Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[Έλλη Μ]

Διαβασα το καταπληκτικο βιβλίο του William Gaddis, Αγάπη Χαίνουσα. Είναι το τελευταίο και μικρότερο σε έκταση βιβλίο του William Gaddis. Στοχαστικο, εσωστρεφές και προσωπικο, διότι είναι αυτοβιογραφικο, όσο πλησίαζε τον θανατο, γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο (παρόλο που απευθυνεται, σε δεύτερο, ευθέως προς τον αναγνώστη), αναρωτωμενος ο συγγραφέας – αφηγητής πώς θα τον θυμούνται, αφού πεθάνει. Προκειται για το μοναδικο βιβλίο του που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, τα υπόλοιπα μοιαζει να ανηκουν στη σφαιρα των ακατόρθωτων.

Ο αφηγητής ειναι ένας άνθρωπος κληνήρης, άρρωστος, που πλησιάζει τον θάνατο και προσπαθει να βάλει σε τάξη προσωπικές του υποθέσεις, να μοιράζει την περιουσία του στις τρεις κόρες του (ως αλλος Ληρ), τις σημειώσεις του και μια μακρόχρονη έρευνα - μελέτη για το πιάνο με μηχανισμό αυτόματη αναπαραγωγής της μουσικής, χωρίς, δηλαδή, να απαιτείται πιανίστας. την αυξανόμενη χρήση της μηχανικής αναπαραγωγής στις τέχνες και την απώλεια της αυθεντικότητας. Το έργο του αφηγητή ήταν έρευνα ζωής του Gaddis, πολλές ενσψματωμένες στα άλλα του έργα. Απ' ό,τι διάβαζα, αντιλαμβανόμενος ότι δεν θα καταφερνε ποτέ να βάλει σε σειρά το άπειρο υλικο του σε ενα non fiction εργο, αποφάσισε να το μετατρέψει σε fiction.

Ο λογος του ειναι οριακά παραληρηματικός και με διαρκείς παρεκβάσεις, πηγαινοντας απο τον ενα φιλόσοφο, φυσικό, λογοτέχνη, μουσικο στον αλλο. Δεν ξέρω πότε ο Gaddis διάβασε τον Μπέρνχαρντ, όμως το κείμενο του, μεταξύ αλλων, απότινει φόρο τιμής στο Μπετόν του και στον Αποτυχημένο, εξαλλου ενσωματωνει την εισαγωγη του πρώτου και μνημονευει τους πρωταγωνιστες του δευτερου. Οι ομοιότητες του Μπετόν και της Αγάπης –ίσως και των συγγραφέων- είναι πολλές. Απο τη μία, οι θεματικές τους ειναι ιδιες, η αδυναμια να ολοκληρωθει μια επιπονη και τεράστια εργασία (για το μηχανικό πιάνο ο ένας, για τον συνθετη Μεντελσον ο άλλος). Απο την άλλη, εχουν αμφότεροι καταγγελτικο και βιτριολικο λογο και με εντονη μουσικότητα.

Spoiler

Θεωρώ τον λογο του Μπερνχαρντ σαφώς πιο δυσβατο και πυκνό στο Μπετον.

. Και οι δυο εχουν τεράστια αγάπη στη μουσικολογια και στον Glenn Gould (ο Μπερνχαρντ ηξερε μουσική, μεταξύ άλλων, ο Gaddis ηξερε πολλή μουσικη). Οπως ο Μπερνχαρντ αναθεματιζει την Αυστρια, ετσι κι ο Γκαντις αναθεματίζει τη Αμερικη.

Τα θεματα με τα οποια καταπιάνεται, οπως εγραψα και παραπάνω, αφορουν πολύ στην τεχνη και κατα πόσο αυτή χάνεται, όταν αναπαράγεται σε πολλά αντιγραφα (ποσότητα ενατνι ποιότητας) και, προς το τέλος, όταν ο λογος του γινεται εντονότερα παραληρηματικος, όσο ο πόνος γινεται μεγαλυτερος, η απωλεια του εαυτου (νιατα) και η αναπόληση για τον εαυτό που θα μπορουσε να κάνει περισσότερα.

Δεν ξερω, αν το εγραφε σημερα, στο κεντρο του βιβλιου να ήταν το ΑΙ κι οχι το μηχανικο πιάνο.

