Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Αποφάσισα να κάνω μια προσπάθεια επιστροφής στο διάβασμα με το "The Beach" του Alex Garland. Πρόκειται για το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε και η ομώνυμη ταινία με τον Ντι Κάπριο. Νομίζω για καλοκαιρινό ανάγνωσμα είναι ό,τι πρέπει.
 
Πέρασα κι εγώ το τελευταίο δίμηνο το σύνδρομο του @Ιαβερης (δεν ήξερα ότι κολλάει μέσα στα φόρουμ :)))) ) κι αφού κατάφερα να τελειώσω το βιβλίο που είχα ξεκινήσει, συνεχίζω με κάτι χαρούμενο και ανάλαφρο, ένα παραμύθι -όπως διάβασα ότι είναι- για μικρούς και μεγάλους, το "Ιστορία χωρίς τέλος" του Μίχαελ Έντε.

(για ρίξε μια ματιά και σε αυτό το βιβλίο, @Αντίβαρο.)
 
Τα επόμενα δυο βιβλία που θα διαβάσω είναι τα εξής:

Με τα μάτια των Αρχαίων Ελλήνων του Mauro Bonazzi


2) ΠΛΑΤΩΝΑΣ, ΟΧΙ ΠΡΟΖΑΚ! του Λου Μαρίνοφ


Και τα δυο βιβλία έχουν παρόμοια θεματολογία: προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τις αρχαίες φιλοσοφίες ως μέσο για την αντιμετώπιση σύγχρονων προβλημάτων που βιώνουμε σήμερα.
 
Εν τω μεταξυ, δε σας φαινεται υπερτιμημενος ο Χάξλεη; :χμ:
Πως το είπες αυτό; Πως;
Για ξαναπες το! Όχι για πες το πάλι!! :γρμβ:

Πέρα από την πλάκα, θεωρώ πως ο Χάξλεϊ έπεσε πιο κοντά από όλους τους συγγραφείς ΕΦ του περασμένου αιώνα στις "λογοτεχνικές" προβλέψεις του. Οι περισσότεροι συγγραφείς - συμπεριλαμβανομένου και του Όργουελ - πίστεψαν πως τα κέντρα εξουσίας θα καταφέρουν να ελέγξουν τον άνθρωπο μέσω της παρακολούθησης, της σκληρής εξουσίας και του φόβου.
Αντιθέτως, ο Χάξλεϊ πίστεψε πως ο απόλυτος έλεγχος της κοινωνίας θα προέλθει μέσω της αδιαφορίας της ίδιας της κοινωνίας και του ανθρώπου προς κάθε τι κοινό.
Στον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο ο βασικός πρωταγωνιστής (δεν θυμάμαι πως τον έλεγαν...) προσπαθεί να ανακαλύψει την απόλυτη αλήθεια και να κατανοήσει τις έννοιες της ελευθερίας και της ατομικότητας και όταν πραγματικά του τις εξηγούν, απλά δεν τις δέχεται. Δεν του κάνουν δηλαδή.
Σήμερα, οι κοινωνίες όλων των εθνών βαδίζουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Αδιαφορία, ατομικισμός, πρόσκαιρες ικανοποιήσεις και αφανισμός συναισθημάτων.
Ο έλεγχος και η εξουσία δημιουργούν αντίσταση και επαναστάσεις, η αδιαφορία και κοινωνική αποχαύνωση όχι.

Τώρα που το σκέφτομαι ο Χάξλεϊ ήταν ιδιοφυΐα!! :θρρ:
 
Και τα δυο βιβλία έχουν παρόμοια θεματολογία: προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τις αρχαίες φιλοσοφίες ως μέσο για την αντιμετώπιση σύγχρονων προβλημάτων που βιώνουμε σήμερα.
Πολύ ενδιαφέρον το θέμα τους, γράψε μας κάποια στιγμή πως σου φάνηκαν και πιο θα προτείνεις από τα δύο.
 
