Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
@Χρυσόστομος Πρώτα από όλα το "Εμβατηριο του Ραντέτσκυ" χρυσόστομε.οπωσδήποτε. ειμαι σιγουρος οτι θα σου αρέσει..
εκδοσεις Αγρα
εκδοσεις Αγρα
Το φοβομουν οτι θα πεις αυτο..
Αστειευομαι βεβαια, το λεω γιατι αν δεν κάνω λάθος τα βιβλία του Ροτ είναι σχετικά μικρά και αυτο πρέπει να ειναι απο τα πιο ογκωδες.. αν και δεν το λες και πολύ μεγάλο τωρα που το βλέπω είναι γυρω στις 500 σελ. Οκ λοιπον με αυτο θα ξεκινησω. 
Αστειευομαι βεβαια, το λεω γιατι αν δεν κάνω λάθος τα βιβλία του Ροτ είναι σχετικά μικρά και αυτο πρέπει να ειναι απο τα πιο ογκωδες.. αν και δεν το λες και πολύ μεγάλο τωρα που το βλέπω είναι γυρω στις 500 σελ. Οκ λοιπον με αυτο θα ξεκινησω. 
Για φαντάσου. Τα μιτοχόνδρια των κυττάρων μας προέρχονται από βακτήρια. Και είμαι στην αρχή ακόμα...
Το ζωτικό ερώτημα: Γιατί η ζωή είναι όπως είναι;
Οπισθόφυλλο:
Η Γη βρίθει από ζωή: στους ωκεανούς, στα δάση, στον ουρανό και στις πόλεις της. Στην καρδιά της βιολογίας, όμως, κρύβεται μια μαύρη τρύπα: Δεν γνωρίζουμε γιατί οι πολύπλοκες μορφές ζωής είναι όπως είναι και, ουσιαστικά, ούτε πώς ακριβώς δημιουργήθηκε η ζωή. Στο βιβλίο του “Το Ζωτικό ερώτημα”, ο Nick Lane, καθηγητής Εξελικτικής Βιοχημείας στο Τμήμα Γενετικής, Εξέλιξης και Περιβάλλοντος στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου (UCL), επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος του πανεπιστημίου για την προέλευση της ζωής (UCL Research Frontiers Origins of Life) επαναπροσδιορίζει με ριζικό τρόπο την ιστορία της εξέλιξης, προτείνοντας μια ενδιαφέρουσα λύση σε γρίφους που έχουν απασχολήσει γενιές επιστημόνων. Για 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια από την εμφάνιση της ζωής, μονοκύτταροι οργανισμοί όπως τα βακτήρια εξελίσσονταν χωρίς, ωστόσο, να σημειωθεί καμία αλλαγή στη βασική μορφή τους. Έπειτα, σε μία μοναδική χρονική συγκυρία σε διάστημα 4 δισεκατομμυρίων χρόνων, πραγματοποίησαν το άλμα προς την πολυπλοκότητα. Όλες οι πολύπλοκες μορφές ζωής, από το μανιτάρι μέχρι τον άνθρωπο, μοιράζονται πολλές ιδιότητες που δεν συναντώνται στα βακτήρια. Πώς και γιατί συνέβη αυτή η ριζική μεταμόρφωση; Η απάντηση, υποστηρίζει ο Lane, κρύβεται στην ενέργεια: κάθε μορφή ζωής στη Γη ζει χάρη σε μια ηλεκτρική τάση (μια διαφορά δυναμικού). Βασιζόμενος στα θεμέλια της εξελικτικής θεωρίας, o Lane χρησιμοποιεί τα ευρήματα πρωτοποριακών ερευνών που εστιάζουν στη σχέση ενέργειας και κυτταρικής βιολογίας, προκειμένου να διατυπώσει μια πειστική θεώρηση της εξέλιξης από τις απαρχές της ζωής μέχρι τη δημιουργία των πολυκύτταρων οργανισμών, προσφέροντας ταυτόχρονα πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή και τον θάνατο. Ξεδιαλύνοντας τα επιστημονικά μυστήρια και αποσαφηνίζοντας τις ιδιορρυθμίες της ζωής, η εξήγησή του παρέχει μια απάντηση στο ζωτικό ερώτημα: Γιατί είμαστε όπως είμαστε και γιατί βρισκόμαστε εδώ;
