Ελλη εχει μεταφραστει αυτο το βιβλίο; του γιατρού..
Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Οκ ευχαριστω Ελλη, πραγματι καλο φαινεται και λιγο που το εψαξα. Θα το προτιμουσα παντως στα ελληνικα.
Ύστερα από σημαντική αποχή από το διάβασμα για 50 ημέρες περίπου, επιστρέφω δριμύτερος !!! Αφήνω προς το παρόν τα "Παιδιά του Μεσονυχτίου" του Ρουσντί σε κομβικό σημείο (μόλις που εμφανίζεται στο προσκήνιο ο βασικός ήρωας) και ξεκινώ το θρυλικό "Στο Δρόμο" του Τζακ Κέρουακ. Κάνοντας μία πρόσφατη τακτοποίηση στο δωμάτιο μου ανακάλυψα το βιβλίο, δε θυμόμουν πως ήταν στη κατοχή μου. Αυτό θα πει ευχάριστη έκπληξη !!! 
Βλέπω στην φωτογραφία εκδόσεις Πλέθρον - αν είναι αυτό το δικό σου - και το δικό μου από τις ίδιες εκδόσεις είναι αν και πιο πρόσφατο. Για πες μου Μπου είναι το αρχικό χειρόγραφο, όπως και το δικό μου; Αν δεν το αναγράφει, θα το καταλάβεις ότι δεν έχει καθόλου παραγράφους και κεφάλαια...και ξεκινώ το θρυλικό "Στο Δρόμο" του Τζακ Κέρουακ. Κάνοντας μία πρόσφατη τακτοποίηση στο δωμάτιο μου ανακάλυψα το βιβλίο, δε θυμόμουν πως ήταν στη κατοχή μου. Αυτό θα πει ευχάριστη έκπληξη !!!
Κοιτώντας τον άντρα στην φωτογραφία, στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ο Σταλόνε 
Αγαπητή μου Πεταλούδα, να σε διαφωτίσω λοιπόν :
Είναι από τη σειρά "Βιβλιοθήκη" του "Βήματος" (νο 9), ακριβής απόδοση από το "Πλέθρον" του 2006. Είναι χωρισμένο σε κεφάλαια, απλώς δε βρήκα άλλη καταλληλότερη φωτογραφία στο δίκτυο !!!
Σταλόνε πριν τη γυμναστική και τις ντόπες... :χαχαχα:
Είναι από τη σειρά "Βιβλιοθήκη" του "Βήματος" (νο 9), ακριβής απόδοση από το "Πλέθρον" του 2006. Είναι χωρισμένο σε κεφάλαια, απλώς δε βρήκα άλλη καταλληλότερη φωτογραφία στο δίκτυο !!!
Σταλόνε πριν τη γυμναστική και τις ντόπες... :χαχαχα:
Δεν ξέρω αν το Πλέθρον πριν το 2015 (που είναι η δικιά μου έκδοση) έκδωσε την δεύτερη εκδοχή του βιβλίου, γιατί το αρχικό χειρόγραφο δεν έχει κεφάλαια και παραγράφους. Μια από τις αλλαγές είναι και τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Αν το πρώτο όνομα που θα συναντήσεις στην αρχή είναι Νιλ είναι από το αρχικό, αν είναι Ντιν είναι από την δεύτερη εκδοχή.
Κατά την ταπεινή μου άποψη - αίσθηση μιας βιβλιόφιλου, νομίζω ότι το αρχικό χειρόγραφο είναι πιο κοντά σε αυτό που ήθελε να περάσει ο Κέρουακ. Όπως και να έχει, ο βασικός κορμός της ιστορίας είναι ο ίδιος, όποια έκδοση κι αν διαβάσεις. Το συγκεκριμένο βιβλίο το είχαμε κάνει κάποια στιγμή συνανάγνωση και οι γνώμες ήταν διφορούμενες. Αν δεν το έχεις δει το νήμα, αποφάσισε εσύ αν θες να το δεις πριν ή μετά την ανάγνωση του βιβλίου.
Τελειώνοντας το θα ήθελα να μου πεις πως σου φάνηκε, καλή ανάγνωση!
