Ευχαριστώ πολύ για την απαντηση Φιλιπ. Το "χειλος της αβυσσου" ξερω οτι εκτυλισσεται τα χρονια της Δημοκρατιας της Βαιμαρης, εποχη που και εμενα με ενδιαφερει και με τραβαει πολυ. Ε, αφου μου εριξες και το όνομα Φαλαντα μέσα τελείωσε, έκλεισε. Θα το προμηθευτώ άμεσα. Οσο για τον Γιοσα θα τον τσιμπήσω και αυτόν αν και δεν εχω διαβασει αυτα που ανεφερες οτι σχετιζονται, (εχω διαβασει την γιορτη, την πολη και τον Μαυτα) αλλα δεν πειράζει ας χάσω και κατι.
Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Τελείωσα Μωπασάν και τώρα διαβάζω Η ζωή κι ο θάνατος του Ιβάν Ιλιτς. Το ανοίγω πάλι μετά από καιρό, ότι καλύτερο γράφτηκε ποτέ για τον θάνατο (αν έχετε την όρεξη βέβαια να διαβάσετε κάτι τέτοιο γιατί το θέμα μπορεί να σας πέσει βαρίδι...). Συστήνεται σε όσους υπέφεραν κάποτε από σκέψεις που αφορούν την ύπαρξη και μόνο. Αν δεν είστε σε φάση καλύτερα να πάρετε κάτι άλλο, το τονίζω...
Last edited:
Όντως, ΙωναΣΣΣ, ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί πάνω στο θέμα του θανάτου. Μαζί με την Άννα Καρένινα είναι από τα αγαπημένα μου του Τολστόι.
Τον περασμένο μήνα κατάφερα να διαβάσω μόνο 3 βιβλία. Οι Φτωχοί του Ντοστογιέφσκι το οποίο μου φάνηκε απλά καλό, φαίνεται ότι είναι από τα πρώιμα έργα του συγγραφέα, διαβάζεται ευχάριστα πάντως. Μετά ακολούθησε το Εκκρεμές του Φουκώ το οποίο μου άρεσε λιγότερο από την πρώτη φορά που το διάβασα, αρκετά κουραστικό. Τέλος διάβασα το Εκεί που ζουν οι τίγρεις του Ζαν Μαρί Τάδε το οποίο είναι το πρώτο βιβλίο για το 2019 που με κράτησε από τη πρώτη μέχρι τη τελευταία σελίδα. Κοινωνικό, φιλοσοφικό, περιπετειώδες γενικά πολυεπίπεδο μυθιστόρημα το οποίο πιστεύω θα ευχαριστήσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Τώρα συνεχίζω με τα Διηγήματα του Ρεϊμόντ Κάρβερ, ένα από τα πολλά μισοτελειωμένα της περσινής χρονιάς.
Τον περασμένο μήνα κατάφερα να διαβάσω μόνο 3 βιβλία. Οι Φτωχοί του Ντοστογιέφσκι το οποίο μου φάνηκε απλά καλό, φαίνεται ότι είναι από τα πρώιμα έργα του συγγραφέα, διαβάζεται ευχάριστα πάντως. Μετά ακολούθησε το Εκκρεμές του Φουκώ το οποίο μου άρεσε λιγότερο από την πρώτη φορά που το διάβασα, αρκετά κουραστικό. Τέλος διάβασα το Εκεί που ζουν οι τίγρεις του Ζαν Μαρί Τάδε το οποίο είναι το πρώτο βιβλίο για το 2019 που με κράτησε από τη πρώτη μέχρι τη τελευταία σελίδα. Κοινωνικό, φιλοσοφικό, περιπετειώδες γενικά πολυεπίπεδο μυθιστόρημα το οποίο πιστεύω θα ευχαριστήσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Τώρα συνεχίζω με τα Διηγήματα του Ρεϊμόντ Κάρβερ, ένα από τα πολλά μισοτελειωμένα της περσινής χρονιάς.
Διαβασα το εξαιρετικο "Δωματια γεματα καπνό" της Κρις Νελσκοτ. Το βιβλιο αποτελει συνεχεια του "Ενας επικινδυνος δρομος" αν και μπορει να διαβαστει και αυτονομα. Ενω το πρωτο βιβλιο εκτυλισσεται γυρω απο την δολοφονια του Μαρτιν Λουθερ Κινγκ, τωρα η δραση μεταφερεται λιγους μηνες αργότερα στις ταραχες που ξεσπασαν στο Σικαγο το 1968 κατα την διαρκεια του συνεδρίου των Δημοκρατικών. Επληκτικη περιγραφη της εποχης και της εκρηκτικης ατμοσφαιρας που επικρατουσε σε βαζει για τα καλα μεσα στο κλιμα των ημερων. Συναρπαστικο βιβλίο, σκληρο σε καποιες στιγμες, περισσοτερο κοινωνικο-πολιτικο αυτην την φορά παρα αστυνομικο, αν και το αστυνομικο κομματι επισης δεν υστερει καθολου. Εξαιρετικη συγγραφεας η Νελσκοτ, βλεπω οτι εχει γραψει και αλλα βιβλία με τον ιδιο ήρωα, κριμα που δεν εχουν μεταφραστει στην Ελλαδα παρα μόνο αυτα τα δύο.
