Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Καστάλια]

Έτσι ακριβώς... Όσα διάβαζα αυτά που λες, σκεφτόμουν ένα από τα αγαπημένα μου ρητά της

I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.

Αυτό ακριβώς αποκόμισα από τα λόγια σου.

 

[ΜιΛάμπρος]

Ξαναδιάβασα (και τελείωσα χθες) τον έρωτα στα χρόνια της χολέρας, που το είχα πάρει πριν από 13 χρόνια.
Είναι κουραστικούλι, επειδή τα κεφάλαια είναι πολύ μεγάλα και τα γεγονότα πολύ πυκνά. Αλλά είναι υπέροχο βιβλίο.

 

[Έλλη Μ]

Μετα την Παναγία των Παρισίων (εξαιρετικο δράμα, πολύ ωραία ιστορία και εντονα συγκινητικο), διάβασα τον Τονιο Κραίγκερ του Μαν, μια πολυκαλογραμμένη (sic) νουβέλα απο την οποία εξοχη γλώσσα απουσίαζε ο λυρισμος (και το εκτίμησα ιδιαιτερα) και στην οποία -εν σπερμάτι- αχνοφαίνεται τόσο το Μαγικό Βουνό όσο κι ο Δόκτωρ Φάουστους.

Επίσης, τελειωσα το Ένας άλλος νους του Peter Godfrey-Smith, ενός καθηγητη Ιστορίας και Φιλοσοφίας της επιστήμης, ενα κειμενο παραπάνω απο οριακά δυσκολο (κατα τόπους) μιας και στοχευει στο να παρουσιασει τον τρόπο που συνδέονται εννοιες οπως νόηση, συνείδηση κλπ (σε ανθρώπους και ζώα) με την εξέλιξη και την αναπτυξη του νευρικου συστήματος μεσω της μελέτης των κεφαλόποδων, την επικοινωνία και άρα τη χρηση υποτυπώδους γλώσσας και αν αυτή ειναι προαπαιτούμενη των ικανοτήτων που επιδεικνυουν τα συγκερκιμένα ζώα, τη ζωή, την αναπαραγωγή και το θανατο (το χταποδι κι η σουπια εχουν πολύ μικρό προσδοκιμο ζωης). Σε μενα, οπως εχω ξαναπει, ασκει απίστευτη γοητεια η θαλάσσια ζωη και τα χταποδια ακομη περισσότερο. Ενα κεφάλαιο, όμως, αναλύει και μιλάει για τις γιγάντιες σουπιες και διαβασα πράγματα που με καθηλωσαν. Απο τη χρήση του κοκκαλου που έχουν για να αναδυονται και να καταβυθίζονται μέχρι τις διαστρωματωσεις των χρωματοφόρων κυτταρων που τους επιτρέπει την ραγδαια αλλαγή στα χρώματα τους, την αλλαγη στη μορφολογία του σώματός τους, την προσαρμογη στο περιβάλλον για καμουφλάζ αλλά και σηματοδότηση.

Δυσκολο κειμενο, σε πολλά σημεία του, ξεκινώντας απο τον Δαρβινο και το δέντρο της εξέλιξης μέχρι τη συνειδησιακή ροή του Τζόυς. Αλλα συναρπάστικο ως προς το αντικειμενο παρατήρησης.

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τα φαντάσματα στον εγκέφαλο.
Ωστόσο, είναι δύσκολο βιβλίο. 300 πυκνογραμμένες, μεγάλες σελίδες, αρκετή ορολογία, αρκετοί πλατιασμοί, επαναλήψεις, επεξηγήσεις, κάνουν την ανάγνωση αργή και σχετικά κοπιαστική. Φυσικά, αξίζει τον κόπο.

Οντως ειναι δύσκολο κείμενο, με πολλές ορολογίες και επαναληψεις, ειμαι κάπου στη μεση του και το αφηνω, το πιανω, κατάλαβες.

Τελείωσα χθες το ταξίδι στη σκια του Βυζαντίου του Νταλρίμπλ.
Πρόκειται για την επανάληψη του ταξιδιού που έκανε ο Ιωάννης Μόσχος* τον 7ο αιώνα, ξεκινώντας από το Άγιον Όρος για να πάει στην Κωνσταντινούπολη, στη νότια Τουρκία, τη Συρία, τον Λίβανο, το Ισραήλ, και να καταλήξει στην Άνω Αίγυπτο.

