Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

[Έλλη Μ]

Tον καιρό που το έγραφε, πριν ξεσπάσει ο μεγάλος πόλεμος, ήταν θετικά προσκείμενος (sic - το λέω ευγενικά) στη ιδέα της μεγάλης Γερμανίας, όμως μετά τον πόλεμο και με πολύ διάβασμα άλλαξε και έγινε ο γνωστός μας Τόμας Μαν.

Εχεις δικιο, κι όντως το λες ευγενικα, ηταν θιασωτης του παλιου καθεστώτος, όμως η μεταστροφή ελαβε χωρα αρκετά μετα και την εναρξη του ΒΠΠ και αμφιβάλλω αν ηταν γνήσια, ορμώμενη απο αισθηματα φιλανθρωπίας και αισθηματα αγανακτησης προς τον ναζισμο. Τηρουσε για πολύ καιρό μιαν ενοχλητική και ανηθικη ουδετερότητα. Ασε δε που, σε σχεση με τον αδερφό του, και με εξαιρεση τη μουσική, σιγα τον φορέα πολιτισμου που ήταν. Ανθρωπος με λίγα διαβασματα, σχεδόν ασχετος ακομη και απο τη φιλοσοφία της χώρας και της εποχής του.
Και όντως, αρχισε να μελεταει σε μεγαλυτερη ηλικία κι αποφασιε να σταματησει να ειναι φελλος.

Ομως, ναι, συμφωνω απόλυτα, για μενα η γραφή του Μαν αγγιζει την ευφυια.-

Με ποια αφορμή αν επιτρέπεται;

ειμαι και μαδαω μια μαργαριτα αν το ξεφορτωθω ή όχι

 

[Χρυσόστομος]

Ας αναφέρω κι εγώ ότι με έχει καταπιεί το 2666 του Bolaño...

Αυτό το βιβλίο θα έπρεπε να μαζευτούμε εδώ να το κάνουμε συναναγνωση. Νομίζω είναι καταλληλο. Αν και δεν συμμετέχω σε συναναγνωσεις γιατί δυσκολεύομαι να μπω σε ένα καλούπι, θέλω να έχω τους δικούς μου ρυθμούς, εντουτοις για αυτο το βιβλίο θα έκανα μια προσπάθεια. Μήπως επιτελους το διαβάσω κι εγω. Αν και εχω βαλει στόχο να είναι το πρώτο βιβλίο της χρονιάς. Να ξεκινήσω με αυτό το 2025.

Υ.Γ. Ωχ... με βλέπω να γίνομαι ρεζίλι.

 

[Έλλη Μ]

Αν και εχω βαλει στόχο να είναι το πρώτο βιβλίο της χρονιάς. Να ξεκινήσω με αυτό το 2025.

Εχω κι εγω στόχο να ξεκινησω τη χρονιά με πολυσέλιδο μυθιστόρημα, ετσι, για να δειξω τις διαθεσεις που εχω για το 2025 μεχρι να προσγειωθω στην πραγματικότητα.

 

[Χρυσόστομος]

Ελλιτσα βαστα με να σε βαστω να ανεβουμε το βουνο!!

 

[Διχασμένη]

@Διχασμένη όντως το μεγαλυτερο θέμα που διαπραγματεύεται, κατα τη γνώμη μου το Βουνό, ειναι ενα απο τα μειζονα που ταλανίζουν (πάλι, κατα τη γνώμη μου) τον συγχρονο δυτικο άνθρωπο: η διαχείριση του χρόνου (του). Ειναι ενας τρόπος η επαναφορά των ιδιων μοτιβων μεσα στο μυθιστόρημα: πρωινα - εξετασεις-γευματα-συζητησεις, μια μονότονη κανονικότητα σε εναν κατ' επίφαση νορμαλ και κανονικό περιβάλλον. Επισης, μην ξεχνας ότι ο Μαν ειχε υπάρξει μαρτυρας της ζωης σε τετοιο σανατόριο, όσο νοσηλευοταν εκει η γυναικα του (θυμασαι από τον Μάγο;! που κι αυτη εμοιαζε reluctant να το αφήσει και να επιστρεψει στην οικογένειά της;!). Δηλαδή, ακομη κι ο ίδιος ενιωσε να τον μαγνητίζει το αλπικο περιβάλλον της απομονωσης και η διαστολή του χρονου

Σωστά, από τις πρώτες σελίδες το θέμα του χρόνου είναι παρόν! Και η πρώτη φιλοσοφική κουβέντα του Χανς Κάστορπ αφορά την αντίληψη του χρόνου.
Καλά λες, είναι και η σκηνή στον Μάγο
Α, και στον Αδριανό: εγώ το έχω ξαναδιαβάσει το Μαγικό βουνό, απλώς όχι με τόση προσοχή και λεπτομέρεια.

