Το εγωιστικό γονίδιο. Μου γεννήθηκε μια απορία καθώς το διάβαζα. Λέει σε ένα σημείο για την σούπα μορίων από όπου προέκυψαν (μικρο)οργανισμοί. Από ότι κατάλαβα η όλη διαδικασία έγινε μέσω try and error. Αυτό δεν υποδηλώνει ότι υπάρχει το στοιχείο της τυχαιότητας στην δημιουργία ζωής; επίσης και ότι υπάρχει μια νοημοσύνη με βάση την οποία υποκινει τα μόρια να επιλέξουν την αλληλουχία που εν τέλει είναι αποτελεσματική για την αντιγραφή τους. Αν όχι τότε απλά θα απερριπταν εκείνη την αποτελεσματική μέθοδο και τυχαία (αν ισχύει η πρώτη αποψη) θα περιπλανουνταν;
Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Έλλη Μ
Συντονιστής
Διαβάζω τον γιο του Ακορντεονίστα του Ατσάγα το οποιο καμία σχέση έχει με το Ομπαμπακοακ. Εδώ, πρόκειται για καθαρόαιμο μυθιστόρημα, βραδυφλεγές σε εξέλιξη και αναπτυξη χαρακτηρων και εγκυρη καταγραφή μιας δυσκολης περιοδου για την Ισπανία και τι κληρονομιά αφησε πίσω η φρανκική δικτατορία. Αν με εχει μπερδεψει κάπου ειναι το εξής: Το βιβλίο εχει γραφτει απο τον χαρακτήρα Α ο οποιος πεθανε, στα βασκικα, και το παίρνει ο παιδικός φίλος του για να το διαβασει, να δωρισει ενα αντιτυπο στη βιβλιοθηκη της κοινής τους γενετειρας και ενημερώνει την οικογένεια ότι θα εμπλουτίσει αυτό το χρονικό και με τις δικες του αναμνησεις. Ειμαι αρκετά μετά τη μεση, δεν εχω καταφερει να διαχωρισω τις φωνές αλλά δεν φαινεται να έχει και ιδιαίτερη σημασία.
Παράλληλα, διαβάζω και το Μπάσταρδο της Dorothy Alison, το οποίο ειναι πολύ σκληρό, προβλέψιμο στην πλοκή και τα έχει όλα. Κακοποιηση, φτώχεια, αμερικανικο νοτο του 50-60, πολύ πόνο και σκοτάδι μάλλον. Και φυσικά, ποσοι κατεστραμμενοι ανθρωποι υπάρχουν εκει έξω γιατι κάποιοι άλλοι, ακομη πιο κατεστραμενοι, αποφασιζουν να γινουν γονείς, κανουν λάθος επιλογές συντρόφων κλπ κλπ. Δεν μοιάζει και τόσο πίσω στο παρελθον αυτο το βιβλιο
Παράλληλα, διαβάζω και το Μπάσταρδο της Dorothy Alison, το οποίο ειναι πολύ σκληρό, προβλέψιμο στην πλοκή και τα έχει όλα. Κακοποιηση, φτώχεια, αμερικανικο νοτο του 50-60, πολύ πόνο και σκοτάδι μάλλον. Και φυσικά, ποσοι κατεστραμμενοι ανθρωποι υπάρχουν εκει έξω γιατι κάποιοι άλλοι, ακομη πιο κατεστραμενοι, αποφασιζουν να γινουν γονείς, κανουν λάθος επιλογές συντρόφων κλπ κλπ. Δεν μοιάζει και τόσο πίσω στο παρελθον αυτο το βιβλιο
Αν και τελευταίως δεν διαβάζω εντατικά, ξεκίνησα δύο βιβλιαράκια!
Το Παιχνίδι του Έντερ, έτσι για να βάλω λίγη φαντασία στη ζωή μου και την Κρύπτη του Ε.Χ. Γονατά, διότι άκουσα τόσο καλά λόγια από την @Έλλη Μ!
Παράλληλα συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο για τον Γιουνγκ που είναι προς ώρας εξαιρετικό και να ρίχνω καμιά ματιά στο Σιλμαρίλλιον!
Καταλάβατε;
Καταλάβατε...