*Αν κάποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει το Λειμωνάριον, εχεις ιδέα πόσο προσβάσιμη ή μη ειναι η γλώσσα του;

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Σε μενα, οπως εχω ξαναπει, ασκει απίστευτη γοητεια η θαλάσσια ζωη και τα χταποδια ακομη περισσότερο. Ενα κεφάλαιο, όμως, αναλύει και μιλάει για τις γιγάντιες σουπιες

Έχει και συνταγές στο τέλος;;

 

[ΜιΛάμπρος]

Οντως ειναι δύσκολο κείμενο, με πολλές ορολογίες και επαναληψεις, ειμαι κάπου στη μεση του και το αφηνω, το πιανω, κατάλαβες.

Κατάλαβα

*Αν κάποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει το Λειμωνάριον, εχεις ιδέα πόσο προσβάσιμη ή μη ειναι η γλώσσα του;

Να πω την αλήθεια δεν ξέρω. Θα το ψάξω, αν και υποθέτω ότι υπάρχουν μεταφράσεις.

 

[Έλλη Μ]

Έχει και συνταγές στο τέλος;;

Εξυπνάδες...

Θα το ψάξω, αν και υποθέτω ότι υπάρχουν μεταφράσεις.

Να σου πω, εντοπισα μία μονο (εκδοσεις καποιας αγίας), γι αυτό ειπα να ρωτησω κι εδω.

 

[ΜιΛάμπρος]

Θα ρωτήσω μια πσυχή αν το έχει στο πρωτότυπο. Αν και, να πω την αμαρτία μου, το βιβλίο του Ντάλριμπλ είναι πολύ ωραίο και είναι και πολύ φθηνό στο μεταμπούκ...
Παρεμπιπτόντως, θα πρότεινα να βρίσκεσαι σε εγρήγορση κυρία @Έλλη Μ μου, γιατί διαβάζω (επιτέλους) ένα βιβλίο που μου είχες πει ότι πρέπει να διαβάσω οπωσδήποτε (ένα της αλντίνας είναι, νομίζω κατάλαβες ποιο) και έχω κάποιες απορίες

 

[Έλλη Μ]

διαβάζω (επιτέλους) ένα βιβλίο που μου είχες πει ότι πρέπει να διαβάσω οπωσδήποτε (ένα της αλντίνας είναι, νομίζω κατάλαβες ποιο) και έχω κάποιες απορίες

Spoiler

Διαβάζεις τον Στόουνερ!!
Διαβάζεις τον Στόουνερ!!
Διαβάζεις τον Στόουνερ!!

Spoiler: Δεν κατάλαβα

γιατί τοποθέτησα τον ενθουσιαζμό μου σε απόκρυψη...

 

[ΜιΛάμπρος]

Το τελείωσα λοιπόν. Τον Στόουνερ.
Γιατί αρέσει σε όλους;;;

 

[Έλλη Μ]

Γιατί αρέσει σε όλους;;;

Καποια διότι, εδώ.

 

[ΜιΛάμπρος]

Καποια διότι, εδώ.

