Επίσης ταυτόχρονα με τη Γέννηση της Βασίλισσας διαβάζω και το The Scorpio Races της Maggie Stiefvater. YA και πολύ ευχάριστο.
Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Το σκάκι στην αρχική του μορφή δεν περιελάμβανε βασίλισσα και η Γιαλομ προσπαθεί με το βιβλίο αυτό να εντοπίσει πότε και πού πρωτοεμφανίστηκε όπως και το λόγο για τον οποίο είναι το ισχυρότερο κομμάτι στη σκακιέρα. Γι' αυτό μελετά (έως ένα βαθμό) τις ζωές ισχυρών βασιλισσών του Μεσαίωνα και γενικά το πολιτικό/πολιτισμικό κλίμα της εποχής.
Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον, δεν κουράζει και έχει και πολλές εικόνες. Κάποιες απ' αυτές είναι έγχρωμες σε πιο καλό χαρτί. Μακάρι να ήταν όλες έτσι αλλά τότε η τιμή θα είχε εκτοξευθεί στα ύψη.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Διάβασα το β μέρος της τριλογίας της Κασκ και περιμένω ανυπόμονα το τρίτο και τελευταίο. Μου ταίριαξε πολύ το ύφος και η γλώσσα της, δεν ξέρω, στην κυριολεξία το ρούφηξα. Τώρα διαβαζω, με πολλή όρεξη και κέφι, την Ιστορία των δυο πόλεων του Ντικενς. Κάπου ίσως να ήθελε καλύτερη επιμέλεια (η μετάφραση) αλλά δεν περιμενα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ. Κι αυτός ο Κάρολος, εχει αυτή την λεπταίσθητη ειρωνεία στο λόγο του και διακωμωδεί το παράλογο με περίσσεια τέχνη που –πραγματικά- ξεχνάς πως το έργο γράφτηκε πριν 160 χρονια. Λυπάμαι που, το βράδυ που παραδοσιακά διαβάζω, το αφήνω για να κοιμηθώ.
καλημέρα σας! Ξεκίνησα τον "Καλό στρατιώτη" του Μάντοξ Φόρντ, απο το πρώτο κεφάλαιο με τράβηξε και με γοήτευσε ο τρόπος γραφής του...
Χαιρετώ την όμορφη ομάδα! Διαβάζω το ''Τσέρνομπιλ - Ένα χρονικό του μέλλοντος'' της Αλεξιέβιτς. Είδα πρώτα την τηλεοπτική σειρά, οπότε ήμουν προϊδεασμένη, όμως ο γραπτός λόγος είναι πάντα διαφορετικός, τα συναισθήματα εκφράζονται καλύτερα. Νομίζω ότι αξίζει να το διαβαστεί από όλους μας, είναι συγκλονιστικό!
Ιαβέρη, έχω αγοράσει ήδη το ''Τέλος του κόκκινου ανθρώπου'' που θα είναι και το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω. Ο άμεσος και μεστός λόγος της, η αποφυγή υπερβολών και δημιουργίας περιττής συναισθηματικής φόρτισης, η παροχή πληροφοριών για το συγκεκριμένο θέμα, όχι όμως τόσων ώστε να με κουράσουν, με έκαναν να εκτιμήσω το συγγραφικό της έργο.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τέλειωσα το γαμάτο βιβλίο του Ντίκενς, που μου άρεσε μέχρι τέλους, με αμείωτη ενταση. Επιμένω ότι ήταν κάπως αφρόντιστο και με λαθάκια, αλλά εξακολουθεί και είναι ένα από τα καλύτερα που διάβασα τα τελευταία χρόνια. Επίσης πολύ μου άρεσε ο Επιτάφιος για έναν μικρό νικητή (ντε Ασσίς). Ευφυής γραφιάς και με μοντέρνο ύφος για την εποχή του, τόσο που αγόρασα το Ελένα του. Το επόμενο που έπιασα ήταν η Ναυτία του Σαρτρ. Νταξ, είναι ένα βιβλίο 270 σελίδων και –νομίζω- οι 50 σελίδες είναι ικανό κριτήριο για την πορεία της ανάγνωσης: Το παράτησα ανερυθρίαστα. Η Ναυτία μου προκάλεσε πονοκέφαλο και επιπλέον, μάλλον έχω λύσει τα υπαρξιακά μου, ώστε να (μη) με αγγίζει η αγωνία του της Ύπαρξης. Συγγνώμη, Τσιου, θα μείνει για πάντα στην πεντηκοστή σελίδα. Τέλος, διαβασα τα διηγήματα που απαρτίζουν την Πρόζα, του Μπέρνχαρντ. Αν δεν απατώμαι, είναι το πρώτο που εκδόθηκε, προηγείται, δηλαδή των μεγάλων μυθιστορημάτων του. Ο λόγος και τα θέματά του είναι κοινά, με σαφώς λιγότερο δύστροπο και ιδιότροπο ύφος, το οποίο παγιώνεται στα πιο μακρόπνοα έργα του. Όμως, είναι ένα πρωτης ταξεως δειγμα για κάποιον που θέλει να τον δοκιμάσει και να δει αν του ταιριάζει.
