Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Έλλη Μ
Συντονιστής
Οκ, διαβαζω ενα μοντερνο μυθιστόρημα με πολύ ενδιαφερον θεμα (κι απειρως ομορφοτερο εξώφυλλο) κι ο λόγος που το αγόρασα ήταν ο ενθουσιασμος που ειδα στα ματια αυτου που μου το πρότεινε, και δεν τον ηξερα τον άνρθωπο, αλλα με συνεπηρε ο ενθουσιασμος του γιατι με αναγνωρισα, ομως το βιβλιο, αν και πολυ του σημερα, πολυ black mirror, πολύ γρηγορο, πολύ superficial, νομιζω οτι θα το τελειωσω και θα εχω ξεχασει οτι το ειχα διαβασει καποτε. Εχει ταχυτητα, θεμα, στρωτη γραφη, δεν εχει βαθος. Πωωω..
Last edited:
Διαβάζω αποσπασματικά τα πεζογραφήματα του Γιώργου Χειμωνά.
Πριν από λίγες μέρες τελείωσα τον «Πεισίστρατο», όπου ουσιαστικά ο συγγραφέας αφηγείται την πορεία προς την ενηλικίωσή του. Η γραφή του Χειμωνά είναι πανέμορφη, όμως δεν είμαι βέβαιος ότι βγαίνει πάντοτε καθαρό νόημα από όλα όσα γράφει. Ίσως επειδή μπλέκει την αφήγηση με τις εσωτερικές του σκέψεις, ίσως επειδή, ως ψυχίατρος, αντιμετωπίζει τον αναγνώστη σχεδόν σαν ασθενή του, δεν ξέρω…
Σε κάθε περίπτωση είναι ένας απαιτητικός συγγραφέας. Παρόλο που τα διηγήματά του είναι μικρά, χρειάζονται συγκέντρωση και προσοχή.
Για την ώρα θα συνεχίσω με τον αγαπημένο Ντοστογιέφσκι και τους «Αδελφούς Καραμάζοφ», φτάνοντας στο κεφάλαιο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή.
Πριν από λίγες μέρες τελείωσα τον «Πεισίστρατο», όπου ουσιαστικά ο συγγραφέας αφηγείται την πορεία προς την ενηλικίωσή του. Η γραφή του Χειμωνά είναι πανέμορφη, όμως δεν είμαι βέβαιος ότι βγαίνει πάντοτε καθαρό νόημα από όλα όσα γράφει. Ίσως επειδή μπλέκει την αφήγηση με τις εσωτερικές του σκέψεις, ίσως επειδή, ως ψυχίατρος, αντιμετωπίζει τον αναγνώστη σχεδόν σαν ασθενή του, δεν ξέρω…
Σε κάθε περίπτωση είναι ένας απαιτητικός συγγραφέας. Παρόλο που τα διηγήματά του είναι μικρά, χρειάζονται συγκέντρωση και προσοχή.
Για την ώρα θα συνεχίσω με τον αγαπημένο Ντοστογιέφσκι και τους «Αδελφούς Καραμάζοφ», φτάνοντας στο κεφάλαιο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή.
@Κουακέρος, εμένα μου αρέσουν τα κείμενα που ψάχνεις με το κιάλι την τελεία, έχω διαβάσει κι ένα του Κρασναχορκάι και μου άρεσε η ατμόσφαιρα που επέβαλε η γραφή του. Πες όταν μπορέσεις πως σου φάνηκε, το έχω στα προσεχώς το συγκεκριμένο.
Διαβασα τον "Τζογαδόρο" του Βασίλη Τσιάμη. Απογοήτευτηκα αλλά ακόμα περισσότερο θύμωσα με αυτό το βιβλίο. Κεντρικός ήρωας ειναι ένας τζογαδόρος, με την εικόνα όμως που παρουσιάζεται να μοιάζει αρκετά ωραιοποιημένη και μακριά από την πραγματικότητα της εξάρτησης. Ο πρωταγωνιστής κερδίζει συστηματικά, σκορπάει εκατομμύρια εδώ και εκεί, διακοπες, ταξίδια κ.λ. με λεφτά όλα βγαλμενα από τον τζόγο και γενικά διατηρεί έναν τρόπο ζωής γεμάτο επιτυχίες, γοητεία και εύκολες σχέσεις με μοναδική εξαίρεση την πρώτη του σχέση που χάλασε λόγω του τζόγου.
