Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[ΜιΛάμπρος]

Μέχρι στιγμής έχουμε:

1. πλανόδιος σε πεζόδρομο (π.χ. Αιόλου, αν και δεν θυμάμαι να'χει πλανόδιους) ή Ερμού.
2. πλανόδιος σε πεζοδρόμιο (π.χ. στο σταθμό της Βικτώριας)
3. πλανόδιος σε κάποιον άλλο πεζόδρομο που δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα
4. δεν πρέπει να φοράμε σκουλαρίκια γιατί θα ματώσουν τα αυτάκια μας, εκτός από τα πορτοφολάκια μας.

Επειδή scripta manent, κάποια στιγμή το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μάη που θα ξανάρθω για κάτι σφραγίσματα, πολύ ευχαρίστως.

 

[Έλλη Μ]

Το χεις βρει, βρε ατιμε!

Εγω, παντως, που χω χαλκα στη μυτη και διαφορα αλλα στ αυτια, δεν εχω ποτε ματωσει αγοραζοντας βιβλια απο πάγκους .
Μαλλον γιατι μου σκανε κλωτσια, ε;

Καλόο!! Να με πάρετε κι εμένα στην βόλτα, γιατί κι εγώ δεν μένω Αθήνα, να σας γνωρίσω από κοντά!

It's a date!

 

[Εστελλ]

Τελείωσα σήμερα το ρούχο του διαβόλου, ένα εξαιρετικό, διασκεδαστικό και απροσδόκητα επιμορφωτικό κείμενο του Μισέλ Παστουρώ που αφορά στις ρίγες και την ιστορία τους.

Το ξεκίνησα χθες. Δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο. Νόμιζα ότι απλά θα διαβάσω για την ιστορία του συγκεκριμένου στυλ ρούχου αλλά έχει ευρύ (κοινωνικο) φάσμα. Ταυτόχρονα μου αρέσει το ποσό ειδικό είναι το αντικείμενο του. Δεν ξέρω άλλον συγγραφέα που έχει γράψει για κάτι τόσο ειδικό και να μην αφορά κάτι βαρυσήμαντο (εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον).

 

[Εστελλ]

Διάβασα πρόσφατα το "ο μηχανικός του χαμένου χρόνου). Πρόκειται για μια συνέντευξη του Marcel Duchamp. Επειδή επαθα ντουσαμιαση διάβασα και μια άλλη συνέντευξη η οποία υπάρχει μόνο στα,αγγλικά, το "afternoon interviews" από τον Tomkins. Το δεύτερο βιβλίο το βρήκα περισσότερο ενδιαφέρον από το "ο μηχανικός του χαμένου χρόνου " καθώς οι διάλογοι είναι πιο εκτενείς.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα τους δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι, στην πολύ προσεγμένη έκδοση της Ινδίκτου, που το είχε αγοράσει η καλή μου κάποια στιγμή (δεν θυμάμαι πότε και που) και που ήθελα πάρα πολύ να το διαβάσω.
Δεν μου άρεσε καθόλου, με κούρασε, δεν καταλαβαίνω όλο αυτό το παραληρηματικό σύμπαν των χαρακτήρων, των χειρονομιών, των μακροσκελέστατων εξηγήσεων, των προσβολών μιας κοινωνίας τόσο απομακρυσμένης χρονικά και, γενικώς, δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι τόσο ασταθείς και πυρετικοί, όσο αυτοί που περιγράφει. Το ότι φαίνεται η ειρωνεία του και η σάτιρα σε πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής του, είναι αδιαμφισβήτητο. Το ότι είναι σπουδαίο έργο, επίσης αδιαμφισβήτητο. Προφανώς δεν είναι για μένα.

Τις προηγούμενες ημέρες ξαναδιάβασα το πείραμα Ντοσάντι του Χέρμπερτ, αυτή τη φορά υπό το φως και του whipping star (που είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς ConSentiency Universe και που διάβασα πρόπερσι τέτοια εποχή αν δεν κάνω λάθος), στο οποίο whipping star υπάρχουν αναφορές και κάποια βασικά πραγματάκια που επιτρέπουν την καλύτερη κατανόηση του περί ου ο λόγος βιβλίου. Προφανώς είναι πολύ ενδιαφέρων ως συγγραφέας ο Χέρμπερτ, και οι κόσμοι που χτίζει είναι εξίσου ενδιαφέροντες και απολαυστικά πολύπλοκοι και πολυεπίπεδοι, απλά νομίζω ότι είναι μόνο για μυημένους φανατικούς της ΕΦ γενικά και του Χέρμπερτ ειδικά.

