Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Νικόλας Δε Κιντ]

Τελείωσα πρόσφατα το Μίλα μου για γλώσσα, του Φ. Παναγιωτίδη το οποίο ήταν πολύ καλό, αν και κάπως απλοϊκά (εκλαϊκευμένα καλύτερα) γραμμένο, αλλά σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια ωραία εισαγωγή στον κόσμο της γλωσσολογίας. Ο Σαραντάκος και ο Γιάννης Η. Χάρης τα έχουν πει εκτενέστερα και με ποιο πολλές λεπτομέρειες.
Ο Παναγιωτίδης εστιάζει κυρίως στο τι είναι ακριβώς γλωσσολογία, εισαγάγει κάποιους ειδικούς όρους και εν τέλει εξηγεί γιατί κάθε γλώσσα έχει δική της ομορφιά.

Επίσης τελείωσα και του Τριαρίδη. το "Αν είσαι, είμαι" το οποίο μου άρεσε γιατί ξεκίνησε κάπως αδιάφορο και κατέληξε βιωματικό.
Δεν θα επεκταθώ όμως διότι τα έχει πει η @Έλλη Μ πολύ ωραία για το συγκεκριμένο διήγημα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες μέρες τελείωσα μια μέτρια ιστορία της Ρωσίας, με κάποιες πάρα πολύ βασικές και πάρα πολύ γενικές -ωστόσο χρήσιμες- πληροφορίες.

Τελείωσα επίσης τους Στρατιώτες του Γαλαξία, του Heinlein. Τούτο ήταν το τελευταίο βιβλίο που μου έλειπε από τη σειρά ΕΦ Space, που κυκλοφορούσε σε περίπτερα τη δεκαετία του '80. Πολύ πεζό, άχρωμο, άγευστο, κακό σχεδόν. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί ένα σύγγραμμα για τη ζωή σε στρατόπαιδα εκπαίδευσης και την καθημερινότητα ενός στρατιώτη, τόσο όμοια με αμερικάνικες ταινίες στρατιωτικής θεματολογίας των '70's & '80's, να θεωρείται ΕΦ. Εντάξει, η ιστορία διαδραματίζεται σε κάποιο (απροσδιόριστο) μακρινό (?) μέλλον, υπάρχει ένα διασυμπαντικό πλαίσιο και ένας επικίνδυνος εχθρός που έχει τη μορφή (ω! τι πρωτότυπο!) ζωυφίων. Κατά τ'άλλα, μια ωραία πατάτα, χειρότερη από τις άλλες δυο πατάτες της σειράς (ο κόσμος δακτύλιος που ήταν όντως ΕΦ & το μνημειώδες υπερπατατοτεράστιο τα προσωπεία του χρόνου). Καλά, να μην πω και για το εντελώς κουλό, άσχετο εξώφυλλο με τη ξανθιά και τον γιό του Κίνγκ Κόνγκ...

Σήμερα, τελείωσα τη γενιά του τριάντα, του Vitti.
Όποια/ος γοητεύτηκε από την ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας του με την όμορφη γραφή (όπωςη αφεντιά μου), εδώ δεν θα βρει κάτι αντίστοιχο. Δύσκολο βιβλίο.
Καταρχάς, εστιάζει αποκλειστικά στις ιδεολογικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές κ.α. επιρροές που δέχτηκαν έλληνες ποιητές κατά τη δεκαετία '30-'40. Εξετάζει (ακροθιγώς βέβαια) το πολιτικό πλαίσιο (δικτατορία του Μεταξά, η άνοδος του κομμουνισμού και οι συνεπακόλουθες προλεταριακές επιρροές), ενώ μελετά, αρκετά πιο βαθειά, την επιρροή του υπερρεαλισμού, τον καρυωτακισμό και άλλα σύγχρονα με την εποχή καλλιτεχνικά ρεύματα. Ως εκ τούτου, έχει μια ακαδημαϊκή βαρύτητα, χωρίς όμως να είναι εντελώς ακαδημαϊκό (ας σημειωθεί πάντως ότι η εκτενής αρχειακή και βιβλιογραφική έρευνα του Vitti είναι εκπληκτική και ευπρόσδεκτη).