Το ζωτικό ερώτημα: Γιατί η ζωή είναι όπως είναι;
Οπισθόφυλλο:
Η Γη βρίθει από ζωή: στους ωκεανούς, στα δάση, στον ουρανό και στις πόλεις της. Στην καρδιά της βιολογίας, όμως, κρύβεται μια μαύρη τρύπα: Δεν γνωρίζουμε γιατί οι πολύπλοκες μορφές ζωής είναι όπως είναι και, ουσιαστικά, ούτε πώς ακριβώς δημιουργήθηκε η ζωή. Στο βιβλίο του “Το Ζωτικό ερώτημα”, ο Nick Lane, καθηγητής Εξελικτικής Βιοχημείας στο Τμήμα Γενετικής, Εξέλιξης και Περιβάλλοντος στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου (UCL), επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος του πανεπιστημίου για την προέλευση της ζωής (UCL Research Frontiers Origins of Life) επαναπροσδιορίζει με ριζικό τρόπο την ιστορία της εξέλιξης, προτείνοντας μια ενδιαφέρουσα λύση σε γρίφους που έχουν απασχολήσει γενιές επιστημόνων. Για 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια από την εμφάνιση της ζωής, μονοκύτταροι οργανισμοί όπως τα βακτήρια εξελίσσονταν χωρίς, ωστόσο, να σημειωθεί καμία αλλαγή στη βασική μορφή τους. Έπειτα, σε μία μοναδική χρονική συγκυρία σε διάστημα 4 δισεκατομμυρίων χρόνων, πραγματοποίησαν το άλμα προς την πολυπλοκότητα. Όλες οι πολύπλοκες μορφές ζωής, από το μανιτάρι μέχρι τον άνθρωπο, μοιράζονται πολλές ιδιότητες που δεν συναντώνται στα βακτήρια. Πώς και γιατί συνέβη αυτή η ριζική μεταμόρφωση; Η απάντηση, υποστηρίζει ο Lane, κρύβεται στην ενέργεια: κάθε μορφή ζωής στη Γη ζει χάρη σε μια ηλεκτρική τάση (μια διαφορά δυναμικού). Βασιζόμενος στα θεμέλια της εξελικτικής θεωρίας, o Lane χρησιμοποιεί τα ευρήματα πρωτοποριακών ερευνών που εστιάζουν στη σχέση ενέργειας και κυτταρικής βιολογίας, προκειμένου να διατυπώσει μια πειστική θεώρηση της εξέλιξης από τις απαρχές της ζωής μέχρι τη δημιουργία των πολυκύτταρων οργανισμών, προσφέροντας ταυτόχρονα πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή και τον θάνατο. Ξεδιαλύνοντας τα επιστημονικά μυστήρια και αποσαφηνίζοντας τις ιδιορρυθμίες της ζωής, η εξήγησή του παρέχει μια απάντηση στο ζωτικό ερώτημα: Γιατί είμαστε όπως είμαστε και γιατί βρισκόμαστε εδώ;
Τελεισα το Ο Ανεμος Μεσα απο την Κλειδαροτρυπα και συνεχιζω στο ιδιο μοτιβο, με Κινγκ και το Οι Λυκοι της Καλα.
Σήμερα ολοκλήρωσα το βιβλίο Ο Καιρός της Περιφρόνησης από Witcher. Μου πήρε 8 μέρες και θα το ξαναδιαβάσω όταν μεταφραστεί το Βάπτισμα του Πυρός.
Ωραίο ήταν αν και το Αίμα των Ξωτικών μου άρεσε κάπως καλύτερα.
