Μπορώ να στο δανείσω να μην δίνεις τα χρήματα!!!!!@λουκία, μου εκανες την καρδιά περιβόλι με τα σχόλιά σου. Σκοπευα να το πάρω, ειχα διαβασει τις Ψηφίδες Ημερολογίου του κι ηταν απο τα καλυτερα που διαβασα τηνκολεξιονσεζον ανοιξη-καλοκαίρι 2023 (και επι συνολου του 2023). Αλλά με ψυχοπλάκωσες με τους τάφους, τις φυλακές και την ειρκτή της κυριολεξίας
Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;
- Thread starter Ειφφελ
- Start date
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τι γλυκιά που είσαι βρε @λουκία!!! Σ' ευχαριστώ πολύ για τη σκέψη αλλά πού να τρέχω τώρα "σ' ενα υπόγειο της Βαθης, κλαρινιτζιδικο", μου πέφτεις μακρια
Δεν δανειζομα ευκολα βιβλία γιατι, αν μου αρεσει παρα πολυ, θα καταληξω να το αγοράσω. Αν δεν μου αρεσει, θα ξεχασω να το επιστρέψω
Δεν δανειζομα ευκολα βιβλία γιατι, αν μου αρεσει παρα πολυ, θα καταληξω να το αγοράσω. Αν δεν μου αρεσει, θα ξεχασω να το επιστρέψω
Last edited:
Σ ευχαριστώ!!!!! Μόλις το τελείωσα. και ναι είναι διαμάντι!!!!! Η μετάφραση μου φάνηκε λιγουλάκι βοήθειά μας αλλά κατα τ άλλα είναι ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο!
Λοιπόοοον...καλημέρα σας. Τελείωσα δύο μικρά βιβλιαράκια το ένα γιατί ήθελα να το διαβάσω το άλλο γιατί έπρεπε να το διαβάσω πριν δοθεί σε έφηβο. Πάμε με την σειρά. Μικρή Εγκυκλοπαίδεια του Θανάτου - Κυριάκος Χαρίτος. Ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα το οποίο περιέχει 40 διαφορετικούς θανάτους με εμπεριστατωμένη ανάλυση του καθενός. Έχει χιούμορ (μαύρο φυσικά), έχει κάποια χαρακτηριστικά από δοκιμιακή γραφή και λίγα από ποίηση. Εγχειρίδιο επιβίωσης για τους κοινωνικά ανασφαλείς - Solmeister. Μια μικρή νουβέλα του Solmeister για την περίοδο της εφηβείας του. Γενικά αν δεν ακούς Solmeister μάλλον δεν έχει νόημα ν ασχοληθείς. Κι επειδή μιλάει για εθισμούς ναρκωτικά αλκοόλ και όλα αυτά πλαισιωμένα από φρασεολογία λυκείου με ένα σωρό μπινελίκια δεν έχω αποφασίσει αν θα δοθεί στον έφηβο ή θα κρατηθεί για λίγο αργότερα.
Τελείωσα μετά από καιρό την Εκπνοή του Τεντ Τσιάνγκ!
Θα το τελείωνα κάπως πιο σύντομα αν δεν υπήρχε μέσα το διήγημα "Η αλήθεια των δεδομένων, η αλήθεια του συναισθήματος" το οποίο στην κυριολεξία με γονάτισε και έφτασα σε σημείο να θέλω να βάλω τα βιβλία στο "ράφι DNF"...
Είναι η δεύτερη συλλογή διηγημάτων που διαβάζω από τον συγκεκριμένο συγγραφέα και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως είναι ίσως ο καλύτερος σύγχρονος συγγραφέας ΕΦ.