Η πραγματικότητα του εξαρτημένου τζογαδόρου, όμως, είναι πολύ διαφορετική: απώλεια ελέγχου, οικονομική καταστροφη, ψυχολογική φθορά κ.λ. Όταν ένα βιβλίο παρουσιάζει την εξάρτηση μέσα από ένα σχεδόν "ελκυστικό" και επιτυχημένο προφίλ, υπάρχει ο κίνδυνος να υποβαθμίζει τη σοβαρότητα του προβλήματος και να δημιουργεί μια παραπλανητική εικόνα.
Σαν να μην έφτανε αυτό ήρθε και η μεταμόρφωση μιας πόρνης που γνώρισε ο ήρωας κάποια στιγμή σε χαρωπή νοικοκυρά, να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την αίσθηση ενός παραμυθιού αντί για μια ιστορία με ρεαλισμό και βάθος.
Η πραγματικότητα του εξαρτημένου τζογαδόρου, όμως, είναι πολύ διαφορετική: απώλεια ελέγχου, οικονομική καταστροφη, ψυχολογική φθορά κ.λ. Όταν ένα βιβλίο παρουσιάζει την εξάρτηση μέσα από ένα σχεδόν "ελκυστικό" και επιτυχημένο προφίλ, υπάρχει ο κίνδυνος να υποβαθμίζει τη σοβαρότητα του προβλήματος και να δημιουργεί μια παραπλανητική εικόνα.
Σαν να μην έφτανε αυτό ήρθε και η μεταμόρφωση μιας πόρνης που γνώρισε ο ήρωας κάποια στιγμή σε χαρωπή νοικοκυρά, να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την αίσθηση ενός παραμυθιού αντί για μια ιστορία με ρεαλισμό και βάθος.
Μια παρόμοια γλυκόπικρη αίσθηση μου είχε αφήσει κι εμένα το "Ταγκό το Σατανά''. Αν και δύσκολο όπως λες, βλέπω ότι δεν το βάζεις κάτω και συνεχίζεις.
(Σου προτείνω να ρίξεις και μια ματιά σε αυτό για μελλοντική ανάγνωση, που το είχαμε διαβάσει παλαιότερα σε συνανάγνωση.)Κατά την γνώμη μου η γραφή του συγγραφέα και η χρήση των μεγάλων προτάσεων είναι που κάνει δυνατό ανάγνωσμα το "Ταγκό το Σατανά'' , το ίδιο νομίζω θα ισχύει και για την «Μελαγχολία της αντίστασης».
Έχει γυριστεί σε ταινία το «Μελαγχολία της αντίστασης» με τίτλο Αρμονίες του Βερκμάιστερ του Ούγγρου ακηνοθέτη Μπέλα Ταρ , που πέθανε φέτος)
Έλλη Μ
Συντονιστής
Αυτό το εχετε δει;Μια παρόμοια γλυκόπικρη αίσθηση μου είχε αφήσει κι εμένα το "Ταγκό το Σατανά''. Αν και δύσκολο όπως λες, βλέπω ότι δεν το βάζεις κάτω και συνεχίζεις.
Κατά την γνώμη μου η γραφή του συγγραφέα και η χρήση των μεγάλων προτάσεων είναι που κάνει δυνατό ανάγνωσμα το "Ταγκό το Σατανά'' , το ίδιο νομίζω θα ισχύει και για την «Μελαγχολία της αντίστασης».