Πολύ ενδιαφέρον το θέμα τους, γράψε μας κάποια στιγμή πως σου φάνηκαν και πιο θα προτείνεις από τα δύο.
Θα σου πω. Προς το παρόν, από αξιολογήσεις και reviews που έχω διαβάσει, το βιβλίο του Λου Μαρίνοφ φαίνεται να είναι μέτριο. Στις αξιολογήσεις γράφουν ότι υπεραναλύει κάποια θέματα με αποτέλεσμα να γίνεται κουραστικό. Το βιβλίο του Mauro Bonazzi είναι ένα βιβλίο τσέπης για πολύ ελαφρύ ανάγνωση που αναλύει με απλό τρόπο τις ιδέες του συγγραφέα.
 
Εδώ και καιρό τελείωσα την συν- ανάγνωση που είχαμε για τον Μπρούνο Σουλτς το βιβλίο ας μου επιτραπεί η έκφραση είναι Β Ι Β Λ Ι Α Ρ Α!!
Το απόλαυσα και ας μην υπήρχε σχετική συμμετοχή στο νήμα.

Και ενώ είχα προγραμματίσει άλλα βιβλία για την συνέχεια είδα ότι δεν μπορώ να διαβάσω λόγω ζέστης και αποφάσισα πως μέχρι Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη θα διαβάζω μόνο αστυνομικά... ανάλογα με τις ζέστες.

Τελείωσα ένα βιβλίο καινούργια κυκλοφορίας το: Η Μυστική ζωή των Συγγραφέων του Guillaume Musso που πραγματικά απογείωσε την φαντασία μου. Ένα εξαιρετικό αστυνομικό με υπέροχη γραφή... μάλιστα μου άρεσε τόσο πολύ που σκέφτομαι να διαβάσω και τα άλλα του βιβλία.

Συνεχίζω την υπέροχη σειρά της Έλεν Γκρεϊς για όσους γνωρίζουν την ηρωίδα από τα βιβλία του Arlidge.
 
@Βιβλιολάγνος, σε ευχαριστώ για την απάντησή σου!

Εδώ και καιρό τελείωσα την συν- ανάγνωση που είχαμε για τον Μπρούνο Σουλτς το βιβλίο ας μου επιτραπεί η έκφραση είναι Β Ι Β Λ Ι Α Ρ Α!!
Το απόλαυσα και ας μην υπήρχε σχετική συμμετοχή στο νήμα.
Λόγω διάφορων δρώμενων σταμάτησα να το διαβάζω τότε και άφησα στην μέση την συνανάγνωση. Είχα ψιλοτελειώσει το α΄μέρος και με είχε συνεπάρει. Ένα από τα πράγματα που ήθελα να γράψω τότε ήταν ότι η γραφή του μου έφερνε στο νου πίνακες του Vincent van Gogh, ιδιαίτερα για τα έντονα χρώματά τους και την αίσθηση της υπερ-πραγματικότητας που έβγαζαν. Θα το διαβάσω αργότερα το βιβλίο, μου άρεσε πολύ ως εκεί που το είχα φτάσει.

726
 
@Νικόλας Δε Κιντ ευτυχώς που δεν πρότεινες κανένα πουπουλένιο μαξιλαράκι του εξάντα δηλαδή 🙃
Χαιρεις εκτιμήσεως όμως και σε ακούω! (Μου έκανε ένα μεγάλο τριγκερ το Ήνοχ)

@Πεταλούδα κοίταξα και αυτό που είπες, και φαίνεται ωραίο. Σε στιγμές χαυνωσης χρειάζεται να ρίχνεις μια ματιά και στα πιο παιδικά βιβλία. Το έχω και αυτό στη λίστα λοιπόν...

@Χρυσένια ευχαριστώ επίσης θα το ρίξω μια ματιά
 
@Πεταλούδα σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μου. Όντως δίνει πολλές εικόνες ο Σουλτς.
Είναι υπέροχη η γραφή του και πραγματικά σε ταξιδεύει σε αναμνήσεις, μυρωδιές, τοπία που έχουμε επισκεφτεί και μή.
Είναι πολύ αξιόλογο βιβλίο απλά θεωρώ οτι δεν είναι για καλοκαίρι. Θέλει συγκέντρωση και αφοσίωση.
 