Ω! Απολογούμαι κυρία @Έλλη Μ μου, δεν το είχα δει.
Θα συμφωνήσω με όλα και θα προσθέσω ότι είναι υπνωτιστικό. Πράγματι, δεν είναι καμιά σπουδαία ιστορία, αλλά ο τρόπος που γράφει ο Γουϊλιαμς είναι τόσο καθηλωτικός και τόσο ήπιος (subtle, είναι η λέξη που ψάχνω), που δεν καταλαβαίνεις πώς σε παρασέρνει και σε καταπίνει η αφήγηση, παρά μόνο όταν τελειώσεις το βιβλίο μ΄ένα γλυκόπικρο αίσθημα, γιατί, κατά κάποιο τρόπο, είναι μια τραγωδία η ζωή του που περιγράφεται μινιμαλιστικά κι ακροθιγώς, χωρίς να δίνεται έμφαση στα συγκλονιστικά γεγονότα που σημάδεψαν την εποχή του (2 πόλεμοι, κραχ). Η έμφαση πέφτει σε απλά, καθημερινά στιγμιότυπα, σε μικρές στιγμές, σε θεωρητικά ανούσιες σκέψεις. Ακόμα και οι εντάσεις (που είναι πολλές και για πολλούς θα ήταν σαρωτικές) δίνονται με τον ανεπαίσθητο, σχεδόν αδιάφορο αφηγηματικό τρόπο που διέπει όλο το βιβλίο.
Είναι πάρα πολύ παράξενος ήρωας ο Στόουνερ. Θα τον έλεγε κανείς, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, αγαθιάρη. Αλλά δεν είναι. Θα τον έλεγε, επίσης, ονειροπαρμένο ή ονειροβάτη. Ούτε αυτό είναι. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, να πω την αλήθεια, θα τον χαρακτήριζα πάντως έναν τίμιο άνθρωπο.

Spoiler: Απορία

Άραγε είμαι ο μόνος που ο Στόουνερ θύμισε τον Χάρρυ Χάλλερ; (το σκέφτομαι από χθες και μάλλον πρέπει να ξαναδιαβάσω τον λύκο, παναθεμά με).

Δεν ξέρω αν μου άρεσε πραγματικά ο Στόουνερ. Ξέρω ότι, με έναν τρόπο, με σημάδεψε.

Απροπό, κυρία @Έλλη Μ μου, θα αρχίσω απόψες ένα άλλο που έλεγες και που πρότεινες, μάλιστα, να το συναναγνώσουμε με το νέο το έτος

 

[Έλλη Μ]

Περιμενα να διαβασω αντιθετα πράγματα απο αυτά που εγραψες. Η αρχική σου, πονηρή, απορία, ηταν παραπλανητική.

@ΜιΛάμπρος μου, δεν εχω ξεχασει την πρόταση που σου εκανα, απλώς ειναι λιγο σκορπιο το μυαλό μου και φοβάμαι οτι δεν θα ειμαι συνεπης, αν και θελω κι εγώ να το ξαναδιαβασω. Ισως το ξεκινησω παραλληλα και σχολιαζουμε εντος πλοκής, σε καποιο θεμα.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα το αίσθημα ιλίγγου του Sebald.
Ασφαλώς δεν χρειάζεται να ξαναειπωθεί πόσο καλά γράφει ο Sebald. Θα αναφέρω απλώς ότι το συγκεκριμένο μου φαίνεται πως είναι πιο κοντά στους ξεριζωμένους, από την άποψη του ύφους περισσότερο, παρά θεματολογικά. Υπάρχει συνάφεια μεταξύ των τεσσάρων ιστοριών και, όπως στους ξεριζωμένους, οι αναμνήσεις από την παιδική ηλικία του Sebald και ο τρόπος που τις διηγείται είναι σαγηνευτικός.

Να πω την αμαρτία μου όμως, από τα μεταφρασμένα στην ελληνική έργα του Sebald θεωρώ τον Άουστερλιτς αριστούργημα, μάλλον επειδή είναι ενιαία ως ιστορία, θεματικά και χρονολογικά, χωρίς να επιμερίζεται σε αυτοτελείς αφηγήσεις (όπως στο αίσθημα ιλίγγου ή τους ξεριζωμένους). Θα έχω πιο ολοκληρωμένη άποψη σε λίγο καιρό, όταν θα έχω διαβάσει και το campo santo (που βρίσκεται στη στοίβα των προς άμεση ανάγνωση), όταν θα έρθει το silent catastrophes που έχω παραγγείλει, και όταν πάρω και τα υπόλοιπά του -γιατί είμαι μικρός κι ανόητος και δεν μαζεύω τα χεράκια μου που έχουν δική τους βούληση...

Τελείωσα επίσης, σε ένα μεσημέρι που δεν μ΄έπιανε ύπνος, και την αδιήγητη ιστορία του ιδίου, μια πολύ καλαίσθητη έκδοση από το Σαιξπηρικόν με ποιήματα του Sebald και εικονογράφηση του Jan Peter Tripp.

