Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Διχασμένη]

Πολύ ενδιαφέρουσες οι επιλογές σου Σελεφά. Θα πάρω άμεσα τις μάγισσες του Βάρντε, που τις είχα έτσι κι αλλιώς στον κατάλογό μου, αλλά είχαν πέσει πίσω μ' αυτά και μ' αυτά. Απλά αναρωτιέμαι, να τις πάρω στο χάρτινο βιβλίο ή στο e-book; Διχάζομαι, διότι γεμίζουν σιγά-σιγά τα ράφια κι εδώ, κι επίσης το e-book είναι λίγο πιο φθηνό.
Αφού ενδιαφέρεσαι για τις δίκες των μαγισσών και αν διαβάζεις αστυνομικά, σου προτείνω τη μάγισσα της Καμίλα Λάκμπεργκ. Φυσικά, στο συγκεκριμένο η δίκη των μαγισσών είναι μόνο μια υποιστορία, η οποία μάλιστα συνδέεται αρκετά χαλαρά με την υπόλοιπη πλοκή. Όλο το άλλο βιβλίο διαδραματίζεται στη σύγχρονη εποχή και έχει να κάνει με θέματα ενοχής, εφηβικού εκφοβισμού, προσφυγικό και ρατσισμός και ψυχολογία δραστών και θυμάτων. Πρόσεχε, δεν μπορώ να πω ότι ξετρελλάθηκα κυρίως λόγω θεμάτων συνοχής και αντικλιμακτικού τέλους, αλλά είναι ένα άρτιο και άξιο να διαβαστεί βιβλίο. Η σύνδεση της ιστορίας του 16ου αιώνα με τα υπόλοιπα είναι αρκετά ασαφής, αλλά η ίδια η ιστορία μου φάνηκε ενδιαφέρουσα, καθώς η μόνη ιστορία με δίκες μαγισσών που ξέρουμε οι Έλληνες είναι οι δίκες του Σάλεμ, άντε να ξέρουμε κάτι για τις δίκες μαγισσών στην Αγγλία.

 

[Σελεφά]

Λάκμπεργκ διαβάζω όταν θέλω κάτι χαλαρό... αν και τώρα που το σκέφτομαι, έχω αρκετό καιρό να πίασω βιβλίο από την συγκεκριμένη συγγραφέα. Θα το έχω στα υπόψη μου...

Αυτό μετα τα ράφια ξαναπές το... Αααααν και εχω χωρό στο σπίτι για τοποθέτηση 12 ράφιων 90 εκ. και 2 ράφιων 70 εκ. Ο σύντροφος δεν χαίρεται με την προοπτική εργασίων, όταν θα έρθει η ώρα, αλλά είναι από τα πράγματα που πρέπει να θυσιάσει για την ευτυχία μας

 

[Πράκτωρ ΔΔ]

Operation Valuable Fiend: The CIA's First Paramilitary Strike Against the Iron Curtain, Albert Lulushi
Βιβλίο για τις πρώτες μέρες του Ψυχρού πολέμου και θεωρητικά ιδιαίτερου ενδιαφέροντος λόγω Βαλκανίων και ενεργού ρόλου της τότε Ελληνικής κυβέρνησης σε επιχειρήσεις της ΣΙΑ κατά του καθεστώτος Χότζα.
Το άφησα στις 20-30 σελίδες - εισαγωγή - όταν ο συγγραφέας άρχισε να γράφει κάτι κουλά για καταπιεσμένους Αλβανούς στην Ήπειρο του 20ου αιώνα, κατοχή της Β. Ηπείρου, αδικία στους Βαλκανικούς και εκπλήρωση του ονείρου της Μεγάλης Αλβανίας επί ναζιστικής κατοχής....

 

[Σελεφά]

Και τα 2 βιβλία που έχεις αναφέρει από χθες με το που διάβαζα τον τίτλο έλα ωπα!
Μετά διάβαζα τη συνέχεια της ανάρτησης και απογοητευόμουν...

