Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Νικόλας Δε Κιντ]

Τελείωσα ένα μικρό βιβλιαράκι της σειράς MICROMEGA από Ροές!
Αυτό!
Αλλά θα προτιμήσω σαφώς αυτή την κινηματογραφική μεταφορά του!

Spoiler: Νο1

Η ταινία είναι σπονδυλωτή και μια εκ των τριών ιστοριών είναι και η Οικογένεια του Βρικόλακα, με πρωταγωνιστή τον Μπόρις Κάρλοφ!! Εποχές που ο Μάριο Μπάβα κεντούσε!
Το διήγημα όμως ήταν χλιαρό, κάπως γερασμένο!

Παράτησα στη μέση την Πιανίστρια...
Δεν ξέρω αν έφταιγε η Γέλινεκ ή η μετάφραση αλλά το βιβλίο ήταν ανυπόφορο!
Θα προτιμήσω ξανά την αριστουργηματική κινηματογραφική μεταφορά του Χάνεκε, Η Δασκάλα του πιάνου!

 

[Βιστέρια]

Δεν ξέρω αν έφταιγε η Γέλινεκ

Ψηφίζω τουτο δω. Ούτε οι "Αποκλεισμένοι" της διαβάζονταν.

 

[Χρυσόστομος]

@ΚρίτωνΓ διάβασες ενα πραγματικά σπουδαίο κι αριστουργηματικό βιβλίο, ειναι απο τα πολυ αγαπημένα μου.

Εμένα πάλι δεν με συνεπήρε και τόσο. Το διάβασα και εγώ πριν κάνα δυο μήνες και θυμάμαι Ελλη που το συζητάγαμε. Αξιόλογο βιβλίο, πάρα πολυ καλό , κατανοώ όλους αυτούς τους επαίνους αλλά για μένα τουλάχιστον ήταν ένα κλικ πιο κάτω ώστε να το χαρακτηρίσω αριστούργημα.

 

[Έλλη Μ]

@Χρυσόστομος προφανως και δεν θα διαφωνησουμε over a book, αλλωστε η εκτιμηση μου σε σενα εχει να κανει με την παρουσια σου, εδω μεσα, οσα χρονια σε παρακολουθω.
Δεν χρησιμοποιιω ευκολα κι ακριτα τη λεξη αριστουργημα, φανταζομαι το εχεις καταλαβει πια, ομως το Μεφιστο ειναι ισαξιο του Φαουστους, λογοτεχνικα ειναι αρτιο, ο Κλαους Μαν φαινεται να ηταν ευφυεστατος για να γραψει ενα τετοιο βιβλιο, οταν το εγραψε, διωγμενος και διωκομενος, και παρολ αυτα να εχει βιτριολικο χιούμορ. Απλως, δεν θα φτασει ποτε την ιδιοφυϊα του πατερα του, γιατι το Φαουστους δεν εχει ταιρι. Ουτε το μαγικο βουνο.

 

[Χρυσόστομος]

Εννοειται βρε συ Ελλη πως δεν θα διαφωνησουμε για ενα βιβλιο... και η εκτίμηση είναι αμοιβαία, για τις αποψεις σου και την στάση σου συνολικά! Οπως βεβαια και σαν αναγνωστρια γι'αυτο εξαλλου στα περισσοτερα βιβλία που αναφέρεσαι σε ακολουθω κατα πόδας. (εχω αγορασει ηδη το "εξοντωστε ολα αυτα τα κτηνη")
Εξαλλου δεν ειπα οτι δεν ειναι καλο βιβλίο. Το αντιθετο. Και αξιζει να διαβαστει και μια και δυο φορές. Αν και εμενα με παιδεψε λίγο, ισως να ήταν και το timing. Αλλα συμφωνω και προσυπογραφω αυτα που γραφεις σε σχεση με τον Τομας Μαν.

 

[Έλλη Μ]

Ο παντα γλυκομιλητος Χριστοψωμος που ουτε καν σχολιασε τα χιλιαδες λαθη ενεκα η κακη οραση.







Πρεσβυοπεια, λεγεται.. Της Ελλιτσας.