Κατά την ταπεινή μου άποψη - αίσθηση μιας βιβλιόφιλου, νομίζω ότι το αρχικό χειρόγραφο είναι πιο κοντά σε αυτό που ήθελε να περάσει ο Κέρουακ. Όπως και να έχει, ο βασικός κορμός της ιστορίας είναι ο ίδιος, όποια έκδοση κι αν διαβάσεις. Το συγκεκριμένο βιβλίο το είχαμε κάνει κάποια στιγμή συνανάγνωση και οι γνώμες ήταν διφορούμενες. Αν δεν το έχεις δει το νήμα, αποφάσισε εσύ αν θες να το δεις πριν ή μετά την ανάγνωση του βιβλίου.
Τελειώνοντας το θα ήθελα να μου πεις πως σου φάνηκε, καλή ανάγνωση!
Λοιπόν, δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο πολύ ο Μπέρνχαρντ-για την Ξύλευση λέω (Που'σαι βρε Μπέιζιλ να χαρείς; )
Μα κοιτάξτε έκφραση.
Μου θύμισε τον Πολάνσκι στον ένοικο πριν σηκωθεί και ρίξει χαστούκι. Έτοιμος είναι κι αυτός, τον βλέπετε.
Το διάβασα από μετάφραση του David McLintock και το αναφέρω γιατί οι μεταφράσεις γερμανικών έργων είναι λίγο κάπως. Του McLintock ήταν ωραία, στρωτή.
Διάβασα το Eleanor Oliphant Is Completely Fine, που μπήκε στα αγαπημένα μου βιβλία, και τώρα διαβάζω το Doting του Χένρυ Γκρην.
Μα κοιτάξτε έκφραση.
Μου θύμισε τον Πολάνσκι στον ένοικο πριν σηκωθεί και ρίξει χαστούκι. Έτοιμος είναι κι αυτός, τον βλέπετε.
Το διάβασα από μετάφραση του David McLintock και το αναφέρω γιατί οι μεταφράσεις γερμανικών έργων είναι λίγο κάπως. Του McLintock ήταν ωραία, στρωτή.
Διάβασα το Eleanor Oliphant Is Completely Fine, που μπήκε στα αγαπημένα μου βιβλία, και τώρα διαβάζω το Doting του Χένρυ Γκρην.
Πράγματι Πεταλούδα, Ντιν είναι το όνομα του ήρωα στο δικό μου βιβλίο...
Δε θα κοιτάξω τίποτα τώρα, θα σχολιάσω στο νήμα της συνανάγνωσης μόλις τελειώσω !!!!
Δε θα κοιτάξω τίποτα τώρα, θα σχολιάσω στο νήμα της συνανάγνωσης μόλις τελειώσω !!!!
Διαβαζω το τριτο βιβλιο της σειρας Μιλενιουμ του Στιγκ Λαρσον το "Κοριτσι στην φωλια της σφηκας".
Τελείωσα το Όρυξ και Κρέικ σε έναν τρελό μαραθωνιο χθες μιας και δεν μπορούσα να το αφήσω απο τα χέρια μου και να κουνηθώ απο το φαί. Έπος δυστοπικής φαντασίας, τρομερά απτό. Η Άτγουντ έχει φτιαξει νεολογισμούς και κάνει λογοπαίγνια, ενας ολόκληρος ενδιαφέρων κόσμος κρύβεται στις σελίδες της. Έχει αντλήσει υλικό απο οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε. Και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι της βιολογίας και της γενετικής που παίζει μέγιστο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Η απληστία και ο εγωισμός θα έχουν καταστρφικά αποτελέσματα για την ανθρωπότητα. Και εν μέσω χάους ο Χιονάνθρωπος. Και τα Παιδιά του Κρέικ, που αποτελούν το τέλειο δείγμα και βρίσκονται πολλά βήματα μετα τον ατελή άνθρωπο, θα ακολουθήσουν μοιραία την ιδια εξελικτική πορεία. Τουλάχιστον αυτό υπονοείται. Η ιστορία σε τρία βιβλία συνολικά.