 

[Έλλη Μ]

δεν καταλαβαίνω όλο αυτό το παραληρηματικό σύμπαν των χαρακτήρων, των χειρονομιών, των μακροσκελέστατων εξηγήσεων, των προσβολών μιας κοινωνίας τόσο απομακρυσμένης χρονικά και, γενικώς, δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι τόσο ασταθείς και πυρετικοί, όσο αυτοί που περιγράφει.

@ΜιΛάμπρος μου, κάθε όποτε διαβαζω ή διάβαζα (μειζονα ή ελάσσονα) έργα του, εκανε και σε μένα εντύπωση ακριβώς αυτό που περιγράφεις και δυσκολευομαι να πιστεψω στην (καποτε η οποτεδήποτε) ύπαρξη τετοιων χαρακτήρων που ειναι ταυτόχρονα πολύ κι υπερβολικά: οξύθυμοι, υπερβολικοι, μυγιαγγιχτοι, ανερμάτιστοι (με κάθε σημασία της λέξης), ευθικτοι, με έντονα πάθη (ερωτικά, τζόγου, ποτού κλπ), ευμετάβλητοι, ενοχικοι, ευσυγκίνητοι, κλαψιαρηδες ακόμη. Και βεβαια, σε αντιπαραβολή αυτης της parade χαρακτήρων, πάντοτε θα υπάρχει κι ένας ησυχος, καθαγιασμένος τις περισσότερες φορές (αν όχι πάντα) που καταφερνει να κατεβάζει τους τόνους στο μυθιστόρημα. Επιπλέον, παρόλα τα εντονα πάθη κι έρωτες που περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι κια βιώνουν οι ήρωές του, εχεις παρατηρησει οτι εκλείπει παντελώς ο ερωτισμος; Δεν υπάρχει ιχνος γνησιου ερωτισμου κι αισθησιασμου, μονο λεκτικοποιουνται υπερμεγέθη αισθηματα. Τεινω να καταλήγω οτι αυτό ειναι ενα ολωσδιόλου ντοστογιεφκικο σύμπαν, αυτός ειναι ο κοσμος του σε όσα βιβλία του εχω διαβάσει. Φερ' ειπειν, όλη αυτη η ενταση συναισθημάτων, πυρετικών διαθέσεων και εκρήξεων, στον Τολστόι, ειναι σαφως ηπιότερη, όσο θυμαμαι,

Αυτα.

 

[ΜιΛάμπρος]

παρόλα τα εντονα πάθη κι έρωτες που περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι και βιώνουν οι ήρωές του, εχεις παρατηρησει οτι εκλείπει παντελώς ο ερωτισμος; Δεν υπάρχει ιχνος γνησιου ερωτισμου κι αισθησιασμου, μονο λεκτικοποιουνται υπερμεγέθη αισθηματα.

Δεν το είχα παρατηρήσει, έχεις πολύ δίκιο, κάτι που δένει με μια εντύπωση που έχω σχηματίσει για τον Ντοστογιέφσκι, έχοντας διαβάσει σχεδόν όλο το έργο του (δυο ή τρία μου λείπουν αν δεν κάνω λάθος, συν τους αδελφούς Καραμαζώφ, που θέλω να τους ξαναδιαβάσω από την έκδοση της Άγρας), την οποία προς το παρόν θα την κρατήσω για τον εαυτό μου.
Έχοντας διαβάσει σήμερα το πρωί την ανάρτησή σου, έκανα μια σύγκριση (που μπορεί να'ναι άκαιρη και άσχετη, αλλά για κάποιο λόγο έτσι μου΄ρθε ) των ηρώων του Ντοστό με τον Στόουνερ, ο οποίος αν το σκεφτείς βιώνει εξίσου έντονα και κάποτε βίαια συναισθήματα, ωστόσο δεν υπάρχει αυτή η λεκτικοποίηση (έκφραση που θα υιοθετήσω, αν δεν έχεις αντίρρηση), ενίοτε ούτε καν υπονοούνται, κάτι που δίνει περιθώριο στον αναγνώστη να χωνέψει καλύτερα την κατάσταση και να αποτιμήσει με περισσότερη νηφαλιότητα τον Στόουνερ, σε σχέση με τον Στεπάν Τροφίμοβιτς που συμπεραίνεις ότι αν πετάξει μύγα δίπλα του ενώ διαβάζει τις πηγές της ιστορίας της Ισπανίας θα πέσει στο κρεβάτι με πυρετό, έχοντας στο μέτωπο κομπρέσες ξιδιού.