Το τελευταίο κεφάλαιο όπου η Σίρι έγινε μέλος μιας συμμορίας, ήταν κάπως βαρετό.
Ωραίο ήταν αν και το Αίμα των Ξωτικών μου άρεσε κάπως καλύτερα.
Το τελευταίο κεφάλαιο όπου η Σίρι έγινε μέλος μιας συμμορίας, ήταν κάπως βαρετό.
Μετά τον "Τρόμο" του Άρθουρ Μάχεν και το "Ασημένιο Κλειδί" του Λαβκραφτ, ξεκίνησα το "Ο Ίσκιος Πάνω Από Το Ίνσμουθ" του Λάβκραφτ κι αυτό. Αρκετά τρομακτικά βιβλία μέχρι να δεις ή να διαβάσεις ειδήσεις οι οποίες είναι πολύ χειρότερες.
Βρήκα σε PDF free, το βιβλίο του Tolkien με τίτλο Τα παιδιά του Χούριν.
'Ελεγα να το αγοράσω αλλά αφού το βρήκα free, ξεκίνησα να το διαβάζω digital.
'Ελεγα να το αγοράσω αλλά αφού το βρήκα free, ξεκίνησα να το διαβάζω digital.
Τελικά βρήκα και το Hobbit free και αυτό είναι που θα ξεκινήσω πρώτα. Στην συνέχεια θα αγοράσω την τριλογία άρχοντας των δαχτυλιδιών για την συλλογή.
@Προφέσορας, μόνο τα παιδιά του Χούριν και η Πτώση της Γκόντολιν δε διάβασα. Αν θα διαβάσεις το Μπέρεν και Λούθιεν να ξέρεις ότι απευθύνεται στους hard core fans.
Aπό τις 24 Ιουλίου παλεύω το Οκτώ της Κάθριν Νέβιλ.
Aπό τις 24 Ιουλίου παλεύω το Οκτώ της Κάθριν Νέβιλ.
Thanks for info. Το διάβασα και αλλού αυτό για αυτό δεν το αγοράσα. Από την άλλη το Άρχοντας εκτός του ότι είναι πιο ευανάγνωστο, διαφέρει αρκετά από τις ταινίες, οπότε άξιζε η αγορά του.
@Προφέσορας Είναι ουσιαστικά οι διάφορες φάσεις της ιστορίας, πως ξεκίνησε και πως κατέληξε. Είναι δηλαδή ερευνητικό έργο.
Οπότε καθαρά για όσους διαβάζουν ή έχουν διαβάσει τη σειρά The History of Middle-Earth.
Επειδή δεν τη διαβάζω με κούρασε αρκετά.
Πάντως αν το πάρεις πάρ' το στην σκληρόδετη έκδοση, γιατί η διαφορά τιμής είναι περίπου 3 ε.
Εγώ το πήρα στην χαρτόδετη... βιάστηκα κατά ένα μήνα
Σε σχέση με τον Άρχοντα, ναι μεν διαφέρει αλλά ήταν μια αξιόλογη μεταφορά των βιβλίων στη μεγάλη οθόνη. Κράτησε το πνεύμα των βιβλίων και όλοι ήταν αφοσιωμένοι στο να βγει ένα σωστό αποτέλεσμα. Δυστυχώς, ο κινηματογράφος και η τιβι, λόγω συμμετοχής πολλών ατόμων και κατ' επέκταση πολλών μισθών σε διαφορετικά κλιμάκια, καθώς και χρονοδιαγραμμάτων δεν μπορούν να κάνουν θαύματα στις μεταφορές. Το πρόβλημα πάντα ξεκινάει όταν βαριούνται, οπότε δεν έχουν όραμα ή όταν απλά κάνουν κάτι για να το κάνουν και να αρπάξουν τα χρήματα. Π.χ. οι τελευταίοι κύκλοι του GoT, όπως και το Justice League του Whedon που δεν έχει Κ Α Μ Ι Α σχέση με αυτό του Snyder.