Όλα τα διηγήματα του μας μεταφέρουν σε κόσμους που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν φανταστικοί αλλά με τα τεχνολογικά θαύματα που βιώνουμε σήμερα ίσως να μην είναι και τόσο μακρινοί και ουτοπικοί. Ο Τσιανγκ προειδοποιεί και γράφει για ένα πιθανό μέλλον που αν είναι να γίνει παρόν τότε θα πρέπει όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι. Κυρίως ηθικά. Αλλά δεν θα είμαστε!
Το διήγημα που προανέφερα ήταν όμως εξουθενωτικό...
Ο συγγραφέας ξέχασε πως γράφει για απλούς αναγνώστες και χάθηκε στην εικονική πραγματικότητα και τις τεχνολογικές λεπτομέρειες. Παρ' όλο που η κεντρική ιδέα ήταν εξαιρετική κατά τη γνώμη μου, ο Τσιάνγκ την κατέστρεψε.
Anyway, μακάρι να βγάλει κι άλλες συλλογές στο μέλλον ο συγκεκριμένος!
Θα το τελείωνα κάπως πιο σύντομα αν δεν υπήρχε μέσα το διήγημα "Η αλήθεια των δεδομένων, η αλήθεια του συναισθήματος" το οποίο στην κυριολεξία με γονάτισε και έφτασα σε σημείο να θέλω να βάλω τα βιβλία στο "ράφι DNF"...
Είναι η δεύτερη συλλογή διηγημάτων που διαβάζω από τον συγκεκριμένο συγγραφέα και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως είναι ίσως ο καλύτερος σύγχρονος συγγραφέας ΕΦ.
Όλα τα διηγήματα του μας μεταφέρουν σε κόσμους που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν φανταστικοί αλλά με τα τεχνολογικά θαύματα που βιώνουμε σήμερα ίσως να μην είναι και τόσο μακρινοί και ουτοπικοί. Ο Τσιανγκ προειδοποιεί και γράφει για ένα πιθανό μέλλον που αν είναι να γίνει παρόν τότε θα πρέπει όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι. Κυρίως ηθικά. Αλλά δεν θα είμαστε!
Το διήγημα που προανέφερα ήταν όμως εξουθενωτικό...
Ο συγγραφέας ξέχασε πως γράφει για απλούς αναγνώστες και χάθηκε στην εικονική πραγματικότητα και τις τεχνολογικές λεπτομέρειες. Παρ' όλο που η κεντρική ιδέα ήταν εξαιρετική κατά τη γνώμη μου, ο Τσιάνγκ την κατέστρεψε.
Anyway, μακάρι να βγάλει κι άλλες συλλογές στο μέλλον ο συγκεκριμένος!
Δεν έχω τέτοιο ράφι...Μήπως πρέπει να αποκτήσω; Χμμμ μ έβαλες σε σκέψεις...
Τελευταίως χτενίζομαι αλλιώς κυρία Έλλη μας! 🧊
Τελείωσα την Χιονοστιβάδα της Ruth Ware.
Είναι για ένα έγκλημα σε ένα σαλέ στις Άλπεις όπου μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται απομονωμένη χωρίς ηλεκτρικό, κινητά, διαδύκτυο. Είναι κάτι σαν μοντέρνα εκδοχή των βιβλίων της Άγκαθα Κρίστι, αρκετά καλό και διαβάζεται γρήγορα! Το συνιστώ σε όσους αρέσουν τα βιβλία μυστηρίου.
Είναι για ένα έγκλημα σε ένα σαλέ στις Άλπεις όπου μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται απομονωμένη χωρίς ηλεκτρικό, κινητά, διαδύκτυο. Είναι κάτι σαν μοντέρνα εκδοχή των βιβλίων της Άγκαθα Κρίστι, αρκετά καλό και διαβάζεται γρήγορα! Το συνιστώ σε όσους αρέσουν τα βιβλία μυστηρίου.
Λοιπόν, το τελείωσα χθες το βράδι.
Διαβάζοντας το πρώτο μέρος/κεφάλαιο και ενθυμούμενος αυτό:
Αλλά προχώρησα παρακάτω και κατάλαβα.
