Ευχαριστώ για την διευκρίνιση, καταρχάς. Προφανώς δεν ασχολούμαι καθόλου με τα βιντεοπαιχνίδια
Στα υπόλοιπα, θα διαφωνήσω. Έχει δυο εβδομάδες που φιλοξενώ μια ψυχή και οι αναγνωστικοί μου ρυθμοί σημείωσαν κατακόρυφη πτώση. Αύριο που αναχωρεί για τα πάτρια η ψυχή αυτή, φιλοδοξώ να επανέλθω δριμύτατος -επειδή έχουν μαζευτεί πάρα πολλά αδιάβαστα και για κάποιον λόγο που δεν κατανοώ αυξάνονται και πληθύνονται ανεξέλεγκτα τα μπαγαπόντικα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που δεν καταβάλω για να περιορίσω την εξάπλωσή τους.
Επιπλέον, παραήταν τηλεγραφική η ανάρτηση, μιας και τη συνέταξα στο σχολείο εν ώρα κενού, ενώ παρατηρούσα μια ιδιαιτέρως γοητευτική συνάδελφο, με την οποία φιλοδοξώ να πιώ κάποιο αφέψημα (αν και με βλέπω να τρώγω χυλόπιτα). Στην πραγματικότητα, θα μπορούσα να γράψω έτι περισσότερα για τον Σαϊλας Λάπαμ και να επιχειρηματολογήσω σχοινοτενώς κάνοντας συγκρίσεις με τον Χένρυ Τζέημς κλπ, αλλά ας όψεται η προαναφερθείσα ύπαρξη που μονοπωλεί το οπτικό μου πεδίο.
Ξαναδιάβασα τον χειμώνα της διχόνοιας του Σταϊνμπεκ, το οποίο τελείωσα σημερα (αλλιώς τι νόημα είχε να γράφω εδώ;). Είχα ξεχάσει πόσο πάρα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο είναι.
Τελείωσα χθες την φυσική ιστορία της καταστροφής του αγαπημένου Ζέμπαλντ. Εντάξει, δεν είναι σαν τα άλλα βιβλία του, αλλά είναι πάαααααρα πολύ ωραίο και αυτό και χρειάζεται να ψέξω την φιλτάτη κυρία @Έλλη Μ που μου τον έμαθε και μ'έκαψε.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τον βασιλιά του Νεσμπο, το sequel του φοβερού και τρομερού βασιλείου. Να πω την αμαρτία μου, μου δόθηκε η εντύπωση πως ο Νέσμπο εδώ προσπάθησε πολύ να βγάλει μια ιστορία, σε κάμποσα σημεία τραβηγμένη απ'τα μαλλιά, σε κάμποσα άλλα έγραφε απλά για να γεμίσει σελίδες.
Είναι αυτονόητο ότι θα πάρω και το καινούργιο του που βγαίνει σήμερα-αύριο....
Τελείωσα το μυθιστόρημα του Χαρντυ, Τζουντ ο αφανης, το οποιο μου έφερε πολύ εντονα στο μυαλό τα Ανεμοδαρμένα Υψη. Κατ΄αρχάς, για να μην υπάρχει σύγχυση, και τα δυο έργα είναι αξιόλογη και πολύ καλογραμμένη λογοτεχνια. Και στα δύο βιβλία, πρωταγωνιστει μια εντονη ερωτική σχέση, αυτή που ομολογούν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστες της, και στα δυο βιβλία ο ένας πληγώνει τον άλλον στο όνομα της αγάπης που εχει (ο ένας για τον άλλον), ενω η αληθεια ειναι οτι το κανουν γιατι ειναι εγωιστες, και στα δυο βιβλία, υπάρχει μια σύγχυση και το τοπίο είναι μάλλον θολό, αναφορικά με τη σεξουαλικότητα της γυναικείας πρωταγωνίστριας Και στα δυο βιβλία η ατμόσφαιρα και η αισθηση που διαχέεται είναι ότι οι πρωταγωνιστές αγονται και φέρονται λιγο από τη μοίρα, λιγο από το κοινωνικό περιβάλλον, λίγο από προκαθορισμένους παράγοντες ενώ, στην πραγματικότητα, τελικά, οι αποφάσεις που λαμβάνουν είναι δικές τους, καταδικές τους είναι και οι επιλογές τους (στον Χαρντυ, τουλάχιστον) να αντισταθούν στη συντηρητική κοινωνία που ζουν, και τα δυο καταπιάνονται με βαθια δράματα, στον Τζουντ, όμως, είναι σαφως και υπαρξιακα.
