Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Τελειώσα την τριλογία των Ομιχλογέννητων χθες το χάραμα (6αλογία για τα ελληνικά δεδομένα γιατί έσπαγε σε 2 τόμους κάθε βιβλίο) και πραγματικά με τσάκισε το τελευταίο βιβλίο. Και λόγω γεγονότων μέσα σε αυτό και γιατί ήταν το τελευταίο μιας πολύ αγαπητής σειράς και για πολλούς ακόμη λόγους, αλλά πραγματικά με τσάκισε. Οπότε, δεν ξέρω με τι θέλω να συνεχίσω.
 

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Ξεκίνησα «Τη λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων» που δανείστηκα από βιβλιοθήκη και έβαλα στον «πάγο» τα διηγήματα του Άντριτς «Ταραγμένοι καιροί» γιατί πρέπει κάποτε να επιστρέψω το πρώτο!
 
Ξεκίνησα χτες την Τζέην Έυρ που ψήθηκα να διαβάσω μετά τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Αρκετά μακριά από τις συνηθισμένες μου αναγνωστικές επιλογές αλλά χου κέρς αυτό το καλοκαίρι είναι ήδη αρκετά περίεργο. :καφεδάκι:
 
Κουακερο και Καλικαντζαρε δυνατα βιβλία και τα δυο που διαβάζετε. Εγω τελειωσα το "Στο πισω καθισμα" της Γιαννακη το ελληνικό crime της χρονιας οπως το διαφημισανε. Πιο αντιπαθητικο κεντρικό ηρωα-αστυνομο δεν εχω ξανασυναντησει στην λογοτεχνια. Ενας εγωιστης παρτακιας που δεν νοιαζεται για κανεναν περα απο τον εαυτό του, ουτε ακομα και για τον γιο του, εναν 23χρονο που δεν τον εχει ζησει σχεδον καθολου αφου πολυ μικρος χωρισε με την μανα του και μετα δεν ασχοληθηκε μαζι του. Στην αρχη της ιστοριας λοιπον ο γιος συλλαμβανεται και προφυλακιζεται αφου ειχε σχεση με εναν 17χρονο χωρις να ξερει οτι ειναι ανηλικος. Ε ο τυπος ακομα και τωρα ουτε που ασχολειται μαζι του και τον αφηνει στην τυχη του και στην μανα του να βγαλει τα καστανα απο την φωτια. Δεν σηκωνει καν το τηλεφωνο να παρει ενα τηλεφωνο να τον βοηθησει. Και σε εκνευριζε συνεχως οταν μιλαγε για τον γιο του με αυτα που ελεγε και το πως αρνιοταν την ευθυνη του. Το αστυνομικο μυστηριο του βιβλιου ηταν καλο με σασπενς αλλα καπως στατικό και αργό. Τωρα συνεχιζω με τον Ποτη του Φαλαντα.
 
Παράτησα το Γκαλβέιας και τον Καλό στρατιώτη ,δεν μπορώ να συγκεντρωθώ από την κούραση και την ζέστη και αποφάσισα να αρχίσω τον τέταρτο τόμο του Κνάουσγκορντ ,χορεύοντας στο σκοτάδι .
 

Καλικάντζαρος

Δαγεροτύπης
Μεχρι στιγμης μου αρεσει πολυ! Με κερδισε απο τις πρωτες σελιδες!

Κουακερ ειναι μικρο οποτε μπορεις να του ξαναριξεις μια ματια!
 
Έχω καιρό να διαβάσω κάτι, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Ελπίζω τώρα στις διακοπές να τελειώσω και τον Νέσμπο. Πάντως βιβλία προμηθεύτηκα, μην ξεμείνω και μου ρθει ντουβρουντζάς.
 
Μόλις τελείωσα -με διαφορά ολίγων ημερών- τρία βιβλία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους .
Λοιπόν : 'Σπίτι από φύλλα' του Μαρκ Ντανιελέφσκι -περίεργο ,διαφορετικό βιβλίο τρόμου- , 'Η εκδίκηση του Τίβερη' του Τζόν Μάντοξ Ρόμπερτς -αστυνομικό στη ρωμαϊκή εποχή- και 'Εθιμα ταφής' της Χάνα Κεντ -δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω , ίσως απλά καταπληκτικό- . Το κάθε ένα με το δικό του ύφος , όλα αξιόλογα, όλα μου άρεσαν -το τελευταίο βέβαια πολύ περισσότερο.
Τώρα θα αρχίσω τη 'Μοιραία Πράγα' του Φίλιπ Κερ, ότι πρέπει για παραλία φαντάζομαι - φεύγω σε λίγες μέρες παιδιά!
 
Συνεχως ακουω θετικά σχολια για το "Εθιμα ταφης". Εχω αρχισει να πειθομαι οτι αξιζει να το διαβάσω. Καλα να περάσεις Σμιλα. Ο Κερ κολαει παντού. :))
 

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Ναι,Χρυσόστομε,κι εγώ έπαθα την πλάκα μου όταν το διάβασα!Πολύ δυνατό ντεμπούτο.
 
Νεμεσις - Jo Nesbo (του εδωσα δευτερη ευκαιρια γιατι η Νυχτεριδα δε μου αρεσε..)
Κι εγώ αυτό διάβαζα. Δε μου κάνει κάτι τρομερό ο Nesbo. Μετά τα (κατά τη γνώμη μου) λίγο χλιαρά Νυχτερίδα και Κατσαρίδες και τον Κοκκινολάιμη που με κούρασε τόσο που το άφησα στη μέση, το Νέμεσις μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον και είπα να του δώσω μια ακόμη ευκαιρία. Το πάγωσα για την ώρα και ξεκίνησα το Έθιμα Ταφής που διαβάζω τόσα καλά!

