Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Νιώθω περήφανη που τελείωσα -αν και με καθυστέρηση - το ''Κόκκινο και το μαύρο'' του Σταντάλ ,που ήταν λιγο μεγάλο για τα δεδομένα μου! Τώρα πάω σε κάτι πολύ πιο ανάλαφρο: ''Ανάμεσα στο Τικ και το Τακ'' -Λύο Καλοβυρνάς,μία πολύ όμορφη πρόταση από τον Στράτη!!
 
Το 'Νησί των καταραμένων ήταν πάρα πολύ καλό, δεν μπορούσα να το αφήσω απ'τα χέρια μου, παρόλο που είχα δει την ταινία!
Έπαθα ακριβώς το ίδιο, πραγματικά μετάνιωσα που είδα πρώτα την ταινία, αλλά δεν ήξερα ότι ήταν βασισμένη σε βιβλίο... :γρμβ: Το έδωσα και στην αδερφή μου να το διαβάσει για να δω τις εντυπώσεις από έναν άνθρωπο που δεν έχει δει την ταινία. ;)
Εγώ ήθελα να ξεκινήσω το Σιντάρτα του Έσσε, γιατί το έχω και από το "διάβασε το αγαπημένο μου βιβλίο" και πολύ το έχω καθυστερήσει, αλλά επειδή ήθελα να το δανειστώ από τη βιβλιοθήκη και είμαι ακόμη λίγο συναισθηματικά φορτισμένη με ένα περιστατικό που έγινε
ξεκίνησα λοιπόν το "Σε βλέπω" της C. Stevens και μετά από λίγο καιρό θα συνεχίσω με το Σιντάρτα.
 
τέλειωσα το "τανγκό της παλιάς φρουράς" του Ρεβέρτε και συνεχίζω με το "τορτίλα φλατ" του Τζων Στάινμπεκ
 
Η βδομάδα που πέρασε δεν ήταν ιδιαίτερα αποδοτική από πλευράς διαβάσματος. Ξεκίνησα τον Ματωμένο μεσημβρινό του Κόρμακ μακ Κάρθι που μου φάνηκε αρκετά καλό αλλά χρειαζόταν περισσότερη προσήλωση από αυτήν που θα μπορούσα να δώσω κατά την διάρκεια μιας τόσο έντονης εβδομάδας οπότε το άφησα για λίγο. Διάβασα τις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη (το 6ο δικό του που έχω διαβάσει, και αυτό που μου άρεσε λιγότερο) και το Φυλαχτό του τρελού θεού του Μάικλ Μούρκοκ, το δεύτερο βιβλίο της ιστορίας του Χόκμουν, που μου φάνηκε αδιάφορο. Τώρα νομίζω ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψω στον Ματωμένο μεσημβρινό
 
Τελείωσα το υπόγειο και άρχισα το "αποχαιρετισμός στα όπλα" του Χέμινγουεϊ.
Δεν σου αρεσε " Το Παιχνιδι του Αγγελου" , Ιωαννα; Γιατι σε δυσκολεψε;
Τώρα σε είδα! :))) Βασικά, το διάβασα στα ισπανικά και εν μέσω εξεταστικής, οπότε δυσκολευόμουν και λόγω εξωτερικών παραγόντων. Κατά τα άλλα, δεν με ενθουσίασε τόσο όσο η σκιά του ανέμου, του ίδιου συγγραφέα. Περίμενα μέχρι τελευταία στιγμή να λυθεί το μυστήριο και τελικά έμεινα με πολλές απορίες.
Έχω και ένα θέμα με τη μεταφυσική στη λογοτεχνία. Με εκνευρίζει γενικά.
 
Χρήστο δυστυχώς τις τελευταίες μέρες η αδυναμία συγκέντρωσης βρίσκεται σε έξαρση και δεν κατάφερα να το ολοκληρώσω :ανέκφραστος: (ευελπιστώ απόψε..)
 