Έχω την εντύπωση ότι γίνεται πιο δυνατό και πιο "συγκλονιστικό" αν διαβαστεί υπό το φως του (πολύ παράδοξου) βίου του Μπγιόρνεμπο. Και μου έκανε τρομερή εντύπωση ο λυρισμός του -ειδικά στο δεύτερο κεφάλαιο/μέρος- και η αρρωστημένη του κυνικότητα. Ενδεικτικά αναφέρω τις εντυπώσεις του από το Βερντέν, όπου έμεινα με το στόμα ανοιχτό, από θαυμασμό και φρίκη ταυτόχρονα.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο για ένα εξαιρετικό (αλλά δύσπεπτο indeed) βιβλίο Ευχαριστώ πάρα πολύ @Έλλη Μ για την (ακούσια) πρόταση. Έχω πια βεβαιωθεί ότι μπορώ να εμπιστεύομαι σχεδόν τυφλά τις βιβλιοπροτάσεις/βιβλιοπροτιμήσεις σου.
Αναφέρομαι φυσικά στη στιγμή της ελευθερίας.
Διαβάζοντας το πρώτο μέρος/κεφάλαιο και ενθυμούμενος αυτό:
σκεφτόμουν να σε ρωτήσω γιατί και τι σου άρεσε. Ομολογώ ότι στην αρχή, σε αυτό το πρώτο μέρος/κεφάλαιο, τόλμησα να κάνω μια σύγκριση (αόριστη και χαλαρή ειν' η αλήθεια) με τον Σελίν. Επίσης, ομολογώ ότι σε κάποια σημεία μου φάνηκε σαν σκόρπιες σκέψεις ενός μέθυσου, ενός ανθρώπου που προσπαθεί να γράψει κάποιες "στριμμένες" εντυπώσεις από την ταπεινή ζωή του σε κάποιο χωριό της Ελβετίας.Ελπίζω να σου αρεσει και να μη σε πηρα στον λαιμο μου. Δεν ειναι ευπεπτο ιδιαιτερως αλλα ειναι... ειναι.
Αλλά προχώρησα παρακάτω και κατάλαβα.
Έχω την εντύπωση ότι γίνεται πιο δυνατό και πιο "συγκλονιστικό" αν διαβαστεί υπό το φως του (πολύ παράδοξου) βίου του Μπγιόρνεμπο. Και μου έκανε τρομερή εντύπωση ο λυρισμός του -ειδικά στο δεύτερο κεφάλαιο/μέρος- και η αρρωστημένη του κυνικότητα. Ενδεικτικά αναφέρω τις εντυπώσεις του από το Βερντέν, όπου έμεινα με το στόμα ανοιχτό, από θαυμασμό και φρίκη ταυτόχρονα.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο για ένα εξαιρετικό (αλλά δύσπεπτο indeed) βιβλίο Ευχαριστώ πάρα πολύ @Έλλη Μ για την (ακούσια) πρόταση. Έχω πια βεβαιωθεί ότι μπορώ να εμπιστεύομαι σχεδόν τυφλά τις βιβλιοπροτάσεις/βιβλιοπροτιμήσεις σου.