AILF
Δεν το ήξερα, τυχεροί νομίζω όσοι τον άκουσαν. Διάβασα σε ένα άρθρο σχετικά για τον μακροπερίοδο λόγο που χρησιμοποιεί και αναφερθήκαμε ποιο πάνω:
"Στη χθεσινή εκδήλωση ο Κρασναχορκάι μίλησε επίσης για τον περίφημο τρόπο γραφής του, τον συχνά πυρετώδη, δίχως παύσεις. «Νομίζω ότι υιοθετώντας αυτόν τον τρόπο ερχόμουν ολοένα πιο κοντά στη χρήση της κοινής γλώσσας. Αν κάποιος θέλει να πει κάτι σημαντικό, π.χ. ένας άνδρας σε μια γυναίκα ότι είναι ερωτευμένος μαζί της· μια τέτοια ομολογία δεν μπορούμε να την κόψουμε σε μικρές σύντομες προτάσεις. Η ταχύτητα λοιπόν έχει και μια μεταφορική έννοια. ....... Ο Ούγγρος συγγραφέας μίλησε επίσης για τη διαδικασία που ακολουθεί στο γράψιμο: «Στο μυαλό μου έβγαιναν αυτές οι μακροσκελείς προτάσεις. Περπατούσα γύρω γύρω στο δωμάτιο κι όταν είχα διορθώσει τα προβλήματα που είχα στον ρυθμό σαν εμμονικός, τότε καθόμουν να γράψω. Δεν μπορούσε να ζήσει κανείς μαζί μου. Δεν είμαι αναγνώστης των κειμένων μου. Τα κείμενα είναι μέσα μου. Είδα τις ταινίες του Μπέλα Ταρ, οπότε έτσι τα επισκέφθηκα ξανά. Και βρήκα λάθη στον “ήχο”, στον ρυθμό των βιβλίων. Ολη η ζωή μου κινείται γύρω από την επιθυμία να βελτιωθώ». "
Έλλη Μ
Συντονιστής
Το πρωί ξεκίνησα το βιβλίο του Γιαννη Αστερή, Νουθεσία ημιόνου, σχεδόν βεβαιη ότι θα ειναι κι αυτό μπερνχαρντικο αλλά το πήρα στην τσαντα, γιατι ηταν μικρο. Διαβασα καμια 40ρια σελίδες και δεν θυμάμαι ποια ηταν η τελευταία φορά που ειπα (για ελληνικο βιβλιο) "τι γαμάτη πρώτη σελίδα ειναι αυτη!!" Ξερω οτι γραφει πολύ καλά, αλλά η πρώτη του σελίδα ηταν ακαταμαχητη.
Πίπερι!!!!
Το θέμα δεν είναι που τα ξετρυπώνεις αυτά τα βιβλία κι αυτούς τους συγγραφείς (αν και, όντας φιλοπερίεργο και γενικώς παράξενο ον, με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο μηχανισμός ανακάλυψης), αλλά το ότι πάω και τα παίρνω.
Καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό που γράφεις για την πρώτη σελίδα -αν και τη διάβασα στα πεταχτά- και συμφωνώ (ακόμα μια φορά). Είναι όντως πολύ καλή. Μου φαίνεται θα πάρω και τη θύελλα...(σιγά μη χάσω, να δω πως θα βάλω αμορτεσέρια στο φιατάκι).
Θα επανέλθω Τεταρτοπέμπτη, όταν, εικάζω, θα έχω τελειώσει αυτό που διαβάζω τώρα, το οποίο έχει κάνει τον εγκέφαλό μου ζελέ κυριολεκτικά (δεν είναι σχήμα λόγου) και με έχει εξουθενώσει σε βαθμό που το βλέπω το τούβλο (1000 σελίδες) και με πιάνει κατάθλιψη και δεν ξέρω τι να σκεφτώ γι΄αυτόν τον Αμερικανό συγγραφέα, του οποίου μόνο δυο φωτογραφίες είναι γνωστές.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Να σου πώ. Η νεοελληνική λογοτεχνια και γενικότερα η νεοελληνική σοδειά δεν ηταν ποτέ στις προτιμήσεις μου και θα με χαρακτηριζα σχεδόν παντελως πανασχετη ελιτίστρια που συλληβδην την απέρριπτε (sic). Για τη Θύελλα του Αστερή, δεν θυμαμαι πού ακριβώς, ειχα διαβάσει οτι εγκολπώνει πολύ ωραία και χωρις να φαινεται αντιγραφή, τον λογο του Μπερνχαρντ κι ετσι το αγόρασα, αλλά το ειχα αφησει να σητεψει σε καποιο ράφι. Το διαβασα προσφατα και με εντυπωσιασε οτι εβλεπα μεν τον Μπερνχαρντ (in case you don't know, ο Μπερνχαρντ και ο Ζεμπαλντ ειναι οι πιο αγαπημενοι μου ξενοι συγγραφείς) αλλά ο άνθρωπος γράφει πάρα πολύ καλά, εχει αφομοιωσει και χωνεψει τον Μπερνχαρντ και ενσωματωνει επισης εσωτερικο μονολογο, stream of consciousness, στοχασμό κλπ. Γι αυτό πήρα και τη Νουθεσία η οποια ειναι πιο ανοιχτή από τη Θύελλα.