 

[ΜιΛάμπρος]

Αχ κυρία @Έλλη Μ μου, να΄σαι καλά που πρόσθεσες ένα ακόμα βιβλία στις ατέλειωτες λίστες μου.

 

[Έλλη Μ]

@ΜιΛάμπρος μου, τις τελευταίες μέρες εκανα καποιες almost spontaneous αγορές, θα έλεγα (πολύ το χάρηκα!), αν και κάποια βιβλία τα είχα στο μυαλο μου να αγοράσω και καποια τα ειχα κανει check ως πολύ ενδιαφέροντα. Το Αγάπη Χαινουσα μου αρεσε πραγματικά πολυ, ειναι σιγουρα το καλυτερο βιβλιο που εχω διαβασει, για πρώτη φορα, μεσα στο 2026. Και ο λογος που το καθυστερούσα να το αγοράσω ειναι διοτι το ειχα στο μυαλο μου δυσβατοτερο πχ του Μπετον (στο οποιο εκανα διαλειμματα), αλλά δεν ήταν, με τράβηξε απο τον λαιμο και η αναγνωση δεν ειχε ουτε δυσκολίες ουτε με φορτωνε. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα με τον καλοδουλεμένο λόγο του, ως συνηθως δηλαδή, γι αυτό και δεν με απασχολει καθολου αν ηταν ελιτιστης ή οι απόψεις του ακουμπάν τις παρυφες του ελιτισμου. Ασε που, κατα βαθος, δεν διαφωνω εντελώς μαζι του.

 

[ΜιΛάμπρος]

check ως πολύ ενδιαφέροντα. [...] σιγουρα το καλυτερο βιβλιο που εχω διαβασει, για πρώτη φορα, μεσα στο 2026 [...] η αναγνωση δεν ειχε ουτε δυσκολίες ουτε με φορτωνε. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα με τον καλοδουλεμένο λόγο του

Μ'αυτά που γράφεις πώς να μην ανα-ταραχθώ ο άνθρωπος? Είμαι και επιρρεπής, εκτός από μικρός κι ανόητος κι έχω την εντύπωση ότι το κάνεις επίτηδες, με στόχο την ολοκληρωτική οικονομική μου καταστροφή, ώστε να αναδείξεις την φιλάνθρωπη πλευρά του χαρακτήρα σου φέρνοντάς μου ταπεράκια κάτω από τη γέφυρα...

Ένιγουεϊ, που λέμε και στο παραλίμνιο χωριό μου, τελείωσα χθες το campo santo* του Sebald, το οποίο διαφημίζεται ως "προσεχώς" στα οπισθόφυλλα των εκδόσεων της Άγρας, αλλά δεν μεταφράστηκε. Πρόκειται για διμερές βιβλίο: το πρώτο μέρος είναι πρόζα και αναφέρεται σε ταξίδι του Sebald στην Κορσική και είναι φυσικά πααααρα πολύ ωραίο. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει μελέτες. Εδώ τα πράγματα είναι κομματάκι παράξενα, επειδή, αφενός είναι κάπως ειδικού ενδιαφέροντος. Αφετέρου επειδή οι δυό μελέτες για τον Κάφκα θυμίζουν πολύ έντονα το αίσθημα ιλίγγου, την μελέτη για τον Kasack και τον Nossack θα τη ξαναβρούμε στη φυσική ιστορία της καταστροφής ενώ η μικρή μελέτη για τον Jan Peter Tripp μας συνδέει με την αδιήγητη ιστορία- είχα άρα την εντύπωση ότι ξαναδιάβαζα κείμενο στα αγγλικά που έχω ήδη διαβάσει στα ελληνικά. Σε κάθε περίπτωση, για φανατικούς του Sebald.

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα και τους ταξιδιώτες του Steinbeck, βιβλίο που μου πήρε περισσότερο χρόνο απ΄όσο υπολόγιζα ή θα΄θελα και τελικά δεν μου άρεσε και τόσο, όχι επειδή η ιστορία δεν ήταν καλή, αλλά επειδή (νομίζω) η μετάφραση, αν και σωστή, παραήταν πιστή και κάπως μηχανική. Δεν ήταν ρέουσα, όπως είναι στις εκδόσεις των Γραμμάτων λ.χ., οπότε η γραφή του Steinbeck έχανε πολύ από τη γοητεία της.