Αναφέρομαι φυσικά στη στιγμή της ελευθερίας.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Και να με ρωτήσεις, I can't quite put my finger on it, δηλαδή δεν ειμαι πολύ σίγουρη. Ισως, όπως λες κι εσύ, ο σχεδόν άπατρις, σχεδόν ανώνυμος αφηγητής, όλος αυτός (ο μισανθρωπισμός αλλά και το αντίθετό του ταυτόχρονα) του κειμένου και η αδυσωπητη ειλικρίνεια του. Αυτό μου θυμισε πολύ τον Μπερνχαρντ για παραδειγμα και στιγμές στιγμές τον Σεμπαλντ. Ο μεν πρώτος, το κανει καταιγιστικά μεν αλλά διατηρωντας κάπως τα προσχήματα και με μεγάλο αυτοσαρκασμο, ο άλλος σαφως πιο υπαινικτικα, πιο «δυνατα και ταπεινα», κατά τη γνώμη μου. Και περιδιαβαινουν κι οι δυο την Ευρώπη, σε διαφορετικες χρονικές περιόδους μεν, αλλα ο Ζεμπαλντ παιζει πολύ με τη μνήμη, οπότε, για μένα, υπάρχει εντονο και ξεκαθαρο σημειο τομής των δύο, κι ας μοιάζει αόρατο αρχικά
Ηταν ένα κείμενο που μου πηρε κάμποσο να τελειώσω, για το μέγεθός του εννοώ, και δεν είναι από τα βιβλία που θα τολμούσα να προτείνω, για τους λόγους που αναφερεις κι εσύ. Ειναι τραχύ γιατι μιλάει για την κτηνωδια που΄αφησε πίσω της η εμπειρία του ΒΠΠ, κατι που πολλοί ανθρωποι, καλλιτέχνες και μη δεν μπορεσαν ποτέ να διαχειριστουν, θεωρω ότι μπορεί να επιφερει από δυσφορία εως αναστατωση στον αναγνώστη του, αλλά, παρόλ’ αυτά και για όλα αυτά, είναι από τα βιβλία για τα οποια υπερηφανευομαι που εχω. Πόσα, άλλωστε, είναι ικανα να ασκούν διάφορα συναισθηματα, για πολύ καιρό, πανω στους αναγνωστες;
Τωρα, δεν εχω πολυκαταλαβει τι σου εχω απαντήσει, ελπίζω να το αποκωδικοποιήσεις.
Δεν έχω διαβάσει (ακόμα) Μπέρνχαρντ, αλλά συμφωνώ για τον Σέμπαλντ: σε σημεία που μου τον θύμιζε κι εμένα σε σκεφτόμουνα και κατάλαβα γιατί σου άρεσε το βιβλίο.
Να είμαι ειλικρινής, σε λίγα σημεία αντιλήφθηκα άμεση και σαφή σύνδεση με τα υπολείμματα του Β΄ΠΠ. Εκτός αν αυτά ήταν η αποκτήνωση και η ανέχεια των ανθρώπων που περιγράφει (π.χ. στα ταξίδια του στη Ν. Ιταλία). Σε κάθε περίπτωση, όσο τραχύ κι αν είναι, βρήκα εκπληκτικό το πόσο κυνικά και "ακαδημαϊκά" περιγράφει αυτές τις καταστάσεις, με μια πρωτοφανή αποστασιοποίηση από την τραγωδία που μαινόταν γύρω του, ωστόσο τόσο πολύ γοητευτικά και λυρικά, που με συνέλαβα να απορώ με τον εαυτό μου για την απόλαυση της ανάγνωσης (ειδικά στις σελίδες για το Βερντέν!!). Γι'αυτό θα επιμείνω στο ότι θα ήταν καλό να διαβαστεί πρώτα το επίμετρο με τη βιογραφία του συγγραφέα, και μετά το καθαυτό κείμενο. Νομίζω ο τρόπος που έζησε αυτός ο άνθρωπος φωτίζει άπλετα τα όσα γράφει.
Συμφωνώ και ξανά ευχαριστώ (ειλικρινά) για την πρόταση.
Αφκόρς
Σήμερα τελείωσα το Νυχτοδάσος της Τζούνα Μπαρνς. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με κύρια πλοκή την σχέση δύο ομόφυλων γυναικών την εποχή του μεσοπολέμου. Αυτό και μόνο μάλλον ήταν αρκετό για να μου κινήσει τη περιέργεια να το αγοράσω, αν και όταν το "ξέθαψα" απο τη λίστα των αδιάβαστων δεν θυμόμουν καν τι πραγματεύεται... τέλος πάντων.
