Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

ΜιΛάμπρος

ΜιΛάμπρος

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα την Πτώση του Camus.
Έχω ξαναδιαβάσει το βιβλίο, νομίζω κατά τα φοιτητικά μου χρόνια, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ ποιά ήταν η έκδοση. Θυμάμαι το είχα βρεί λίγο ανούσιο, αλλά η μετάφραση του Καστανιώτη μου άλλαξε αυτή την άποψη.
Σήμερα τελείωσα τον γνωστό και μη εξαιρεταίο, διαβόητο Τίμαιο στη μετάφραση του Βασίλη Κάλφα από την Εστία.
Έχω ένα "θεματάκι" με την εισαγωγή: επικεντρώνεται κυρίως σε θέματα φυσικής και αστρονομίας, αφήνοντας στην άκρη άλλα ζητήματα, ίσως πιο σημαντικά, ίσως και όχι. Όπως και να'χει, ο Β. Κάλφας είναι ειδικός σε τέτοια θέματα, επομένως ο αναγνώστης εισπράττει μια εξαιρετικά συμπαγή και τεκμηριωμένη άποψη.
Από κει και πέρα, το βιβλίο είναι ένα κόσμημα: η μετάφραση εξαιρετική. Ούτε κουράζει, ούτε δυσκολεύει, ρέει ωραιότατα και κάνει το κείμενο πολύ ευχάριστο στην ανάγνωση, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στα ειδικά φιλοσοφικά και αστρονομικά νοήματα. Οι σημειώσεις to the point και η όλη έκδοση είναι πολύ προσεγμένη. Ο Κάλφας άλλωστε, τον οποίο δυστυχώς δεν είχα την τύχη να γνωρίσω, είναι άνθρωπος με μεράκι και πολλή αγάπη για τη φιλοσοφική σκέψη, κι αυτό βγαίνει στο βιβλίο.
 
ΜιΛάμπρος

ΜιΛάμπρος

Χθές το βράδι τελείωσε η αναμέτρηση μου με το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας του Σελίν. Αναμέτρηση, γιατί η ανάγνωση και μόνο είναι εμπειρία από μόνη της.
Εντελώς καταχρηστικά θα το χωρίσω σε 2 μέρη, αρχή-τέλος της αμερικάνικης εμπειρίας / επιστροφή από την Αμερική-τέλος.

Το πρώτο μέρος ήταν απλά οργιαστικό. Με πολύ δυσκολία προσπαθώ να θυμηθώ κάποιο άλλο βιβλίο που με έπιασε τόσο πολύ από τα μούτρα και με ταρακούνησε, που με απορρόφησε τόσο πολύ.
Το δεύτερο μέρος μου φάνηκε λιγουλάκι πιο "πεζό", εστιάζοντας στην καθημερινότητα του Παρισινού μικροκόσμου. Έκανε και μια κοιλιά, στα πρώτα κεφάλαια μετά την επιστροφή του ήρωα από την Αμερική (η εμπειρία στην Αμερική παρεμπιπτόντως θύμισε πολύ έντονα την Αμερική του Κάφκα). Και πάλι, υπήρξαν συνταρακτικές γραμμές, φράσεις και περιγραφές που παρουσιάζονται με απλότητα και φαινομενικά κάποτε με αφέλεια, αλλά σε ταρακουνούν και σ'αφήνουν να χάσκεις, ξαναδιαβάζοντάς τες δυο και τρεις φορές.

Προφανώς από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει.
 