Οσον αφορα τον Τζουντ, τώρα, κατά τη γνωμη μου, ο πραγματικος πρωταγωνιστής του βιβλιου, δεν είναι αυτός, αλλά η Σου, μια γυναικα αρκετα αντιθετη στην εποχή της, (πρώιμος φεμινισμός, θα έλεγα) γι αυτό και γοητευτικη, με παθος για την ελευθερια και τη μορφωση, πιο πολυεπιπεδη και ενδιαφερουσα από τον Τζουντ, η οποία ωστόσο, είναι φανερο, ότι δεν εχει τα εφόδια και τον τροπο να διαχειριστει ουτε την ελευθερια που αγαπα, ουτε τα συναισθηματα της, και σιγουρα τη σεξουαλικότητα. Ο Χαρντυ από τη μια την παρουσιαζει εκτος παραδοσιακου πλαισιου θηλυκότητας, ενώ από την άλλη της αποδιδει και στερεοτυπικά χαρακτηριστικά γυναικούλας. Κι αυτή η αντιφαση, κορυφώνεται, όσο περισσότερα δράματα βρισκουν αυτους τους ανθρώπους μεγαλύτερο ολων, πιστευω, είναι
η απόλυτη μεταστροφή της σε ό,τι ενάντια πάλευε, παραμεριζοντας τη λογική και μια σταση ενοχής και αμαρτιας, προκειμένου μαλλον να δικαιολογησει και να χωνεψει όλα όσα της συνέβησαν
Εντυπωσιακό θεμα, αξιζει ειδικης πραγματείας.
Παρολ’ αυτά, καταφέρνει να μεταστρεψει την κοσμοθεωρία του Τζουντ, να τον κανει να δει τον κοσμο μεσα από τα δικά της ματια κάτι που δεν φαινεται δυσκολο, μιας και προκειται για έναν ανθρωπο εξυπνο και καλων προθεσεων, εμμονικο με την πνευματικοτητα και τα υψηλα ιδανικα, με εντονη ενσυναισθηση, όμως παρορμητικο και πολύ συχνα να δρα χωρις λογικη, ευκολα μεταστρέψιμο. Ο οποιος καταφερνει τελικα να μην πετυχει κανενα απο τα όνειρά του.
Και τι σοκ πρεπει να δεχεται αυτός ο άνθρωπος, όταν βλεπει τη Σου να μετατρέπεται σε μια φοβική, ενοχικη γυναικα. Kαι για μενα, η μελετη αυτής της μεταστροφής, της ακραιας μεταβασης από το ένα ακρο στο άλλο και στην εμμονικη προσηλωση σε καθενα από αυτά, είναι το μειζον θεμα του βιβλιου, όχι ο ερωτας του Τζουντ και της Σου.
Πολύ ωραιο βιβλιο, φλυαρο βεβαια, ολοι οι χαρακτηρες μεστοι και όχι χάρτινοι, αλλα από κεινους που δεν θα θελα να απαντησω στο δρομο μου.
Ξαναδιάβασα τους δακτύλιους του κρόνου του Ζέμπαλντ. Προφανώς είναι πάρα πολύ περιττό να αναφέρω πόσο τρομακτικά ωραίο και αφάνταστα γοητευτικό βιβλίο είναι. Ωστόσο χρειάζεται να παρατηρήσω, έπειτα απ' αυτή την δεύτερη ανάγνωση, ότι μου φάνηκε λιγότερο συνεκτικό, τουλάχιστον σε σχέση με τον Άουστερλιτς (οι ξεριζωμένοι κείνται στη στοίβα ακριβώς πάνω στον καναπέ, όπου διαβάζω). Είναι ξεκάθαρο ότι συνδέει τις ιστορίες που αφηγείται με τις τοποθεσίες που επισκέπτεται και μέσω αυτών μας προσφέρει στιγμιότυπα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Απλά, μου φαίνεται λιγότερο προσωπικό, λιγότερο άμεσο.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα το μόνο αν μυρίζει αίμα του Κίνγκ. Τελείωσα δεν είναι σωστό ρήμα. Από τις 4 ιστορίες διάβασα τις 2 πρώτες, το 80% της τρίτης (όπου πρωταγωνιστεί η Χόλι Γκίμπνυ που την έχουμε δει στην τριλογία του κ. Μερσέντες) και το 50% περίπου της 4ης, όπου ένας συγγραφέας φεύγει για την εξοχική οικογενειακή καλύβα στο βουνό για να γράψει.