Οπότε καθαρά για όσους διαβάζουν ή έχουν διαβάσει τη σειρά The History of Middle-Earth.
Επειδή δεν τη διαβάζω με κούρασε αρκετά.
Πάντως αν το πάρεις πάρ' το στην σκληρόδετη έκδοση, γιατί η διαφορά τιμής είναι περίπου 3 ε.
Εγώ το πήρα στην χαρτόδετη... βιάστηκα κατά ένα μήνα
Σε σχέση με τον Άρχοντα, ναι μεν διαφέρει αλλά ήταν μια αξιόλογη μεταφορά των βιβλίων στη μεγάλη οθόνη. Κράτησε το πνεύμα των βιβλίων και όλοι ήταν αφοσιωμένοι στο να βγει ένα σωστό αποτέλεσμα. Δυστυχώς, ο κινηματογράφος και η τιβι, λόγω συμμετοχής πολλών ατόμων και κατ' επέκταση πολλών μισθών σε διαφορετικά κλιμάκια, καθώς και χρονοδιαγραμμάτων δεν μπορούν να κάνουν θαύματα στις μεταφορές. Το πρόβλημα πάντα ξεκινάει όταν βαριούνται, οπότε δεν έχουν όραμα ή όταν απλά κάνουν κάτι για να το κάνουν και να αρπάξουν τα χρήματα. Π.χ. οι τελευταίοι κύκλοι του GoT, όπως και το Justice League του Whedon που δεν έχει Κ Α Μ Ι Α σχέση με αυτό του Snyder.
Δεν πέρασα πολύ καλά με το "Το ζωτικό ερώτημα". 
Νόμιζα ότι θα ήταν εκλαϊκευμένη επιστήμη αλλά τελικά ήταν σκέτο επιστήμη. Από την αρχή μέχρι το τέλος γεμάτο τεχνικές λεπτομέρειες, πολύ κουραστικό και δύσκολο να το παρακολουθήσει κάποιος χωρίς να είναι βιολόγος. Πολύ ενδιαφέρον, ναι, αλλά δεν μπορώ να αξιολογήσω φυσικά τις θεωρίες του, μόνο ένας ειδικός μπορεί. Είναι από τα βιβλία που πρέπει να σε ενδιαφέρει πάρα πολύ το θέμα για να κάτσεις να σπάσεις το κεφάλι σου για να προσπαθήσεις να θυμάσαι τόσες μικροσκοπικές λεπτομέρειες. Στις τελευταίες σελίδες δεν άντεξα άλλο και το άφησα για να κάνω διάλειμμα.
Και...έπιασα το Φερντυντούρκε, του Βίτολντ Γκόμπροβιτς. Με έλκυσε το οπισθόφυλλο και έτσι, να' μαι να διαβάζω στην πρώτη μου γνωριμία αυτόν τον συγγραφέα.
Οπισθόφυλλο:
Γραμμένο στα 1937, ο "Φερντυντούρκε" είναι το πρώτο μυθιστόρημα του μεγάλου Πολωνού Βίτολντ Γκόμπροβιτς. Έργο παράξενο και αναρχικό, έργο που μοιάζει με λίβελο ή με φιλοσοφική διατριβή, το "Φερντυντούρκε" είναι το μυθιστόρημα της ανωριμότητας. Διαπραγματεύεται την ιστορία ενός ενήλικα που η συμπεριφορά των άλλων τον αναγκάζει να ξαναγίνει παιδί. Κάτω από το επιφανειακά αφελές και παιδαριώδες στυλ του, το "Φερντυντούρκε" είναι μία έξοχη παρωδία του Κόσμου των παλαιών ηθικών αξιών, της λογικής των τετελεσμένων γεγονότων, της καλλιτεχνικής φόρμας.
