Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Διάβασα τον Ανύπαρκτο Ιππότη του Καλβίνο το οποίο το βρήκα αδιάφορο ως επι το πλείστον και τώρα ξεκίνησα να διαβάζω τα Αιχμηρά Αντικείμενα της Φλυν παράλληλα με την σειρά. I'm so obsessed with Amy Adams right now. :ναι:
 
Διαβάζω για δεύτερη φορά τη λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων. Υπάρχουν κάποια βιβλία που ξέρω ότι θα ξαναγυρίσω, θα τα αναζητήσω πάλι, το καθένα για διαφορετικούς λόγους. Γι αυτό το λόγο έχω ένα σημείο στο σπίτι που τοποθετώ τα βιβλία αυτά.
Πολύ αγαπημένο βιβλίο, Κόμισσα, είναι ότι πρέπει για καλοκαίρι!
 
Ρε συ, δεν έχει μια καθηλωτική ατμόσφαιρα η σειρά;
Πράγματι !! Γενικά η Φλύν δημιουργεί ζοφερές, αποπνικτικές καταστάσεις αλλα απόλυτα εθιστικές. Έχω διαβάσει λίγες σελίδες και έχω δεί τα τρία επεισόδια που έχουν βγεί και απλά την θεωρώ απίστευτα άρτια σαν σειρά μεχρι στιγμής. Η Άνταμς είναι πολύ δωρική σαν φιγούρα, παρ'ολ την ταλαιπωρία που έχει υποστεί, τρομερά τραυματισμένη ψυχικά αλλα την συμπάθησα αμέσως, αβίαστα. Σηκώνει βαρύ φορτίο σιωπηλά (και ας μην τα καταφέρνει πάντα) και αυτό είναι που την κάνει γοητευτική στα μάτια μου.
 
Τέλειωσα το Ο επιθεωρητής έρχεται, του Τζον Μπόιντον Πρίστλι, και εύχομαι κάποια στιγμή να το δω στο θέατρο για να βιώσω σε μεγαλύτερο βαθμό τα ατμοσφαιρικά και κλειστοφοβικά στοιχεία του έργου. Εκδόθηκε το 1945, δεν περίμενα να είναι τόσο επίκαιρο.
Συνεχίζω με το A Noise Downstairs, του Λίνγουντ Μπάρκλι.
 
Last edited:
Αφήνω στη μέση το Νοσφεράτου του Τζο Χιλ, δεν με τράβηξε από την αρχή ακόμα, ήθελα να το προχωρήσω λίγο μπας και αλλάξω γνώμη ομως δεν.
Συνεχίζω με τον Γιο του Φίλιπ Μάγιερ.
 
Ιαβέρη, και εγώ το βαρέθηκα το Νοσφεράτου, η Κοκκινοσκουφίτσα μού φαίνεται πιο τρομακτική από αυτή την ιστορία. Το τελείωσα μόνο γιατί το άκουγα, και έτσι στις τελευταίες 150 σελίδες απλά σκεφτόμουν τα ψώνια στο σουπερμάρκετ και τις δουλειές της επόμενης μέρας, παράλληλα με το βιβλίο.
 
Το Νοσφερατου ρε παιδια οταν το διαβαζα μου ειχε ερθει κουτι (σε σχημα καρδιας) γιατι παλιοτερα ειχα διαβασει το, χωρις λογο υπαρξης, 20th century ghosts και το Ανεκδιηγητο,ελεεινα αθλιο Κερασφορος.Ευτυχως, αργοτερα με τον Πυροσβεστη ηταν πιο ωριμα τα πραγματα.
 
Last edited:
Καστάλια, κι εγω τα μισό το άκουγα στο κινητό όταν ήμουν στη δουλειά και το υπόλοιπο το διάβαζα όταν ήμουν στο σπίτι. Ευτυχώς για κείνον η γυναίκα που έκανε την αφήγηση, δεν συγκράτησα το όνομα της, ήταν απλά καταπληκτική, όμως δυστυχώς από κάποιο σημείο και μετά ούτε αυτή μπόρεσε να κρατήσει το ενδιαφέρον μου. Έτσι, μετά τις 350 σελίδες, παρέδωσα τα όπλα.
Μαρμαροθ, μάλλον δεν θα ξαναδιαβάσω κάτι δικό του, το γεγονός ότι είναι γιος του Στίβεν Κινγκ με κάνει αναπόφευκτα να τον συγκρίνω με τον μπαμπά του ( ο οποίος παρεπιπτόντως είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς)) και το κακό είναι ότι βρίσκω πολλές ομοιότητες, θα προτιμούσα να είχε δικό του στιλ.
 