 

[ΜιΛάμπρος]

για να δειξω τις διαθεσεις

Αν τις δείξεις, πες και για την έκδοση δυο λογάκια. Αυτή που είχα διαβάσει παλαιότερα (που ούτε θυμάμαι ποια ήταν, πάντως το είχα αγοράσει στο παζάρι στην Κλαυθμώνος το '11) δεν ήταν και πολύ σοϊ.

να προσγειωθω στην πραγματικότητα.

Το ψάχνω.
Ξύσε πληγές 12 μέρες πριν τα Χριστούγεννα.

 

[Έλλη Μ]

12 μέρες πριν τα Χριστούγεννα.

Και πού ειναι οι ντουντουκες, @ΜιΛάμπρος ;!
Ολα απο μενα, πχια;;

 

[Έλλη Μ]

Διαβαζω το στριψιμο της βιδας, παραλληλα με καποια διηγήματα, Ιστορίες του Φόβου και της Νυχτας.

Το δευτερο, περιέχει διηγηματα απο ετεροκλητες πηγές, που δεν θα φανταζομουν ποτε, πχ Θάκερέυ ή Μωμ.

Α ναι, και τη βασιλισσα του Χιονιου.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

παραλληλα με καποια διηγήματα, Ιστορίες του Φόβου και της Νυχτας.

Έχει μέσα τον Μπαμπούλα!
Κάποτε ήταν το αγαπημένο μου διήγημα από τον Κινγκ, δηλαδή πριν 25 χρόνια!
Επίσης είχα διαβάσει και το διήγημα του Μπάρκερ με τον τίτλο "Η κρεοφόρος του μεσονυκτίου" που επίσης θεωρώ ότι είναι ότι καλύτερο από τον συγγραφέα σε διήγημα (κάπως άτεχνο βέβαια, αλλά αρκετά "σκληρό).

 

[Έλλη Μ]

Να σου πω την αληθεια, η περιέργειά μου κανει focus περισσότερο στους αλλους, τους λιγότερο προφανεις, παρα στον King ή τον Barker, που ουτε τους εχω πολυδιαβάσει ουτε πρόκειται κιολας.
Κι επισης, ειναι δυσχρηστο τομίδιο, δηλαδή τελειως άκαμπτο, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να το διαβασω ευκολα, στο κρεβάτι.
Μου φαινεται θα τα αλλάξω σειρά. Θα μπει παλι στην τσαντα αυτό και θα πάει κομοδίνο η βίδα (που μπορει και να χρειαζεται μία, ποιος ξέρει...)

 

[Εστελλ]

Διαβαζω το στριψιμο της βιδας,

Είχα δει την θεατρική παράσταση και μου άρεσε πολύ, θα ήθελα να διαβάσω και το βιβλίο κάποια στιγμή.

 

[Εστελλ]

Διάβασα και άλλες μιάμιση ιστορίες από το the king in yellow. Είχα πολλές προσδοκίες για αυτό το βιβλίο. Για αυτό παρα τα σχολια συνέχισα. Εχω ακόμα δρομο μεχρι να πεθάνει και η τελευταία ελπίδα (εχω μια για καθε ιστορία και με κάθε ιστορία που διαβάζω μια ελπίδα χάνεται). Ωστόσο μπορεί οι ιστορίες του να μην έχουν κάποιο βαθύ νόημα ή κάποια λογοτεχνική αξία, αλλά ο τρόπος που στήνει το σκηνικό κάθε ιστορίας είναι αρκετά καλός. Δηλαδη στην πρώτη ιστορία από τις πρώτες γραμμές είχες μπει ήδη σε ένα δυστοπικο κόσμο και σου προκαλούσε μια απέχθεια για κάποιους χαρακτήρες. Στην δεύτερη ιστορία πάλι έμπαινες σε έναν διαφορετικό ιδιαίτερο κόσμο. Αδιάφορο δεν θα το χαρακτήριζα. Το μόνο βιβλίο που είχα βρει ανιαρό ήταν κάποιο του Fitzgerald, όχι ο Gatsby.