Νόμιζα ότι θα ήταν εκλαϊκευμένη επιστήμη αλλά τελικά ήταν σκέτο επιστήμη. Από την αρχή μέχρι το τέλος γεμάτο τεχνικές λεπτομέρειες, πολύ κουραστικό και δύσκολο να το παρακολουθήσει κάποιος χωρίς να είναι βιολόγος. Πολύ ενδιαφέρον, ναι, αλλά δεν μπορώ να αξιολογήσω φυσικά τις θεωρίες του, μόνο ένας ειδικός μπορεί. Είναι από τα βιβλία που πρέπει να σε ενδιαφέρει πάρα πολύ το θέμα για να κάτσεις να σπάσεις το κεφάλι σου για να προσπαθήσεις να θυμάσαι τόσες μικροσκοπικές λεπτομέρειες. Στις τελευταίες σελίδες δεν άντεξα άλλο και το άφησα για να κάνω διάλειμμα. Και...έπιασα το Φερντυντούρκε, του Βίτολντ Γκόμπροβιτς. Με έλκυσε το οπισθόφυλλο και έτσι, να' μαι να διαβάζω στην πρώτη μου γνωριμία αυτόν τον συγγραφέα.
Οπισθόφυλλο:
Γραμμένο στα 1937, ο "Φερντυντούρκε" είναι το πρώτο μυθιστόρημα του μεγάλου Πολωνού Βίτολντ Γκόμπροβιτς. Έργο παράξενο και αναρχικό, έργο που μοιάζει με λίβελο ή με φιλοσοφική διατριβή, το "Φερντυντούρκε" είναι το μυθιστόρημα της ανωριμότητας. Διαπραγματεύεται την ιστορία ενός ενήλικα που η συμπεριφορά των άλλων τον αναγκάζει να ξαναγίνει παιδί. Κάτω από το επιφανειακά αφελές και παιδαριώδες στυλ του, το "Φερντυντούρκε" είναι μία έξοχη παρωδία του Κόσμου των παλαιών ηθικών αξιών, της λογικής των τετελεσμένων γεγονότων, της καλλιτεχνικής φόρμας.
Δεν άντεξα να τελειώσω το "Φέρντυντουρκε" του Γκόμπροβιτς. Προς το τέλος το παράτησα για άλλη φορά που δεν θα έχω τι να διαβάσω. Τον δοκίμασα κι αυτόν, δεν μου άρεσε, πάμε παρακάτω.
Ξεκινάω σήμερα το "Η ζωή του χειρουργού" του Παναγιώτη Γιαννόπουλου.
Οπισθόφυλλο:
Κάθε ασθενής που ξαπλώνει στο χειρουργικό τραπέζι, γνωρίζει ότι εναποθέτει τη σωματική ακεραιότητα και τη ζωή του σε έναν άνθρωπο που έχει απόλυτη εξουσία πάνω του: τον χειρουργό.
Το επάγγελμα του χειρουργού είναι από τα πλέον αγχώδη, παρόμοιο με το επάγγελμα του πιλότου. Οι χειρουργοί και οι πιλότοι έχουν στατιστικά μειωμένο προσδόκιμο επιβίωσης σε σύγκριση με εκείνο των άλλων επαγγελμάτων.
Στα πενήντα τρία χρόνια του χειρουργικού μου βίου δεν έχει υπάρξει ούτε μία ημέρα δίχως άγχος.
Μετά από κάθε επιτυχημένη εγχείρηση –ιδίως αν είναι πολύ δύσκολη και περίπλοκη– η επιτυχία της σε γεμίζει με ενδορφίνες (ορμόνες της ευτυχίας). Όταν σώζεις τη ζωή του ασθενούς αισθάνεσαι σαν μικρός Θεός. Μέσα στα μάτια του ασθενούς και των συγγενών του, διακρίνεις την απέραντη ευγνωμοσύνη και τον απέραντο σεβασμό.
Είσαι ο Σωτήρας τους!