 

[Έλλη Μ]

που συμπεραίνεις ότι αν πετάξει μύγα δίπλα του ενώ διαβάζει τις πηγές της ιστορίας της Ισπανίας θα πέσει στο κρεβάτι με πυρετό, έχοντας στο μέτωπο κομπρέσες ξιδιού.

Γελασα δυνατά με αυτο το σχόλιο

των ηρώων του Ντοστό με τον Στόουνερ, ο οποίος αν το σκεφτείς βιώνει εξίσου έντονα και κάποτε βίαια συναισθήματα, ωστόσο δεν υπάρχει αυτή η λεκτικοποίηση (έκφραση που θα υιοθετήσω, αν δεν έχεις αντίρρηση), ενίοτε ούτε καν υπονοούνται, κάτι που δίνει περιθώριο στον αναγνώστη να χωνέψει καλύτερα την κατάσταση και να αποτιμήσει με περισσότερη νηφαλιότητα τον Στόουνερ

Εχω διαβασει 2 φορες τους δαιμονισμένους και μπορώ να θυμηθω αυτες τις εκρηξεις και τις υπερβολές των χαρακτήρων και περισσότερες τον Στόουνερ, που ναι, εκει, δικιο εχεις, δεν καταγράφονται λεπτομερώς τα συναισθήματά του, παρά αδρομερώς, υπονοουνται και αισθάνεσαι, νομίζω τις εντάσεις που ελλοχευουν (τόσο στο πανεπιστημιο, όσο και με τη γυναίκα του -αν και μαλλον παραιτηθηκε κάποτε κι απο τον εκνευρισμο που του προκαλουσε, ή, ματαιώθηκε αν θελεις- αλλά και με την κόρη του) και φυσικά ο Στόουνερ ειναι γήινος, χοϊκός ήρωας (ισως και καταγωγικά, μιας κι ηταν συνδεδεμένος με τη γη) σε αντιθεση με τους ντοστογιεφσκικους υπερφιαλους και υπερπληθωρικους, εξωπλανητικους χαρακτήρες.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα σήμερα το Κάποτε ένα φως του Kay, το πρώτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας, που βρήκα τρομερότατα καλό μέχρι ένα σημείο (όπου κάτι συμβαίνει με έναν από τους ήρωες), πάρα πολύ καλό από κει και μετά. Βασικά, ο Kay επιστρέφει στη μεσαιωνική Ιταλία και το Βυζάντιο (σκηνικό προηγούμενων βιβλίων) και φτιάχνει μια πολύ ώριμη, συνεκτική και συναρπαστική ιστορία. Μετά από την άσχημη εμπειρία του υφαντού, που είχα διαβάσει πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, το συγκεκριμένο το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ και παρακαλούσα να μην τελειώσει.

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα και την αμερικάνικη έρημο του Έβερετ.
Απρόσμενα καταπληκτικό βιβλίο. Αρχικά ο τρόπος γραφής του, που δεν είναι ιδιαίτερα επιτηδευμένος, μου θύμισε Ρόμπινς. Αλλά στην πορεία αναθεώρησα. Πολύ δυνατή, πολύ βαθιά ανθρώπινη ιστορία, με έναν ήρωα που τελικά είναι τραγικός. Εξαιρετικό (άντε τώρα να μαζέψω και τα υπόλοιπά του...).