 

[Εστελλ]

Γεια σας,

Μιας και αναφέρθηκε το μαγικό βουνο θα μπορούσατε να μου προτείνετε κάποια καλή έκδοση;

.

 

[Έλλη Μ]

Εχω διαβασει τη διτομη εκδοση το εξαντα, hard to find.
Η τρεχουσα, με κεινο το μπλινκι μπλονκι εξωφυλλο ειναι σε μεταφραση της Μανδηλαρα που δεν θα μετσνιωσεις

 

[Εστελλ]

@Έλλη Μ ευχαριστώ!!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Η τρεχουσα, με κεινο το μπλινκι μπλονκι εξωφυλλο ειναι σε μεταφραση της Μανδηλαρα που δεν θα μετσνιωσεις

Τελευταίως μου 'χει μπει και μένα η ιδέα να το αγοράσω.
Βασικά, τόσα χρόνια το έχεις τόσο πολύ παινέψει που λέω, "δεν μπορεί. καλό θα είναι"!

 

[Έλλη Μ]

Τελευταίως μου 'χει μπει και μένα η ιδέα να το αγοράσω.

Εννοείς αφού θα εχουμε σχολιασει τον Φάουστους, μετα τον Αυγουστο (που δεν υπάρχουν ειδήσεις) του 2024.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Χμμμ, για να δούμε.
Αν ξεκινήσω τον Φάουστους, μόλις τελειώσω τα 2 που διαβάζω τώρα δλδ, σε κανέναν μήνα, πότε βλέπεις να το τελειώνω;;

 

[Έλλη Μ]

πότε βλέπεις να το τελειώνω;;

Δεν βλέπω καλα, πέφτουν οι αφέλειες στα ματια.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Κάπως έτσι δλδ;;;

 

[Ιαβερης]

Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται λιγότερο πρακατειλημμένος όταν διαβάζω κάποιο από τα κλασσικά και must βιβλία του λογοτεχνικού κανόνα. Ο λόγος για την Αινειάδα του Βιργιλίου το οποίο τελείωσα προχθές. Ανέκαθεν άκουγα ότι είναι φτωχή απομίμηση του Ομήρου κι έλεγα ότι είναι άδικο για τον συγγραφέα και το έργο του, πάντα νόμιζα ότι είναι τυπική έκφραση προγονολαγνείας. Αλλά ρε παιδιά, είναι όντως το φτωχό ξαδερφάκι της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Προσπαθούσα να μην συγκρίνω το έργο του Βιργιλίου με τα έπη του Ομήρου, όμως σε κάθε γραμμή έβλεπα ότι υστερούσε, εντελώς προπαγανδιστικό και έλειπε αυτή η ανατριχίλα και ο θαυμασμός που προκαλούσε ο Οδυσσέας ή ο Αχιλλέας. Παρόλα αυτά δεν μετανιώνω που το διάβασα, είναι ένα σημαντικό κομμάτι του κανόνα της Δυτικής λογοτεχνίας και αξίζει να διαβαστεί έστω και για την καλύτερη κατανόηση της αρχαίας ρωμαϊκής παράδοσης.
Πάντως ο Όμηρος είναι σκάλες ανώτερος.

 

[Ασάρα]

εντελώς προπαγανδιστικό

Σε μια κριτική είχα διαβάσει ότι ο Βιργίλιος ήταν πολύ συντηρητικός γενικότερα και ίσως εαν δεν ήταν τόσο μα τόσο στρατευμένος το αποτέλεσμα να ήταν καλύτερο. Από την άλλη κάποια προπαγανδιστικά μπορούν να είναι αξιόλογα, όπως πχ ο Ριχάρδος ο Γ' του Σαίξπηρ.