Πολλές φορές σου φιλούν τα χέρια, επειδή πιστεύουν ότι αυτά είναι που εκτελούν την εγχείρηση. Όμως, η αλήθεια είναι ότι την εκτελούν υπό την καθοδήγηση του μυαλού.
Με βασικό εφόδιο τη μεγάλη πείρα που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω χωρίς εξιδανικεύσεις το αληθινό πορτρέτο ενός χειρουργού, να καταδείξω τον ρόλο του στην Ιατρική Επιστήμη της εποχής μας και να αναφερθώ στη σχέση του με την κοινωνία.
...στη χειρουργική αίθουσα άκουγες μόνο τους κτύπους της καρδιάς του ασθενούς καθώς το monitor τους μετέδιδε σε υπερβολικά ταχύ ρυθμό. Ο χειρουργός προσπαθούσε με λαβίδες να σταματήσει την αιμορραγία. Το πρόσωπό του ήταν κάτωχρο, το βλέμμα του φοβισμένο και άγριο, ενώ κρύος ιδρώτας έτρεχε από το πρόσωπό του. Το χειρουργικό τραύμα ήταν γεμάτο αίμα και θρόμβους. Με είχαν καλέσει να επέμβω.
Ο αναισθησιολόγος έντρομος, χορηγούσε αίμα με πίεση στον ασθενή προσπαθώντας να τον κρατήσει στη ζωή.
«Γιατρέ, κάντε κάτι!» ψέλλιζε κοιτάζοντάς με στα μάτια. «Τον χάνουμε». Το πρόσωπο του ασθενούς ήταν έξαιμο, ολόλευκο σαν σεντόνι· η πίεσή του ήταν πολύ χαμηλή, 40, 50, 60 mm της στήλης υδραργύρου. Ο θάνατος ήταν εκεί· παραμόνευε· ένιωθες την παρουσία του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, έπρεπε να δράσω άμεσα, με αποφασιστικότητα, ευθυκρισία, με γρήγορες κινήσεις ακριβείας. Ακόμη και το δευτερόλεπτο είχε ζωτικότατη σημασία...
Ξεκινάω σήμερα το "Η ζωή του χειρουργού" του Παναγιώτη Γιαννόπουλου.
Οπισθόφυλλο:
Κάθε ασθενής που ξαπλώνει στο χειρουργικό τραπέζι, γνωρίζει ότι εναποθέτει τη σωματική ακεραιότητα και τη ζωή του σε έναν άνθρωπο που έχει απόλυτη εξουσία πάνω του: τον χειρουργό.
Το επάγγελμα του χειρουργού είναι από τα πλέον αγχώδη, παρόμοιο με το επάγγελμα του πιλότου. Οι χειρουργοί και οι πιλότοι έχουν στατιστικά μειωμένο προσδόκιμο επιβίωσης σε σύγκριση με εκείνο των άλλων επαγγελμάτων.
Στα πενήντα τρία χρόνια του χειρουργικού μου βίου δεν έχει υπάρξει ούτε μία ημέρα δίχως άγχος.
Μετά από κάθε επιτυχημένη εγχείρηση –ιδίως αν είναι πολύ δύσκολη και περίπλοκη– η επιτυχία της σε γεμίζει με ενδορφίνες (ορμόνες της ευτυχίας). Όταν σώζεις τη ζωή του ασθενούς αισθάνεσαι σαν μικρός Θεός. Μέσα στα μάτια του ασθενούς και των συγγενών του, διακρίνεις την απέραντη ευγνωμοσύνη και τον απέραντο σεβασμό.
Είσαι ο Σωτήρας τους!
Πολλές φορές σου φιλούν τα χέρια, επειδή πιστεύουν ότι αυτά είναι που εκτελούν την εγχείρηση. Όμως, η αλήθεια είναι ότι την εκτελούν υπό την καθοδήγηση του μυαλού.