Οι βασικοί χαρακτήρες του βιβλίου είναι τέσσερις. Η Ρόμπιν, η πρώτη ομόφυλη πρωταγωνίστρια και τέρμα εκκεντρικός χαρακτήρας. Ο Φέλιξ, ένας εβραίος δήθεν αριστοκρατικής καταγωγής, αλλά ταμένος βαρόνος μέχρι κόκκαλο, κάτι που προσδιόριζε ολόκληρο το είναι του. Η Νόρα, η δεύτερη ομόφυλη πρωταγωνίστρια και τρομερά συναισθηματικός και παθιασμένος άνθρωπος. Τέλος, ο γιατρός, του οποίου οι συναισθηματικές αναλύσεις κυριαρχούν στο βιβλίο! Υπάρχει και η Τζένη που λειτουργεί κυρίως ως ένα "γρανάζι αλλαγής πλεύσης" στη ζωή της κύριας πρωταγωνίστριας.
Το βιβλίο βασίζεται στο συναισθηματικό κόσμο των τεσσάρων αυτών ατόμων. Στις περιγραφές της η συγγραφέας δίνει πολλές φορές λεπτομέρειες των χαρακτήρων που τονίζουν πολύ έντονα την ιδιοσυγκρασία τους και ελάχιστα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους. Το ύφος του βιβλίου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αμφιλεγόμενο, ειδικά για την εποχή που γράφτηκε, όπου η σεξουαλικότητα έπαιρνε άλλες διαστάσεις την εποχή του μοντερνισμού.
Το τέλος του βιβλίου αρχικά με μπέρδεψε, αλλά μετά απο σκέψη μου φάνηκε λιγότερο "παράταιρο". Θα το χαρακτήριζα και αυτό εκκεντρικό σαν την ίδια τη συγγραφέα!
Συνήθως τα βιβλία που έχουν σαν κύριο κορμό συναισθηματικές περιγραφές με κουράζουν. Το συγκεκριμένο δεν με κούρασε και μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον, ειδικά όταν η Μπαρνς χρησιμοποιεί την τέχνη για να περιγράψει είτε κάποιο χαρακτήρα είτε το περιβάλλον στο οποίο λαμβάνει χώρα ένα γεγονός. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα επίμετρο της μεταφράστριας, η οποία δίνει ένα σύντομο βιογραφικό της συγγραφέας που φωτίζει κάποιες πτυχές της αιτίας συγγραφής του βιβλίου.
Οι βασικοί χαρακτήρες του βιβλίου είναι τέσσερις. Η Ρόμπιν, η πρώτη ομόφυλη πρωταγωνίστρια και τέρμα εκκεντρικός χαρακτήρας. Ο Φέλιξ, ένας εβραίος δήθεν αριστοκρατικής καταγωγής, αλλά ταμένος βαρόνος μέχρι κόκκαλο, κάτι που προσδιόριζε ολόκληρο το είναι του. Η Νόρα, η δεύτερη ομόφυλη πρωταγωνίστρια και τρομερά συναισθηματικός και παθιασμένος άνθρωπος. Τέλος, ο γιατρός, του οποίου οι συναισθηματικές αναλύσεις κυριαρχούν στο βιβλίο! Υπάρχει και η Τζένη που λειτουργεί κυρίως ως ένα "γρανάζι αλλαγής πλεύσης" στη ζωή της κύριας πρωταγωνίστριας.
Το βιβλίο βασίζεται στο συναισθηματικό κόσμο των τεσσάρων αυτών ατόμων. Στις περιγραφές της η συγγραφέας δίνει πολλές φορές λεπτομέρειες των χαρακτήρων που τονίζουν πολύ έντονα την ιδιοσυγκρασία τους και ελάχιστα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους. Το ύφος του βιβλίου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αμφιλεγόμενο, ειδικά για την εποχή που γράφτηκε, όπου η σεξουαλικότητα έπαιρνε άλλες διαστάσεις την εποχή του μοντερνισμού.