Τώρα θα συνεχίσω με το American Gods του Gaiman στα αγγλικά. Την επέλεξα μονο και μονο για το εξώφυλλο αυτή την έκδοση, και λίγο που το άρχισα ρεει εύκολα η αφήγηση. Ευτυχώς γιατί είναι και πόσες σελίδες.
Τώρα θα συνεχίσω με το American Gods του Gaiman στα αγγλικά. Την επέλεξα μονο και μονο για το εξώφυλλο αυτή την έκδοση, και λίγο που το άρχισα ρεει εύκολα η αφήγηση. Ευτυχώς γιατί είναι και πόσες σελίδες.
Ολοκληρώνοντας το 4η Ιουλίου των Τζέιμς Πάτερσον και Μαξίν Παέτρο που το διάβασα ευχάριστα χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο όμως, ολοκλήρωσα το παιδικό μυθιστόρημα Στα παλάτια της Κνωσού του Καζαντζάκη όπου προβάλει την βασική του φιλοσοφία με μορφή παιδικού ιστορικού μυθιστορήματος με πολλά ελαττώματα και γεμάτο αναχρονισμούς. Μετά σειρά πήρε ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ και η Λευκή φρουρά του. Ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα για τους τελευταίους μήνες στην Ουκρανία πριν την επικράτηση των Μπολσεβίκων. Τέλος διάβασα και το Χειρόγραφα που βρέθηκαν σε μια μπανιέρα του Στανισλάβ Λεμ που τελικά αν και έχει ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα και κάποιες καλές σκηνές συνολικά το βρήκα μάλλον κουραστικό.
Τώρα διαβάζω το Καντίς για ένα αγέννητο παιδί του Ίμρε Κέρτις.
Τώρα διαβάζω το Καντίς για ένα αγέννητο παιδί του Ίμρε Κέρτις.
Τον άφησα τον Gaiman για το καλοκαίρι, που θα είναι κλειστές οι βιβλιοθήκες και θα έχω ξεμείνει. Οπότε χθες διάβασα '' ο φόνος είναι εύκολος'' της Κρίστι που όντως ήταν υπερβολικά εύκολος, σε σημείο τρομακτικό. Και τώρα είμαι στα μισά του επιταφίου για ένα μικρό νικητή του Ασίς. Τρομερά εθιστικό, γεμάτο κυνισμό και ποίηση και σουρεάλ vibes ειδικά στην αρχή. Μη με ρωτάτε γιατί διαβάζω τοσο γρήγορα (ξανά). Με έχει πιάσει η υποψία καφέ που υπάρχει στο γλυκό που εδώ και τρείς μέρες τρώω και απο λίγο μεχρι να τελειώσει.
))Είχα μέρες να μπω στη λέσχη αλλά ήδη βρήκα δύο βιβλία για διάβασμα , τα οποία είναι κρυμμένα στα βάθη της βιβλιοθήκης μου εδώ και χρόνια.
Ετούτο εδώ, το έχω στα αγγλικά 'A small town in Germany' ο τίτλος. Από τα λίγα που δεν έχω διαβάσει καθώς όταν ,προ αμνημονεύτων ετών, έπεσε στα χέρια μου -νομίζω το βρήκε η μητέρα μου στο αεροπλάνο ξεχασμένο'- μου φάνηκε πως είναι συνέχεια από κάποιο προγενέστερο. Έκτοτε το ξεχασα .