*έβαλα το link του εγγλέζικου βιβλιοπωλείου μπας και πάρω κανέναν άνθρωπο στο λαιμό μου για να΄χω παρέα κάτω απ'τη γέφυρα

 

[Έλλη Μ]

Παντα ηλπιζα οτι θα μεταφραστει το campo santo στα ελληνικα προτου χρειαστει να πω Σε μισω, @ΜιΛάμπρος μου, που το χεις διαβάσει, αλλα δεν σε μισω στην πραγματικοτητα, ισως σε καποια αλλη παραλληλη διασταση. Ο Ζεμπαλντ ειναι απο τους συγγραφεςις που θελω να διαβασω σε μεταφραση, κι οι μεταφρασεις των εργων του ειναι πολύ καλές, γι αυτο εχω αναβαλει την αγορα του βιβλιου. Μικρέ, υπουλε φιλε μου, θα ανταποδωσω, όταμ ολοκληρώσω (κοντευω) τις Μεταμορφώσεις. Χα!

 

[ΜιΛάμπρος]

Μικρέ, υπουλε φιλε μου,

Γελάω πολύ δυνατά

 

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα το σκοτεινό ημερολόγιο του Joyce, του ανθρώπου που έγραψε τη νεραϊδα των δοντιών, που είναι ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο αυτό το τελευταίο και, όταν το είχα διαβάσει ως μαθητής (πολλά χρόνια πριν) με είχε γοητεύσει αφάνταστα, όπως πριν κανά χρόνο που το ξαναδιάβασα. Το σκοτεινό ημερολόγιο όμως ήταν πάρα πολύ μέτριο, ρηχό και κατά κάποιο τρόπο πρόχειρο και ποτέ δεν κατόρθωσε να εμβαθύνει (ή τουλάχιστον να γίνει πειστικός) στον αποκρυφισμό και τη μαγεία/μάγισσες, με τις οποίες ασχολείται.

Με αποζημίωσε όμως η πνευματική ζωή στην δημοκρατία της Βαϊμάρης του Peter Gay, βιβλίο που τελείωσα σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται να υπάρχει κάποιο ιστορικό υπόβαθρο απ'τη μεριά του αναγνώστη (το οποίο δεν το έχω). Δεν είναι απαραίτητο, απλά διευκολύνει πολύ την ανάγνωση ενός εξαιρετικού βιβλίου που περιγράφει πώς κατά την ταραγμένη εποχή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1919-1933) ο πολιτισμός άνθισε και προέκυψαν σημαντικά κινήματα στη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την ποίηση, τη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική. Ενδεικτικά, τα ονόματα των πρωταγωνιστών της περιόδου είναι αρκετά για να καταδείξουν πόσα πολλά έγιναν τότε: Τσβαϊχ, Μπρέχτ, Κοκόσκα, Καντίνσκυ, Τόμας Μαν, Χαϊντεγγερ, Βάλτερ Κρόπιους κλπ.
Δεν είναι πλήρες, βέβαια, και δεν αποτελεί αναλυτική ιστορία. Είναι ωστόσο ένας εξαιρετικός οδηγός για την εποχή.

 

[Έλλη Μ]

πνευματική ζωή στην δημοκρατία της Βαϊμάρης ....
ο πολιτισμός άνθισε και προέκυψαν σημαντικά κινήματα στη λογοτεχνία,
Τσβαϊχ, Μπρέχτ, Κοκόσκα, Καντίνσκυ, Τόμας Μαν, Χαϊντεγγερ, Βάλτερ Κρόπιους κλπ.
Είναι ωστόσο ένας εξαιρετικός οδηγός για την εποχή.

Αυτό το βιβλιο πραγματικά φωνάζει το όνομά μου, @ΜιΛάμπρος μου, τουλαχιστον όσο αφορά τη λογοτεχνία, μιας κι ειναι το αγαπημένο μου ειδος, αυτό εκείνης της εποχής. Με φοβιζει, να σου πω την αληθεια, ο μεταφραστής, που ενώ στη λογοτεχνια (π.χ. Μπερνχαρντ και Καμυ), δεν εχω αντιμετωπισει το παραμικρό, με τα θεωρητικα κειμενα που εχω καταπιαστει κι εχει μεταφράσει, εχω φαει σουτ και γκολ. Και με την Αρεντ, τον Αντισημιτισμο καί με τον Τοντόροβ.

