επί του θέματος, έπιασα το Φυλή και Ιστορία του Κ. Λ. Στρώς.
 
(απόδειξη με παραπομπές σε "αυθεντίες").:αργκ:
Αν και το βιβλίο που διαβάζεις προηγείται, δεν είναι πρωτάκουστο, αρκεί να μη μένει μόνο εκεί ο συγγραφέας, αλλιώς καταντάει ουτοπικό. Γιατί αν για 'σενα ( απλό παράδειγμα ) ήταν αυθεντία ο Ελβέτιος, για 'μενα μπορεί να μην είναι.
 
Τελειωσα το -τελικα- αρκετα εως πολυ καλο Το Καταραμενο Παιχνιδι, του Κλαιβ Μπαρκερ.

Εχω ξεκινησει το Πικνικ Διπλα στο Δρομο, των Αφων Στρουγκατσκι.
 
Διαβάζω ή σωστότερα ξαναδιαβάζω ένα "σάπιο" αστυνομικό του Τζαιημς Τσέηζ (που μονίμως πάω να τον πω ή να τον γράψω λάθος ως Τζέσε Τζέημς, όπως τον παράνομο της άγριας Δύσης:ιδού:). Είναι αρκετά εκνευριστικό μυθιστόρημα, καθώς κανείς από τους ήρωες δεν είναι συμπαθής, αλλά μικρότερη που το είχα πρωτοδιαβάσει με ενέπνευσε να γράψω μια συνέχεια, ως την εκτέλεση του πρωταγωνιστή.
 
Τελειωσα και το Παουλα, της Ιζαμπελ Αλιεντε. Πολυ δυνατη γραφη, γεματη συναισθημα. Ισως αυτο να οφειλεται και στι ιδιαιτερο και ευαισθητο θεμα του βιβλιου, αλλα σιγουρα με εκανε να θελω να διαβασω κι αλλη Αλιεντε.
 
Είναι αρκετά εκνευριστικό μυθιστόρημα, καθώς κανείς από τους ήρωες δεν είναι συμπαθής,

αλλά

μικρότερη που το είχα πρωτοδιαβάσει με ενέπνευσε να γράψω μια συνέχεια, ως την εκτέλεση του πρωταγωνιστή.
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
 
καλησπέρα Χανκ Μούντυ ,πως σου φάνηκε το Πικνίκ δίπλα στο δρόμο ; Είναι από τα βιβλία που μοιάζουν να ανήκουν στην ΕΦ ,αλλά στην πραγματικότητα την χρησιμοποιούν ως είδος για να μιλήσουν για βαθιές ανθρώπινες καταστάσεις .
 

Εμένα Τζόνκαν μου είχε αρέσει πολύ το συγκεκριμένο βιβλίο και μαζί με το Σολάρις και τον Αναρχικό τον δυο Κόσμων τα θεωρώ κορυφαία βιβλία, τα οποία χρησιμοποιούν την ΕΦ μόνο ως όχημα για να μιλήσουν για βαθύτερες υπαρξιακές έννοιες...:)
 
Θα συμφωνήσω Νικόλας Δε Κιντ ,και θα πρόσθετα σε αυτά : το βιβλίο των Αδελφών Στρουγκάτσκι ,η συνωμοσία του σύμπαντος ,της Λεγκάν το δεξί χέρι του σκότους -μιλάει για τα προβλήματα μεταξύ των φύλλων και πως καθορίζεται το φύλλο στην κοινωνία αλλά και στην γλώσσα - του Φίλιπ Ντικ ,ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο ,το Εμείς του Ζαμιάτιν ,το Χειρόγραφα που βρέθηκαν σε μια μπανιέρα ,του Στάνισλαβ Λεμ και μερικά ακόμη που μου διαφεύγουν .
 
Να προσθέσω και την Ντόρις Λέσινγκ
που ,αν και δεν είναι συγγραφέας ΕΦ ,έγραψε ένα σπουδαίο αλληγορικό έργο χρησιμοποιώντας ως όχημα την ΕΦ ,Ο απεσταλμένος στον πλανήτη 8 .
 
το Εμείς του Ζαμιάτιν.
Αυτό το βιβλίο μπορεί να ήταν καλό στη εποχή του αλλά μπρος στο 1984 και κυρίως μπρος στον "Θαυμαστό καινούργιο κόσμο" δεν μπορεί να σταθεί...

Ναι ξέχασα τον Φίλιπ Ντικ! Το "Ηλεκτρικό Πρόβατο" μου άρεσε πολύ και βέβαια μπαίνει κι αυτό στην κατηγορία φιλοσοφικών μυθιστορημάτων ΕΦ...
Το βιβλίο της ΛεΓκεν που ανέφερες θέλω να το διαβάσω!

Τα άλλα που προαναφέρεις ωραία, αλλά ως συνήθως εξαντλημένα...:))))

ΥΓ: Να μην ξεχάσουμε και τα Χρονικά του Άρη του Ρέι Μπράντμπερι!!! Χιούμορ, φιλοσοφία, ανθρώπινες αδυναμίες και ΕΦ!!!
 
Τελειωσα το Confiteor. Εξαιρετικό βιβλίο, δικαιωνει την φημη που το συνοδεύει. Θα συνεχισω με Μουρακάμι και "Ο άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και τα χρόνια του προσκυνήματός του".
 
Τελείωσα το "η λέσχη της στιγμής" του Γιώργου Κακουλίδη που διάλεξα απο τις προτάσεις του Αστραίου απο το "Διάβασε ένα ακόμα αγαπημένο μου βιβλίο (Κλήρωση 2016)".
Ξεκίνησα το "Η πριγκηπέσα Ιζαμπώ" του Τερζάκη, μόλις το πρώτο κεφάλαιο διάβασα και δηλώνω ενθουσιασμένος με τις εικόνες που σου μεταδίδει....
 
καλησπέρα Χανκ Μούντυ ,πως σου φάνηκε το Πικνίκ δίπλα στο δρόμο ; Είναι από τα βιβλία που μοιάζουν να ανήκουν στην ΕΦ ,αλλά στην πραγματικότητα την χρησιμοποιούν ως είδος για να μιλήσουν για βαθιές ανθρώπινες καταστάσεις .
Στην αρχη ειμαι ακομα. Θα επανελθω οταν το τελειωσω.
 
Φέτος έχω σπάσει κάθε ρεκόρ μισοδιαβασμένων βιβλίων μιας και παράτησα και το Κάλεσμα του Ξιφους του Αμπερκρομπι. Θα συνεχίσω με το " Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια", σιγουράκι που λένε και στο στοίχημα, ελπίζω να με κρατήσει ως το τέλος. :)
 
Last edited:
Top