Όλα αυτά ακούγονται βαρειά (και είναι κατά περιπτώσεις).
Εκείνο όμως που μου φάνηκε πραγματικά κάπως "άβολο" είναι το γεγονός ότι θα ήταν καλό να διαβάζει κανείς παράλληλα και τα ποιήματα & την αρθρογραφία, στα οποία αναφέρεται ο συγγραφέας. "Άβολο", από την άποψη ότι αφενός αναφέρονται ονόματα ποιητών που την εποχή εκείνη ήταν σημαντικοί, ωστόσο δεν κατάφεραν να επιδείξουν κάτι, ώστε να φτάσει το έργο του ως τις μέρες μας με κάποιες αξιώσεις. Αφετέρου, όταν διαβάζεις για τις πρωτοποριακές συλλογές του Σεφέρη (Στροφή), του Εμπειρίκου (Υψικάμινος) ή τα ποιήματα που δημοσίευσε ο Ελύτης στο περιοδικό "Νέα Γράμματα", καλό θα ήταν να τα έχεις δίπλα σου ώστε να καταλαβαίνεις τι και πως. "Άβολο", βέβαια, για έναν αναγνώστη (moi, δηλαδή) που δεν έχει και τόση σχέση με την ποίηση. Αλλά από την άλλη, είναι βολικό να κατεβάζω ποιητικές συλλογές από το ράφι, ώστε να διαβάσω ένα βιβλίο; Όχι, θα απαντήσω, χωρίς αυτό όμως να καθιστά το βιβλίο δύσχρηστο και την ανάγνωση λειψή. Απλά, πιστεύω ότι θα έβγαζε περισσότερο νόημα και θα ήταν πολύ πιο ολοκληρωμένη η ανάγνωση αν υπήρχαν δίπλα στις σελίδες του Vitti τα ποιήματα και κάποια από τα κριτικά άρθρα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το βιβλίο είναι εξαιρετικό. Με έκανε να θέλω να διαβάσω ποίηση και το θαύμασα αρκετές φορές για τη σχολαστικότητα, το μεράκι και την ευρυμάθεια του συγγραφέα του. Και φυσικά, χαίρομαι πολύ που υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

χειρότερη από τις άλλες δυο πατάτες της σειράς (ο κόσμος δακτύλιος που ήταν όντως ΕΦ

Ε όχι και πατάτα το βιβλίο του Νίβεν. Καταρχάςείχε σαρώσει όλα τα βραβεια φαντστικου και ΕΦ. Κατά δεύτερον, όσο θυμάμαι η ιστορία ήταν ωραία και η γραφή στρωτή.

 

[λουκία]

Καλημέρα και καλή εβδομάδα! Μόλις τελείωσα το βιβλίο Η κατάλυση του χρόνου - Μιχάλη Αλμπάτη. Πρόκειται για την ιστορία του Γιόσουα, ενός δεκατριάχρονου εβραιόπουλου που κατάφερε να γλιτώσει από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης χάρη σε μια ηλικιωμένη κυρία που τον έκρυψε στη σοφίτα της. Εκεί, περιτριγυρισμένος από περίπου 5.000 βιβλία που είχε μαζέψει ο αδερφός της (ένας νεκρός πλέον επαναστάτης), ο Γιόσουα ξεκινά να διαβάζει. Μέσα από τα βιβλία, αποκτά ανατρεπτικές, αναρχικές ιδέες ανυπακοής, αμφισβήτησης και ανταρσίας. Αυτές τις ιδέες αρχίζει να συζητά με τους δύο φίλους του που τον επισκέπτονται. Όταν τελικά η πόλη ελευθερώνεται από τους Γερμανούς, μια επαναστατική Κομούνα, οδηγούμενη από έφηβους, δημιουργείται με αναπάντεχα αποτελέσματα.