 

[ΜιΛάμπρος]

Νομίζω γίνομαι κουραστικός -τυχαίνει να'χω πάρα πολύ χρόνο αυτόν τον καιρό και διαβάζω αρκετά περισσότερο, οπότε τελείωσα την αμφίβολη μάχη του Σταϊνμπεκ, που δεν μ'άρεσε ιδιαίτερα να πω την αμαρτία μου, γιατί είναι κάπως πολιτικοποιημένο (σταφύλια της οργής ένα πράμα), κάπως τραχύ, κάπως η αντίθεση ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές δεν τονίζεται τόσο, όσο θα'θελε κανείς. Τελείωσα και τα κόκκινα φύλλα του Φώκνερ (σ'ενα βράδυ), το οποίο τελικά είναι πάρα πολύ καλό και ο Φώκνερ είναι πολύ μεγάλος μάστορας (περίμενες τον ΜιΛάμπρο, ω λέσχη, για να στο πει-τρομάρα μου). Ένα παράδειγμα που μου'κανε εντύπωση: [...] μεγάλα κεφάλια με μεγάλα, πλατιά και μελαμψά πρόσωπα που πρόδιναν χαύνη μακαριότητα, σαν κεφαλές λαξεμένες σε μισογκρεμισμένο τοίχο στο Σιάμ ή στη Σουμάτρα, που προβάλλουν μέσα απ'την αντάρα.
Μπορεί να μην σας λέει κάτι η παρομοίωση, προσωπικά μου έκανε εντύπωση το πώς σκέφτηκε τέτοια εικόνα.
Αυτά προς το παρόν.

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα το αρκετά ωραίο βιβλιαράκι του Andrea, Βασίλισσά μου, που ηταν μια ιστορία ενός ιδίαιτερου, κάπως αλαφροϊσκιωτου δωδεκάχρονου ο οποίος, τη δεκαετια του '60, το σκάει από το σπίτι του για να πάει στον πόλεμο. Χανεται και μοιαζει να παγιδευεται σε ενα ημιορεινό μέρος, ενω γνωριζει τη συνομίληκη Βιβιαν, που τον πείθει πως ειναι βασιλισσα. Αυτο το φανταστικο διώνυμο εχει πολλές ομοιότητες με το άλλο, απο το βιβλίο του Να την προσέχει, ομως εδώ, καθως ο αφηγητής ειναι ενα παιδάκι προβληματικο, το περιβάλλον και οι περιγραφες προσομοιαζουν περισσότερο σε παραμύθι. Εχει ομορφη και πολλ γλυκια προζα, αποφευγοντας να κατονομάσει τα πραγματικά θεματα που αντιμετωπιζουν οι πρωταγωνιστες, δεν ειναι λυρικο, εχει συγκινησιακες στιγμές, και τα δυο παιδιά κουβαλανε their luggage. Αυτή η συνευρεση δυο ταλαιπωρημένων υπάρξεων, μου θυμισε τις Νυχτες του Σαν Φρανσισκο, του Caryl Ferey, μονο που το τελευταιο μου ειχε φανει απιστευτα μαυρο κι εκβιαστικο, σε αντιθεση με το βιβλιο του Andrea.
Ωραίος ο γαλλος, πολύ ωραιος συγγραφέας.

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα το αρκετά ωραίο βιβλιαράκι του Andrea, Βασίλισσά μου,
...
Ωραίος ο γαλλος, πολύ ωραιος συγγραφέας.

Τελειωσα και το Διάβολοι και Αγιοι και κατάλαβα πώς προετοιμαστηκε η συγγραφη του Να την προσέχει. Σε όλα του τα βιβλία αυτός ο άνθρωπος γράφει γλυκα κι όχι γλυκανάλατα, με μια δόσηπαραμυθιου αλλά όχι φανταστικου, ενω πραγματευεται σκληρα θέματα, χωρις να εκβιάζει ποτε τη συγκίνηση ή να καθαγιάζει τους ήρωές του, εκτός κι αν ειναι άγιοι, δηλαδή παιδια.

Τελειωσα και την Ψειρολογία του Πετροπουλου. Οκ, γελασα σε σημεια.