Το Παιχνίδι του Έντερ, έτσι για να βάλω λίγη φαντασία στη ζωή μου και την Κρύπτη του Ε.Χ. Γονατά, διότι άκουσα τόσο καλά λόγια από την @Έλλη Μ!
Παράλληλα συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο για τον Γιουνγκ που είναι προς ώρας εξαιρετικό και να ρίχνω καμιά ματιά στο Σιλμαρίλλιον!
Καταλάβατε;
Καταλάβατε...
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελειωνω τον Μανδαρινο που ειχα πάρει απο το παζάρι κάποτε, μιας και με ειχε τραβήξει (πάνω του) η περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Προς το παρόν, ειναι χαριτωμένο αλλά, ώς συνηθως, αυτες οι (χιλιοειπωμένες) ιδέες, στα μάτια μου σπανιως ξεφευγουν απο την πολύ καλή ιδέα ώστε να απογειωθει το κείμενο. Δηλαδή, δεν το βλέπω να ξεκολλάει (προς τα πάνω) απο την χαριτωμενιά. Το αντιθετο προβλέπω, αλλά ας μη γινω Κασσάνδρα too soon.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελειωσα με τον Μανδαρινο, με τον οποιο γέλασα σε πολλα σημεια και βαρέθηκα σε περισσοτερα. Δεν εχει να προσθεσει το παραμικρό στις φαουστιανες συμφωνιες των Μαρλοου, Μαν, Μαν και Γκαίτε.
Last edited:
Έλλη Μ
Συντονιστής
Ξερω οτι με κοροϊδευεις, όταν με ρωτας πόσα αστεράκια θα έβαζα, αλλά θα σου απαντησω και παρα πολύ σοβαρα:
12/3.
Απο τα καμια 62-65 βιβλια που υπολογιζω να εχω διαβασει φετος, ειναι το πρωτο (ελπιζω και τελευταίο) που σκοραρει τοσο χαμηλα.
Αυτό ήταν πολύ πολύ καλύτερο απο τον Μανδαρινο, οχι βεβαια ισάξιο των προαναφερθέντων. Κατα την γνώμη μου.Του Μπίρμπομ;;
Last edited:
12/3;;; Τι σόι βαθμολογία είναι αυτή;;
Ε αφού σου το είχα προτείνει εγώ!!
Έλλη Μ
Συντονιστής
επιασα ενα που μου ειχαν κανει δώρο σε μια βόλτα πριν απο πάρα πάρα πολλα χρόνια, στο παζαρι βιβλιου, με την υπόσχεση οτι επρόκειτο περι εξαιρετικου βιβλίου. Φυσικά, δεν θυμόμουν οτι το είχα, στην πραγματικότητα δεν το αναγνωρισα.
Γενικά, βιβλία που πάνε πολύ πισω στο χρόνο, στις ανακαλυψεις αχαρτογράφητων εδαφών και στην ιστορία εποικισμού τους, κάπως με δυσκολευουν να με βάλουν στη ροή της ιστορίας λογω των συνεχών παρεκβάσεων και περιγραφών τοπίων παντελώς ξένων σε μενα (ζουγκλα, ιθαγενεις κλπ κλπ), αλλά αυτό προς ώρας κυλάει με ενδιαφερον, πραγμα περίεργο.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Πού το ξερεις; Το χεις διαβασει και δεν;!;!
Όχι για σένα μιλούσα, αλλά νόμιζα ότι το ξεκίνησες!!
θα περιμένουμε εντυπώσεις λοιπόν, αν και το βλέπω εξαντλημένο!
Αγαπημένη συλλογή διηγημάτων!!!
Αν θυμάμαι καλά, το ένα διήγημα το κάναμε στο Λύκειο
Ξεκίνησα αυτό. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και ο τύπος έχει πολύ ωραία πένα. Δεν ξέρω ούτε πότε το αγόρασα, αν το αγόρασα, ούτε που το βρήκα ή ποιος το έφερε σπίτι (από τις γυναίκες μου, που όπως το βλέπω δεν είναι και του στυλ τους). Δεν έχω καμία σχετική μνήμη, αλλά δεν με απασχολεί. Προς το παρόν το αντιμετωπίζω ως αναπάντεχη και πολύ ευχάριστη ανακάλυψη. Περισσότερα όταν κάνω σημαντική πρόοδο ή όταν το τελειώσω.