ΚρίτωνΓ

ΚρίτωνΓ

Τελείωσα μόλις το Έθιμα Ταφής της Κέντ.
Καταρχήν ξεκινώ με την υποσημείωση: @Χρυσόστομος και @Ειφφελ κάτι ξέρω που σας εμπιστεύομαι.
Κατά δεύτερο έχω να πω τα εξής:
- Eίναι ένα βιβλίο που έχει α) μια πλοκή που θα τη χαρακτήριζε κανείς "βραδύκαυστη" β) με πολλές και εκτενείς περιγραφές (που δεν είναι "το δικό μου φλιτζάνι με το τσάι" - τι είπε το άτομο; "not my cup of tea") και γ) σου μαυρίζει λίγο την ψυχή.
- Εάν κάποιος μου έλεγε αυτά τα τρία χαρακτηριστικά - θα έλεγα παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο. (πάλι με ποτήρια και φλιτζάνια - τι με έπιασε;) Όμως πέρα για πέρα και απολύτως ειλικρινά το απόλαυσα σε κάθε του σημείο. Απόλαυσα το βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος.
- Νομίζω πως δεν θα διστάσω να διαβάσω και άλλο βιβλίο της Χάνα Κεντ (με τη σκέψη βέβαια στο πίσω του μυαλού μου, ότι δεν ξέρω αν μπορεί να ξαναπετύχει η συνταγή).
- Η Ισλανδία είναι ένας ενδιαφέρον προορισμός (πάντα ήταν, αλλά τώρα ανεβαίνει θέσεις στη λίστα).
 
Χρυσόστομος

Χρυσόστομος

@ΚρίτωνΓ χαίρομαι που σου αρεσε... θα συμφωνήσω με τα σχόλια σου, τόσο για την μαυρίλα όσο και για τις περιγραφές που και για εμένα δεν είναι το καλυτερο μου αλλά στο συγκεκριμένο δεν με κούρασαν καθόλου. Και έγω θέλω καποια στιγμή να διαβασω και αλλο δικό της αλλά σκεφτομαι αυτο που λες, δυσκολα να ξαναπιάσει τα στανταρ αυτού του βιβλίου.
 
Δ

Διχασμένη

Τέλειωσα τις μάγισσες του Βάρντε. Πάρα πολύ ωραίο βιβλίο! Δίνει περισσότερη προσοχή στα αισθήματα και στις αντιδράσεις των χαρακτήρων παρά στην πλοκή, η οποία μπορεί να συνοψισθεί σε ελάχιστες λέξεις: κυνήγι μαγισσών στο Βορρά, μετά από μια τραγωδία.
Ο αναγνώστης πιθανόν να σκεφτεί: "Καλά, πώς θα μπορέσει να γεμίσει η συγγραφέας 400 σελίδες με τόσο λίγο υλικό;" Κι όμως τα συναισθηματικά θέματα τα χειρίζεται τόσο καλά η συγγραφέας που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη πλοκή. Κυριαρχούν θέματα σχετικά με το πένθος, τη μοναξιά, την αποξένωση, τη φιλοδοξία, αναλύονται οι γάμοι από προξενιό εκείνης της εποχής και γενικά η (απουσία) ελευθερίας βούλησης των γυναικών εκείνης της εποχής, οι οποίες από προστατευμένες θυγατέρες κατέληγαν καταπιεσμένες παντρεμένες, η βία των αντρών απέναντι στις γυναίκες αλλά υπάρχει και θέμα φιλίας και αγάπης. Κυριαρχεί το θέμα της γυναικείας δύναμης, αλλά οι γυναίκες συνεχίζουν να είναι άνθρωποι του καιρού τους και όχι αναχρονισμοί. Υπάρχουν και αντιρατσιστικά θέματα, τα οποία μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα, δεν ήξερα για τον λαό των Σάμι και ότι μέχρι σχετικά τη σύγχρονη εποχή διατηρούσαν τα παγανιστικά τους έθιμα! Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που επηρέαζε το φόντο (η ακραία ερημιά του Βορρά, στον πολικό κύκλο, για φανταστείτε!) τους χαρακτήρες και ο έμμεσος τρόπος που γίνονταν οι περιγραφές.
Η συγγραφέας στην ουσία γεμίζει τα κενά των αναμονών για τα μεγάλα γεγονότα με αυτά τα θέματα και τα συναισθήματα, όμως μου φάνηκε τόσο ενδιαφέρον που δεν το θεώρησα αργό. Μάλιστα, κατά το τέλος απόκτησε σχεδόν κινηματογραφικό ρυθμό! Το τέλος να σας πω την αλήθεια μου φάνηκε κάπως προβληματικό:
Κατάλαβα ότι η Μάρεν αρχικά τουλάχιστον σχεδίαζε να αυτοκτονήσει, αλλά δεν μου φάνηκε καλό το κόλπο με την Ούρσα. Γιατί θα γλίτωνε η Ούρσα; Εκείνη δεν θα υποψιάζονταν με την ανακάλυψη του πτώματος του άντρα της; Βέβαια θα μπορούσαν να υποψιαστούν οτιδήποτε, από εκδίκηση των Σάμι ως δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι, αλλά ο πρώτος ύποπτος λογικά δεν θα ήταν η γυναίκα του; Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά τότε υπήρχαν και τα βασανιστήρια, όπως μας δείχνει και το ίδιο το βιβλίο.
Μου άρεσε πάντως η ακτίνα ελπίδας που αφήνει.
Αυτά και τέλειωσα με το σεντόνι. :))))
 