 

[Έλλη Μ]

Χθες που εψαχνα τις Τεχνητες Αναπνοές του Κυριακίδη για να ξαναδιαβασω, συνειδητοποιησα οτι ηταν όχι στην τσάντα αλλά σε συρτάρι, στη δουλεια και αντ' αυτου, ξεκινησα ενα βιβλιαράκι που μου χαρισανε πρόσφατα και μαλλον δυσκολα θα αγοραζα απο μόνη μου.
Ο θάλαμος αρ. 6, του Τσέχοφ τον οποίο δεν εχω διαβάσει ποτε.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Ο θάλαμος αρ. 6, του Τσέχοφ τον οποίο δεν εχω διαβάσει ποτε.

Το έχω και γω στα αδιάβαστα!
Περιμένω εντυπώσεις!

 

[Έλλη Μ]

Αληθεια;;;
Διαβασα το 1/3 κι ειναι

 

[Εστελλ]

Ο θάλαμος αρ. 6, του Τσέχοφ τον οποίο δεν εχω διαβάσει ποτε.

Ήταν από τα πρώτα βιβλία μου. Δεν το θυμάμαι καλά αλλά μου είχε αφήσει καλή εντύπωση. Το έχω ακόμα. Αν το σχολιάσεις (είτε αρνητικά ειτε θετικά) θα το ξαναδιαβάσω για να εντοπίσω τα σχόλια ή να βγάλω δικά μου

 

[Έλλη Μ]

I promise I'll be gentle.

Μεχρι στιγμης, ειναι πολυ ωραιο, σε πολύ ρεουσα μεταφραση Αλεξανδρου, ο λόγος του ειναι πολύ αμεσος, απευθυνεται δηλαδή κατευθειαν στον αναγνωστη και 30 σελιδες τις διαβασα με μεγαλη περιεργεια και ενδιαφερον. Νομιζω οτι με μαγνητισε αμεσως.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Ξεκίνησα το 3ο μέρος της Τριλογίας του Δράκου της Πρέσπας, "Η μνήμη του Πάγου".
Πιο στρωτή αφήγηση από τα 2 προηγούμενα και η υπόθεση είναι αρκετά πιο ξεκάθαρη. Ελπίζω να κλείσει κάπως ομαλά η υπόθεση και να μην κάνει κανένα τρελό άλμα λογικής η Μπουραζοπούλου...
Η υπόθεση μετά τη Φλώρινα και τα Σκόπια, μεταφέρεται στην Αλβανία όπου τα πάντα είναι παγωμένα και πλέον οι Δρακολόγοι είναι μόνο γυναίκες, οι οποίες μάλιστα έχουν δώσει και όρκο αγνότητας!!

ΥΓ: Κάπου παίζει ένα λαβ στόρι, το οποίο για την ώρα μου φαίνεται αχρείαστο και χάλασε κάπως την ατμόσφαιρα που δημιούργησε η συγγραφέας...

 

[Κωστας Κωστας]

Έχω ξεκινήσει το κελάρι της ντροπής της Δημουλίδου. Δεν μπορώ να πω ότι με τρελαίνει το βιβλίο, αλλά η Δημουλίδου είναι απ' τις αγαπημένες μου συγγραφείς

 

[Έλλη Μ]

Ξεκινησα το Πιρανέζι της Σουζάνα Κλαρκ το οποιο ειναι βιβλιο:

• που απέχει αρκετα απο τις προφανεις, συνηθεις και προβλέψιμες επιλογές μου, πραγμα που ταυτόχρονα με φοβίζει (μην ειναι πατάτα) αλλά και μου αρέσει
• που ήθελα, όμως, να διαβασω αμέσως, διαβάζοντας το summary στο οπισθόφυλλο, ανάβοντας μου μπορχεσιανα λαμπακια.

Εχω κάπως μπερδευτει με τις δεκάδες αιθουσες που κατονομάζει κι απαριθμει ταυτόχρονα, αλλά θελω να πιστευω οτι δεν εχει τόση σημασια να τα θυμάμαι όλα αυτά. Αν εχει, ε τι να πω... καλη καρδια!