@Σελεφά
Μετά από όλα τα διθυραμβικά σχόλια που είχα ακούσει και δει για το συγκεκριμένο, ίσως είχα μεγάλες προσδοκίες αλλά έβαλα ένα 3/5.
Το κλίμα μου θύμισε το To kill a mocking bird αλλά σε καμία περίπτωση ούτε η συγγραφή, η ροή ή οι χαρακτήρες ήταν, κατά την άποψη μου, ανάλογοι. Δεν τρελάθηκα..
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Πέρα από την πλάκα, θεωρώ πως ο Χάξλεϊ έπεσε πιο κοντά από όλους τους συγγραφείς ΕΦ του περασμένου αιώνα στις "λογοτεχνικές" προβλέψεις του. Οι περισσότεροι συγγραφείς - συμπεριλαμβανομένου και του Όργουελ - πίστεψαν πως τα κέντρα εξουσίας θα καταφέρουν να ελέγξουν τον άνθρωπο μέσω της παρακολούθησης, της σκληρής εξουσίας και του φόβου.
Αντιθέτως, ο Χάξλεϊ πίστεψε πως ο απόλυτος έλεγχος της κοινωνίας θα προέλθει μέσω της αδιαφορίας της ίδιας της κοινωνίας και του ανθρώπου προς κάθε τι κοινό.
Από συμπτωση, πριν λίγες μέρες, στην παραλία ξεφυλλισα τις πρώτες σελίδες από το Amusing Ourselves to Death, όπου ο συγγραφέας έλεγε περίπου αυτό που σημειώνει εδώ ο @Νικόλας Δε Κιντ

Προσωπικά το 1984 δεν μου πολυάρεσε. Ισως ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος μου αρέσει περισσότερο.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
10 σελίδες διάβασα. :)))) Μετά επιασα άλλο βιβλίο. Εκεί έφτασα τις 12. Κατά κύριο λόγο κόλλησα να ψάχνω μέσα στα βότσαλα κάτι μικρελάχιστα κοχυλάκια.

Οι 10 σελίδες, πάντως, κύλισαν οκ! :))))

Ο τύπος έχει έναν αυτοκομπασμό που κανονικά τον επιτρέπουμε μόνο στον Νίτσε, αλλά αγγίζει μιαν αλήθεια, οπότε μάλλον και έχει ενδιαφέρον.

Εντωμεταξύ, δεν ξέρω πόσο παρωχημένο μπορεί να φανεί καθώς είναι γραμμένο, και αφορά, στην εποχή της τηλεόρασης ενώ πια βρισκόμαστε στην εποχή του Διαδικτύου, που έχει τα πολύ δικά της, διαφορετικά χαρακτηριστικά.

(Βλέπεις πόσα σοφά έγραψα από 10 σελίδες; φαντάσου να έφτανα τις 20. :ωραίος:)
 
@Φαροφύλακας ,αν για κάποιο λόγο θέλεις τύπου 1984, έπεσε το μάτι μου σε αυτό το βιβλίο. Διάβασε περιγραφή μπορεί να σου αρέσει, εγώ το έβαλα πάντως στη λίστα με τα βιβλία που θα αγοράσω με σκοπό να διαβάσω πριν πεθάνω
 
@Ειφφελ είδα ότι σε ενδιαφέρουν τα δυστοπικα. Αν βρεις ποτέ το "στη χώρα των έσχατων πραγμάτων" του Πολ Όστερ, βάλτο στη λίστα σου. Αγαπημένο.
Όσα δυστοπικα έχω διαβάσει (μετρημένα) μου έβγαζαν κάτι απρόσωπο.

(Μέσα στο χάος των νημάτων το είχα ξαναπροτείνει το συγκεκριμένο βιβλίο)
 
@Αντίβαρο φάνηκε ε;;; :γιούπι:θα το βάλω και αυτό στη λίστα. Χαίρομαι πάντως αυτή την περίοδο γιατί εκτός από όρεξη για διάβασμα έχω κάμποσα βιβλία τα οποία μου προκαλούν ενθουσιασμό να τα διαβάσω
 
Top