Ειφφελ

Ειφφελ

Ο/Η ΚρίτωνΓ έγραψε:
Τελείωσα μόλις το Έθιμα Ταφής της Κέντ.
Καταρχήν ξεκινώ με την υποσημείωση: @Χρυσόστομος και @Ειφφελ κάτι ξέρω που σας εμπιστεύομαι.
Click to expand...
:γιούπι:χαίρομαι που σου άρεσε.

Την Ισλανδία την έχω γυρίσει όλη με τροχόσπιτο. Είναι από τις χώρες που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε ταξιδιώτες. Το μόνο κακό που έχει είναι ότι είναι πολύ ακριβη. Αν σου αρέσει η φύση είναι must προορισμός μιας και είναι πολύ έντονη η παρουσία της σε εκφυλιστική μορφή θα έλεγα.

Υ. Γ. Το βόρειο σέλας φαίνεται μόνο το χειμώνα 😁
 
ΜιΛάμπρος

ΜιΛάμπρος

Τελείωσα χθες τον Ιεροκήρυκα της Λέκμπεργ. Αυτό ήταν το δεύτερο από τα τρια όλα κι όλα βιβλία της που έχω, αγορασμένα κατά την επιστροφή από τη δουλειά στο γνωστό περίπτερο στην Ακαδημίας. Καλύτερο από την Χιονοθύελλα που είχα διαβάσει λίγο καιρό πριν, το βρήκα παρ΄όλ΄αυτά βαρετό, πολύ αργό και κατά τη γνώμη μου ανούσιο, για το ότι περιγράφει ιστορίες ανθρώπων και καταστάσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την υπόθεση ή το ιστορικό των εμπλεκομένων στην υπόθεση.

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα το Νησί των αρουραίων του Nesbo. Πέντε ιστορίες που θα ήθελε ο νορβηγός να είναι δυστοπικές/ΕΦ, αλλά δεν το'χει, και φαίνεται (ειδικά στην πρώτη και την τελευταία) ότι το καταλαβαίνει νωρίς και εστιάζει στη δράση, παρά στο δυστοπικό περιβάλλον. Πολύ καλό βιβλίο, 2-3 ιστορίες είναι πάρα πολύ καλές, γνωστός Nesbo για όσους είναι φαν του, αν και νομίζω ότι ο Άρχοντας της ζήλιας είναι καλύτερο.
 