Σμίλα, άργησα αλλά τελείωσα με την εκδίκηση. Η αλήθεια είναι ότι το περίμενα πιο δυνατό, να τρομάξω λιγάκι κάτι το οποίο δε συνέβη ιδιαίτερα. Δεν είναι ότι δεν ήταν καλό, απλά ηταν... λίγο. Σίγουρα το χρόνο του κάποιος δεν τι χάνει διαβάζοντάς το, αλλά δε νομίζω ότι θα μου μείνει για καιρό. Εσύ τι έχεις διαβάσει;
Ιαβέρη, ναι, στα αγγλικά, δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Κοίτα, την πρώτη τριλογία για μένα δεν την ξεπερνάει καμία σειρά, έχω ιδιαίτερη αγάπη μαζί της και με πολλούς χαρακτήρες της. Αλλά και η δεύτερη τριλογία είναι εξίσου καλή, είναι εντελώς διαφορετική όμως από την πρώτη. Τόσο διαφορετική που αν δε λεγόταν Mistborn novel δε θα καταλάβαινες καν ότι έχουν κάποια σχέση. Δε θυμάμαι αν έχεις διαβάσει και τα τρία βιβλία οπότε δε θα πω τίποτα που να είναι σποιλερ, απλά γίνονται αναφορές σε άτομα αλλά μέχρι εκεί. Σκέψου ότι είναι 300 χρόνια μετά το τέλος της πρώτης τριλογίας. Έχει επίσης κι ένα διαφορετικό σύστημα μαγείας - καινούριο- το οποίο βρίσκω τρομερα ενδιαφέρον. 
Να τα προτιμήσεις σίγουρα στο άμεσο μέλλον.
Να τα προτιμήσεις σίγουρα στο άμεσο μέλλον. Raymond Carver's Collected Stories. Είμαι ακόμα στις αρχές, αλλά με εντυπωσιάζει ο τρόπος που ο Κάρβερ διεισδύει στον κόσμο των χαρακτήρων του, αποκαλύπτοντας πτυχές τους στον αναγνώστη με πολύ έμμεσο τρόπο. Οι ιστορίες του είναι σαν να ζητούν να επεξεργαστείς αφού τις διαβάσεις.. και η ατμόσφαιρα τους θα έλεγα πως αποπνέει ένα περίεργο μυστήριο.
Με προϊδεάζεις πολύ θετικά για τη συνέχεια, Βάγγυ, θα δώ κάποια στιγμή ίσως ξαναβάλω στο πρόγραμμα τους Ομιχλογέννητους.
Δημήτρη, κι εγώ κατά σύμπτωση διαβάζω τα διηγήματα του Κάρβερ αυτή τη περίοδο, παράλληλα με κάποια άλλα βιβλία, απλώς διαβάζω δύο-τρια διηγήματα κάθε τρεις και λίγο. Με έχει μπερδέψει λίγο ο Κάρβερ, δεν ξέρω ακόμα εάν μου αρέσει η όχι. Έχουν μια ζωντάνια και αμεσότητα οι ιστορίες του όμως μερικές δεν τις καταλαβαίνω, δεν πιάνω το νόημα τους. Εσύ πώς τις βλέπεις;
Δημήτρη, κι εγώ κατά σύμπτωση διαβάζω τα διηγήματα του Κάρβερ αυτή τη περίοδο, παράλληλα με κάποια άλλα βιβλία, απλώς διαβάζω δύο-τρια διηγήματα κάθε τρεις και λίγο. Με έχει μπερδέψει λίγο ο Κάρβερ, δεν ξέρω ακόμα εάν μου αρέσει η όχι. Έχουν μια ζωντάνια και αμεσότητα οι ιστορίες του όμως μερικές δεν τις καταλαβαίνω, δεν πιάνω το νόημα τους. Εσύ πώς τις βλέπεις;
Μου αφήνουν ένα αίσθημα ανολοκλήρωτου, έχοντας όμως περάσει κάθε φορά το μήνυμά τους. Διακρίνω στον Κάρβερ ένα εξέχον ταλέντο όσον αφορά στη σκιαγράφηση των ψυχών των ηρώων του, και μου φαίνεται πως παίζει πολύ με τη λεπτομέρεια, η παραμικρή κουβέντα που θα ξεστομίσει ο κάθε χαρακτήρας, ή η περιγραφή ενός χώρου, μπορεί συχνά να αποτελεί το "κλειδί" για την κατανόηση της ιστορίας. Διαβάζοντας Κάρβερ, έχω την εντύπωση πως κοιτάζω πίνακες του Hopper ή φωτογραφίες του Robert Frank. Στιγμιότυπα της καθημερινότητας ανθρώπων, που σαν να ζητούν διαρκώς κάτι και να μην το βρίσκουν.