Στα υπολοιπα, με παρακινησε ο Παπαγιωργης απο τα αρθρα του που διαβαζα και διάβασα, ο οποιος ήταν πολύ προσεκτικος στη διατυπωση των αποψεών του, τόσο ευγενικός, που, αρκετές φορές, δεν ειναι ξεκάθαρο αν το βιβλιο για το οποίο έγραφε του άρεσε ή όχι. Δηλαδή, να μην προσβάλλει. Ακομη και βιβλία που πρέπει να του φανηκαν αφόρητα, σχολιάζε με τρόπο αναλαφρο και χιουμοριστικο. Αν ηταν ενας τρόπος να μη γινει δυσάρεστος στους συγγραφείς για τους οποιους εγραφε δεν το ξερω, ομως ειναι σημαντικό οτι δεν ειρωνευόταν, δεν εκραζε και πάντα σε ενα κακο βιβλιο, φώτιζε ή προσπαθούσε να φωτίσει οποιες αρετες, όσο μικρές, κι αν ειχε.
Στα υπολοιπα, με παρακινησε ο Παπαγιωργης απο τα αρθρα του που διαβαζα και διάβασα, ο οποιος ήταν πολύ προσεκτικος στη διατυπωση των αποψεών του, τόσο ευγενικός, που, αρκετές φορές, δεν ειναι ξεκάθαρο αν το βιβλιο για το οποίο έγραφε του άρεσε ή όχι. Δηλαδή, να μην προσβάλλει. Ακομη και βιβλία που πρέπει να του φανηκαν αφόρητα, σχολιάζε με τρόπο αναλαφρο και χιουμοριστικο. Αν ηταν ενας τρόπος να μη γινει δυσάρεστος στους συγγραφείς για τους οποιους εγραφε δεν το ξερω, ομως ειναι σημαντικό οτι δεν ειρωνευόταν, δεν εκραζε και πάντα σε ενα κακο βιβλιο, φώτιζε ή προσπαθούσε να φωτίσει οποιες αρετες, όσο μικρές, κι αν ειχε.
Διαβάζω το poetry reader's toolkit: a guide to reading and understanding poetry. Χαίρομαι που το επέλεξα γιατί αποδείχθηκε καλύτερο από αυτό που περίμενα. Δεν έχει διδακτικό ύφος αλλά οδηγητικο/συμβουλευτικο τόνο. Περιλαμβάνει αρκετά ποιήματα επίσης, τα οποία χρησιμοποιεί ως παραδείγματα.
Last edited:
Τώρα διαβάζω ένα βιβλίο γνώσεων, ας πούμε. Είναι το βιβλίο του Θεώδωρου Παπακώστα ή archaeostoryteller με τίτλο "-Πόση Μεγάλη Ελλάδα θέλετε; -Ναι! " το οποίο αφηγείται σε μορφή συζήτησης την ιστορία των αρχαίων ελληνικών αποικιών στην Σικελία και την Κάτω Ιταλία. (Παρακουλουθώ αρκετά και το πόντκαστ του. Ωραίο είναι, το συστήνω.) Η αφήγηση είναι πολύ ωραία, διασκεδαστική και όχι κουραστική, αλλά ο τίτλος είναι λίγο ασυνάρτητος, δεν κολλάει η ερώτηση με την απάντηση. Θα ταίριαζε καλύτερα νομίζω εάν ο τίτλος ήταν π.χ. "-Κι άλλη Μεγάλη Ελλάδα θέλετε; -Ναι".