Ι

Ιαβερης

Ο/Η Κεχριμπάρι έγραψε:
Αγαπημένος συγγραφέας ο Nesbo και έχω να διαβάσω πολύ καιρό βιβλία του... Ένα φεγγάρι τα διάβαζα σωρηδόν! Μάλλον θα πρέπει να επανέλθω σιγά σιγά.
Click to expand...
Και δικός μου αγαπημένο συγγραφέας. Αν δεν κάνω λάθος σύντομα θα κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο με τον Χάρι Χολε. :τρέλα:
 
Σελεφά

Σελεφά

Λοιπόν τελείωσα το 1Q84, βιβλίο 1ο του Μουρακάμι...
Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα ιδιαίτερα, Ειδικά το θέμα το στήθος της αλληνής με ξενέρωνε κάθε φορά που γινόταν αναφορά. Είχε και αρκετές ερωτικές σκηνές, που η αλήθεια είναι ούτε αυτές με ενθουσιάζουν στη λογοτεχνία (ούτε στις ταινίες). Γενικότερα τις βαριέμαι.
Ωστόσο, αρκετά ενδιαφέρουσα η ιστορία, σχετικά απλή αν και αρκετές φάσεις ψιλομπερδεύτηκα με το παράλληλο σύμπαν, που ελπίζω στα επόμενα να μου βγάζει περισσότερο νόημα. Οι χαρακτήρες σίγουρα ξεχωρίζουν.
Ίσως συνεχίσω και με τα άλλα 2 της σειράς... στο άμεσο μέλλον...Θα δείξει.
 
Κεχριμπάρι

Κεχριμπάρι

Εχθές τελείωσα "Τα χιόνια του Κιλιμαντζαρο" του Χέμινγουεϊ. Αρκετά απο τα διηγήματα μου άρεσαν πάρα πολύ, κάποια άλλα όμως όχι και τόσο. Κάποια με συγκίνησαν κιόλας, ενώ άλλα τα πέρασα τελείως αδιάφορα, ίσως γιατί δεν μπόρεσα να πιάσω το βαθύτερο νόημα, καθώς ο Χέμινγουεϊ φημίζεται για το οτι αποκρύπτει το βασικό θέμα και αφήνει τον αναγνώστη να ψάχνεται... Αυτό έχει το ενδιαφέρον του, αλλά μερικές φορές δεν είναι τόσο απλό. Όσον αφορά το ομότιτλο διήγημα του βιβλίου, που ήταν αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον να ασχοληθώ τώρα με αυτό το βιβλίο, δεν είχε καμία σχέση με το Κιλιματζαρο και ξενέρωσα τελείως! Η έννοια του συγκεκριμένου διηγήματος ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά δεν είχε καμία σχέση με το Κιλιμαντζαρο σιχτίρ :τσκτσκ:
 
Νικόλας Δε Κιντ

Νικόλας Δε Κιντ

Τελείωσα το "Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη" το οποίο μου άρεσε πολύ και στα καπάκια το χάρισα στο πιο αγαπημένο μου πρόσωπο!

Διαβάζουμε για τον έρωτα δύο αυτοκαταστροφικών ανθρώπων με φόντο τη Ρώμη.
Οι περιγραφές της Ρώμης είναι ζωντανές, γλαφυρές και σε κάνουν να θες να (ξανα) ταξιδέψεις ως εκεί, να θαυμάσεις τα αξιοθέατά της και να χαθείς στα γραφικά σοκάκια της που είναι γεμάτα τρατορίες και μπαράκια!
Το βιβλίο διαβάζεται πολύ εύκολα, είναι γεμάτο έντονες στιγμές και ο συγγραφέας οδηγεί τον αναγνώστη στο ίδιο αδιέξοδο που καταλήγουν σχεδόν πάντα και οι δύο βασικοί χαρακτήρες.
 
