Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

Νικόλας Δε Κιντ

Νικόλας Δε Κιντ

Τελείωσα το Η βιολογία της Ομοφυλοφιλίας.
Εξαιρετικό βιβλίο στο οποίο ο Balthazard, εξηγεί γιατί η ομοφυλοφιλία δεν είναι διαστροφή ή ανωμαλία, αλλά μια διαφορετικότητα μέσα στη βιοποικιλότητα που χαρακτηρίζει όλα τα είδη και δη τον homo sapiens.
Επίσης, ξεκαθαρίζει πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι επιλογή, αλλά καθορίζεται από ορμόνες (και άλλους παράγοντες) στα πολύ αρχικά στάδια ανάπτυξης ενός εμβρύου, καταρρίπτοντας πανηγυρικά σκοταδιστικές απόψεις όπως αυτές που ακούγονται τελευταίως, δλδ πως τα παιδία 2 γκέι θα βγουν γκέι ή λεσβίες λόγω προτύπων και εξωτερικών ερεθισμάτων ή πως οι γκέι αυξάνονται λόγω προτύπων της ΤΒ και της Γιουροβίζιον...
Πολλές φορές το βιβλίο γίνεται απαιτητικό για κάποιον που δεν έχει έρθει ξανά σε επαφή με γενετική και βιολογία, αλλά αυτό δε λειτουργεί αποτρεπτικά. Εν τέλει κάποιος μπορεί να παραλείψει τις συγκεκριμένες παραγράφους, όπου ο συγγραφέας μπαίνει σε λεπτομέρειες και αναλύει τη δομή και των ρόλων των ορμονών και να επικεντρωθεί στο πως η φύση δουλεύει χωρίς κανόνες αλλά με κατευθύνσεις.
Κάποια κεφάλαια θα μπορούσαν να αποτελούν κομμάτι σχολικής ύλης, αν και νομίζω πλέον τα παιδιά είναι πιο ανοιχτόμυαλα από τους κολλημένους μεσήλικες και γέρους.
Τουλάχιστο ας το διαβάσουμε όσοι έχουμε μικρά παιδιά, για να μη βρεθούμε προς εκπλήξεων!
 
ΜιΛάμπρος

ΜιΛάμπρος

Τις προηγούμενες ημέρες (και εντός ΣΚ) τελείωσα ένα πολύ ωραίο μικρό βιβλιαράκι των Αντιπόδων, το Ναυάγιο με θεατή του Μπλούμενμπεργκ. Πρόκειται για την ιστορία της αναπαράστασης του ναυαγίου στη σκέψη (λογοτεχνία και φιλοσοφία): το πώς δηλαδή ο άνθρωπος, παρότι ζει στη στεριά, προτιμά να αναπαριστά τη συνολική κατάστασή του μέσα στον κόσμο χρησιμοποιώντας τις φανταστικές εικόνες του θαλασσινού ταξιδιού -πιο συγκεκριμένα τη θέα ενός ναυαγίου, ως αποφυγή των κακοτυχιών/ιδιοτροπιών του βιου. Ξεκινώντας από τους προσωκρατικούς, στον Οράτιο, τον Λουκρήτιο κι από κει στον Μονταίνο, τον Γκαίτε, το Νίτσε, το Βολταίρο κλπ, ο Μπλούμενμπεργκ αφηγείται την ιστορία της πορείας της μεταφοράς του ναυαγίου και τις παραλλαγές της. Πολύ καλό, γενικά, ελαφρώς (μόνο ελαφρώς) εξειδικευμένο σε σημεία, με πολύ χρήσιμο επίμετρο του μεταφραστή.