 

[ΜιΛάμπρος]

Ξαναδιάβασα το Σολάρις του Λεμ. Το είχα αγοράσει το '21, το είχα διαβάσει, δεν θυμόμουν τίποτα, το ξαναδιάβασα τις προηγούμενες ημέρες και πάλι (για κάποιον εντελώς ανεξήγητο λόγο) δεν θυμάμαι τίποτα, πέρα από τα πολύ βασικά. Δύσκολο βιβλίο, το κάνει δύσκολο και η παλιά (αλλά σωστή) μετάφραση, και η έκδοση του Κάκτου, που δεν είναι ό,τι καλύτερο γενικά ο Κάκτος -που έχει εκδώσει πολλά αξιόλογα έργα ΕΦ, αλλά τα'χει κάνει θάλασσα στις μεταφράσεις και την επιμέλεια της έκδοσης και τώρα μόλις διαπίστωσα ότι κυκλοφορεί κι από τις εκδόσεις Ποταμός και μπαίνω στον πειρασμό να το τσιμπήσω αν το πετύχω κάπου γιατί τα ημερολόγια των άστρων του ιδίου ήταν τρομερή η μετάφραση και φυσικά παραμιλώ ξανά, μην μου δίνετε σημασία.

Ξαναδιάβασα, επίσης, την εποχή του κυνηγιού του Καμιλλέρι, ένα βιβλίο που θυμάμαι ότι ήταν πολύ διασκεδαστικό, πολύ σκαμπρόζικο και ίσως ένα από τα καλύτερα του ιταλού (μαζί με τον ζυθοποιό του Πρέστον). Και πράγματι ήταν έτσι και γέλασα αρκετές φορές δυνατά.

 

[Πεταλούδα]

Ξαναδιάβασα το Σολάρις του Λεμ. Το είχα αγοράσει το '21, το είχα διαβάσει, δεν θυμόμουν τίποτα, το ξαναδιάβασα τις προηγούμενες ημέρες και πάλι (για κάποιον εντελώς ανεξήγητο λόγο) δεν θυμάμαι τίποτα, πέρα από τα πολύ βασικά. Δύσκολο βιβλίο, το κάνει δύσκολο και η παλιά (αλλά σωστή) μετάφραση, και η έκδοση του Κάκτου, που δεν είναι ό,τι καλύτερο γενικά ο Κάκτος -που έχει εκδώσει πολλά αξιόλογα έργα ΕΦ, αλλά τα'χει κάνει θάλασσα στις μεταφράσεις και την επιμέλεια της έκδοσης και τώρα μόλις διαπίστωσα ότι κυκλοφορεί κι από τις εκδόσεις Ποταμός και μπαίνω στον πειρασμό να το τσιμπήσω αν το πετύχω κάπου γιατί τα ημερολόγια των άστρων του ιδίου ήταν τρομερή η μετάφραση και φυσικά παραμιλώ ξανά, μην μου δίνετε σημασία.

Αγαπημένο βιβλίο! Θα πρότεινα να μην μπεις στα έξοδα (όχι ότι δεν αξίζει η έκδοση του Ποταμού - πες μου αν θες να στείλω με φωτογραφία μέρος κειμένου να συγκρίνεις), αλλά να δεις την υπέροχη ταινία, αφού θυμάσαι τα βασικά και άσε το για.. μελλοντική αγορά.

 

[ΜιΛάμπρος]

να δεις την υπέροχη ταινία

Ευχαριστώ πολύ για την καλή διάθεση να στείλεις φωτογραφίες. Δεν θα χρειαστεί. Την ταινία, πάντως, την έχω δει ως φοιτητής, σε βιντεοκασέτα (αν δεν απατώμαι). Μας είχε πιάσει με την (τότε) φίλη μου να βλέπουμε Ταρκόφσκι και Αϊζενσταϊν

 

[Εστελλ]

Διάβασα και εγώ το βιβλίο Η βιολογία της Ομοφυλοφιλίας. Πολύ διαφωτιστικό και αντικειμενικά γραμμένο. Είναι αξιοπερίεργο που είχαν γινει έρευνες με σχετικά θετικά αποτελέσματα γισ την βιολογική βάση της ομοφυλοφιλίας από το 90 και δεν είναι αρκετά διαδεδομένες.