 

[Πράκτωρ ΔΔ]

Δυστυχώς ήταν βαλούτες για διαφορετικούς λόγους.
Αλλά δίχως να δοκιμάσεις δεν ξέρεις.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα χθες την άνοδο της μονοδοξίας στην ύστερη αρχαιότητα της Πολύμνιας Αθανασιάδη.
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Ψύχραιμη και αντικειμενική ματιά σχετικά με πολλά θέματα που θεωρούνται "θέσφατα", ειδικά σε ό,τι αφορά στην εκκλησία και την θρησκευτική πολιτική αυτοκρατόρων και επισκόπων. Βέβαια, δεν πηγαίνει σε βάθος, ούτε παρουσιάζει εξαντλητικά, αλλά και κατ' αντιπαράθεση τις πηγές. Αυτό το τελευταίο είναι ένα θεματάκι, γιατί δεν υπάρχει ο αντίλογος και αυστηρά προσωπικά κάτι τέτοιο μου δίνει την εντύπωση ότι θέλει πολύ να υπηρετήσει το σκοπό της, που είναι η κατάδειξη της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και η πορεία προς τη μονοδοξία, οπότε ίσως "θυσιάζει" ορισμένα πραγματάκια. Παρ' όλ'αυτά σε βάζει σε ένα κλίμα να δεις τα πράγματα αλλιώς.
Εξαιρετική, αψεγάδιαστη η έκδοση της Εστίας.

 

[Πράκτωρ ΔΔ]

Beyond, Mercedes Lackey
Είναι ένα βιβλίο μα τι βιβλίο!
Οι ήρωες, ΟΚ, ψιλοσούπα, αλλά την παλεύεις.
Ο κακός από την άλλη λειτουργεί καλά όταν είναι μια αδιόριστη οντότητα στο υπόβαθρο. Κάτι που ρίχνει την "βαριά σκιά του" στους ήρωες.
Όταν κάνει ντου στην ιστορία, όλα διαλύονται. Ο κακός λοιπόν αποδεικνύεται χαρακτήρας από τον Καραγκιόζη εξ' ου και η σκια...
Βέβαια εκεί που λες "που πέσαμε μεγάλε" είναι η πλοκή.
Η οποία είναι γελοιοδέστατα κακή από ένα σημείο και μετά.
Οι αρχικές λακούβες λογικής γίνονται τρούπες και έπειτα φαράγγια.
Οι ήρωες έχουν κάτι ιδέες/σχέδια αναλόγου σοβαρότητας και ρεαλισμού με το "να κλέψουμε την τράπεζα κοιμίζοντας τους υπαλλήλους με τραγουδάκια" και ο άλλος να λέει "όχι καλύτερα να ντυθούμε αρλεκίνοι να τους κάνουμε να γελάσουν μέχρι να πέσουν κάτω". Ή "ας κλέψουμε τα λάστιχα των μπάτσων όταν αυτοί είναι μέσα, έτσι και αλλιώς τα αμάξια έχουν 4, εάν πάρουμε τα 2 δεν θα το πάρουν χαμπάρι"...
Γενικά η εμπειρία ήταν μικτή. Ήταν συμπαθητικό έως ένα σημείο και γελοίο στο υπόλοιπο.
Το τέλος δε ήταν τόσο κακό που τα γελοία σχέδια που έκαναν οι ήρωες δεν είχαν κυριολεκτικά κανένα λόγο ύπαρξης, το deus ex έλυσε τα πάντα στο τελευταίο λεπτό και το "Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα" έλαμψε άλλη μια φορά.
Ακόμη και για young adult η βλακεία ήταν ανυπόφορη.
BTW: Στο goodreads το εξυμνούν με 4.4 βαθμολογία....

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα τον Κουρσάρο Πέδρο Καζάς, του Κόντογλου. Εκείνο που σας τα'χα πρήξει με το podcast από την εκπομπή του τρίτου.
Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με τον Κόντογλου. Τον αγαπώ πολύ. Οπότε το βιβλίο είναι φανταστικό.

 

[Πράκτωρ ΔΔ]