Δεν μου φταίει η απαιτητικότητα του, ούτε με τα λιγότερο απαιτητικά τα καταφέρνω σε αυτή τη φάση (χθες ξεκίνησα μία ταινία στις έξι το απόγευμα και μου άρεσε πολύ... τελικά την τελείωσα στις τρεις το πρωί επειδή η σκέψη μου πετούσε με αποτέλεσμα να σταματώ διαρκώς την ταινία και να ξαναπαίζω σκηνές που έχανα...! :( )
 
Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω τον Αλχημιστή...
Προσπαθώντας να μείνω αποκομμένος από τα κλισέ που κατακρίνουν το βιβλίο...
Προς το παρόν μου φαίνεται ότι είναι μια ευχάριστη και αισιόδοξη ιστοριούλα, κάτι ανάλαφρο όπως επιτάσσουν οι ημέρες ώστε να ξεφύγω λίγο από την καθημερινότητα...
:)
 
Κι εγώ εδώ και 6 μέρες ξεκίνησα να διαβάζω (παράλληλα με την παγωμένη πριγκίπισσα -που δεν λέει να ξεπαγώσει- που βασικά την διαβάζω αν και όποτε πηγαίνω για μπάνιο) Το όνομα του Ρόδου. Έχω διαβάσει 4 ολόκληρες σελίδες... άρα, μισό λεπτό να πάρω κομπιουτεράκι, δεν χρειάζεται το κομπιουτεράκι... αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση και ούτε ζούμε ούτε πεθαίνουμε με βλέπω να το τελειώνω 17 ημέρες μετά το άνοιγμα των τραπεζών και 27 μέρες μετά την οριστική ή την αόριστη συμφωνία με τους θεσμούς (αυτούς τώρα που άλλαξε ο υπουργός, συνεχίζουμε να τους λέμε έτσι, ή θα τους αλλάξουμε όνομα?)
 
Ιωαννα, εμενα παντως το δευτερο της τριλογιας μου αρεσε περισσοτερο. Με το τριτο της σειρας ( Ο Αιχμαλωτος του Ουρανου) ψιλοξενερωσα, δεν με ενθουσιασε.

Αση, το ονομα του ροδου την θελει την υπομονη του στην αρχη, ιδιαιτερα οταν ξεκιναει ο Εκο να απαριθμει τις διαφορες αδελφοτητες και τους παπες,δε παλευεται! Αλλα στη συνεχεια γινεται πολυ καλο, μην το παρατησεις. :)
 
το έψαχνα καιρό Ιαβέρη, για να το δανειστώ, και μου το έκαναν δώρο, οπότε δεν πρόκειται να το παρατήσω... αλλά δεν συγκεντρώνεται το ρημάδι το μυαλό... Την 1η παράγραφο της 5ης σελίδας πρέπει να την έχω διαβάσει ίσα με δέκα φορές.
 
Την έχω αφήσει στην άκρη την αναγνωση αυτόν τον καιρό λόγω δουλειάς και επανάληψης των ισπανικών, αλλα όσο ήμουν Πάτρα, για το δημοψήφισμα, διάβασα την Νεράιδα των Δοντιών, του Γκράχαμ Τζόυς, η οποία δεν μου άρεσε πολύ και χτες όταν επέστρεφα με το λεωφορείο Αθήνα, διάβασα το θεατρικό "Κεκλεισμένων των Θυρών" του Σαρτρ. Μου άρεσε, το είχα δει και στο θέατρο παλιότερα.
 
Τελείωσα τον αποχαιρετισμό στα όπλα, που μου άρεσε πάρα πολύ, και τώρα αρχίζω τα απαγορευμένα ποιήματα του Μπωντλαίρ.
Τι ωραία που έχω χρόνο για διάβασμα!:γιούπι:
 
Καταφέρνοντας -στην αναμπουμπούλα των ημερών - να τελειώσω το "Απόψε δεν έχουμε φίλους" της Σοφίας Νικολαίδου (επίκαιρο, αφού αναφέρεται στη Γερμανική Κατοχή), έπιασα τώρα τον "Φόβο Μπροστά στην Ελευθερία" του Έριχ Φρομ. Γερμανός συγγραφέας, θέμα επίσης ζωντανό, τελικά τι γίνεται, όλο με την επικαιρότητα ασχολούμαι....

@ Ιωάννα, θέλω γνώμη για τον Μποντλέρ!!
 
Top