 

[ΜιΛάμπρος]

Ξαναδιάβασα (άρα ξανατελείωσα) το φαρεναϊτ 451 του Μπράντμπερυ, που το είχα αγοράσει το 2018 και δεν το θυμόμουν καθόλου. Έχω την εντύπωση ότι δεν είναι τελικά τόσο επιφανειακό, όσο μια πρώτη ανάγνωση μπορεί να αφήσει να εννοηθεί.
Τελείωσα επίσης και τη Φανφαρλό, μια μικρή και αρκετά συμπαθητική, σχεδόν αυτοβιογραφική, νουβέλα του Μπωντλαίρ που έχει βγάλει η Άγρα κι επειδή είμαι εθισμένος στην Άγρα, το'χα τσιμπήσει.

 

[Έλλη Μ]

Διαβασα τρεις συλλογές διηγημάτων.
Δύο απο αυτές της ίδιας συγγραφεως.
Η πρώτη είναι το Απόντος του παραλήπτου η δευτερη το Υποφωτισμενο
Η αγνωστη σε μένα,Νικη Χατζημητριου, εχει γραψει, λοιπον, δυο μικρά βιβλιαράκια που εχουν κοινό άξονα την απουσία, τον έρωτα και το θάνατο (τις δυο οψεις, δηλαδή, του πενθους, όπως λεν μερικοι μερικοι), με τρόπο ποιητικου πεζογραφήματος, οικονομία λόγου, κομψότητα και χωρις φαννφάρες. Το Υποψωτισμενο περιέχει, επιπλέον, 4 διηγηματα στην παραδοσιακή τους φορμα. Με εντυπωσίασε πάρα πολύ γλώσσα της (πραγματι, φοβερής αισθητικής, χωρις να γινεται δυσβατ ή δυσνόητη πουθενα και χωρις ελιτισμο)

Η τριτη συλλογή, επισης ανηκει σε ελληνιδα, επίσης Νικη (Τρουλλινού), λεγεται Μαραλ όπως Μαρία. Εχουν άρωμα απο τον σπουδαίο Δημητρη Χατζη, ξεκάθαρα.

Αφορμη να αναζητησω τα βιβλια αυτά ήταν τα αρθρα του Παπαγιωργη, στο βιβλιο Ελληνες Συγγραφείς, το οποιο επίσης ολοκληρωσα.

 

[Αντέρωτας]

Τελειωσα το νοβελιζέισο του True Lies, της ταινιας του Τζεμις Καμερον με τον Ζβατζενένγκε, που εδω παιχτηκε με τον τιτλο "Αληθινά Ψέμματα". Ηταν πολυ καλυτερο απο το προηγουμενο νοβελιζέσο που διάβασα, το Eraser (οπως και η ταινια εδω που τα λεμε, ηταν πιο επικη). Ειχε ωραιες, και κωμικες περιγραφες, εδινε περισοτερο βαθος και μπαγκράου στους χαρακτήρες, όπως τις σκέψεις της έφηβης κόρης του, και πλησιαζε καπως σε ευθυμογραφημα. Αλλωστε η ταινια δεν ηταν ακριβως επικη ταινια δράσης, αλλα και κάτι σαν κομεντί. Ηταν σχεδον αυτουσιο με την ταινια οπως τη θυμαμαι, αλλα παρατηρησα και καποιες αλλαγες, οπως και καποιες προσθετες σκηνες. Αφιερωνε περισσοτερο pov στην οικογενειακη ζωη του ηρωα, και της διπλης ζωης του (οπως και της γυναικας και της ρεμπελης κορης του), και εμπαινε στο κλιμα καλυτερα απο ο,τι η ταινια.

To Eraser μου φανηκε σαν ενα κειμενο που απλα ακολουθει τυφλοσουρτη το σεναριο μιας προϋπαρχουσας ταινιας, αλλα αντιθετως αυτο μου φανηκε σαν να μπορει να σταθει απο μονο του σαν μια χαλαρη, κωμικη νουβελα δρασης.

Το προτεινω αν θελετε να κανετε ενα χαλαρο διαλειμμα απο τους Οβιδιους και τους Ντοστογέφσκηδες. Εσεις οι βιβλιοφαγοι θα το ξεπεταξετε σε ενα απογευμα.