The World's Most Dangerous Place: Inside the Outlaw State of Somalia, James Fergusson
Πολύ καλό βιβλίο.
Εντάξει όχι τελείως βιβλίο, αλλά συλλογή δημοσιογραφικών άρθρων σε χρονική σειρά.
Αφηγείται ταξίδια & εμπειρίες στην Σομαλία, Κένυα, ΗΠΑ, Αγγλία την περίοδο γύρω στα 2010-12.
Σκοπός του είναι να δώσει πλήρη εικόνα όχι μόνο από την Σομαλία, αλλά και στην ομογένεια των Σομαλών ανά τον κόσμο.
Πάμπολες συνεντεύξεις από πολύ διαφορετικές φιγούρες.
Στιβαρή δημοσιογραφία και ισορροπημένη αφήγηση για τα γεγονότα και τους ανθρώπους που συναντά και μιλά.
Είναι πολύ θετικό ότι γράφηκε πριν την καμπάνια του "κριτική στο ισλάμ = ισλαμοφοβικός και ρατσιστής, & μετανάστευση == μόνο καλό για την χώρα δίχως τίποτα κακό" και έτσι δεν φοβάται να κρίνει και να δώσει εξηγήσεις ρεαλιστικά, δίχως περιορισμούς και φόβο ότι η καριέρα του θα πατώσει
Αναλύει ότι μπορεί, από τις μαύρες επιχειρήσεις της CIA στην Σομαλία, στον καθοριστικό ρόλο της Κένυας-Αιθιοπίας (και τις πολιτικές σκοπιμότητες) στην Σομαλία, την Αλ-Κάϊντα και την Αραβική-Πακιστανική επιρροή και χρηματοδότηση των Σομαλών φονταμενταλιστών ισλαμιστών, στις παραδοσιακές κοινωνίες-φατριές που ακόμη υπάρχουν (και έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στον εμφύλιο που διάλυσε την Σομαλία), στο πως οι Σομαλοί έχουν πολλοίς αποτύχει στην ενσωμάτωση στην Δύση με τεράστια ποσοστά παραβατισμού και φοντεμενταλισμού (αν και δίνει θετική χροιά σε πολλά σημεία και εξηγεί τους λόγους που κυρίως έχουν να κάνουν με τον εμφύλιο), στο πρώτο κύμα "φονταμεταλιστών πολεμιστών του Ισλάμ" από τις δυτικές χώρες/γκέτο σε περιοχή πολέμου (όπως έγινε και στο Αφγανιστάν και στο μόρφωμα του ISIS) κ.ο.κ.
Γενικά δύσκολο βιβλίο λόγω θέματος, αλλά από τα καλύτερα δημοσιογραφικά κομμάτια που διάβασα για το θέμα.
Το συστήνω.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα αυτό σήμερα.
Συγχωρείστε με παρακαλώ όσες/όσοι συμπαθείτε τη συγγραφέα. Το βρήκα τρομερά αφελές, απλοϊκό, επίπεδο. Οι χαρακτήρες τσαπατσούλικοι, βιαστικοί, ρηχοί. Και κακογραμμένο ρε παιδί μου.
Κρίμα.

 

[ΚρίτωνΓ]

@ΜιΛάμπρος, τον τίτλο όμως τον έψαχνε πολύ. Πολύ ψαγμένος!

 

[ΜιΛάμπρος]

@ΜιΛάμπρος, τον τίτλο όμως τον έψαχνε πολύ. Πολύ ψαγμένος!

@ΚρίτωνΓ είναι ψαγμένος και ωραίος, αλλά τελείως άχετος με την υπόθεση.

 

[Ζελίκ]

Πριν από λίγες μέρες τελείωσα την σειρά διηγημάτων του Τεντ Σιανγκ: " Ιστορίες της ζωής σου και άλλες ιστορίες ". Είναι η πιο ευφυής μυθοπλασία που έχω διαβάσει ποτέ. Πώς το λένε στα ελληνικά το speechless; Αυτό...

 

[Σελεφά]

Α! ένα ακόμα βιβλίο που θέλω να διαβάσω από τότε που είδα την ταινία...
Πουφ! μικρή ζωή...

 

[ΚρίτωνΓ]

@ΚρίτωνΓ είναι ψαγμένος και ωραίος, αλλά τελείως άχετος με την υπόθεση.

Ξέρεις, αυτό θυμίζει το ανέκδοτο με το νεαρό συγγραφέα που δεν ήξερε πως να τιτλοφορήσει το βιβλίο του. Το πήγε, λοιπόν, σε έναν ηλικιωμένο, εγνωσμένης αξίας βιβλιοκριτικό, συγγραφέα, καθηγητή κλπ. Ο γέρος βαριόταν να διαβάσει το βιβλίο για να τον βοηθήσει να βρει τίτλο. Τον ρωτάει."Γράφεις μέσα για τύμπανα;" "Όχι" του λέει ο άλλος. "Για τρομπέτες;" "Ο..όχι". Ε τότε τιτλοφόρησέ το "χωρίς τύμπανα και τρομπέτες"

 

[ΚρίτωνΓ]

Τέλειωσα τη μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων. (μην ξεγελιέστε - δεν υπάρχει διαθέσιμο, μόνο μεταχειρισμένο στο metabook)
Ένα μικρό βιβλιαράκι του Άλαν Σίλιτοου (Alan Sillitoe) με εξαιρετικά διηγήματα που ακτινογραφούν με μια πολύ γλαφυρή ματιά την φτωχολογιά της εργατικής τάξης της Αγγλίας στις δεκαετίες λίγο πριν και λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παρότι η θεματολογία και οι ιστορίες είναι αρκετά "μαύρες", το άψογο ύφος της γραφής του και το πικρό χιούμορ του το κάνει ευκολοδιάβαστο και ευχάριστο στην ανάγνωση. Μου άφησε μια αίσθηση "κρίμα που δεν έχει και άλλες ιστορίες".
Και εάν θέλουμε να βάλουμε και αστεράκια (μια και είθισται) θα έλεγα 4 με αυστηρότητα (άντε κρατάμε τα πέντε για τίποτε αριστουργήματα).