Τελειωσα το Πανόραμα που διαβαζα, ουτε το ονομα δεν συγκράτησα τελικα και ηταν οκ (για τα δικα μου γουστα). Κι όταν λέω οκ, ειμαι μεγαλόκαρδη, γιατι ειναι νέο κορίτσι.

Διαβασα, όμως, το Η μητέρα μου γελάει, της Σανταλ Άκερμαν (την οποια δεν ηξερα, ουτε ως filmmaker) και μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ. Το βιβλιο δεν μένει μονο στη σχέση της με τη μητέρα της η οποια πλησιάζει τον θανατο, αλλα με την (αρκετα αποστασιοποιημενη και προσεκτικα διατυπωμενη) αφηγηση περιστατικών της ζωης της συγγραφεως, σχηματιζεται αργα αλλά πολυ ξεκαθαρα ένα πλήρες πορτραιτο της, χωρις φιοριτουρες, χωρις αυτολύπηση, χωρις μελόδραμα και χωρις ψευτοσυγκίνηση, παρόλο τον εγγενη συναισθηματισμό του βιβλίου. Δεν ξερω, ουτε δυσφορία αισθλανθηκα ούτε την αναγκη να το αφησω και να το ξαναπιάσω. Ηταν πολύ ρεουσα η αναγνωση, με έναν τρόπο ήσυχη, δηλαδή, πώς κάνεις ενα αλματάκι χοπ και προσγειωνεσαι πάλι, αλλά χωρις να ακουστεί το παραμικρό; χωρις γδδουπ, βρε παιδι μου!!
και μεσα μου το κατεταξα στα σημαντικά βιβλια που εχω διαβάσει, τόσο που δεν μπορώ να αποφασισω ποιο απο τα δυο ειναι το βιβλιο του 2026 εως τώρα. Η Ακερμαν ή ο Γκαντις.

Καταθλιπτικη (ίσως και κατι άλλο), αυτοκτόνησε.

 

[ΜιΛάμπρος]

ο μεταφραστής, που ενώ στη λογοτεχνια (π.χ. Μπερνχαρντ και Καμυ), δεν εχω αντιμετωπισει το παραμικρό, με τα θεωρητικα κειμενα που εχω καταπιαστει κι εχει μεταφράσει, εχω φαει σουτ και γκολ.

Ορθόν! για ακόμα μια φορά...
Δεν είναι κακή μετάφραση η συγκεκριμένη, απλώς θα μπορούσε να είναι καλύτερη=πιο ρέουσα, πιο αβίαστη.

 

[Διχασμένη]

Εγώ τέλειωσα τον Αστερίξ και τους Νορμανδούς στα γαλλικά. Έχει ωραίο, αν και κλισέ, μήνυμα για την σημασία του φόβου, αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι από τα αγαπημένα μου Αστερίξ, καθώς δεν είναι ιδιαίτερα αστείο. Πιθανώς στα τραγούδια του Κακοφωνίξ σατιρίζονται επιτυχίες της εποχής. Επίσης, η απεικόνιση του κακομαθημένου/γιεγέ/party animal ανιψιού του Μαζεστίξ μάλλον παρωδεί τον μοντέρνο νεαρό της εποχής.
Νωρίτερα, είχα διαβάσει το βιβλίο "Επιθυμίες και πολιτική: Η queer ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου (1924-2016)". Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, κάνει τον αναγνώστη (ή τουλάχιστον εμένα) να θέλει να δει τις ταινίες τις οποίες αναλύει. Βέβαια, πότε-πότε το παρατραβάει, όπως στην ανάλυση του Δράκου, ταινία για την οποία πραγματικά μου εξάφθηκε η περιέργεια. Δεν αναλύει μόνο ταινίες με κύριο θέμα την ομοφυλοφυλία, αλλά ασχολείται και με πολλές ταινίες με δευτεραγωνιστές ομοφυλόφιλους ή των οποίων η γενική ατμόσφαιρα σχετίζεται με την ομοφυλοφυλία. Όπως είχα πει και σε προηγούμενο σχόλιό μου, αναλύονται πάρα πολλές ταινίες: φαρσοκωμωδίες και δράματα όπως και ταινίες για την νεανική παραβατικότητα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, καλλιτεχνικές ταινίες, ταινίες μικρού μήκους, νεοκυματικές, κοινωνικές, ιστορικές, exploitation, b-movies... Το μόνο κουραστικό σημείο του είναι το πρώτο κεφάλαιο, όπου εξετάζει την queer θεωρία και την εξέλιξή της. Με βάση κυρίως αυτήν την θεωρία και τις παραφυάδες της γίνεται η ανάλυση των ταινιών. Αφιερώνονται τρία κεφάλαια στην εξέταση της απεικόνισης της αντρικής ομοφυλοφυλίας στον ελληνικό κινηματογράφο, ενώ δυστυχώς για την γυναικεία ομοφυλοφιλία και την παρενδυσία αφιερώνεται μικρότερη έκταση: μόνο από ένα κεφάλαιο για το κάθε θέμα. Η δυσαναλογία αυτή οφείλεται άραγε, απλώς στο δεν υπήρχε τόσο πολύ υλικό, όπως εξάλλου αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας, ή στο σχετικά περιορισμένο ενδιαφέρον του συγγραφέα για τα δύο αυτά ζητήματα;