Χθες τελείωσα ένα εξαιρετικό βιβλίο, τον Αλλόκοτο Ελληνισμό του Σινιόσογλου. Θεωρητικά, η αφήγηση επτά μεθοριακών, σχετικά άγνωστων προσωπικοτήτων της νεοελληνικής διανόησης και της σκέψης τους απεθύνεται σε ειδήμονες. Στην πράξη όμως το βιβλίο είναι απολαυστικό. Κυριακός Αγκωνίτης, Πλήθων, Μάρουλλος Τραχανιώτης, Θεόφιλος Καϊρης, Χριστόδουλος Παμπλέκης, Παναγιώτης Σοφιανόπουλος και ο (μέγας!) Κων/νος Σιμωνίδης ζωντανεύουν στις σελίδες του βιβλίου και αποκαλύπτουν (για μένα άγνωστες) πτυχές του νεοελληνικού διαφωτισμού, σπαρταριστά επεισόδια και ενδιαφέρουσες απόψεις. Και μ'αρεσε πάρα, μα πάρα πολύ η γραφή του Σινιόσογλου (που τον σημείωσα να πάρω και υπόλοιπα γραπτά του): χωρίς να είναι πομπώδης, ώστε να καταντά ακαταλαβίστικος (όπως παρατηρώ συχνά-πυκνά σε κείμενα άλλων ομότεχνών του), χρησιμοποιεί πολύ όμορφα τη γλώσσα, γοητευτικά και -κυρίως- κατανοητά για τους μη ειδήμονες.
Το καταφχαριστήθηκα!
 
λουκία

λουκία

Λοιπόν έχω να γράψω καιρό αλλά για κάποιο λόγο δεν μου άνοιγε το site. Βάζω λοιπόν μαζεμένα τι διάβασα αυτό το διάστημα (ελπίζω να τα θυμάμαι όλα):
  1. Το κεφάλι του καθηγητή Dowell - Αλεξάντρ Μπελιάεφ, Καταπληκτικό
  2. Άγριο παραμύθι - Vallejo Cesar, Καταπληκτικό
  3. Πάκο Γιούνκε - Vallejo Cesar, Καταπληκτικό
  4. Βερνόν Σουμπουτέξ (1 βιβλίο) - Despentes Virginie - Εξαίρετο
  5. ΜΙΜΙΚ - Sebastian Fitzek, καλό
  6. Μηχανάνθρωποι - Σιδεράκης Γιάννης, καλό
  7. Η στρατηγική του πεκινουά - Ravelo Alexis, Εξαίρετο
Νομίζω αυτά τα ολίγα ανάμεσα σε μερικά ποιητικά και comic :)
 
Last edited:
λουκία

λουκία

Ο/Η Έλλη Μ έγραψε:
  • και το μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης, του Πεντζικη, που εχω χρόοονια στη βιβλιοθηκη, ειχα ανοιξει και κλεισει τάχιστα δυο τρεις φορές και τώρα, παρόλη τη δυσκολία του, μοιαζει με ενα κειμενο που αρχικά πασχει απο νόημα, εχει φοβερή γοητεια και με σιγουριά μπορώ να πω οτι δεν εχω διαβάσει ποτέ κατι ανάλογο, απο εγχώρια παραγωγή. Δεν εχω ιδεα αν το διαβάσω τελικά, αλλά σίγουρα πλησιασαμε το ένα την άλλη πολύ περισσότερο.
Click to expand...
Αυτό με τρώει ο.....αυχένας μου να το διαβάσω κι εγώ αλλά αφενός δεν έχω καμία όρεξη να δώσω 25e να το πάρω μεταχειρισμένο αφετέρου απο παντού έχω διαβάσει παρόμοια σχόλια και ως τώρα έχω αποτραπεί....
 
Νικόλας Δε Κιντ

Νικόλας Δε Κιντ

Τελείωσα σήμερα μια συλλογή διηγημάτων του ΗΧΠ (aka Παπαδημητρακόπουλου), την "Γενικός Αρχειοθέτης".
Πρώτη επαφή με αυτόν τον συγγραφέα και μάλλον όχι και τελευταία. Δυνατός στη μικρή φόρμα, με όμορφο λεξιλόγιο περιγράφει με χιούμορ και νοσταλγία καταστάσεις και προσωπικά του βιώματα από την επαρχία.
Σε κάποια διηγήματα δεν πολυκαταλάβαινα για ποιο λόγο τα έγραφε αλλά δεν με απασχόλησε και ιδιαίτερα μιας και ο λόγος του συγγραφέα έκανε κατά κάποιο τρόπο όλες τις ιστοριούλες του ενδιαφέρουσες, τουλάχιστο λογοτεχνικά.
 