Τι μου άρεσε: Η ιστορία και η εξέλιξή της. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι πρόκειται για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός δεκατριάχρονου. Όλο το βιβλίο πρέπει να το δούμε και να το νιώσουμε από την προοπτική της εφηβικής ματιάς. Αναλογιζόμενη τη δική μου εφηβεία και τα ερεθίσματα εκείνης της ηλικίας, ένιωσα συμπάθεια για αυτό το παιδί που, παρά την τραγική του μοίρα (να χάσει όλη του την οικογένεια και να μείνει τρία χρόνια απομονωμένος σε μια σοφίτα), είχε την τύχη να ανακαλύψει τον υπέροχο κόσμο της γνώσης. Προκύπτει το ερώτημα αν τελικά το τίμημα για αυτή τη γνώση είναι η μοναξιά.

Τι δεν μου άρεσε: Το ύφος με ξένισε κάπως. Δεν είμαι σίγουρη για την κατάλληλη λογοτεχνική ορολογία, μια ελαφρά λυρικότητα(?) αλλά κάποιες προτάσεις μου φάνηκαν σαν να διάβαζα Ιλιάδα, Οδύσσεια ή Ερωτόκριτο.

 

[λουκία]

Καλημέρα σας. Τελείωσα τα εξής δύο μικρά βιβλιαράκια:

• Η εποχή του ψύχους - Roberto Garsia de Mesa, θεατρικό. Σκληρό, επίκαιρο ειδικά η σελίδα 13 νόμιζα πως είναι βασισμένη στην περσόνα γνωστού γόνου "αρχαιολόγων" της χώρας μας.
• Αινίγματα στο δρόμο για το σπίτι - Χατζοπούλου Σοφία, μικρά τοσοδούλια διηγήματα. Παιδιά το βιβλιαράκι ήταν ανέλπιστα καλό! Στα highliths το τοσοδούλι διήγημα "Παρομοιώσεις".

 

[λουκία]

Καλημέρα σας...τελείωσα το Κατά τον δαίμονα εαυτού - Γιάννης Ανταμης. Περίεργο βιβλίο. Μικρές ασύνδετες βιογραφικές(?) ιστορίες Η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και θα υπάρξει δεύτερη σίγουρα. Θα γκρινιάξω για μια ακόμη φορά για την πρόζα και την λυρικότητα, μα τι έχουν πάθει όλοι πιά; Θα δώσω ένα 3,5 και θα επανέλθω με νέο βιβλίο του!

 

[Έλλη Μ]

Κατά τον δαίμονα εαυτού

Εχω την αίσθηση οτι αυτό αναγράφεται σε κάποια ταφόπλακα; του Μόρρισον ισως; ή να ειναι αστικός μυθος;!

 

[ΜιΛάμπρος]

ή να ειναι αστικός μυθος;!

Here Lies Jim Morrison - The Doors - Paris, France | PeakD

One of the unexpected highlights of my trip to Europe earlier this year was stumbling upon the grave of Jim Morrison, ... by braveboat

peakd.com

 

[Εστελλ]

Έπρεπε να γράφει "this is the end..." (οτι χειρότερο έχω σκεφτεί αλλα το βρηκα αστείο δυστυχώς)

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

@Εστελλ εγώ πάντως γέλασα!!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Τελείωσα μόλις χθες το βιβλίο του Μίτσελ "Utopia Avenue"!
Το βιβλίο ουσιαστικά είναι η ιστορία ενός ποπ/ροκ συγκροτήματος με το όνομα Utopia Avenue, το οποίο δημιουργήθηκε στην Αγγλία της δεκαετίας του '60 εντελώς τυχαία, χάρη σε ένα δαιμόνιο μάνατζερ και κατάφερε να φτάσει μέχρι την κορυφή των Αμερικάνικών Τσαρτ!