Αφηγείται και γνωστά αλλά και άγνωστα γεγονότα κι όχι μόνο. Λέω όχι μόνο γιατί διηγείται και μικρο-ιστοριούλες /θρύλους που σώθηκαν σε πηγές όπως ο Δειπνοσοφιστής, τύπου αστικοί θρύλοι της αρχαιότητας σχεδόν, όπως και λογοτεχνικούς μύθους.
Διασκέδασα πολύ με τα κεφάλαια για τον τύρρανο Διονύσιο τον Α' και τον γιό του, τον Διονύσιο τον Β', γιατί όλον αυτό το χαμό με τον Πλάτωνα και τον Δίωνα και την ιδανική πολιτεία τον διηγείται και η Μαίρη Ρενώ σε βιβλίο της. Προς έκπληξή μου, ορισμένες λεπτομέρειες που αναφέρει η Ρενώ είναι ιστορικά γεγονότα!
Την χερσόνησο με τα άδεια σπίτια την έχω ξεφυλλίσει και έχω δοκιμάσει να την αρχίσω, αλλά την φοβήθηκα, γιατί και τις δύο φορές είχα αρρωστήσει (κοιλιακή ταραχή, η οποία δεν ξέρω αν προερχόταν από ταραχή απ' το βιβλίο). Έχει πολύ καλή γραφή, θυμίζει αρκετά Μαρκές, όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας (η ιστορία ενός φανταστικού χωριού και μιας οικογένειας, ίσως με όχι τόσο μπερδεμένα γεαναλογικά όσο αυτή στα "100 χρόνια μοναξιά") και κάπου αναφέρει μια βροχή με φανταστικές ιδιότητες , πάλι όπως στα "100 χρόνια μοναξιά". Είναι όμως αρκετά πιο τραχύ, πιο ωμό.
Όμως, εμένα, και γελάστε αν θέλετε, μου θύμισε πολύ τους λύκους που επανέρχονται, της Ζυράνα Ζατέλη. Λέει σαφώς ότι η έμπενευσή του ήταν οι διηγήσεις των παπουδογιαγιάδων του και ανοίγει κουβέντα με ορισμένα πρόσωπα του βιβλίου του (αν και όχι τόσο ευθεία όσο της Ζυράνα Ζατέλη, στην περίπτωση της χερσονήσου με τα άδεια σπίτια πρόκειται περισότερο για το κόνσεπτ του παντογνώστη αφηγητή) και με τον αναγνώστη.
Και η Ίζαμπελ Αλιέντε αναφέρει, στο "μακρύ πέταλο από θάλασσα" τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Γαλλία, στα οποία βρέθηκαν οι Ισπανοί δημοκρατικοί, μετά την υποχώρηση, χωρίς βεβαίως το μπαχάρεμα από μαγικό ρεαλισμό, ο οποίος κάνει ακόμη πιο φρικιαστική την κατάσταση!
Με διασκέδασε αρκετά το ότι εμφανίζονται σαν δευτερεύοντα πρόσωπα γνωστοί συγγραφείς και καλλιτέχνες: ο Έρενμπουργκ, ο οποίος γράφει στα απομνημονεύματά του για τον Ισπανικό Εμφύλιο, ο Πικάσο, λόγω της Γκέρνικα φυσικά, αν δεν κάνω λάθος εμφανίζεται και η Ντολορές Ιμπαρούρι (η γνωστή Πασιονάρια) και μάλλον κι άλλοι, για τους οποίους δεν είμαι σίγουρη.
Αφηγείται και γνωστά αλλά και άγνωστα γεγονότα κι όχι μόνο. Λέω όχι μόνο γιατί διηγείται και μικρο-ιστοριούλες /θρύλους που σώθηκαν σε πηγές όπως ο Δειπνοσοφιστής, τύπου αστικοί θρύλοι της αρχαιότητας σχεδόν, όπως και λογοτεχνικούς μύθους.