 

[Ιαβερης]

Δικαιολογώ εν μέρει και τον Σαίξπηρ και τον Βιργίλιο για τον προπαγανδισμό στα έργα τους γιατί και οι εποχές στις οποίες έγραψαν ήταν αρκετά περιοριστικές ως προς την ελευθερία του λόγου. Ο Σαίξπηρ όμως κατάφερε δανειζόμενος θέματα απ'όπου μπορεί να φανταστεί κανείς, να γράψει αξεπέραστα θεατρικά. Η Αινειάδα μου φάνηκε απλώς ένας αχταρμάς από ελληνική μυθολογία βαφτισμένη ρωμαϊκή, αυτό. )

 

[Έλλη Μ]

Τελειωσα πρόσφατα μια συλλογή σύντομων κειμενων του Παπαδημητρακόπουλου, που εχουν δημοσιευτει -μέσα στα χρόνια- σε διάφορες πηγές και αφορμή ήταν να κατεβάσω απο τη βιβλιοθηκη:

• εναν Σκαριμπα που ειχα δοκιμάσει πριν κανα δυο χρονια να διαβάσω, αλλά δεν με τράβηξε τότε, σε αντιθεση με το Θειο Τραγί (και μαλλον, θα επιστραφεί σε πάνω πάνω ράφι)
• την κερένια κουκλα του Χρηστομάνου της οποίας η εναρκτηρια προταση εχει φοβερες ομοιότητες με ενα βιβλιο του ford madox καπως έτσι, αλλά δεν το εχω πια ώστε να το επιβεβαιώσω (μιλανε και τα δυο για μια λυπητερη και θλιβερη ιστορία, τελος πάντων) και το οποιο ειναι λυρικο πολύ, ρεαλιστικο τελειως, στη δημοτική παραδόξως, που τα χρόνια του δυστυχώς δεν κρυβονται, και μια ιστορία που ειναι πολύ προβλεψιμη, όσο το εχω προχωρήσει.
• και το μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης, του Πεντζικη, που εχω χρόοονια στη βιβλιοθηκη, ειχα ανοιξει και κλεισει τάχιστα δυο τρεις φορές και τώρα, παρόλη τη δυσκολία του, μοιαζει με ενα κειμενο που αρχικά πασχει απο νόημα, εχει φοβερή γοητεια και με σιγουριά μπορώ να πω οτι δεν εχω διαβάσει ποτέ κατι ανάλογο, απο εγχώρια παραγωγή. Δεν εχω ιδεα αν το διαβάσω τελικά, αλλά σίγουρα πλησιασαμε το ένα την άλλη πολύ περισσότερο.

 

[Έλλη Μ]

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις μετά το τέλος της ανάγνωσης του Πολωνού...

• Ο Πολωνός μου άρεσε γιατι ειχε συντομο, κοφτό, ύφος και μικρες παραγράφους.
• Γιατι η τριτοπρόσωπη αφηγηση πήρε τεράστιες αποστάσεις από τους ήρωες της ιστορίας και δεν τους διογκωσε ουτε τους αποτυπωσε ως κατι ιδαιιτερο και μοναδικο
• Γιατι θα μπορουσε να γινει μια μελο και γλυκερή ιστορία (γεροντο)έρωτα, αλλά δεν έγινε και σε αυτό μου θυμισε πάρα πολύ την ταινία Love me if you dare.
• Γιατί η Μπεατριθ ειχει μεγαλύτερη φωνή από τον Βιτολντ και αποδομούσε τις μεγαλοστομίες του, όσο κι αν την κολάκευαν.
• Γιατι, στα αγγλικά, ο τιτλος ηταν pole (με όσα πιθανα σημαινόμενα) κι όχι polish (με όσα απίθανα)
• Γιατι, αν ουτε το Ραχ 2 εφερε κοντά αυτους τους ανθρώπους, ουτε το Ραχ 3 θα έκανε κάμια διαφορά.
• Γιατί δεν παραβλέπεται η δύναμη και η γοητεία της κολακείας, μιας και αυτή, πριν από όλα και πάνω όλα είναι αυτή που καμπτει –τελικά- την Μπεατριθ, όσο κι αν αντιστεκεται ή δεν το παραδεχεται. Προκειται για γνησιως ματαιοδοξο πλάσμα.
• Γιατι, η ανάγνωση και η ειλικρινης ερμηνεια των ποιημάτων του Βιτολντ από την Μπεατριθ είναι ο ορισμός αυτου που γράφει ο Χειμωνάς στον Αδερφό: «Αλλος τρόπος από το σώμα δεν είναι. Ψυχή είναι μίμηση σπουδαίου σώματος»
• Γιατι είναι από τις ιστορίες που, σε κάθε περιπτωση, από την πραγματική ζωή εως την αναγνωση βιβλίων, σπανίως με αγγιζουν, ο σκεπτικισμός κι η τετραγωνότατη λογική μου θετει οτιδήποτε υπο αίρεση, όμως, αποφάσισα να τα παραμερισω αυτά, να δώσω στην ιστορία την ευκαιρία να αναπτυχθει εντός μου και να μην αμφισβητήσει τις προθεσεις των πρωταγωνιστών της κι ίσως, σε κάποιο βαθμο, να αναλογιστώ ότι κάτι τετοιες ιστορίες μπορει και να συμβαινουν, με αγνες προθεσεις. Δεν πειθομαι, παρολ’ αυτά, αλλά είναι αναζωογονητικό, κάποιες φορές, να μένει στην άκρη η overanalysis-paralysis.
• Γιατι ήταν ένα ωραίο και τιμιο βιβλίο.
• Γιατί αφησα τα Δεν μου άρεσε στην άκρη, πολύ πολύ συνειδητα, κάποιος φουρνος θα γκρεμίστηκε