 

[Έλλη Μ]

Τελειωσα το βιβλιο του Γιάννη Αστερή, Η θύελλα, (2007), που ειναι, σε πρώτο πλάνο, ο εσωτερικός μονόλογος ενός ανθρωπου εμμονικου με μιαν εργασία πάνω στον Βιτγκενστάιν ενώ, σε δευτερο πλάνο, διαπραγματευεται (ο ιδιος) το ερωτικό πένθος. Δεν ειναι ευκολο βιβλιο. Περα από τη γραφή που μοιαζει με του Μπερνχαρντ (χωρις τις εμμονές του, ομως), το βιβλιο θυμιζει και το Μπετον κάπως, μιας κι ο ηρωας της θυελλας εχει μιαν ατελευτητη εργασία σε επεξεργασια. Σε αντιθεση με τον Ρουντολφ, εδώ την τελειωνει, βεβαια, ενώ ο Ρουντολφ εψαχνε κάθε δυνατή αφορμή να μην αρχισει καν.

Ο συγγραφεας έχει γράψει ακόμη ένα μυθιστόρημα - νουβέλα (που σκοπευω να διαβασω) κι ενα θεατρικο.

Και μετα απο αυτό το πολύ ωραιο βιβλιο, ξεκινησα ενα ελληνικο νέας εσοδείας που αγόρασα εντελως ψυχαναγκαστικά και δεν μου αρεσει νομίζω καθολου, στις 70 σελιδες που εχουν παρελθει. Και δεν ειναι τόσο οτι ενοχλούμαι με την αγορά όσο με το οτι διαβάζω και δεν απολαμβανω, δηλαδή με δυσαρεστει πολύ αυτό το συναισθημα. First world problems.

 

[Έλλη Μ]

Τελειωσα ενα βιβλιο που διατεινομουν, κάπου εδω μέσα, οτι σιγά μη διάβαζα, αλλα μου το εκαναν δωρο κι ηθελα να τιμήσω τον άνθρωπο που μπηκε στον κοπο να μου το χαρισει. Προκειται ενα βιβλιο σαφώς της εποχής του, τίμιο, για ανθρώπους που σιγουρα υπάρχουν κι ανηκουν στη γενια των μιλένιαλς, αφορά την προσπάθεια διάκρισης και διαφορετικότητας, τη δημιουργία μοναδικής ταυτότητας, αλλα τελικά την ανυπαρξια οποιασδήποτε ταυτότητας, τελικά τη ματαίωση (που δεν εκφραζεται ρητώς, υπονοείται όμως), μέσα απο μια πρόζα που ειναι καλογραμμένη, πολύ καλογραμμενη και εντός της εποχής της, με καποιες επαναληψεις που δεν βοηθουν και με σκοπιμη τριτοπρόσωπη, αποκομμένη κι αποστασιοποιημένη γραφή, που πετυχαινει το σκοπό της, αλλά απέχει απο τη λογοτεχνια, θιγωντας θεματα γνωστά, με εναν απρωτότυπο τρόπο, στα χναρια και τιμώντας καποιο βιβλιο (Τα πραγματα) του Περεκ. Το διαβασα πολύ ευχαριστα, δεν με αγγιξε τιποτε απο το βιβλιο (κι αυτό νομιζω ήταν ο σκοπός του συγγραφέα), θεωρω οτι δεν ειπε κατι καινουριο, απορώ για το πώς προταθηκε στα ΙNternational Booker. Νομιζω οτι το περιεχομενο του βιβλιου ηταν όσο χαρτινο και το βιβλιο αλλα΄εχω τη σχεδόν βεβαιότητα οτι ηταν η επιδιωξη του συγγραφεα αυτή.