Με ενόχλησαν/ενοχλούν και ταυτόχρονα με θλίβουν αφάνταστα 2 πράγματα.
Το πρώτο, που το παρατήρησα και στο Μπίλι Σάμερς: ο Κίνγκ αναφέρεται διαρκώς σε προϊόντα, καταστήματα, υπηρεσίες κλπ, αναφέροντάς τα με το όνομά τους. Έχω την αίσθηση ότι αυτό γίνεται σκόπιμα, επειδή πολύ απλά τους κάνει διαφήμιση. Ότι εταιρείες, προϊόντα κλπ τον πληρώνουν για να "πετάει" τις επωνυμίες τους μες στα μυθιστορήματά του. Δεν είναι απαραίτητα μεμπτό αυτό, απλά καταντά ενοχλητικό, εκνευριστικό, απροκάλυπτα προκλητικό και μου δίνει την εντύπωση ότι δεν κρατάω ένα βιβλίο, αλλά ένα προϊόν. Ότι αυτό που διαβάζω παύει να είναι λογοτεχνία, πια, είναι κάτι άλλο.
Κατά συνέπεια, καταλήγω στο δεύτερο: διαπιστώνω ότι πολλά απ'τα βιβλία του Κίνγκ, αν τα "στύψεις" η βασική ιδέα πίσω απ'το βιβλίο δεν ξεπερνάει τις 2 (άντε 3) αράδες. Όλο το υπόλοιπο είναι χτίσιμο, χτίζει χαρακτήρες, συνήθειες, παρελθόντα, αυτοκόλλητα στα αυτοκίνητα των χαρακτήρων, μπλουζάκια με συνθήματα κλπ κλπ. Ούτε αυτό είναι μεμπτό. Απλά, ο τρόπος που χτίζει μου φαίνεται πια τόσο φασόν, τόσο προβλέψιμος (στα τελευταία χρονολογικά βιβλία μάλιστα τόσο αμερικανιά, σάχλα, είναι τόσο στημένα, τόσο επιφανειακά και τόσο χαζά), που νιώθω πια ότι δεν αγοράζω ένα βιβλίο, αλλά ένα προϊόν. Ότι ο Κίνγκ έχει μια ιδέα και απλά κάθεται και τη γράφει, ότι έχει βρει μια μέθοδο όπου 2 γραμμές τις κάνει 580 σελίδες για να πουλήσει, χωρίς να θέλει να μας πει κάτι, στην τελική, να περάσει κάποιο μήνυμα ή δεν ξερω ΄γω τι. Ότι απλά γράφει για να γράψει.
Και μου δίνεται η εντύπωση (τούτο είναι πολύ θλιβερό για μένα) ότι πάντα έτσι έκανε. Σε άλλες αναρτήσεις είχα την τάση να χωρίζω τον Κίνγκ στον παλιό και τον καινούργιο. Κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση στα όσα διάβασα τα τελευταία 2-3 χρόνια, νομίζω πάντα έτσι ήταν: παρήγαγε προϊόντα. Και με θλίβει αφάνταστα επειδή -κυριολεκτικά- μεγάλωσα με τον Κίνγκ. Είμαι 44 σήμερα, το πρώτο του βιβλίο το αγόρασα όταν πήγαινα β΄ γυμνασίου. Όχι ότι κατακρημνίστηκε κανένας κόσμος και θα τα βάψω μαύρα. Ούτε ότι κάποιες κακές συναναστροφές εδώ μέσα μου υπέδειξαν λογοτεχνία καλύτερη του Κίνγκ και άνοιξαν τα μάτια μου (που άνοιξαν). Απλά, φοβάμαι ότι κάποια δικά του αδιάβαστα που έχω, θα τα βλέπω πια με άλλο μάτι.
Αν τα πιάσω καν...
@ΜιΛάμπρος μου, ξερεις οτι εχω τεραστια αδυναμια στους κρονους και, ναι, εχεις δικιο, δεν εχει τη συνοχη του Άουστερλιτς. Ομως, αυτο ηταν αμιγως μυθιστορημα, οποτε δικαιολογειται. Οι δακτύλιοι δεν ειναι.