Διασκέδασα πολύ με τα κεφάλαια για τον τύρρανο Διονύσιο τον Α' και τον γιό του, τον Διονύσιο τον Β', γιατί όλον αυτό το χαμό με τον Πλάτωνα και τον Δίωνα και την ιδανική πολιτεία τον διηγείται και η Μαίρη Ρενώ σε βιβλίο της. Προς έκπληξή μου, ορισμένες λεπτομέρειες που αναφέρει η Ρενώ είναι ιστορικά γεγονότα!
Την χερσόνησο με τα άδεια σπίτια την έχω ξεφυλλίσει και έχω δοκιμάσει να την αρχίσω, αλλά την φοβήθηκα, γιατί και τις δύο φορές είχα αρρωστήσει (κοιλιακή ταραχή, η οποία δεν ξέρω αν προερχόταν από ταραχή απ' το βιβλίο). Έχει πολύ καλή γραφή, θυμίζει αρκετά Μαρκές, όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας (η ιστορία ενός φανταστικού χωριού και μιας οικογένειας, ίσως με όχι τόσο μπερδεμένα γεαναλογικά όσο αυτή στα "100 χρόνια μοναξιά") και κάπου αναφέρει μια βροχή με φανταστικές ιδιότητες , πάλι όπως στα "100 χρόνια μοναξιά". Είναι όμως αρκετά πιο τραχύ, πιο ωμό.
Όμως, εμένα, και γελάστε αν θέλετε, μου θύμισε πολύ τους λύκους που επανέρχονται, της Ζυράνα Ζατέλη. Λέει σαφώς ότι η έμπενευσή του ήταν οι διηγήσεις των παπουδογιαγιάδων του και ανοίγει κουβέντα με ορισμένα πρόσωπα του βιβλίου του (αν και όχι τόσο ευθεία όσο της Ζυράνα Ζατέλη, στην περίπτωση της χερσονήσου με τα άδεια σπίτια πρόκειται περισότερο για το κόνσεπτ του παντογνώστη αφηγητή) και με τον αναγνώστη.
Και η Ίζαμπελ Αλιέντε αναφέρει, στο "μακρύ πέταλο από θάλασσα" τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Γαλλία, στα οποία βρέθηκαν οι Ισπανοί δημοκρατικοί, μετά την υποχώρηση, χωρίς βεβαίως το μπαχάρεμα από μαγικό ρεαλισμό, ο οποίος κάνει ακόμη πιο φρικιαστική την κατάσταση!
Με διασκέδασε αρκετά το ότι εμφανίζονται σαν δευτερεύοντα πρόσωπα γνωστοί συγγραφείς και καλλιτέχνες: ο Έρενμπουργκ, ο οποίος γράφει στα απομνημονεύματά του για τον Ισπανικό Εμφύλιο, ο Πικάσο, λόγω της Γκέρνικα φυσικά, αν δεν κάνω λάθος εμφανίζεται και η Ντολορές Ιμπαρούρι (η γνωστή Πασιονάρια) και μάλλον κι άλλοι, για τους οποίους δεν είμαι σίγουρη.
Τον καιρό αυτό και κατά διαστήματα, αφενός μεν λόγω του τεράστιου όγκου (1600 σελ.) και αφετέρου δε λόγω συνανάγνωσης με φυσική παρουσία και του συγχρονισμού που αυτή απαιτεί, διαβάζω ένα διαμάντι της Ρώσικης λογοτεχνίας που μέχρι τώρα αγνοούσα. Είναι το Ιστορίες από την Κολυμά του Βαρλαάμ Σαλάμοφ, τρόφιμο στο ομώνυμο γκούλαγκ. Αριστουργηματικά διηγήματα, συνήθως σκληρά και πεζά, άλλοτε τρυφερά κι άλλες φορές βαθειά φιλοσοφικά, μα πάντα ιδιαίτερα. Εκεί στον παγωμένο βορρά όπου η ζωή μπορεί να αξίζει όσο μια φέτα ψωμί, ενώ ο θάνατος παραμονεύει παντού με δύο βολές, εκ των οποίων η μία προειδοποιητική αλλά όχι πάντα πρώτη.