Μπορείς να μου πεις αν είναι αυτόνομο ώστε να το αρχίσω;
Εγώ αυτές τις μέρες τελείωσα το βιβλίο "Είναι ένα γεφύρι στο Δρίνο" του νομπελίστα συγγραφέα Ίβο Άντριτς. Παρότι καταλαβαίνω την αξία του, δεν μπορώ να πω ότι μ' άρεσε ιδιαίτερα το βιβλίο. Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ιστορικό μυθιστόρημα, υπό την έννοια ότι βλέπουμε την ιστορία των Βαλκανίων (τουρκοκρατία, απελευθέρωση, εξάπλωση της Αυστροουγγαρίας στα Βαλκάνια, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος) μέσα απ' τα μάτια των κατοίκων της μικρής πόλης του Βίσεγκραντ. Αυτό που δε μ' άρεσε είναι ότι είναι πολύ απρόσωπο, για μυθιστόρημα: δεν έχει ανθρώπους για πρωταγωνιστές, αλλά ο κύριος ήρωας του μυθιστορήματος είναι το εμβληματικό γεφύρι του Βίσεγκραντ (που σώζεται ως σήμερα, όπως διάβασα στη Wikipedia). Απ' τη μέση και μετά, μπορεί να πει κανείς ότι έχουμε κι έναν πρωταγωνιστή άνθρωπο, αλλά και πάλι βλέπουμε μόνο τη δημόσια παρουσία του και την αντίδρασή του στα ιστορικά γεγονότα. Κατά τα άλλα, τα υπόλοιπα γεγονότα που περιγράφει το βιβλίο είναι σαν σύντομες κι όχι πολύ ενοποιημένες θεατρικές πράξεις.
Με ενόχλησε αρκετά επίσης και το ότι, επειδή το γεφύρι χτίστηκε την Τουρκοκρατία και θεωρείται σύμβολο σταθερότητας για την πόλη, αλλά και επειδή ο ένας ήρωας που βλέπουμε στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος είναι μουσουλμάνος, η Τουρκοκρατία θεωρείται κάτι σαν ιδανική περίοδος. Δεν βλέπουμε δηλαδή τόσο πολύ την άποψη της χριστιανικής και εβραιικής κοινότητας, παρά μόνο την κατανοητή ανησυχία στις αλλαγές.
Με αηδίασε επίσης καθώς στην αρχή του βιβλίου με το χτίσιμο του γεφυριού, περιγράφεται μια εκτέλεση και μάλιστα με όλες τις λεπτομέρειες!
Γενικά, μου θύμισε λιγάκι (αν και έχουν σημαντικές διαφορές τα δύο βιβλία) ένα βιβλίο ενός Έλληνα, που διαδραματίζεται στην Άρτα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Τώρα διαβάζω τα πολυαγαπημένα Αστερίξ στα Γαλλικά: το χρυσό δρεπάνι, που είναι πολύ μοντέρνο, καθώς περιγράφεται η εγκληματικότητα σε μια μεγάλη πόλη, και τον αγώνα των αρχηγών, όπου ο δρυίδης τρελαίνεται από χτύπημα μενίρ και γίνεται χαμός, καθώς προσπαθούν να τον βοηθήσουν να συνέλθει.
Με ενόχλησε αρκετά επίσης και το ότι, επειδή το γεφύρι χτίστηκε την Τουρκοκρατία και θεωρείται σύμβολο σταθερότητας για την πόλη, αλλά και επειδή ο ένας ήρωας που βλέπουμε στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος είναι μουσουλμάνος, η Τουρκοκρατία θεωρείται κάτι σαν ιδανική περίοδος. Δεν βλέπουμε δηλαδή τόσο πολύ την άποψη της χριστιανικής και εβραιικής κοινότητας, παρά μόνο την κατανοητή ανησυχία στις αλλαγές.
Με αηδίασε επίσης καθώς στην αρχή του βιβλίου με το χτίσιμο του γεφυριού, περιγράφεται μια εκτέλεση και μάλιστα με όλες τις λεπτομέρειες!
Γενικά, μου θύμισε λιγάκι (αν και έχουν σημαντικές διαφορές τα δύο βιβλία) ένα βιβλίο ενός Έλληνα, που διαδραματίζεται στην Άρτα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Τώρα διαβάζω τα πολυαγαπημένα Αστερίξ στα Γαλλικά: το χρυσό δρεπάνι, που είναι πολύ μοντέρνο, καθώς περιγράφεται η εγκληματικότητα σε μια μεγάλη πόλη, και τον αγώνα των αρχηγών, όπου ο δρυίδης τρελαίνεται από χτύπημα μενίρ και γίνεται χαμός, καθώς προσπαθούν να τον βοηθήσουν να συνέλθει.