Μηπως, παρ' ελπιδα, εχεις και το αίσθημα ιλιγγου σε καποια στοιβα, within reach? Αν την εχεις και θελεις, προτεινω συναναγνωση (Yes, I do!!), με το νεο ετος. Ειναι σπονδυλωτο.
Πιαστηκα να βλεπω το mr mercedes, πριν λιγο καιρο. Εξαιρετικος πρωτος κυκλος, το βιβλιο (οπως και τα περισσότερα του Κινγκ) μου ηταν άγνωστο, αλλα δεν συνεχισα παρα περα.
Τελείωσα χθες τα τέσσερα αμερικανικά διηγήματα, ένα μικρό βιβλιαράκι που που περιλαμβάνει διηγήματα των Φώκνερ, Μέλβιλ, Χώθορν και Τζεϊμς, το οποίο έχω την εντύπωση (χωρίς να είμαι σίγουρος) ότι κάποιο από τα μέλη της λέσχης κάπου, κάποτε ανέφερε και φυσικά με παρέσυρε (όχι ότι ήθελα και πολύ) να το αναζητώ, μέχρι πριν λίγες μέρες όπου το βρήκα στην πολύ χριστιανική (και συνάμα εορταστική, θα'λεγε κανείς) τιμή των 6,66 ευρώ (διαθέτω screenshot), την ώρα που υπάρχει μεταβούκερ που το πουλάει 23. Μια χαρά βιβλιαράκι είναι, συμπαθητικά τα διηγήματα, για συμπλήρωση εργογραφίας.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τη σκιά του ευνούχου του Καμπρέ.
Για να μην είμαι άδικος, είναι πάρα πολύ ωραίο βιβλίο, πολύ πλούσιο και φυσικά η αφηγηματική του δύναμη σε παρασέρνει. Αλλά, δεν μ΄άρεσε. Δεν είναι ότι μπήκα στη διαδικασία να το συγκρίνω με το confiteor. Είναι πως το βρήκα σε πολλά σημεία φλύαρο: υπήρχαν πράγματα που (νομίζω) δεν χρειαζόταν να αναφερθούν τόσο λεπτομερώς. Κι αυτή η φλυαρία έφερε κόπωση και έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να αναρωτιέται πότε επιτέλους τελειώνει, τι άλλο έχει πχια να μας πει??? Και, τέλος, έχω την εντύπωση ότι δεν διέκρινα κάποιον σαφή σκοπό στην ιστορία. Μου φάνηκε σαν μια ροή γεγονότων. Πολύ γοητευτική αφήγηση, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά ένιωσα ότι δεν υπήρχε σχέδιο, κάτι που να ενώνει με σχετική σαφήνεια τις παράλληλες ιστορίες.
Το τελευταίο μέρος του βιβλίου (όσες/οι το διαβάσατε καταλαβαίνετε ποιο) είναι απλά υπέροχο και πάρα πολύ συγκινητικό.
Αλλά δεν μ'άρεσε.
Τελείωσα χθες το βράδι τους ξεριζωμένους του Sebald.
Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ξανά πόσο καλός αφηγητής είναι ο Sebald, ούτε πόσο γοητευτικά παρουσιάζει ιστορίες απλών ανθρώπων, που ούτε καν υποσημειώσεις της ιστορίας δεν υπήρξαν, δίνοντάς τους φωνή και φέρνοντας στο φως ελάχιστες από τις χιλιάδες τραγωδίες του ολοκαυτώματος.
Έβγαλα κάποια συμπεράσματα, πάντως, για το συγκεκριμένο -και γενικότερα για τον Sebald- τα οποία θα κοινοποιήσω αφού διαβάσω τα άλλα δυο που μου μένουν (το ένα εκ των οποίων είναι το αίσθημα ιλίγγου, που προτάθηκε για συνανάγνωση).
Τελείωσα σήμερα το μέγαρο Γιακουμπιάν, ένα πάρα πολύ συμπαθητικό βιβλίο και ευκολοδιάβαστο βιβλίο, που λέει πολλές αλήθειες για τη (περίπου) σύγχρονη Αίγυπτο, μ'εναν αδιόρατο τρόπο.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα το Gravesend. Θα ήθελα πολύ, αν υπάρχει κάποιο από τα μέλη της λέσχης που το΄χει διαβάσει, να ακούσω μια γνώμη. Δεν ξέρω αν ήταν καλό, άρα κάτι δεν διάβασα καλά, ή αν ήταν πατάτα. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για πολύ πικρό και -μ'έναν υπόγειο τρόπο- βίαιο και κυνικό βιβλίο.