Ναι,Χρυσόστομε,κι εγώ έπαθα την πλάκα μου όταν το διάβασα!Πολύ δυνατό ντεμπούτο.
Είμαι στη μέση του τρίτου κεφαλαίου. Δεν έχω μαγευτεί κιόλας, να πω την αλήθεια. Καλές εικόνες, αλλά γενικά ό,τι περιγράφεται στο βιβλίο μου φαίνεται λίγο "ξένο", δεν έχω μπει στο κλίμα, δεν ζω τις καταστάσεις και μέχρι στιγμής όλοι οι χαρακτήρες μου είναι κάπως αντιπαθητικοί. Πάντως είμαι σίγουρος ότι η συνέχεια θα είναι πολύ καλύτερη, μιας και τώρα φαίνεται να ξεκινάει η υπόθεση.
 
Μετά το "1984" χρειάζομαι κάτι διαφορετικό και λίγο μυθικό ίσως, για να ξεφύγω από το εφιαλτικό μέλλον. Θα ψάξω την Κιβωτό της Διαθήκης και το Ιερό Δισκοπότηρο μαζί με τον Γκράχαμ Χάνκοκ, στο "Σημάδι και την Σφραγίδα"!!!
 
Θα σου δώσω την λύση στο δίλημμά σου! Ξεκίνα αλφαβητικά του Νικόλα!!:))))

Περίμενε το τέλος, το οποίο θα είναι το επισφράγισμα!!
Το επισφράγισμα, με τρομάζει. Μου θυμίζει οδοντίατρο. :ρ

Τελείωσα τις Μνήμες, πραγματικά πολύ καλό. Ισως απο τα καλύτερα του είδους του. Νικόλα, όσα βιβλία έχω διαβάσει εξαιτίας σου ήταν βέρι βέρι... πώς το λέτε εσείς εκεί γιατι ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εδώ; :))))

Διάβασα μια συγγραφέα που δε γνώριζα, την Τζένυ Έρπενμπεκ. Για την ακρίβεια, διαβασα μια συλλογή διηγηματων της τα "Σκύβαλα" και είναι άξια εκπρόσωπος του κεντροευρωπαϊκού (εχω καταντήσει η Οια πια, ε, Κόρτο?) μυθιστορήματος. Φοβερή η τύπισσα, μπορει να περιγράφει το πιο κοινότοπο θεμα με τον πιο α-κοινότοπο τρόπο. Προσφατα (φέτος, δηλαδή) κυκλοφόρησε και το νέο της μυθιστόρημα "Η συντέλεια του κόσμου".

Τώρα διαβαζω το μυθιστόρημα του Ντάνιελ Κελμαν "Η μέτρηση του κόσμου": Απο τη μία ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ διασχιζει ζούγκλες, ποταμούς κλπ και μετράει. Από την άλλη ο Γκάους, μετράει κι αυτός τον κόσμο. Βιοι παράλληλοι που συναντιουνται προς το τέλος τους. Πολύ διακριτικό χιούμορ.

Όμως, Νικόλα, χθες, την πάτησα και ξαναξέχασα το βιβλιο στην τσάντα με αποτέλεσμα να ρίξω μια ματιά στις πρώτες 50 σελίδες της ερήμου των Ταρταρων. :ναι:
Ειδες; Τελικά, του Νικόλα θα διαβασω πρώτα.
 
Διάβασα: "The Bell Jar" (Ο Γυάλινος Κώδων) της Σύλβια Πλαθ. Άρχισε να παίρνει τα πάνω του απ'το τέλος του πρώτου μισού και από 4 αστέρια που είχα αποφασίσει να του δώσω, τελικά έδωσα 5.
Δύο βιβλία του Ρόαλντ Νταλ (Switch bitch & Cruelty). Δηλώνω γοητευμένη. Αγαπημένες ιστορίες απ'το Cruelty: "The Butler" (ό,τι πρέπει για όσους αντιπαθούν τους νεόπλουτους), το γκροτέσκο "Royal Jelly", "Mrs Bixby and the Colonel’s Coat" (με έκανε να γελάω χαιρέκακα). "The Swan", "Poison" (στο τέλος ο Ρόαλντ σου κλείνει το μάτι-πράγματι δηλητήριο), "Skin" (με έκανε να βλέπω τους συλλέκτες έργων τέχνης με άλλο μάτι, έμαθα και τον ζωγράφο Chaim Soutine!), "The Princess and the Poacher" (αν εξαιρέσεις κάποιες σκέψεις του ήρωα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό το παραμυθάκι μπήκε στην ανθολογία), και το "Genesis and Catastrophe" που οκ, όταν άρχισα να ψιλλιάζομαι τι συμβαίνει μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα. Πολύ θοτ προβόουκινγκ).
Το "Τραμ 1852" του Έντουαρντ Λη (Είχε γέλιο. Σε κάποια σημεία ειδικά, γελούσα με την τροφή να ανεβοκατεβαίνει στον οισοφάγο, κάτι που μόνο ο Κόρτο έχει καταφέρει να κάνει.)
Τώρα διαβάζω: "Ο μέγας θεός Παν" του Άρθουρ Μάχεν
 
Top