Spoiler: Άσχετη πληροφορία 🌈

Γενικά από τη δεκαετία του '60 έως και σήμερα, οι ροκ μπάντες καθιερώνονταν στο μουσικό στερέωμα μόνο όταν κατάφερναν να μπουν στα τσαρτ της Αμερικής. Δλδ μεγάλες μπάντες που είχαν βγάλει συγκλονιστικούς δίσκους δεν είχαν διεθνή αναγνώριση διότι στην Αμερική δεν ήταν γνωστοί. Ακόμα και οι τεράστιοι Rainbow, μέχρι να βγάλουν αυτά τα χαζοχαρούμενα κομμάτια, δεν είχαν καταφέρει να μπουν στα τσαρτ των Ην. Πολιτειών με δισκάρες τύπου Rainbow Rising, Long Live Rock n' Roll κλπ...

Παρακολουθούμε τις ζωές των 4 μελών της μπάντας και παράλληλα ταξιδεύουμε στην ψυχεδελική μουσική των '60ς. Εννοείται πως συναντάμε και μερικά από τα μυθικά ονόματα της εποχής όπως ο Σιντ Μπάρετ, η Τζανις Τζόπλιν, οι οποίοι κινούνται διαδραστικά και παράλληλα με την μπάντα των UA.

Ο Μίτσελ είναι μεγάλος παραμυθάς και νομίζω όσοι έχουν ασχοληθεί με μπάντες, πρόβες, τραγούδια και ίντριγκες εντός θα το απολαύσουν λίγο περισσότερο!

 

[Έλλη Μ]

Δεν ηταν πολυ feel good (σε γενικες γραμμες, εκτος απο το τελος) και ανετοδιαβαστο βιβλιο; Δεν ειχε πολυ στρωτη μετάφραση;;
Ο προλογος αυτος εγινε για να σε πεισω για το 4321 που ειναι εξισου γρηγοροδιαβαστο () παρα τον ογκο του. Η Ξυλουρη εχει δωσει αλλον αερα στα βιβλια του Ωστερ.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Δεν ηταν πολυ feel good (σε γενικες γραμμες, εκτος απο το τελος) και ανετοδιαβαστο βιβλιο; Δεν ειχε πολυ στρωτη μετάφραση;;

Ναι και ναι!
Επίσης για μένα το τέλος ήταν το ιδανικό, ειδικά εκεί που ξαναβρεθήκαν τα μέλη της μπάντας!!

Δε διαβάζω 4321 και σταματάω προς ώρα τα τούβλα!
Ξεκινάει περίοδος ΕΦ αρχής γενομένης από αυτό!

 

[Χρυσόστομος]

Τελειωσα το "Επιχειρηση Πριγκιπας". @Έλλη Μ τελικα δεν θα στο πρότεινα, οχι τουλαχιστον με ιδιαίτερη θέρμη. Οκ είχε ενδιαφερον, ηταν συναρπαστικό και σε καποια σημεια περιγραφει καποια συγκλονιστικά περιστατικά αλλά το βασικο του προβλημα ηταν οτι η γραφη του ήταν πολύ στεγνή. Περισσότερο δημοσιογραφική παρά λογοτεχνική. Ισως είχα δημιουργησει υψηλες προσδοκιες για το βιβλίο διότι διαβαζοντας την περιγραφη του μου θυμισε το "Επιχειρηση σφαγη" και περιμενα να διαβασω αν όχι ισάξιο, έστω κατι κοντινό σε αυτό αλλα δεν πλησιασε καν το τρομερο βιβλιο του Ροδολφο Ουολς.