Αμφότερα, όπως θα παρατήρησε κανείς, είναι από τις εκδ. Πόλις, των οποίων έχω την τάση να αγοράζω τα βιβλία για κάποιο λόγο (όχι ότι χρειάζομαι πολλούς...).
Τελειωσα το Eraser του Ρομπερτ Ταιν, νουβελοποίηση μιας ταινιας '90ς με το Ζβατζενέγκε, η οποια μου αρεσε αρκετα. (Στην Ελλαδα η ταινια κυκλοφορησε με τον ευφανταστο τιτλο "Απολυτη Διαγραφή")
Το βιβλιο παντως δεν ηταν και τοοοοοσο καλο οσο θα ηθελα, περα απο κατι καλες περιγραφες, δεν προσθετει κατι σαν backstory η κατι τετοιο, ουτε καλυπτει τα σεναριακα κενα της ταινιας. Και δε θα μπορουσε να σταθει μονο του σαν κατασκοπικο μυθιστορημα δρασης για καποιον που δεν ξερει την ταινια.
Τωρα ξεκινησα το True Lies απο τις ιδιες εκδοσεις (αλλου συγγραφεα) που φαινεται πολυ πιο καλογραμμενο
Τελείωσα προχθές το πάρα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Έφης Γαζή, ο δεύτερος βίος των τριών Ιεραρχών, το οποίο πρόκειται βασικά για την ιστορία της εθνικοποίησης μιας θρησκευτικής και εκκλησιαστικής παράδοσης, στην προσπάθεια (κατά τον 19ο-πρώτο μισό του 20ου αιώνα) να οικοδομηθεί το αφήγημα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, ιδιαίτερα την μεταπολεμική/μετεμφυλιακή περίοδο (και ενάντια στις υλιστικές/κομμουνιστικές & γενικότερα έξωθεν-ευρωπαϊκές ιδέες). Αυτό που περιγράφεται, βασικά, είναι το πώς οι 3 ιεράρχες λειτούργησαν ως απόδειξη της σύζευξης του ελληνισμού με τον χριστιανισμό και για ποιους λόγους η γιορτή τους πέρασε στην νεοελληνική εκπαίδευση.
Ασφαλώς κάνει και μια ιστορική αναδρομή στους αυθεντικούς λόγους, για τους οποίους οι 3 αυτοί εκκλησιαστικοί συγγραφείς συνενώθηκαν σε μια γιορτή, ανατρέχοντας στην εποχή του Αλέξιου Κομνηνού και την αναγέννηση (τότε) των φιλοσοφικών σπουδών (αναδρομή κομματάκι εξειδικευμένη είν΄η αλήθεια).
Είναι πολύ καλογραμμένο ως βιβλίο και τρομερά ενδιαφέρον. Το μόνο μείον (αν μπορεί να βρεθεί κάποιο) είναι το ότι δεν προβάλλει και το πολιτικό πλαίσιο της εποχής (ιδιαίτερα κατά τις αρχές του 20ου αι. και κατά την μετεμφυλιακή περίοδο. Κάτι τέτοιο μπορεί κανείς να δει στο επίσης εξαιρετικό βιβλίο του Γιάννη Χαμηλάκη (που το'χα διαβάσει πριν καμιά 6ετία), το οποίο κουμπώνει με το προαναφερθέν της Γαζή.
Τελείωσα χθες το υπουργείο του φόβου του Greene.
Για κάποιο λόγο αυτό το βιβλίο μου είχε αρέσει τόσο πολύ όταν το διάβασα πριν 20 χρόνια σχεδόν (αγορασμένο το 2005 στη Θεσ/νίκη, αν δεν απατώμαι από τη βιβλιοβάρδια), που το είχα συμπεριλάβει στα 3 αγαπημένα που διάβασε συνλεσχίτισσα πριν κανά χρόνο (ή 2?). Ξαναδιαβάζοντάς το, δεν εντόπισα τον λόγο που μου άρεσε. Είναι σκοτεινό, έχει ενδιαφέρον, αλλά μέχρι εκεί. Πάντως, υπάρχουν δυο σελίδες που με συγκίνησαν πάρα πολύ.