Το τέλος του βιβλίου αρχικά με μπέρδεψε, αλλά μετά απο σκέψη μου φάνηκε λιγότερο "παράταιρο". Θα το χαρακτήριζα και αυτό εκκεντρικό σαν την ίδια τη συγγραφέα!
Συνήθως τα βιβλία που έχουν σαν κύριο κορμό συναισθηματικές περιγραφές με κουράζουν. Το συγκεκριμένο δεν με κούρασε και μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον, ειδικά όταν η Μπαρνς χρησιμοποιεί την τέχνη για να περιγράψει είτε κάποιο χαρακτήρα είτε το περιβάλλον στο οποίο λαμβάνει χώρα ένα γεγονός. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα επίμετρο της μεταφράστριας, η οποία δίνει ένα σύντομο βιογραφικό της συγγραφέας που φωτίζει κάποιες πτυχές της αιτίας συγγραφής του βιβλίου.
Καλημέρα σας. Τελείωσα την Τέλεση - Φώτης Δούσος. Να πω καταρχάς ότι το τελείωσα σε λίγες ώρες. Είχα κολλήσει ήθελα να δω τι θα γίνει. Η γραφή είναι στρωτή χωρίς φανφάρες, προσγειωμένη. Μας μιλάει για έναν ψαρωμένο μέτριο (κατά την γνώμη του ίδιου) ηθοποιό, ο οποίος πάει σε μια οντισιόν και εντελώς αναπάντεχα παίρνει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το οποίο όμως έρχεται μ ένα κόστος, να φοράει κατά την διάρκεια της παράστασης μια ιδιαίτερα άβολη μάσκα η οποία τον δυσκολεύει ακόμα περισσότερο στις κινήσεις και το παίξιμο του, πως όπως είπαμε, ήδη θεωρεί πως είναι μέτριο. Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να "κερδίσει" το εμπόδιο-μάσκα και να την κάνει δική του, την κολλάει πάνω στο κεφάλι του και ζει αναγκαστικά μαζί της για βδομάδες. Στο τέλος πέφτουν οι μάσκες, όπως και σε κάθε τέλος, με έναν αναπάντεχο τρόπο. Προσωπικά το τέλος μου φάνηκε λιγάκι άνευρο, σαν τέλος-μη τέλος (όπως χρησιμοποιεί και ο συγγραφέας τα θεατρικά δίπολα μέσα στο κείμενο). Σε κάθε περίπτωση για να κάτσω να το διαβάσω μαζεμένο θα θεωρήσω πως κάτι έκανε καλά ο συγγραφέας - τουλάχιστον στα δικά μου μυωπικά ματάκια
Το είχα ξεκινήσει πριν από χρόνια, καλά που το ανέφερες, πρέπει να το συνεχίσω....
Τελείωσα σήμερα, μετά από αρκετές ημέρες απύθμενης αλλά καλοδεχούμενης υπνηλίας, τον άνεμο από μακρινές στεριές του Hugo Pratt.
Χωρίς να διεκδικεί λογοτεχνικές/αφηγηματικές δάφνες, πρόκειται απλά για ένα πολύ όμορφο βιβλίο. Ταξιδιάρικο, ρομαντικό, μαγικό με ένα Pratt-ικό τρόπο, και συμπεριληπτικό: Ευρωπαίοι, νέγροι, ινδιάνοι και λατίνοι αντιμάχονται, συνυπάρχουν και μπλέκουν τις μοίρες τους σε ένα γνωστό (για τον Pratt) φόντο, αυτό της Λατινικής Αμερικής. Η αφήγηση είναι διπλή, εναλλάσεται σε τρίτο και πρώτο πρόσωπο. Σε τρίτο πρόσωπο, ιστορική -περιγράφεται αδρά το ιστορικό της αγγλικής απόβασης στον Ριο ντε λα πλάτα, στην Αργεντινή, το 1805. Σε πρώτο πρόσωπο ονειρική και ερμητική, ανήκει στον ήρωα, τον Παραούν, άγγλο τυμπανιστή του 71ου συντάγματος Σκωτσέζων τυφεκιοφόρων, ο οποίος χάρη σε μια παραξενιά της μοίρας ξεμένει στη χώρα και θυμάται, κατά τη διάρκεια μιας "ανάκρισης" τα γεγονότα της εποχής.
