) κι αφού κατάφερα να τελειώσω το βιβλίο που είχα ξεκινήσει, συνεχίζω με κάτι χαρούμενο και ανάλαφρο, ένα παραμύθι -όπως διάβασα ότι είναι- για μικρούς και μεγάλους, το "Ιστορία χωρίς τέλος" του Μίχαελ Έντε.
Πως το είπες αυτό; Πως;Εν τω μεταξυ, δε σας φαινεται υπερτιμημενος ο Χάξλεη;![]()

Πολύ ενδιαφέρον το θέμα τους, γράψε μας κάποια στιγμή πως σου φάνηκαν και πιο θα προτείνεις από τα δύο.Και τα δυο βιβλία έχουν παρόμοια θεματολογία: προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τις αρχαίες φιλοσοφίες ως μέσο για την αντιμετώπιση σύγχρονων προβλημάτων που βιώνουμε σήμερα.
Θα σου πω. Προς το παρόν, από αξιολογήσεις και reviews που έχω διαβάσει, το βιβλίο του Λου Μαρίνοφ φαίνεται να είναι μέτριο. Στις αξιολογήσεις γράφουν ότι υπεραναλύει κάποια θέματα με αποτέλεσμα να γίνεται κουραστικό. Το βιβλίο του Mauro Bonazzi είναι ένα βιβλίο τσέπης για πολύ ελαφρύ ανάγνωση που αναλύει με απλό τρόπο τις ιδέες του συγγραφέα.Πολύ ενδιαφέρον το θέμα τους, γράψε μας κάποια στιγμή πως σου φάνηκαν και πιο θα προτείνεις από τα δύο.
Λόγω διάφορων δρώμενων σταμάτησα να το διαβάζω τότε και άφησα στην μέση την συνανάγνωση. Είχα ψιλοτελειώσει το α΄μέρος και με είχε συνεπάρει. Ένα από τα πράγματα που ήθελα να γράψω τότε ήταν ότι η γραφή του μου έφερνε στο νου πίνακες του Vincent van Gogh, ιδιαίτερα για τα έντονα χρώματά τους και την αίσθηση της υπερ-πραγματικότητας που έβγαζαν. Θα το διαβάσω αργότερα το βιβλίο, μου άρεσε πολύ ως εκεί που το είχα φτάσει.Εδώ και καιρό τελείωσα την συν- ανάγνωση που είχαμε για τον Μπρούνο Σουλτς το βιβλίο ας μου επιτραπεί η έκφραση είναι Β Ι Β Λ Ι Α Ρ Α!!
Το απόλαυσα και ας μην υπήρχε σχετική συμμετοχή στο νήμα.


Από συμπτωση, πριν λίγες μέρες, στην παραλία ξεφυλλισα τις πρώτες σελίδες από το Amusing Ourselves to Death, όπου ο συγγραφέας έλεγε περίπου αυτό που σημειώνει εδώ ο @Νικόλας Δε ΚιντΠέρα από την πλάκα, θεωρώ πως ο Χάξλεϊ έπεσε πιο κοντά από όλους τους συγγραφείς ΕΦ του περασμένου αιώνα στις "λογοτεχνικές" προβλέψεις του. Οι περισσότεροι συγγραφείς - συμπεριλαμβανομένου και του Όργουελ - πίστεψαν πως τα κέντρα εξουσίας θα καταφέρουν να ελέγξουν τον άνθρωπο μέσω της παρακολούθησης, της σκληρής εξουσίας και του φόβου.
Αντιθέτως, ο Χάξλεϊ πίστεψε πως ο απόλυτος έλεγχος της κοινωνίας θα προέλθει μέσω της αδιαφορίας της ίδιας της κοινωνίας και του ανθρώπου προς κάθε τι κοινό.
Μετά επιασα άλλο βιβλίο. Εκεί έφτασα τις 12. Κατά κύριο λόγο κόλλησα να ψάχνω μέσα στα βότσαλα κάτι μικρελάχιστα κοχυλάκια.
)