Π

Πράκτωρ ΔΔ

Ο/Η Σελεφά έγραψε:
Λοιπόν τελείωσα το 1Q84, βιβλίο 1ο του Μουρακάμι...
Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα ιδιαίτερα, Ειδικά το θέμα το στήθος της αλληνής με ξενέρωνε κάθε φορά που γινόταν αναφορά. Είχε και αρκετές ερωτικές σκηνές, που η αλήθεια είναι ούτε αυτές με ενθουσιάζουν στη λογοτεχνία (ούτε στις ταινίες). Γενικότερα τις βαριέμαι.
Ωστόσο, αρκετά ενδιαφέρουσα η ιστορία, σχετικά απλή αν και αρκετές φάσεις ψιλομπερδεύτηκα με το παράλληλο σύμπαν, που ελπίζω στα επόμενα να μου βγάζει περισσότερο νόημα. Οι χαρακτήρες σίγουρα ξεχωρίζουν.
Ίσως συνεχίσω και με τα άλλα 2 της σειράς... στο άμεσο μέλλον...Θα δείξει.
Click to expand...
Οι γυναικείοι χαρακτήρες του 1Q84 είναι 100% φαντασίωση γιαπωνέζου γύπα μπάρμπα.
Οι ερωτικές στιγμές ήταν σοφτκορ για σαλιάριδες και χτυπούσαν στο μάτι ιδιαίτερα και χαλούσαν τη ροή.
Το άφησα στο 15-25% γιατί ήταν ψιλοανυπόφορο το αποπάνω κόμπο (σάλια και σεΧ), αν και από πλοκή έπρεπε να λέει αρκετά.

Russia: Revolution and Civil War, 1917-1921, Antony Beevor
Πολύ καλό βιβλίο για τον Ρωσικό εμφύλιο.
Δεν είναι ΤΟ βιβλίο για το θέμα, αλλά εάν διαβάσει κάποιος μόνο ένα, ίσως είναι το καλύτερο.
Δεν αποφεύγει τις Beevorιες, όπως σε όλα του τα βιβλία, και έτσι ότι αφορά τις μάχες/εξοπλισμό και hardcore πολεμικές λεπτομέρειες είναι μέτρια έως κάτω του μετρίου. Εκεί που τα πάει καλά, όπως πάντα, είναι η αφήγηση για χαρακτήρες-καταστάσεις-διεθνή πολιτική και ανάλυση.
Έχει κανά δύο κοιλιές, που αναλώνεται σε περιγραφές κινήσεων στρατιών, πολύ χλιαρά, αλλά γενικά η ροή είναι καλή.
Το συστήνω.
 
Σελεφά

Σελεφά

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου.
Είμαι στη μέση περίπου του 2ου βιβλίου και ακόμα ασχολούμαστε με το μικρό στήθος της πρωταγωνίστριας.
Οι σκηνές σεξ νομίζω έχουν αυξηθεί.
Η πλοκή δεν έχει πάει ιδιαίτερα μπροστά.
Και ακόμα δεν καταλαβαίνω το παράλληλον σύμπαν.
Δεν έχω καταλάβει για πιο λόγο γίνεται τόσος ντόρος για το βιβλίο (το ίδιο ισχύει και για το Νορβηγικό δάσος του ίδιου).
Ενώ η πλοκή αρχικά με είχε ντριγκάρει τώρα με αφήνει λιγουλάκι αδιάφορη.
Παρόλα αυτά μου αρέσει η φωνή της αφηγήτριας, οπότε θα το συνεχίσω.
Ακούγεται/διαβάζεται εύκολα.
 
Νικόλας Δε Κιντ

Νικόλας Δε Κιντ

Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Μουρακάμι εκ των οποίων άλλα τα βρήκα εξαιρετικά κι άλλα κάπως μέτρια.

Το κουρδιστό πουλί και το Νορβηγικό δάσος μου άρεσαν πάρα πολύ και νομίζω ότι είναι αντιπροσωπευτικά του στυλ του Χαρούκι. Είχα διαβάσεις το Μετά τον σεισμό που μου είχε φανεί μετριότατο και το Σπούτνικ αγαπημένη που ήταν καλούτσικο.
Κάποια στιγμή ξεκίνησα και το Κάφκα στην ακτή αλλά το παράτησα.
Νομίζω, έχω κλείσει με τον συγκεκριμένο συγγραφέα! :ναι:
 
You must log in or register to reply here.
Top