Οι πιστοί (και όχι μόνο) αναγνώστες του Hugo θα φανταστούν πολύ εύκολα τους ήρωες της ιστορίας μέσα σε κάποιο ασπρόμαυρο καρέ: θα θυμηθούν πώς το πενάκι του ζωγράφισε τους ευθυτενείς άγγλους αξιωματικούς, τους κάπως θυμωμένους και βλοσυρούς νέγρους, τους σιωπηλούς ινδιάνους, τις γυναίκες -εδώ πρωταγωνιστική μορφή έχει η Μόλι Μαλόουν, μυθική (κατά κάποιο τρόπο) φιγούρα του ιρλανδικού φολκλόρ.
Πάρα πολύ όμορφο.
Χωρίς να διεκδικεί λογοτεχνικές/αφηγηματικές δάφνες, πρόκειται απλά για ένα πολύ όμορφο βιβλίο. Ταξιδιάρικο, ρομαντικό, μαγικό με ένα Pratt-ικό τρόπο, και συμπεριληπτικό: Ευρωπαίοι, νέγροι, ινδιάνοι και λατίνοι αντιμάχονται, συνυπάρχουν και μπλέκουν τις μοίρες τους σε ένα γνωστό (για τον Pratt) φόντο, αυτό της Λατινικής Αμερικής. Η αφήγηση είναι διπλή, εναλλάσεται σε τρίτο και πρώτο πρόσωπο. Σε τρίτο πρόσωπο, ιστορική -περιγράφεται αδρά το ιστορικό της αγγλικής απόβασης στον Ριο ντε λα πλάτα, στην Αργεντινή, το 1805. Σε πρώτο πρόσωπο ονειρική και ερμητική, ανήκει στον ήρωα, τον Παραούν, άγγλο τυμπανιστή του 71ου συντάγματος Σκωτσέζων τυφεκιοφόρων, ο οποίος χάρη σε μια παραξενιά της μοίρας ξεμένει στη χώρα και θυμάται, κατά τη διάρκεια μιας "ανάκρισης" τα γεγονότα της εποχής.
Οι πιστοί (και όχι μόνο) αναγνώστες του Hugo θα φανταστούν πολύ εύκολα τους ήρωες της ιστορίας μέσα σε κάποιο ασπρόμαυρο καρέ: θα θυμηθούν πώς το πενάκι του ζωγράφισε τους ευθυτενείς άγγλους αξιωματικούς, τους κάπως θυμωμένους και βλοσυρούς νέγρους, τους σιωπηλούς ινδιάνους, τις γυναίκες -εδώ πρωταγωνιστική μορφή έχει η Μόλι Μαλόουν, μυθική (κατά κάποιο τρόπο) φιγούρα του ιρλανδικού φολκλόρ.
Πάρα πολύ όμορφο.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελείωσα το Ανθρωποι και Ξωτικά της Λαγκερλεφ, μια συλλογή επτά ιστοριών οι οποίες ειναι:
- καλογραμμένες όλες
- κατάλληλες για διαβασμα σε αυτοκινητο, λεωφορείο, μετρό κλπ
- γερασμένες οι περισσότερες
- ενδιαφέρουσες οι μισές
- και διδακτικές οι περισσότερες,
- με αποκορύφωμα την τελευταια που καθολου δεν μου άρεσε.
Last edited: