Εμένα μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο!
Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;
- Thread starter Ειφφελ
- Start date
Το έχεις διαβάσει @Νικόλας Δε Κιντ ??
Εντός θέματος, τελείωσα και το βιβλίο για τον Σιμωνίδη.
Κωνσταντίνος Σιμωνίδης: διαβόητος πλαστογράφος με δράση κατά τον 19ο αιώνα. Εντελώς ενδεικτικά, υποστήριξε δημόσια ότι αυτός "κατασκεύασε" τον Σιναϊτικό Κώδικο, το αρχαιότερο χειρόγραφο της Βίβλου. Περίμενα λοιπόν να διαβάσω μια βιογραφία, που θα μπορούσε να έχει κάτι τις συναρπαστικό -εντελώς ενδεικτικά, σαν το όνειρο του Μεντελέγεφ, που είναι ένα υπέροχο βιβλίο.
Απογοητεύτηκα σφόδρα. Το βιβλίο είναι αλλοπρόσαλλα γραμμένο, από την άποψη ότι ο Schaper φαίνεται ότι προσπάθησε πάρα πολύ να γράψει ένα γοητευτικό κείμενο για μια προσωπικότητα που τον γοήτευσε, αλλά το φόρτωσε με τόσα πολλά περιττά στολίδια, που καταντά κατά περιπτώσεις κουραστικό. Επιπλέον, δεν είναι και τόσο βιογραφικό, από την άποψη ότι, ενώ δεν υπάρχουν καθόλου πληροφορίες για τη ζωή του Σιμωνίδη, η δράση του έχει καταγραφεί μέσα από άρθρα εφημερίδων & περιοδικών, και μέσα από μια βιογραφία που συνέταξε ο ίδιος, αλλά την κυκλοφόρησε με άλλο όνομα εν είδει απολογίας (αντίτυπο αυτής της βιογραφίας υπάρχει στη Γεννάδειο). Απ΄αυτό το υλικό δεν υπάρχει τίποτα μες στο βιβλίο. Πολύ άνετα θα μπορούσε ο Schaper να βάλει αποσπάσματα όλων αυτών των υποθέσεων, για να δούμε κι εμείς πόση αναμπουμπούλα προκάλεσε στον ευρωπαϊκό ακαδημαϊκό κόσμοτούτος ο παράξενος Έλληνας, που παρουσίαζε κουλά χειρόγραφα, τα οποία περνούσαν τους ελέγχους των ειδικών. Αντιθέτως, ο συγγραφέας θεώρησε σκόπιμο να βάλει ένα κεφάλαιο για τον λόρδο Βύρωνα....!
Εν ολίγοις, απογοήτευση.
Εντός θέματος, τελείωσα και το βιβλίο για τον Σιμωνίδη.
Κωνσταντίνος Σιμωνίδης: διαβόητος πλαστογράφος με δράση κατά τον 19ο αιώνα. Εντελώς ενδεικτικά, υποστήριξε δημόσια ότι αυτός "κατασκεύασε" τον Σιναϊτικό Κώδικο, το αρχαιότερο χειρόγραφο της Βίβλου. Περίμενα λοιπόν να διαβάσω μια βιογραφία, που θα μπορούσε να έχει κάτι τις συναρπαστικό -εντελώς ενδεικτικά, σαν το όνειρο του Μεντελέγεφ, που είναι ένα υπέροχο βιβλίο.
Απογοητεύτηκα σφόδρα. Το βιβλίο είναι αλλοπρόσαλλα γραμμένο, από την άποψη ότι ο Schaper φαίνεται ότι προσπάθησε πάρα πολύ να γράψει ένα γοητευτικό κείμενο για μια προσωπικότητα που τον γοήτευσε, αλλά το φόρτωσε με τόσα πολλά περιττά στολίδια, που καταντά κατά περιπτώσεις κουραστικό. Επιπλέον, δεν είναι και τόσο βιογραφικό, από την άποψη ότι, ενώ δεν υπάρχουν καθόλου πληροφορίες για τη ζωή του Σιμωνίδη, η δράση του έχει καταγραφεί μέσα από άρθρα εφημερίδων & περιοδικών, και μέσα από μια βιογραφία που συνέταξε ο ίδιος, αλλά την κυκλοφόρησε με άλλο όνομα εν είδει απολογίας (αντίτυπο αυτής της βιογραφίας υπάρχει στη Γεννάδειο). Απ΄αυτό το υλικό δεν υπάρχει τίποτα μες στο βιβλίο. Πολύ άνετα θα μπορούσε ο Schaper να βάλει αποσπάσματα όλων αυτών των υποθέσεων, για να δούμε κι εμείς πόση αναμπουμπούλα προκάλεσε στον ευρωπαϊκό ακαδημαϊκό κόσμοτούτος ο παράξενος Έλληνας, που παρουσίαζε κουλά χειρόγραφα, τα οποία περνούσαν τους ελέγχους των ειδικών. Αντιθέτως, ο συγγραφέας θεώρησε σκόπιμο να βάλει ένα κεφάλαιο για τον λόρδο Βύρωνα....!
Εν ολίγοις, απογοήτευση.
Εμένα πάντως με έπεισες για τον Μεντελέλέγεφ και το όνειρο του!
Έλλη Μ
Συντονιστής
Αυτός ήταν και η τελευταία προσωπικότητα με την οποια καταπιάστηκε ο Σινιοσογλου, στον Ελληνισμο. Δεν τον γνώριζα καθολου και εντυπωσιάστηκα με τα κατορθώματά του αφενός αλλά και με την κακεντρέχεια με την οποία μιλούσε κι έγραφε γι αυτόν ο Χατζηφώτης.
Τελειωσα τη φυσική ιστορία της καταστροφης του Sebald, ένα εξαιρετικό δοκιμιο με αφορμή διαλέξεις του συγγραφεα στη Ζυριχη (Aεροπορικοι βομβαρδισμοι και Λογοτεχνία) και τη σιωπή γύρω απο αυτά, τη φτωχη λογοτεχνική παραγωγή μεταπολέμικά για τον ακτικτυπο και το τραυμα. Εν συνεχεια, καταπιάνεται με καποιους απο αυτούς των οποίων το εργο βαζει στο μικροσκοπιο.
Σε καμία περισταση δεν γινεται επικριτικός απέναντι στο πώς οι Συμμαχοι αντιμετωπισαν τη χωρα του (ειδικα τα 2 τελευταία χρόνια του πολέμου) αλλά ούτε γινεται απολογητης των Γερμανων. Ομως η σκέψη του ανοιγεται σε διάφορα μονοπάτια, προσπαθωντας να εξηγησει το πόσο λιγο, ελάχιστα, ασχολήθηκε ο γραπτός λόγος με το βαθος του τραυματος που βιωσε ο πληθυσμός και πόσο αγγιξε μόνο την επιφάνεια, απλως καταγράφωντας τα γεγονότα per se ή πόσο οι ανθρωποι αδημονουσαν να προχωρησουν με τη ζωή τους, διχως να αντιμετωπιζουν αυτη την πραγματικότητα, αρνούμενοι σχεδόν το παρελθον.
Τα εργα του οποίου, φυσικά, εχουν περιπέσει στη ληθη και κάποια θα βρεις στο μεταμπουκ. Υπαρχει πρόθεση να γινει καποια σταχυολόγηση κι ισως να εκδοθει κάτι απο αυτά. Αν σε ενδιαφερει, θα σε ενημερώσω.
Οπότε, το διαβαζουμε μαζι, @Εστελλ
Last edited:
Δεν θα το μετανιώσεις. Είναι πολύ ωραίο βιβλίο.
Η δουλειά που έχει κάνει ο Σινιόσογλου είναι πολύ πιο λεπτομερής σε σχέση με τον Schaper, που υποτίθεται ότι έχει γράψει βιογραφία. Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι που ή πότε άκουσα πρώτη φορά για τον Σιμωνίδη, πάντως φαίνεται ότι ήταν πολύ sui generis προσωπικότητα και του αξίζει μια πολύ καλύτερη βιογραφία.
Υπάρχει μια εφαρμογούλα στο πι-σι που λέγεται αυτοκόλλητες σημειώσεις, όπου έχω φτιάξει ένα post-it με τις αγοραστικές βιβλιο-προτεραιότητες. Ο Sebald, τον οποίον έμαθα από σένα και σ'ευχαριστώ τα μάλα, είναι μέσα σ΄αυτές. Προς το παρόν αγοράζω Τόλκιν και Καμιλλέρι και Ντύλαν Τόμας
(εγώ που κάνω οικονομία -τρομάρα μου....
)
)
Έλλη Μ
Συντονιστής
Υπάρχει τέτοιο πράγμα;!;!
Δεν θελω να αρχισω να μιλώ για τον Sebald, θα γινω γραφική και πόσο άλλο, πια;!;! Οταν τον πρωτοδιάβασα με τους Δακτυλιους, δεν αφησα βιβλιο (λογοτεχνικο) αδιάβαστο. Παραδόξως, μονο την καταστροφη και τους Δακτυλιους εχω διαβασει 2 και 3 φορες αντιστοιχα και θα προσανατολιστώ στον Αουστερλιτς παλι.
Ασχετο τρίβια @ΜιΛάμπρος, πρόκειται για εναν συγγραφέα που στη χώρα του δεν διαβαζεται, όχι τουλάχιστον τόσο όσο το μέγεθός του επιβάλλει. Εχει φανατικους αναγνωστες στην αγγλια -οπου εζησε και διδασκε- και στην Αμερική ενώ στη Γερμανία ειναι σχεδόν βεβαιο ότι πρεπει να ψαξεις πολύ προτου βρεις βιβλία του σε βιβλιοπωλεία.
Last edited:
Ω ναι.
Τον οποίο έχω ακούσει εδώ και έχω μαγευτεί και αναρωτιέμαι πόση τρικυμία επικρατεί εν τω κρανίω μου και δεν το'χω πάρει ακόμα αυτό το βιβλίο. Είμαι τελείως ηλίθιος ρε γμτο....
Είναι και αξίζει να το ακούσει κανείς. Πανέμορφη εκπομπή, μου έχει κάνει εκατοντάδες (κυριολεκτικά) φορές παρέα σε ταξίδια.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελειωσα αυτες τις μέρες τους Τεσσερις Τοιχους του Χατζηγιαννίδη, αυτό που συνέγραψε πρώτο, κατα σειρά. Πολύ καλό πρωτόλειο κέιμενο, χωρισμένο σε τρεις ενότητες, με την τρίτη σαφώς πιο άνιση σε σελίδες αλλά και σε περιεχόμενο. Δηλαδή, το Υστερόγραφο με το οποιο κλεινει το μυθιστόρημα, ενώ αφήνει ανοιχτα τα ενδεχομενα και δεν δινει απαντησεις σε όλα τα μυστηρια που δημιουργει, κατα την πρόθεση του συγγραφέα, μοιαζει κάπως ισως άτσαλο, ισως λιγοτερο δουλεμενο απο το υπολοιπο βιβλίο, ίσως βιαστικο. Το υπόλοιπο ειναι βραδυφλεγους καύσεως, ξετυλίγεται αργά και κλιμακωτά και η ατμόσφαιρά του, σε συνδυασμό με τη γλώσσα του και την πλοκή του, το καθιστουν ενα πάρα μα παρα πολύ καλο μυθιστόρημα. Αυτός γράφει για τους περικλειστους τοιχους που θωρακιζεται ο εαυτός στο καυκι του, εγώ σκεφτόμουν τις πόρτες που ανοιγουμε και κλεινουμε, τα κλειδια που δινουμε και ζητάμε πίσω, ώσπου στο τέλος δεν υπάρχει ούτε η πόρτα.
Δυο στα δύο εχει ο Χατζηγιαννιδης, ελπίζω μονο στα υπόλοιπα, το υφος να ξεμακραινει λιγο και να μην γράφει μανιεριστικα.
Δυο στα δύο εχει ο Χατζηγιαννιδης, ελπίζω μονο στα υπόλοιπα, το υφος να ξεμακραινει λιγο και να μην γράφει μανιεριστικα.
Διάβασα μετά από σχεδόν 25 χρόνια και πάλι τη Μηχανή του Χρόνου του HG Wells. Συνήθως κάτι τέτοια βιβλία δεν τα ακουμπάω γιατί θέλω να μείνω με την αρχική ανάμνηση/εντύπωση. Όσες φορες διάβασα ξανά βιβλία της νιότης μου μάλλον αποηοητεθυηκα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Ε λοιπόν, αυτό το βιβλίο ανήκει σε αυτές τις εξαιρέσεις. Το διάβασα και πάλι ευχάριστα και ειλικρινά θεωρώ πως η αξίαβτου για μένα παραμένει διαχρονική.
Το ταξίδι στο 800700 μΧ ήταν άλλη μια φορά συναρπαστικό και οι Ελόι με τους Μόρλοκ ήταν εκεί επιβεβαιώνοντας ένα πιθανό ζοφερό μέλλον της ανθρωπότητας.
Ε λοιπόν, αυτό το βιβλίο ανήκει σε αυτές τις εξαιρέσεις. Το διάβασα και πάλι ευχάριστα και ειλικρινά θεωρώ πως η αξίαβτου για μένα παραμένει διαχρονική.
Το ταξίδι στο 800700 μΧ ήταν άλλη μια φορά συναρπαστικό και οι Ελόι με τους Μόρλοκ ήταν εκεί επιβεβαιώνοντας ένα πιθανό ζοφερό μέλλον της ανθρωπότητας.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελείωσα την πρωτη συλλογή διηγημάτων του Σκαμπαρδώνη, Μάτι Φωσφορο, κουμάντο γερό. Θα ακολουθησουν η δευτερη, τρίτη, τέταρτη και η πέμπτη, μεχρι δηλαδή να ολοκληρωθει ο συγκεντρωτικός τόμος Τα δεδουλευμενα.
Last edited:
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελείωσα τη λεωφόρο Νατο, του (ας μην επαναλαβω το όνομα, γιατι θα μου πετάξετε νεροκρέμμυδα (Ντόινγκ!))
Οπως αναγράφεται και στον υπότιτλο, πρόκειται για μια δοκιμη περιπλάνησης σε έναν χωρο πραγματικά χωρις αισθητική, κειμενα θραυσματικά που σχολιαζουν ενιοτε τις φωτογραφίες που βρισκονται στο τέλος, σε ξεχωριστό τμήμα του βιβλιου ή που αυτές οι εικονες απαθανατίστηκαν από τον συγγραφέρα γιατι γεννησαν τις σκέψεις που καταγράφει, σχετιζοντας το ενδον με το έξω, τελος παντων, για να μην τα πολυλέω, η γραφή του σε κανει να βυθιζεσαι μέσα στο κειμενο κι ας σου διαφευγουν πολλά απο τα σημαινόμενα, δεν πειράζει, ετσι ειναι η απολαυση, αλλωστε γι αυτό ξαναδιαβαζουμε καποια βιβλια, γιατι μας άρεσαν too much και τα ερμηνευουμε καλύτερα, υπαρχουν καμια 40-50 βιβλία που τα λέω too important, ο Σινιοσογλου ήδη μετρά δυο σε αυτή τη λιστα και τι θα γινουμε τώρα χωρις άλλα βιβλία του.
Οπως αναγράφεται και στον υπότιτλο, πρόκειται για μια δοκιμη περιπλάνησης σε έναν χωρο πραγματικά χωρις αισθητική, κειμενα θραυσματικά που σχολιαζουν ενιοτε τις φωτογραφίες που βρισκονται στο τέλος, σε ξεχωριστό τμήμα του βιβλιου ή που αυτές οι εικονες απαθανατίστηκαν από τον συγγραφέρα γιατι γεννησαν τις σκέψεις που καταγράφει, σχετιζοντας το ενδον με το έξω, τελος παντων, για να μην τα πολυλέω, η γραφή του σε κανει να βυθιζεσαι μέσα στο κειμενο κι ας σου διαφευγουν πολλά απο τα σημαινόμενα, δεν πειράζει, ετσι ειναι η απολαυση, αλλωστε γι αυτό ξαναδιαβαζουμε καποια βιβλια, γιατι μας άρεσαν too much και τα ερμηνευουμε καλύτερα, υπαρχουν καμια 40-50 βιβλία που τα λέω too important, ο Σινιοσογλου ήδη μετρά δυο σε αυτή τη λιστα και τι θα γινουμε τώρα χωρις άλλα βιβλία του.
Last edited:
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα αυτό, το οποίο τελικά δεν ήταν τίποτε σπουδαίο, παρά το όμορφο περιτύλιγμα και τον θελκτικό τίτλο, επειδή, αν ήθελα να διαβάσω βασικές πληροφορίες για 5-10 σχολαστικούς μαθηματικοφυσικοαστρονόμους του μεσαίωνα, υπάρχουν πολύ καλύτερα πράγματα αφενός, αφετέρου υπάρχει και η βικιπαίδεια.
Τελείωσα επίσης το δέντρο του καλοκαιριού, το πρώτο βιβλίο του Υφαντού της Φιόναβαρ του Kay. Εντάξει, τραγικό και απαράδεκτο. Παρηγοριέμαι τουλάχιστον ότι η Ύζαμπελ ήταν απείρως χειρότερη.
Τελείωσα και τον Λεβιάθαν του Ροτ. Πρώτη γνωριμία μου με τον συγγραφέα -ντρέπομαι που το αναφέρω, γιατί δεν τον διάβασα νωρίτερα. Ασφαλώς μου άρεσε και ασφαλώς με ελκύει ιδιαιτέρως η εποχή και ο κύκλος αυτός των γερμανόφωνων Εβραίων συγγραφέων (όπως και ο Τσβαϊχ). Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η σημαντική που δίνει στον Λεβιάθαν, απομακρύνοντάς τον από την κακοποιό μορφή που συνήθως έχει στη μεσαιωνική και εντεύθεν γραμματεία (και μου θυμίζει αυτό το πολύ ωραίο βιβλιαράκι και την πολύ ωραία δουλειά που κάνουν οι Αντίποδες και σκέφτομαι ότι η χρεοκοπία μου είναι προδιαγεγραμμένη με τον Ροτ και τον Τσβαϊχ και τους Αντίποδες...ωιμέ!).
Τελείωσα επίσης το δέντρο του καλοκαιριού, το πρώτο βιβλίο του Υφαντού της Φιόναβαρ του Kay. Εντάξει, τραγικό και απαράδεκτο. Παρηγοριέμαι τουλάχιστον ότι η Ύζαμπελ ήταν απείρως χειρότερη.
Τελείωσα και τον Λεβιάθαν του Ροτ. Πρώτη γνωριμία μου με τον συγγραφέα -ντρέπομαι που το αναφέρω, γιατί δεν τον διάβασα νωρίτερα. Ασφαλώς μου άρεσε και ασφαλώς με ελκύει ιδιαιτέρως η εποχή και ο κύκλος αυτός των γερμανόφωνων Εβραίων συγγραφέων (όπως και ο Τσβαϊχ). Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η σημαντική που δίνει στον Λεβιάθαν, απομακρύνοντάς τον από την κακοποιό μορφή που συνήθως έχει στη μεσαιωνική και εντεύθεν γραμματεία (και μου θυμίζει αυτό το πολύ ωραίο βιβλιαράκι και την πολύ ωραία δουλειά που κάνουν οι Αντίποδες και σκέφτομαι ότι η χρεοκοπία μου είναι προδιαγεγραμμένη με τον Ροτ και τον Τσβαϊχ και τους Αντίποδες...ωιμέ!).
Έλλη Μ
Συντονιστής
Διαβασα τις Νύχτες τις Φλωρεντίας, της Μαρινας Τσβεταγιεβα, έναν επιστολικό μονόλογο ο οποιος απευθυνεται σε κάποιον εραστή της και επιμελητή; μεταφραστή της; δεν θυμαμαι ακριβώς, πάντα μου διαφευγουν τέτοιου είδους λεπτομέρειες. Αν θυμαμαι σωστά, ο τιτλος είναι δανειο από ομώνυμο έργο του Χάινριχ Χάινε που επεξεργαζοταν τότε η ποιήτρια.
Εχω την αίσθηση ότι κάμποσα ειδύλλιά της περιορίστηκαν ακριβώς σε αυτό, στην ανταλλαγή επιστολών, κατι που φαινεται έντονα κι από τον τρόπο που γράφει για την οικειότητα, το αγγιγμα, δίνοντάς μου την αισθηση ότι ψαυσεις ή και «κατοχή» του ερωμένου, αρκετά συχνά, δεν υφίστανται καν. Πολύ τραβηχτικό κείμενο, τόσο ως προς την εκδήλωση του συναισθηματος όσο και προς την αποκοπή από αυτό και την αδιαφορία πια της ίδιας της Τσβετάγιεβα, η οποία, πολύ ευγλωττα και ευστοχα στο τέλος, αδυνατεί να αναγνωρίσει το κάποτε αγαπημένο πρόσωπο, ακριβώς γιατί το ερωτευθηκε παράφορα, όσο κράτησε το αίσθημά της, δηλαδή τον ξέχασε επειδή τον ερωτευτηκε.
Πολλά λάθη ξέφυγαν στην επιμελεια – διόρθωση του κειμένου, καθιστώντας το δυσκολότερο στην κατανόηση, από ό,τι πραγματικά είναι.
Εχω την αίσθηση ότι κάμποσα ειδύλλιά της περιορίστηκαν ακριβώς σε αυτό, στην ανταλλαγή επιστολών, κατι που φαινεται έντονα κι από τον τρόπο που γράφει για την οικειότητα, το αγγιγμα, δίνοντάς μου την αισθηση ότι ψαυσεις ή και «κατοχή» του ερωμένου, αρκετά συχνά, δεν υφίστανται καν. Πολύ τραβηχτικό κείμενο, τόσο ως προς την εκδήλωση του συναισθηματος όσο και προς την αποκοπή από αυτό και την αδιαφορία πια της ίδιας της Τσβετάγιεβα, η οποία, πολύ ευγλωττα και ευστοχα στο τέλος, αδυνατεί να αναγνωρίσει το κάποτε αγαπημένο πρόσωπο, ακριβώς γιατί το ερωτευθηκε παράφορα, όσο κράτησε το αίσθημά της, δηλαδή τον ξέχασε επειδή τον ερωτευτηκε.
Πολλά λάθη ξέφυγαν στην επιμελεια – διόρθωση του κειμένου, καθιστώντας το δυσκολότερο στην κατανόηση, από ό,τι πραγματικά είναι.
Είναι κάποιοι συγγραφείς που ότι και να γράψουν μας αρέσει και δεν χορταίνουμε να τους διαβάζουμε. Επίσης όταν μετά από καιρό πιάσουμε κάτι δικό τους, νιώθουμε σαν να ξαναπροσεγγίζουμε ένα δικό μας άνθρωπο. Για εμένα αυτοί είναι ο Ιστράτι, ο Καμύ και η Τοκάρτσουκ. Επίσης για τους πρώτους δύο σίγουρα, για την τρίτη το διαισθάνομαι καθώς τώρα τη γνωρίζω καλύτερα, έχουν και μια ηθική με την σκέψη και την πράξη να συμβαδίζουν, σε βαθμό που εγώ δεν τη φτάνω. Ο πρώτος άνθρωπος είναι η ημιτελής λόγω του θανάτου του βιογραφία του Καμύ. Ήταν περίεργο το συναίσθημα καθώς το διάβαζα, γιατί η ανάγνωση δεν κυλάει ομαλά. Υπάρχουν σκόρπιες σημειώσεις, αλλαγές στα ονόματα, λέξεις που λείπουν, τεράστιες παράγραφοι, και γενικά κομμάτια που σίγουρα θα τα άλλαζε στην τελική τους μορφή. Παρόλα αυτά, αξίζει να διαβαστεί για πολλούς λόγους.
Μια και ως αυτοβιογραφία δεν υπάρχει πλοκή παίρνω το δικαίωμα να γίνω πιο αναλυτικός. Ο Καμύ εξιστορεί την απαρχή του εποικισμού, περιγράφει τη συνύπαρξη και τις κατοπινές ταραχές (δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι εξεγέρσεις). Περιγράφει την ατελείωτη φτώχεια και την απουσία του νοήματος στο " Σπίτι - δουλειά - σπίτι -ύπνος". Μεγάλος πια, νιώθει ότι δεν έχει ρίζες· ο πατέρας του πέθανε όταν εκείνος ήταν βρέφος, η μητέρα του δεν είχε άποψη και μικρός αναρωτιόταν αν τον αγαπούσε αφού μόνο κοιτούσε τη δική της μάνα να αποφασίζει για όλα - συμπεριλαμβανόμενης και της διαπαιδαγώγησής του - ενώ και οι δύο γονείς του ήρθαν από κάπου αλλού. Περιγράφει την παιδική του ηλικία, το δημοτικό, το γυμνάσιο και τις τελευταίες τάξεις όπου αφήνει την παιδικότητα και αρχίζει να αναζητά μόνος τις απαντήσεις ή καλύτερα να θέτει τα ερωτήματα που θα τον απασχολούσαν σε όλη του τη ζωή.
Χωρίς να το αναφέρει, διακρίνει κανείς γιατί έγραψε π.χ. τον ξένο, την πτώση, τον επαναστατημένο άνθρωπο. Προσωπικά κατάλαβα και γιατί είχε πει "ότι έμαθα για την ηθική και το χρέος το οφείλω στο ποδόσφαιρο". Γιατί στο σπίτι δεν του είχε μιλήσει κανείς ούτε για την ηθική ούτε για το χρέος. Ούτε με τα λόγια ούτε με το παράδειγμα.
Αυτά που λάτρεψα περισσότερο είναι οι σημειώσεις και τα προσχέδια. Έχουν ψήγματα σοφίας, ποίησης και φυσικά φιλοσοφίας, την ίδια στιγμή που η αποσπασματικότητα τους μου ταιριάζει περισσότερο από την ίδια τη βιογραφία. Στα προσχέδια φαίνεται λίγο και η συνέχεια που δεν υπάρχει, και που διακόπηκε από αυτό που ο ίδιος έλεγε "δεν υπάρχει τίποτα πιο σκανδαλώδες από τον θάνατο ενός παιδιού και τίποτα πιο παράλογο από τον θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα". Δεν μπορώ να μην ενδώσω στον πειρασμό και θα παραθέσω μονάχα ένα. Δύο, και το αμέσως επόμενο . "Εναλλασσόμενα κεφάλαια που θα έδιναν φωνή στη μητέρα. Να σχολιάσει τα ίδια τα γεγονότα, αλλά με το δικό της λεξιλόγιο των τετρακοσίων λέξεων" και "Γενικά σκοπεύω να μιλήσω για όσους αγάπησα. Και μόνο γι΄αυτό. Απέραντη χαρά"
Μια και ως αυτοβιογραφία δεν υπάρχει πλοκή παίρνω το δικαίωμα να γίνω πιο αναλυτικός. Ο Καμύ εξιστορεί την απαρχή του εποικισμού, περιγράφει τη συνύπαρξη και τις κατοπινές ταραχές (δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι εξεγέρσεις). Περιγράφει την ατελείωτη φτώχεια και την απουσία του νοήματος στο " Σπίτι - δουλειά - σπίτι -ύπνος". Μεγάλος πια, νιώθει ότι δεν έχει ρίζες· ο πατέρας του πέθανε όταν εκείνος ήταν βρέφος, η μητέρα του δεν είχε άποψη και μικρός αναρωτιόταν αν τον αγαπούσε αφού μόνο κοιτούσε τη δική της μάνα να αποφασίζει για όλα - συμπεριλαμβανόμενης και της διαπαιδαγώγησής του - ενώ και οι δύο γονείς του ήρθαν από κάπου αλλού. Περιγράφει την παιδική του ηλικία, το δημοτικό, το γυμνάσιο και τις τελευταίες τάξεις όπου αφήνει την παιδικότητα και αρχίζει να αναζητά μόνος τις απαντήσεις ή καλύτερα να θέτει τα ερωτήματα που θα τον απασχολούσαν σε όλη του τη ζωή.
Χωρίς να το αναφέρει, διακρίνει κανείς γιατί έγραψε π.χ. τον ξένο, την πτώση, τον επαναστατημένο άνθρωπο. Προσωπικά κατάλαβα και γιατί είχε πει "ότι έμαθα για την ηθική και το χρέος το οφείλω στο ποδόσφαιρο". Γιατί στο σπίτι δεν του είχε μιλήσει κανείς ούτε για την ηθική ούτε για το χρέος. Ούτε με τα λόγια ούτε με το παράδειγμα.
Αυτά που λάτρεψα περισσότερο είναι οι σημειώσεις και τα προσχέδια. Έχουν ψήγματα σοφίας, ποίησης και φυσικά φιλοσοφίας, την ίδια στιγμή που η αποσπασματικότητα τους μου ταιριάζει περισσότερο από την ίδια τη βιογραφία. Στα προσχέδια φαίνεται λίγο και η συνέχεια που δεν υπάρχει, και που διακόπηκε από αυτό που ο ίδιος έλεγε "δεν υπάρχει τίποτα πιο σκανδαλώδες από τον θάνατο ενός παιδιού και τίποτα πιο παράλογο από τον θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα". Δεν μπορώ να μην ενδώσω στον πειρασμό και θα παραθέσω μονάχα ένα. Δύο, και το αμέσως επόμενο . "Εναλλασσόμενα κεφάλαια που θα έδιναν φωνή στη μητέρα. Να σχολιάσει τα ίδια τα γεγονότα, αλλά με το δικό της λεξιλόγιο των τετρακοσίων λέξεων" και "Γενικά σκοπεύω να μιλήσω για όσους αγάπησα. Και μόνο γι΄αυτό. Απέραντη χαρά"
Πριν από αρκετό καιρό τέλειωσα το Μαγικό Βουνό, απλά με το 'να και με τ' άλλο δεν βρήκα την ευκαιρία να γράψω εδώ.
Νομίζω ότι θα μπορούσε μια χαρά να τελειώσει το βιβλίο στο όνειρο του Χανς Κάστορπ με τη σύγκλιση των αντιθέτων, δίνοντας ένα αρκετά ισχυρό μήνυμα. Αν και προχωρώντας, βλέπουμε και την τύχη και άλλων προσώπων του βιβλίου και εισέρχονται και ορισμένες άλλες παράμετροι.
Θεωρώ ότι και ο Πήπερκον είναι ένας από τους δασκάλους του ήρωα και αποτελεί παράλειωη η μη αναφορά του στο οπισθόφυλλο. Αν και δεν είναι ρήτορας, όπως οι δύο φιλόσοφοι, με την προσωπικότητά του και τις πράξεις του, αντιπροσωπεύει τον υλισμό. Όμως, δεν είναι ο χυδαίος υλισμός της καθημερινής ζωής, αλλά υψώνεται ως την ποίηση.
Πολύς μισογυνισμός πάντως, βρε παιδί μου! Κατά τον Σετεμπρίνι, το γυναικείο στοιχείο σχετίζεται με τη Λίλιθ και με το κακό. Εκφράζεται η άποψη ότι οι γυναίκες δεν θα ερωτευθούν κάποιον άντρα από δική τους επιλογή, αλλά θα ερωτευθούν τον ισχυρό άντρα που θα τις επιλέξει. Επίσης, υπάρχει και στην πλοκή μισογυνισμός και όχι μόνο στις απόψεις που εκφράζουν οι ήρωες, καθώς
Οι τελευταίες παράγραφοι δεν μου αρέσουν. Τις βρίσκω λίγο ξεκάρφωτες και σαν να μην συνάδουν με την ατμόσφαιρα του υπόλοιπου βιβλίου. Εφιαλτική η απόδοση των πολεμικών σκηνών, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορώ να το δω σαν πλήρως αντιπολεμικό. Ίσως επειδή γνωρίζω τις απόψεις του συγγραφέα κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Μου δίνει την εντύπωση περισσότερο σαν τελετή μύησης του Κάστορπ και των υπόλοιπων νέων στην πραγματικότητα.
Η τελευταία παράγραφος, αν και πραγματικά συγκλονιστική, κάπως μου φαίνεται σαν αμπελοφιλοσοφίες και γενικότητες. Νομίζω πιο καλά αποδίδει το νόημα το όνειρο του Χανς Κάστορπ όπου το σκοτάδι και το φως συναντώνται.
Νομίζω ότι θα μπορούσε μια χαρά να τελειώσει το βιβλίο στο όνειρο του Χανς Κάστορπ με τη σύγκλιση των αντιθέτων, δίνοντας ένα αρκετά ισχυρό μήνυμα. Αν και προχωρώντας, βλέπουμε και την τύχη και άλλων προσώπων του βιβλίου και εισέρχονται και ορισμένες άλλες παράμετροι.
Θεωρώ ότι και ο Πήπερκον είναι ένας από τους δασκάλους του ήρωα και αποτελεί παράλειωη η μη αναφορά του στο οπισθόφυλλο. Αν και δεν είναι ρήτορας, όπως οι δύο φιλόσοφοι, με την προσωπικότητά του και τις πράξεις του, αντιπροσωπεύει τον υλισμό. Όμως, δεν είναι ο χυδαίος υλισμός της καθημερινής ζωής, αλλά υψώνεται ως την ποίηση.
Πολύς μισογυνισμός πάντως, βρε παιδί μου! Κατά τον Σετεμπρίνι, το γυναικείο στοιχείο σχετίζεται με τη Λίλιθ και με το κακό. Εκφράζεται η άποψη ότι οι γυναίκες δεν θα ερωτευθούν κάποιον άντρα από δική τους επιλογή, αλλά θα ερωτευθούν τον ισχυρό άντρα που θα τις επιλέξει. Επίσης, υπάρχει και στην πλοκή μισογυνισμός και όχι μόνο στις απόψεις που εκφράζουν οι ήρωες, καθώς
η μαντάμ Σωσά, η αγαπημένη του πρωταγωνιστή, όταν τελειώσει ο ρόλος της στην πλοκή με το θάνατο του Πήπερκορν, εξαφανίζεται χωρίς καμμιά αιτιολογία.
Η τελευταία παράγραφος, αν και πραγματικά συγκλονιστική, κάπως μου φαίνεται σαν αμπελοφιλοσοφίες και γενικότητες. Νομίζω πιο καλά αποδίδει το νόημα το όνειρο του Χανς Κάστορπ όπου το σκοτάδι και το φως συναντώνται.
Last edited:
Έλλη Μ
Συντονιστής
Τελειωσα το Ιστορίες του πλοκαμου και 3 κωμικά δοκίμια, το οποιο ήταν τεράστια εκπληξη της εγχωριας, σύγχρονης παραγωγης, ενα βιβλίο υβριδικο (λέξη που εχει γινει ιδιαιτερως χρηστική τελευταία, αλλά δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω με άλλον τρόπο) γιατι παταει στο autofiction, το φιλοσοφίζον (sic) δοκίμιο και το (σουρεαλ) μυθιστόρημα, με μια πολύ εξυπνη ιστορία, με εξισου ευφυη και γοργό λόγο, με εντονες, κάπως άτσαλες ακμες κι ειναι το μειονέκτημά του, γιατι δεν ρεει το όλον αβίαστα, αλλά σιγουρα προκειται για κειμενο το οποιο σε παρασύρει τόσο εντονα με την ειρωνεία του που χρειάζεται να επιστρέψει κανεις σ' αυτό ώστε να απορροφήσει και να κατανοησει πλήρως το νόημα (προσμετράται στα πολύ θετικά του αυτό μιας και ειναι πολυ ευκολο και προφανες να το κατατάξει κάποιος σε καποιου ειδους απλοϊκότατης σάτυρας) και εν τέλει ενα κείμενο έκπληξη που δεν χωρά ημίμετρα. Ειτε θα σου αρέσει πολυ είτε θα το κατατάξεις στις ανερματιστες μπούρδες που κυκλοφορουν σε πληθώρα, πλέον.
Τάσσομαι αναφανδον με το πρωτο είτε.
Τάσσομαι αναφανδον με το πρωτο είτε.