καταφερα τον Οβιδιο (σχεδον, μενει το τελευταίο κεφάλαιο).

Ok, εξαιτιας της μεταφρασης, παρηγγειλα την Αινειάδα

Δεν χωραν λογια για τις Μεταμορφώσεις, οποιοσδήποτε εχει πετρια με τη μυθολογία, θα το λατρέψει και η μεταφραση δεν θα τον δυσκολεψει διολου. Δεν κανει κοιλια, δεν ειναι κουραστικο, στο τελος γλειφει τον Αυγουστο, πράγμα αναμενόμενο.
Ο ανθρωπος (Παπαγγελής) κενταει κι ηταν αφορμή να παρω την Αινειαδα και τη μετάφραση του Περι Φυσεως του Λουκρητιου, αν και το είχα απο εκδοσεις Θυραθεν.

 

[Διχασμένη]

Ωχ, βρε Έλλη, αυτό το "όποιος έχει πετριά με την μυθολογία θα το λατρεψει' για τις Μεταμορφώσεις είναι λες και περιγράφεις εμένα. Αναρωτιέμαι όμως αν αξίζει να το πάρω, διότι έχω ήδη έναν τεράστιο τόμο του Κερενυι, ο οποίος περιλαμβάνει όλη την ελληνική μυθολογία, από κάθε πιθανή και απίθανη πηγή και νομίζω κι από ρωμαϊκά κείμενα.
Για το άλλο, καθόλου παράξενη η αντίδραση που σου έβγαλε, καθώς, από ότι κατάλαβα, μιλάει για την αποξένωση και την ψεύτικη τελειότητα της εικόνας και λογικά ταυτίζεται με το θέμα του.

 

[Έλλη Μ]

@Διχασμένη, οι μεταμορφώσεις εχουν πιο συγκεκριμένο προσανατολισμο, δηλαδή τη μεταμόρφωση (αρα αλληγορία, αρα ασκηση κριτικης κλπ κλπ). Προφανως εχει κανει χρήση και συνδυάζει μυθους της αρχαιας ελλάδας (και λιγους ρωμαϊκους), οπότε φαντάζομαι, σε αυτό το κομμάτι σε υπερκαλυπτει το βιβλιο που έχεις ήδη. Χωρις να θελω να σε πεισω να το αγοράσεις (αν σε ενδιαφερει, το βρηκα σε καποιον πλανοδιο, σκληροδετο, 20 ευρω φθηνότερα απ όσο το αγόρασα), το εντυπωσιακότερο σε αυτό το κειμενο ειναι η γλώσσα του Οβιδιου, η παραστατικότητα και η εικονοπλασία του. Αυτα, σε συνδυασμο με τον έμμετρο λόγο και τη δικη μου δυσκολία να τον παρακολουθησω, αφενός λογω εμμετρότητας (sic), αφετερου λογω της εγγενους μου δυσκολίας να φανταστώ ή να ανεχτώ τετοιο καταιγισμό εναλλαγής εικόνων ηταν ικανοι λόγοι να μην το διαβάσω. Αλλά η μεταφραση ειναι κέντημα, αληθεια. Δεν περιμενα ότι θα το διαβαζα, ούτε οτι θα το απολάμβανα τόσο πολύ. Γι αυτό κι αγόρασα το Περι Φυσεως του Λουκρητιου το οποιο ξεκινησα καπως ανορθοδοξα. Εχει πολύ μεγάλο εισαγωγικό μέρος που αναλισκεται στους Επικουρειους και τους Στωικους (περα απ το ότι ειχα διαβασει πολλά σχετικά, με αφορμη τον Μαρκο Αυρηλιο, και μου φαινονται οικειια, ειναι και συναρπαστικά ταυτοχρονα. Δηλαδή, η εισαγωγη ειναι κατι σαν μονογραφία πανω σε αυτες τις φιλοσοφίες) και το διαβάζω παραλληλα με το main corpus του βιβλιου. (Το περι φυσεως αποτελειται απο 6 βιβλια, αν θυμαμαι σωστα, διαβασα το πρώτο). Τελος πάντων, τι έλεγα; Οτι με εχει εντυπωσιασει ο Παπαγγελης, κανει αυτά τα κειμενα να ειναι απιστευτα ζωντανα και ενδιαφέροντα.