 

[λουκία]

Καλημέρα σας, τελείωσα τα εξής:

• Καλησπέρα και καλή βραδιά - ΚΑΝΟΥΣΗΣ ΘΑΝΟΣ: Το βιβλίο συστήνεται ως η βιογραφία του Βασίλη Καρρά. Για μένα δεν ήταν. Σχεδόν όλα τα ξέραμε ήδη από συνεντεύξεις ή αφιερώματα και η επιμέλεια ήταν απλά τραγική.
• Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου - ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ ΝΙΚΟΣ: Ένα υπέροχο μονόπρακτό γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο. Ένας χαφιές απολογείται για την δολοφονία της κοπέλας του και πως έφτασε ως εκεί.
• Ο Τζόνι πήρε το όπλο του - Dalton Trumbo: Τι να γράψω τώρα γι αυτό το καταπληκτικό αντιπολεμικό έργο; Ο Τζο τραυματίζεται στον α' παγκόσμιο πόλεμο. Μένει χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς μύτη, χωρίς μάτια, χωρίς ακοή με το μισό του πρόσωπο. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σκέφτεται και να προσπαθεί να επικοινωνήσει. Και κάπως έτσι περνάνε τα χρόνια...

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

• Ο Τζόνι πήρε το όπλο του - Dalton Trumbo: Τι να γράψω τώρα γι αυτό το καταπληκτικό αντιπολεμικό έργο; Ο Τζο τραυματίζεται στον α' παγκόσμιο πόλεμο. Μένει χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς μύτη, χωρίς μάτια, χωρίς ακοή με το μισό του πρόσωπο. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σκέφτεται και να προσπαθεί να επικοινωνήσει. Και κάπως έτσι περνάνε τα χρόνια...

Πω πω πόσο πολύ θέλω να το διαβάσω αυτό το βιβλίο!!
Άραγε θα το εκδώσει κάποια στιγμή κάποιος σοβαρός εκδοτικός οίκος;;
Πρέπει να είναι βαθιά συγκλονιστικό...
Το βιβλίο αυτό το συνδυάζω πάντα με αυτό το τραγούδι εννοείται!

 

[Χρυσόστομος]

@λουκία βιβλιαρα ο Τζονι πηρε το οπλο του. Αριστουργημα! Το ειχα διαβασει πριν πολλα χρονια, θα ημουν γυρω στα 25 μου και θυμαμαι ειλικρινα με είχε σημαδεψει, το κουβαλουσα για μήνες.
Αν σε ενδιαφερει υπαρχει και η πολυ καλή ταινια Trumbo που αφηγειται την πολυ ενδιαφερουσα και πολυτάραχη ζωη του Νταλτον Τράμπο.

 

[λουκία]

@λουκία βιβλιαρα ο Τζονι πηρε το οπλο του. Αριστουργημα! Το ειχα διαβασει πριν πολλα χρονια, θα ημουν γυρω στα 25 μου και θυμαμαι ειλικρινα με είχε σημαδεψει, το κουβαλουσα για μήνες.
Αν σε ενδιαφερει υπαρχει και η πολυ καλή ταινια Trumbo που αφηγειται την πολυ ενδιαφερουσα και πολυτάραχη ζωη του Νταλτον Τράμπο.

Αααα ευχαριστώ δεν την ήξερα!!!!!!

 

[λουκία]

Καλημέρα σας, τελείωσα το Ο κόκκινος πλανήτης - BOGDANOV ALEKSANDR. Ο ήρωας του έργου είναι ο Λεονίντ, ένας Ρώσος επαναστάτης τον οποίο διαλέξανε οι Αρειανοί με κάποια κριτήρια επιλογής που θεωρούσαν ότι θα έπρεπε να έχει ο ιδανικός υποψήφιος ώστε να τον πάρουν μαζί τους στον Άρη. Σκοπός τους ήταν να μάθει ο γήινος τα πάντα για τον τρόπο ζωής τους και τελικά να λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις δυο διαφορετικές ανθρωπότητες. Στον Άρη η σοσιαλιστική ουτοπία είναι πραγματικότητα σε αντίθεση με την Γη όπου κυριαρχεί ο καπιταλισμός και υπάρχει μια διαρκής μάχη μεταξύ προλεταριάτου και άρχουσας τάξης. Το βιβλίο είναι ένα "πάντρεμα" επιστημονικής φαντασίας και πολιτικής προπαγάνδας το οποίο εμένα προσωπικά σε κάποια σημεία με κούρασε. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα με πολλούς προβληματισμούς όπως π.χ. η ενεργειακή και επισιτιστική κρίση από τον υπερπληθυσμό του Άρη που απειλεί τον πλανήτη τους με εξαφάνιση, κάτι το οποίο παραμένει ένα άλυτο, σύγχρονο πρόβλημα.