Βάγγυ μου καλημέρα και χρόνια πολλά -κάπου έγραψες ότι είναι τα γενέθλιά σου σήμερα- και πάντα χαρούμενη!
Τελείωσα το 'Μidllesex' του Τζέφρυ Ευγενίδη, στο οποίο οι προβλέψεις μας ήταν απολύτως σωστές. Υπέροχο , αγαπημένο βιβλίο !
Κατόπιν τελείωσα την 'Υπόθεση Jacob' του Γουίλιαμ Λάντεη, ένα δικαστικό ,οικογενειακό δράμα. Καλούτσικο ήταν, δεν τρελάθηκα , παρόλο που το διάβασα πολύ γρήγορα όπως όλα του είδους καθότι με τραβάει πολύ το μυστήριο και η αγωνία που προσφέρουν.
Τώρα άρχισα τη 'Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων' του Μισέλ Γκενασιά και ελπίζω σε κάτι καλό.
Ακριβώς αυτό, φίλε! Σαν να τους λείπει μια κλιμάκωση, κάτι τέλος πάντων που να σου μείνει στο τέλος. Τέλος πάντων,θα το παλέψω μέχρι το τέλος και ίσως καταλήξω στο αν μου αρέσει τελικά ή όχι.
Χρόνια πολλά, Βάγγυ! Ό,τι ποθείς!
Ενθουσιάστηκα με το The new me, της Χάλι Μπάτλερ. Ένας από τους λόγους που με έκαναν να πετάω πίσω το κεφάλι και να ευχαριστώ το ταβάνι, είναι που η Μπάτλερ μέσα στα προβλήματα της ηρωίδας δεν έμπλεξε τα ερωτικά. Προσωπικό κόλλημα. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου όταν σκάνε τα υπαρξιακά σε κάθε βήμα, και οι ηρωίδες βρίσκουν την ενέργεια (και τον χρόνο) κι αρχίζουν την μίρλα για τους γκόμενους. Όχι μόνο με πετάει εκτός, το βρίσκω τρομερά ενοχλητικό. Το συγκρίνουν με το My Year of Rest and Relaxation, της Οτέσα Μόσφεγκ, αλλά νικήτρια--για μένα--βγήκε η Μπάτλερ.
Ενθουσιάστηκα με το The new me, της Χάλι Μπάτλερ. Ένας από τους λόγους που με έκαναν να πετάω πίσω το κεφάλι και να ευχαριστώ το ταβάνι, είναι που η Μπάτλερ μέσα στα προβλήματα της ηρωίδας δεν έμπλεξε τα ερωτικά. Προσωπικό κόλλημα. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου όταν σκάνε τα υπαρξιακά σε κάθε βήμα, και οι ηρωίδες βρίσκουν την ενέργεια (και τον χρόνο) κι αρχίζουν την μίρλα για τους γκόμενους. Όχι μόνο με πετάει εκτός, το βρίσκω τρομερά ενοχλητικό. Το συγκρίνουν με το My Year of Rest and Relaxation, της Οτέσα Μόσφεγκ, αλλά νικήτρια--για μένα--βγήκε η Μπάτλερ.
Ξεκίνησα το: Σημειώσεις Ενός Πορνόγερου του Τσαρλς Μπουκόφσκι... σίγουρα έχει πιασάρικο τίτλο! Ίσως και νάναι το μοναδικό βιβλίο του, που δεν διάβασα ακόμα
Διαβασα το μετριο αστυνομικο "Τρεις μερες μια ζωη" του Πιερ Λεμετρ, συνεχισα με το ακομα μετριοτερο αστυνομικο "Αιθουσα Vip" του Λαπιντους, χωρις πειστικη υποθεση, πολλες τρυπες και φιναλε που αφηνει αναπαντητα ερωτηματα τα οποια υποθετω θα εξηγουνται στα επομενα του βιβλια αλλα δεν με ενδιαφερει καθόλου να μάθω. Μετα διαβασα καποια κακιστα διηγηματα του Τατσοπουλου τα οποια με κάνανε να αναρρωτιεμαι πως βρεθηκε εκδοτης να τα εκδόσει. Χωρις περιεχομενο, χωρίς νόημα, τιποτα. Μια καλη χρηση μονο της γλωσσας και τελος. Φτανει αυτό; Οχι βεβαια. Και επειδη απελπιστηκα με τις αλλεπαλληλες μετριοτητες θα συνεχισω με ενα πιστεύω σιγουρακι. "Στο χειλος της αβυσσου" του Εριχ Κεστνερ.