Ναι, αυτό ακριβως κάνει, ειναι βιβλιο πο διαβαζεται πολυ΄ευκολα, γρηγορα, σαν editorial, σαν ερευνα, σαν κάτι.

 

[Έλλη Μ]

Και μετα απο αυτό το πολύ ωραιο βιβλιο, ξεκινησα ενα ελληνικο νέας εσοδείας που αγόρασα εντελως ψυχαναγκαστικά και δεν μου αρεσει νομίζω καθολου, στις 70 σελιδες που εχουν παρελθει. Και δεν ειναι τόσο οτι ενοχλούμαι με την αγορά όσο με το οτι διαβάζω και δεν απολαμβανω, δηλαδή με δυσαρεστει πολύ αυτό το συναισθημα. First world problems.

Ενταξει, λυπάμαι που θα το πώ, αλλά θα το πω.
Απαλευτο βιβλιο, καλές προθεσεις, ενδιαφερον θέμα (επιδημία πορσελανοποίησης και θρυμματισμου πληττει μια μικρή πόλη κατοικων με ισπανικά ονοματα (!!), κάπου στο οχι μακρινο μέλλον αλλά η περιγραφή της και οι σχεσεις μεταξυ των κατοικων με εκανε να την τοποθετησω κάπου στα τελη του 19 αιώνα, ίσως και στην Αμερική). Το σημειο που μου άρεσε πολύ ήταν η περιγραφή της μετάδοσης αυτής της νοσου (οχι επειδη ειναι εμπεριστατωμενη ή πειστική αλλά γιατι εχει μια γλυκουλα ευαισθησία που με εκανε και χαμογέλασα) και το πολύ ωραιο εξωφυλλο. Διαβασα τα 2/3. Ηρωας.

 

[ΜιΛάμπρος]

(αν σε ενδιαφερει, το βρηκα σε καποιον πλανοδιο, σκληροδετο, 20 ευρω φθηνότερα απ όσο το αγόρασα)

Τέτοιου είδους πληροφορίες οφείλουν να δίνονται:

1. κρυπτογραφημένες
2. σε προσωπικό μήνυμα
3. πλήρεις με όνομα οδού, αριθμό και ευκρινή χάρτη.

Υπάρχουν κάποιοι επιρρεπείς εδώ μέσα που αρπάζονται από κάτι τέτοια...φαντάσου κάθε πλανόδιος της πρωτεύουσας να υπόκειται καταδρομικές επιχειρήσεις ατελείωτου πρηξίματος και ανακατωσούρας του πάγκου του. Be merciful...

 

[Έλλη Μ]

@ΜιΛάμπρος , καθότι βραδύνους, δεν κατάλαβα τελικά

Spoiler: αν

θελεις κι εσύ αυτή ταυτη την πληροφορία.
Με pin address

 

[ΜιΛάμπρος]

αν θελεις κι εσύ αυτή ταυτη την πληροφορία.
Με pin address

Όχι, είπαμε. Με πετάνε που με πετάνε από τα βιβλιοπωλεία κλωτσηδόν, μη συμβεί το ίδιο εν μέση οδώ.

 

[Έλλη Μ]

Α μην ανησυχεις, δεν περναν αυτοκινητα απο κει. .
Ακου τι θα κανουμε. Οταν ξαναρθεις στην Αθηνα, θα πάμε εκει παρεα και μετα το περας πεντσλεπτου, θα σου κανω ο,τι κανει σε μενα ο γιος μου.

Spoiler

με κλωτσαει να φυγουμε, εγω θα σου τραβηξβ διακριτικα του αυτι. Μη σε κουτσανω κιολας.

 

[Διχασμένη]

Καλόο!! Να με πάρετε κι εμένα στην βόλτα, γιατί κι εγώ δεν μένω Αθήνα, να σας γνωρίσω από κοντά!