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα ενα σύντομο, πολύ γοητευτικό αλλά πιο δυσβατο απο τα υπόλοιπα, βιβλίο του Αντονα, την Τραγουδίστρια και την πολυθρόνα, αποτελούμενο απο δύο κείμενα, με τους αντιστοιχους τιτλους και την αντιθετη σειρά έκδοσης: Η πολυθρόνα προηγείται της τραγουδίστριας.
Ο Αντονάς χρησιμοποιεί ενα τέχνασμα για την συναρμογή του κειμένου εις όλο: Η πολυθρόνα αποστελλεται στον ιδιο κι εκδίδεται ενώ στη συνέχεια, ο εκδοτικός οικος λαμβάνει το άλλο κείμενο με το σημειωμα "προς τον άνθρωπο της πολυθρόνας, από τον άνθρωπο του παραθύρου".

Spoiler: Τον αγαπω,

δεν ξερω αν σας είπα

To βιβλίο ξεκινά ως μυστήριο αστυνομικής φύσεως, όπου, ενας μοναχικός άνθρωπος, ο άνθρωπος του παραθυρου, δεχεται ξαφνικά την εισβολή μιας γυναικας, μιας τραγουδίστριας και, κοντά σε αυτήν, δυο αστυνομικούς. H πολυθρόνα ειναι το αντικειμενο ενόχλησης, πολύ γνωριμο και απο τα υπόλοιπα εργα του. Κατα τη γνώμη μου, το απαιτητικότερο απο τα κειμενα του Αντονά που εχουν πεσει στα χέρια μου, στα μάτια μου αρκετά ερμητικο, αλλά κι αυτό υψηλής αισθητικής κι εξίσου θεατρικο. Ο ανθρωπος παραδίδει κομψοτεχνήματα.-

Συνοδεύεται από αυτόν τον ιστότοπο.

Τελειωσα και μια σύντομη νουβέλα του Χένρι Τζέημς, Η εικόνα στο χαλί. Αρχικά, το κείμενο μοιάζει χλευαστικό προς τους κριτικους που ψάχνουν τα κρυμμένα νοήματα και την αληθεια πίσω απο κάθε λέξη ενός συγγραφέα (ενας κριτικός σε αναζήτησή της, αυτό ειναι το Main plot), το οποίο απο μόνο του εγείρει πολλές αφορμές για συζητησεις (προθεσεις του συγγραφέα, αν το κείμενο ειναι ανεξαρτητο απο αυτές, αν το νοημα υπάρχει αφ' εαυτου του, αν ολοι πρεπει να καταλαβαινουμε ιδια πράγματα και, βεβαιως, αν δουλειά του κριτικού ειναι να απογυμνωνει ενα λογοτεχνικό εργό, να το ερμηνευει, αποδομώντας το στα εξ ων συνετεθη, παραδίδοντας έτσι, στον αναγνώστη, ένα άδειο κέλυφος) όμως, εγω, καθοτι απλοϊκότερος άνθρωπος, προτιμησα να το διαβάσω ως μια συντομη πραγματεία πάνω στην ανθρώπινη εμμονή και διαρκή αναζήτηση του άπιαστου.
Τα τεσσερα δοκίμια που συνοδευουν την έκδοση διαβάζονται αν φοράΩ γυαλιά και κρατΩ ταυτόχρονα μεγεθυντικη laminated σελίδα πάνω από τις σελιδες του βιβλίου. Δηλαδή, ντρόπή.