Έλλη Μ

Έλλη Μ

Συντονιστής
Ο/Η Νικόλας Δε Κιντ έγραψε:
Τελείωσα σήμερα μια συλλογή διηγημάτων του ΗΧΠ (aka Παπαδημητρακόπουλου), την "Γενικός Αρχειοθέτης".
Click to expand...
🤗🤗🤗

Μα δεν ειναι γεματα τρυφεροτητα τα διηγήματά του; Σε μενα φανηκαν πολυ feel good οι περισσοτερες συλλογες (με κουρασε η "Τοποι τέσσερις και τρεις"), σε μια καθολου feel good περίοδο και μου καναν καλο, δηλαδη καλό. Αν ψαχνει κανεις για θεματολογία, νομιζω δεν θα καταφέρει επιτυχως να τον ενταξει καπου και η δικη μου γνωμη για το περιεχόμενο ειναι οτι καταπιανεται με κάποια αφορμη, ασημαντη (θραύσματα μνημης, πολυ πολύ συχνα) και τη νοηματοδοτει με τα πολυ καλα ελληνικά του (μια απολύτως αρμονικη συνυπαρξη νεοελληνικων και καθαρευουσας), τη διαθεση που τον διακατεχει (σχεδόν παντοτε θετικη) το πηγαίο χιουμορ του (το ομοτιτλο της συλλογής ειναι οριακα ανεκδοτικο), την απουσία επιτηδευσης και, ακομη οταν καταπιάνεται με το ζοφερο, λειπει αυτη η μιζερια και η ασφυξια πολλών ομοτεχνων του.
 
Έλλη Μ

Έλλη Μ

Συντονιστής
Ξαναδιαβασα μετά απο χρόνια τη Μαθητρια που έγινε αμύγδαλο, του Αρανίτση, και πόσο ανακουφιστικό ειναι να εξακολουθουν τα βιβλία του να μου αρέσουν τόσο, και ακομη περισσότερο, πολύ.
Τελείωσα τον Φλογοκρύπτη του Αντονά, εξίσου κομψό και αριστοτεχνικό με τη συλλογη που διάβασα πρόσφατα, πάλι μια βιβλιοθήκη (σε πρωταγωνιστικο ρόλο αυτή τη φορά) πάλι εγκλεισμός, και το ερώτημα γιατι δεν δραπετευει κάποιος, όταν του ανοίγεται επιτελους ο δρόμος.
Και ολοκληρωσα αλλη μια συλλογή του Πόου, που είχα αφήσει στη μεση περυσι, όταν ειχα ξαναδιαβάσει ιστορίες του απο διάφορα βιβλία. Θυμάμαι ότι την είχα αγοράσει αποκλειστικά και μόνο γιατι το εξώφυλλο κοσμεί ο αγαπημένος μου πίνακας και η πρώτη ανάγνωση ειχε γινει το μακρινό 2005, σε ενα ταξίδι στα Κύθηρα. Πολύ ωραία μετάφραση, πάρα πολυ ωραία.
 
Νικόλας Δε Κιντ

Νικόλας Δε Κιντ

Ο/Η Έλλη Μ έγραψε:
Μα δεν ειναι γεματα τρυφεροτητα τα διηγήματά του;
Click to expand...
Είναι.
Λες και συνάντησες έναν θείο αγαπημένο, που σε γέμισε με ιστορίες από μέρη και περιστατικά που είχες ξεχάσει.

Ο/Η Έλλη Μ έγραψε:
την απουσία επιτηδευσης και, ακομη οταν καταπιάνεται με το ζοφερο, λειπει αυτη η μιζερια και η ασφυξια πολλών ομοτεχνων του.
Click to expand...
Για αυτό λέω να διαβάσω και Αντονά! :))))
 
Νικόλας Δε Κιντ

Νικόλας Δε Κιντ

Ποιά διηγήματα είχε μέσα η συλλογή του Πόε/Πόου;

Άσχετο! Τον ιδιοκτήτη των εκδόσεων Ζήτρος, τον ξέρω προσωπικά και είναι πολύ ωραίος τύπος.
Δεν ήξερα πως έχει εκδώσει και τέτοια βιβλία. Συνήθως κινείται σε αρχαία Ελληνική φιλοσοφία.
 