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

• Γιατι, αν ουτε το Ραχ 2 εφερε κοντά αυτους τους ανθρώπους, ουτε το Ραχ 3 θα έκανε κάμια διαφορά.

Το Ραχ 3 είναι το magnum opus του συνθέτη, βαρύ, επιβλητικό και δύστροπο κατά μέρη, το Ραχ 2 είναι συνθετικά πιο μελωδικό και πιο "εύκολο" στο άκουσμά του! Οπότε σωστή η παρατήρηση. Ό,τι δεν μπορεί το 2 δεν μπορεί ούτε το 3!

• Γιατί η Μπεατριθ ειχει μεγαλύτερη φωνή από τον Βιτολντ και αποδομούσε τις μεγαλοστομίες του, όσο κι αν την κολάκευαν.

Η Μπεατρίθ δεν είχε μεγαλύτερη φωνή, απλά ζούσε χρόνια στον αυτόματο σε όλα τα επίπεδα και πίστευε πως τίποτε δεν μπορούσε να ταράξει τα ήρεμα νερά της "λίμνης της". Και μετά τον Βιτολντ πάλι δεν πείστηκε.

• Γιατι, η ανάγνωση και η ειλικρινης ερμηνεια των ποιημάτων του Βιτολντ από την Μπεατριθ είναι ο ορισμός αυτου που γράφει ο Χειμωνάς στον Αδερφό: «Αλλος τρόπος από το σώμα δεν είναι. Ψυχή είναι μίμηση σπουδαίου σώματος»

Δεν κατάλαβα καλά αυτό που είπε ο Χειμωνάς, αλλά η έμπνευση του Βιτολντ ήταν η Μπεατρίθ, οπότε δεν ήταν δυνατόν να κάνουν λάθος ως προς τον αποδέκτη όσο κακότεχνα και να ήταν. Γενική διαπίστωση!

• Γιατι είναι από τις ιστορίες που, σε κάθε περιπτωση, από την πραγματική ζωή εως την αναγνωση βιβλίων, σπανίως με αγγιζουν, ο σκεπτικισμός κι η τετραγωνότατη λογική μου θετει οτιδήποτε υπο αίρεση, όμως, αποφάσισα να τα παραμερισω αυτά, να δώσω στην ιστορία την ευκαιρία να αναπτυχθει εντός μου και να μην αμφισβητήσει τις προθεσεις των πρωταγωνιστών της κι ίσως, σε κάποιο βαθμο, να αναλογιστώ ότι κάτι τετοιες ιστορίες μπορει και να συμβαινουν, με αγνες προθεσεις. Δεν πειθομαι, παρολ’ αυτά, αλλά είναι αναζωογονητικό, κάποιες φορές, να μένει στην άκρη η overanalysis-paralysis.

Μήπως να "φας" λίγο τις γωνίες;;

Κατά τα άλλα θα συμφωνήσω, πως ήταν πολύ καλό βιβλίο και πως θα 'ηθελα να διαβάσω κι άλλα βιβλία του συγγραφέα!