Βαγγυ θα σου προτεινα να δεις πρωτα την σειρα και μετά να διαβασεις το βιβλιο. Μολις τελειωσα κι εγω το βιβλίο ενω πριν λιγες μερες ειχα δει την σειρά και πιστευω πως καλυτερα ετυχε ετσι. Και σου εξηγω γιατι. Το βιβλιο περιλαμβανει μαρτυριες, τις προσωπικες εμπειριες των ανθρώπων που τα εζησαν χωρις όμως να αναφερει τα γεγονοτα. Στην σειρα υπαρχουν ολα τα γεγονοτα που συνεβησαν, μια ολοκληρωμενη καταγραφή της τραγωδιας ετσι ωστε να γνωρισεις τι εγινε να παρεις τις πληροφορίες και μετα να διαβασεις και τις προσωπικες ιστορίες των ανθρωπων. Επισης στο βιβλιο ορισμενοι απο αυτους που μιλανε αναφερονται και σε καποια γεγονοτα η χρησιμοποιουν καποιες λεξεις χωρις ομως να εξηγουν περισσοτερα, ετσι αν εχεις δει την σειρα θα καταλαβαινεις αμεσως σε τι αναφερονται. Αυτη ειναι η δικη μου αποψη τωρα εσυ πραττεις οπως θελεις, παντως και σειρα και βιβλιο ειναι εξαιρετικα. Πραγματικα μου άνοιξαν τα ματια, ποτέ δεν είχα κατανοησει το μεγεθος της τραγωδίας.
Ποιο βιβλίο του Ντίκενς διάβασες, Έλλη;
Τον τελευταίο καιρό κατάφερα να διαβάσω τα εξής βιβλία :
Young Lions του αγαπημένου μου Irwin Shaw, ένα χορταστικό αντιπολεμικό μυθιστόρημα με υπέροχους χαρακτήρες που σου μένουν για πάντα. Μου θύμισε έντονα τον Ρεμαρκ.
Conversations with Martin Scorsese. Ένα βιβλίο στο οποίο ο Μάρτιν Σκορσέζε συνομιλεί με τον Schickel Richard και μίλα για τα πάντα. Το διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον καθώς ο Σκορσέζε είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες και πάντα ήθελα να " μπω" στο μυαλό του. Έμαθα πολλές άγνωστες πτυχές της ζωής του αλλά των ταινιών που γύρισε, όμως αυτό που μου έμεινε έντονα είναι το πάθος και την αγάπη που έχει για τη δουλειά. Το μοναδικό μειονέκτημα του βιβλίου ήταν ο συνομιλητής του Σκορσέζε που πεταγοταν συνέχεια κι έκανε επίδειξη γνώσεων μπροστά στον σκηνοθέτη.
Lost Continent του Μπιλ Μπράϊσον. Ένα οδοιπορικό στην Αμερική γραμμένο με το γνωστό καυστικό χιούμορ του Bryson, το οποίο ενώ στην αρχή με ενθουσίασε, στη πορεία με έχασε κάπως γιατί μου φάνηκε ότι ο συγγραφέας επαναλμβανοταν από ένα σημείο και μετά. Μέτριο προς καλό το βαθμολογώ.
Τώρα διαβάζω τα Παιδιά από τη Βραζιλία του Αϊρα Λεβιν. Μέχρι στιγμής είναι καλό, θα γράψω αργότερα τις εντυπώσεις μου στο αντίστοιχο νήμα.
Επίσης επιχείρησα να διαβάσω το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Προυστ. Στην εισαγωγή και μόνο κουράστηκα, θα το προσπαθήσω άλλη φορά!
Δεν το έχω διαβάσει όμως δεν αμφιβάλλω ότι θα είναι ωραίο. Ο Ντίκενς είναι εγγύηση.Την Ιστορια των δυο πόλεων, Ιαβέρη.