ΜιΛάμπρος

ΜιΛάμπρος

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα το Green Brain του Frank Herbert.
Δυστοπικό/ΕΦ μυθιστόρημα οικολογικού χαρακτήρα, με την οικεία και αγαπημένη (καθώς φαίνεται) στον Herbert κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, εντός της οποίας κυριαρχούν οι εσωτερικοί μονόλογοι και τα σχέδια-μέσα-στα-σχέδια που βλέπουμε και στο Dune και δοκιμάζονται ως τα άκρα τους οι ανθρώπινες σχέσεις. Όχι και τίποτα σπουδαίο γενικά, αλλά ως ιδέα ειδικά αρκετά ενδιαφέρον. Δυστυχώς (?) χάνει πόντους -σε ό,τι αφορά στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που βρίσκονται οι τρεις ήρωες- σε σχέση με τον Δράκο της Θάλασσας. Ωστόσο, το τέλος, ειδικότερα η τελευταία του πρόταση, μου φάνηκε αρκετά ευφυές και θα έλεγα αρκετά φιλοσοφημένο. Παρ'ολα αυτά, όσες/οι δεν είναι φανατικοί του Herbert ας μείνουν μακριά.

Σήμερα, τελείωσα (ακόμα) μια ιστορία της αρχαίας τέχνης, που μόνο ιστορία δεν είναι, παρά το λυρικό παραλήρημα Γάλλου ιστορικού τέχνης που έγραψε το βιβλίο του στις αρχές του 20ου αιώνα. Δεν έμαθα τίποτε καινούργιο, δεν διάβασα περιγραφές έργων τέχνης (ούτε και είχε και πάρα πολλές φωτογραφίες). Το ευχαριστήθηκα, ωστόσο, χάρη στην πολύ καλή μετάφραση, και διαπίστωσα (αν και δεν χρειαζόταν) ότι είμαι εντελώς άρρωστος που αγόρασα ένα επιστημονικά παρωχημένο βιβλίο επειδή είναι το πρώτο μιας πεντάτομης σειράς, της οποίας είχα το ένα (και θα πρέπει να αγοράσω και τα άλλα τρια εντός του καλοκαιριού για να την ολοκληρώσω και να ικανοποιήσω το OCD μου :τρέλα:).
 
Last edited:
λουκία

λουκία

Καλημέρα σας, τελείωσα το Το λούνα παρκ - KUTSCHER VOLKER το έκτο κατά σειρά βιβλίο με τον αστυνόμο Gereon Rath. Η κεντρική ιστορία δεν μπορώ να πω πως είχε πολύ ενδιαφέρον καθώς ήταν αρκετά προφανές ποιος και γιατί κάνει τους φόνους. Τα γεγονότα που πλαισίωναν την ιστορία είχαν όμως εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς πλέον είμαστε στο 1934 όπου SA, SS SD και Gestapo είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αποφεύγει κανείς στην Γερμανία όσο κι αν το προσπαθεί.
 
λουκία

λουκία

Καλημέρα σας. Τελείωσα το Σαράκι - Martinez Layla. Είναι μια νουβέλα, καταπληκτική κατά την γνώμη μου ακόμα κι αν κατάλαβα περίπου στην μέση της ποιος μιλάει σε κάθε κεφάλαιο...Τέσσερις γενιές γυναικών, η κάθε μία με τις ίδιες προκλήσεις, εγκλωβισμένες στην φτώχεια την ανέχεια κι ένα σπίτι όπου σε κάθε γωνιά κρύβει τους ίσκιους των πεθαμένων. Γενικά μου φαίνεται πως οι εκδόσεις Carnivora μπήκαν και συνεχίζουν πολύ δυναμικά στο παιχνίδι με το ισπανόφωνο νουάρ.
 
You must log in or register to reply here.
Top