Last edited:
Ύστερα από πολύ καιρό απουσίας από το παρόν νήμα επανέρχομαι δυναμικά...δηλώνοντας ευθαρσώς πως τελείωσα τον "Όδυσσέα" του Τζέιμς Τζόυς !!! Κατόπιν τούτου, αφού χρειάζεται ένα εύλογο χρονικό διάστημα αφομοίωσης και κατανόησης του καταπληκτικού βιβλίου, αλλάζω κλίμα και καταφεύγω σε λύσεις αστυνομικές και μυστηρίου, εναρμονιζόμενος με την (ο Θεός να την κάνει) καλοκαιρινή περίοδο : "Τα εγκλήματα της οδού Μοργκ" και ο "Χρυσός Σκαραβαίος" από τη συλλογή απάντων "Διηγήσεις" του Έντγκαρ Άλαν Πόε...



 
Ιαβερης ο Joe Hill ειναι Καταδικασμενος να ζει κατω απο τον παχυ ασκιανό του μπαμπα (shadow of a Colossus) αν και στο Νοσφερατου ενιωσα εντονα την παρουσια του Μπαρκερ.Το παλευει παντως να ξεφυγει.Το Κουτι σε σχημα καρδιας (αρκετα καλο,old schooll με καλη δομη που θυμιζει το ξεκινημα του μπαμπα) θεωρω οτι ειναι καλο να αγοραζεται οπου βρισκεται γιατι ηδη εχει ενα cult status και ο εκδοτικος που το κυκλοφορησε δεν ειναι και η χαρα της επανακυκλοφοριας.
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ιαβερης ο Joe Hill ειναι Καταδικασμενος να ζει κατω απο τον παχυ ασκιανό του μπαμπα (shadow of a Colossus)
Κι όμως, ο Χιλ έκανε συγγραφική καριέρα καμιά δεκαετία, με τις επιτυχίες του και τα μπεστ σέλερ του, χωρίς να γίνει ευρέως γνωστό ποιανού γιος είναι. Εγώ τον βρίσκω πολύ καλό συγγραφέα απ' τα λίγα του που έχω διαβάσει. Δεν είναι Κινγκ, σίγουρα. Ο Κινγκ είναι ένα ανεπανάληπτο φαινόμενο για μένα.
 
Κι όμως, ο Χιλ έκανε συγγραφική καριέρα καμιά δεκαετία, με τις επιτυχίες του και τα μπεστ σέλερ του, χωρίς να γίνει ευρέως γνωστό ποιανού γιος είναι. Εγώ τον βρίσκω πολύ καλό συγγραφέα απ' τα λίγα του που έχω διαβάσει. Δεν είναι Κινγκ, σίγουρα. Ο Κινγκ είναι ένα ανεπανάληπτο φαινόμενο για μένα.
Τα εχω διαβασει ολα και περιμενω με ανυπομονησια και το επομενο και ναι ειναι καλος συγγραφεας (αυτο δεν σημαινει οτι θα του χαριστω) απλα δεν μπορω να πιστεψω οτι δεν τον προωθησαν.Και οι επιροες ειναι επιροες,ο βηχας δεν κρυβεται.Και ξαναλεω,το παλευει να ξεφυγει και θα τα καταφερει.
 
Διαβασα τα "Αιχμηρα αντικειμενα" της Τζιλιαν Φλυν. Καλογραμμενο αστυνομικο θριλερ μου αρεσε πολυ. Ηταν το πρωτο της Φλυν που διαβασα και δυστυχως εχω δει τις ταινιες των αλλων δυο βιβλιων της, γνωριζω την πλοκη και το τελος οποτε δεν υπαρχει κατι αλλο δικο της να διαβασω. Και αναρωτιεμαι ενω εγραψε μεσα σε μια τετραετια τρια βιβλια τα οποια κανανε πολυ μεγαλη επιτυχια γιατι εδω και εξι χρονια εχει σιγησει και δεν εχει γραψει τιποτα (εκτος απο ενα μετριο μικρο διηγηματακι);
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ε ναι, δεν είναι όλοι Κινγκ, που αν δεν γράψει μια μέρα τον πιάνει στερητικό σύνδρομο :)))) Μας άφησε πάντως, πράγματι, να περιμένουμε πολύ.
 
Καλά σιγουρα και το οικονομικό παιζει και αυτο τον ρόλο του. Αλλα μηπως τελικα ηταν ενας διαττοντας αστέρας; Γιατι το δυσκολο ειναι η διάρκεια οπως ας πουμε ο Κινγκ που ανεφερε η Ιζι, ενα δυο καλα βιβλια εχουν γραψει πολλοί.
 
Τελείωσα ένα ιστορικό βιβλίο για τον Πόντο. Μπορώ να πώ οτι με κούρασε αρκετά.
Σήμερα ξεκίνησα τον Καπετάν Μιχάλη του Νίκου Καζαντζάκη.
 
Μπράβο Βασίλισσα για την επιλογή !!! Καλό κουράγιο βέβαια, γιατί 600 "βαριές" σελίδες είναι ζήτημα...αλλά θ'ανταμειφθείς !!!
 
Top