Με βασικό εφόδιο τη μεγάλη πείρα που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω χωρίς εξιδανικεύσεις το αληθινό πορτρέτο ενός χειρουργού, να καταδείξω τον ρόλο του στην Ιατρική Επιστήμη της εποχής μας και να αναφερθώ στη σχέση του με την κοινωνία.
...στη χειρουργική αίθουσα άκουγες μόνο τους κτύπους της καρδιάς του ασθενούς καθώς το monitor τους μετέδιδε σε υπερβολικά ταχύ ρυθμό. Ο χειρουργός προσπαθούσε με λαβίδες να σταματήσει την αιμορραγία. Το πρόσωπό του ήταν κάτωχρο, το βλέμμα του φοβισμένο και άγριο, ενώ κρύος ιδρώτας έτρεχε από το πρόσωπό του. Το χειρουργικό τραύμα ήταν γεμάτο αίμα και θρόμβους. Με είχαν καλέσει να επέμβω.
Ο αναισθησιολόγος έντρομος, χορηγούσε αίμα με πίεση στον ασθενή προσπαθώντας να τον κρατήσει στη ζωή.
«Γιατρέ, κάντε κάτι!» ψέλλιζε κοιτάζοντάς με στα μάτια. «Τον χάνουμε». Το πρόσωπο του ασθενούς ήταν έξαιμο, ολόλευκο σαν σεντόνι· η πίεσή του ήταν πολύ χαμηλή, 40, 50, 60 mm της στήλης υδραργύρου. Ο θάνατος ήταν εκεί· παραμόνευε· ένιωθες την παρουσία του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, έπρεπε να δράσω άμεσα, με αποφασιστικότητα, ευθυκρισία, με γρήγορες κινήσεις ακριβείας. Ακόμη και το δευτερόλεπτο είχε ζωτικότατη σημασία...
Δεν έχω τρομερή όρεξη για διάβασμα αυτό τον καιρό, οπότε πότε διαβάζω πότε αφήνω τα εξής βιβλία:
Άνθρωπος στον Άρη του Άντι Γουέιρ
Alice της Christina Henry (σκοτεινή διασκευή της ιστορίας του Λούις Κάρολ) και
Ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Όβ του Φρέντρικ Μπάκμαν.
Το άνθρωπος στον Άρη νομίζω ότι δε με τραβάει ιδιαίτερα... η ταινία μου είχε αρέσει αρκετά, αν και δε μου αρέσει ο Μάτ Ντέιμον.
Το Alice... ενδιαφέρουσα πλοκή... και αναρωτιέμαι αν η συγγραφέας εμπνεύστηκε την ιστορία από τους ισχυρισμούς κατά του Κάρολ....
Το ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ, αρχικά δε με ενθουσίασε, αλλά όσο προχωράει η ιστορία είμαι όλο και πιο δεκτική...
Άνθρωπος στον Άρη του Άντι Γουέιρ
Alice της Christina Henry (σκοτεινή διασκευή της ιστορίας του Λούις Κάρολ) και
Ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Όβ του Φρέντρικ Μπάκμαν.
Το άνθρωπος στον Άρη νομίζω ότι δε με τραβάει ιδιαίτερα... η ταινία μου είχε αρέσει αρκετά, αν και δε μου αρέσει ο Μάτ Ντέιμον.
Το Alice... ενδιαφέρουσα πλοκή... και αναρωτιέμαι αν η συγγραφέας εμπνεύστηκε την ιστορία από τους ισχυρισμούς κατά του Κάρολ....
Το ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ, αρχικά δε με ενθουσίασε, αλλά όσο προχωράει η ιστορία είμαι όλο και πιο δεκτική...
Το είχα διαβάσει παλιότερα. Γεμάτο τεχνικές λεπτομέρειες που εμείς δεν μπορούμε καν να αξιολογήσουμε. Ενδιαφέρον αλλά κουραστικό.
Το διάβασα σχετικά πρόσφατα. Δεν με έπεισε. Καλό για να περνάει η ώρα ίσως, αν δεν έχεις κάτι άλλο να διαβάσεις.