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα χθες βράδι τις χίλιες διακόσιες ογδόντα μαύρες ψυχές του Τόμσον (εκδ. Γνώση), γνωστό επίσης και με τον τίτλο pop 1280 που κυκλοφορεί από τις εκδ. Οξύ.
Ακάματο παλιοτόμαρο, σερίφης μικρής κομητείας που μετρά 1280 ψυχές (χωρίς τους μαύρους, γιατί οι μαύροι δεν έχουν ψυχή) μας περιγράφει τον αγώνα του να παραμείνει σερίφης, δηλαδή να μπορεί να ρίχνει υπνάκους, να τρώει, να συνευρίσκεται με διάφορες κυρίες και φυσικά να μην κάνει τίποτα. Η προσπάθεια περιλαμβάνει φόνους, διασπορά συκοφαντιών και πολλά άλλα τόσο κυνικά αλλά και τόσο "ευτράπελα", που στο τέλος τον συμπαθείς τον τύπο. Και απολαμβάνεις και το βιβλίο.
Πολύ cult.

 

[Ελένη Κο]

το 'ένα δικό της δωμάτιο' της virginia woolf

 

[ΚρίτωνΓ]

Τέλειωσα το

Είναι το βιβλιαράκι που έφερε η @Καστάλια στη συγκέντρωσή μας πριν δυο εβδομάδες και που έτυχε σε εμένα. Είναι ένα μικρό και όμορφο παραμύθι, είναι ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης και αυτογνωσίας, είναι ένα αφήγημα με χιούμορ και νοήματα. Ξεκινώ ομολογώντας ότι δεν είμαι φαν των βιβλίων αυτοβελτίωσης και αυτογνωσίας. Εντάξει, είμαι φαν των παραμυθιών. (Οπότε τι κερδίζει; Νομίζω ότι η γραφή του με κέρδισε και το διασκέδασα)
Έχει βασικό πλεονέκτημα ότι είναι ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης χωρίς να προσπαθεί να "διαφημίσει" τις καταπληκτικές του συνταγές για αυτοβελτίωση (αυτό που κάνουν τα περισσότερα βιβλία αυτοβελτίωσης). Θέλω επίσης να πω ότι για κάποιο λόγο μου θύμισε λίγο (ή και πολύ) το Σιντάρτα του Hermann Hesse. Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς το γιατί - αλλά μου έβγαζε το ίδιο συναίσθημα.
Κλείνω. λέγοντας ότι αφού το τέλειωσα, το έδωσα και στην κόρη μου τη μεγάλη, να το διαβάσει. Νομίζω ότι θα της είναι επωφελής και ευχάριστη η ανάγνωσή του.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα χτες το βράδι τον Επικίνδυνο δρόμο της Νελσκοτ.

@ΜιΛάμπρος πολύ δυνατο το βιβλίο της Νελσκοτ. Αν και στεκεται και μόνο του καλό θα ήταν να ξεκινησεις με το πρώτο βιβλίο το "Ενας επικινδυνος δρόμος" καθως τα δωματια είναι συνέχεια του. Και τα δυο εξαιρετικά.

@Χρυσόστομος πόσο δίκιο είχες!
Δυνατό, αρκετά δυνατό, κυρίως λόγω θεματολογίας (φυλετικές διακρίσεις). Τρομερά "δεμένο" και αριστοτεχνικά δουλεμένο ώστε να κλιμακώνεται σταδιακά, σχεδόν ανεπαίσθητα, αλλά δυναμικά και κάπως "σκληρά". Εννοείται ότι σε κανένα σημείο, πριν την τελική αποκάλυψη, δεν σου πάει ο νους για το τι έχει γίνει...
Εντάξει, η ιστορία μπορεί να φανεί σε κάποιον "τραβηγμένη", αλλά δεν παύει να είναι μια πιθανότητα, ιδίως στις ΗΠΑ της δεκαετίας του '40 με τις φυλετικές διακρίσεις και όλα εκείνα που γινόταν τότε. Και θα ήθελα λίγο περισσότερο Μέμφις (περιγραφές, vibe, μουσική/οί κλπ).
Αλλά είναι τρομερό βιβλίο. Τρομερό.