Το βαθμολογώ 1 στα 1 (1/1)!

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα τα παιδιά του ουρανού και της γης του Kay, το δεύτερο μέρος μιας άτυπης τριλογίας. Ελαφρώς πιο αργό από το πρώτο, πρόκειται βασικά για ιστορικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται δυο δεκαετίες μετά την πτώση της Κων/πολης (που λέγεται Σαράντιον και, φυσικά, έχει αναφορές σε προηγούμενα έργα του Kay). Οι τοποθεσίες, βέβαια, δίνονται με διαφορετικά ονόματα, ωστόσο είναι εύκολα αναγνωρίσιμες. Ιστορικά ακριβές, εξαιρετικό γράψιμο, εξαιρετικοί χαρακτήρες, ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο.

Τελείωσα επίσης και το Χιου Σελγουϊν Μώμπερλυ του Πάουντ, στη δίγλωσση έκδοση του Πατάκη με το cd. Αν δεν ήταν η εξαιρετική εισαγωγή και τα ερμηνευτικά σχόλια στο τέλος, δεν θα'χα καταλάβει τίποτα

 

[ΜιΛάμπρος]

Το τελευταίο διάστημα (από την αρχή του μήνα μέχρι σήμερα) τελείωσα:
Το όλες τις θάλασσες του κόσμου του Kay, το τελευταίο μέρος της άτυπης τριλογίας του, το οποίο βρήκα πολύ κατώτερο από τα δυο προηγούμενα, γλυκανάλατο και μπλέχτηκαν ήρωες κι απ΄τα δυό βιβλία, οπότε έγινε ένας μικρός χαμούλης που με ξένισε κάπως και φυσικά απογοητεύτηκα (όχι όμως στο μέτρο της Ύζαμπελ)
Από μένα είναι όχι.

Τη λεωφόρο ΝΑΤΟ του Σινιόσογλου, το οποίο βρήκα γενικώς συμπαθητικό, αλλά υπάρχει κάτι που μου χτυπάει, όχι απαραίτητα με αρνητικό πρόσημο, χτυπάει ωστόσο, και με κάνει κομματάκι σκεπτικό απέναντι στον εξαιρετικό (κατά τ΄άλλα) Σινιόσογλου, κάτι που φυσικά (επειδή είμαι μικρός κι ανόητος) δεν θα μ΄εμποδίσει από το να πάρω τα δυο βιβλία του που μου λείπουν.

Τον Επίκουρο του Θεοδωρίδη.
ΟΚ, δύσκολο βιβλίο σε γενικές γραμμές, όχι λόγω θεματολογίας, αλλά λόγω μεθοδολογίας. Βασικά ο Θεοδωρίδης ξαναγράφει, κατά κάποιον τρόπο, την ιστορία του αρχαίου κόσμου, δίνοντας βάση στη διαλεκτική μεταξύ της κεφαλαιοκρατίας και της εργατιάς, με την πρώτη να αντιπροσωπεύει την ιδεαλιστική φιλοσοφία (Παρμενίδης, Πλάτων κλπ) και τη δεύτερη την φυσική, υλιστική φιλοσοφία. Κάτι σαν μια μαρξιστική (διαλεκτικός υλισμός) ερμηνεία του κόσμου, που είχε κάνει κι ο Thomson, άλλα όχι τόσο πρόδηλα. Σε γενικές γραμμές, και για να μην σας πρήζω, ο Θεοδωρίδης είναι αναφανδόν υπέρ του Επίκουρου, τον οποίο παρουσιάζει σαν τον μοναδικό φιλόσοφο που θέλησε να βοηθήσει τον κόσμο. Είναι ενδιαφέρον και ωραίο βιβλίο παρ΄ολα αυτά.

Τα όντα και μη όντα του Χιόνη, που μου άρεσε αρκετά!

Τα δυο εναπομείναντα της τριλογίας του Μπλέχερ, τις επουλωμένες καρδιές και το φωτεινό άντρο.
Το πρώτο δεν είναι και τόσο καλό. Βασικά, ψιλοβαρετό, περιγράφει περιστατικά και καταστάσεις από τη διαμονή του Μπλέχερ σε σανατόριο της Γαλλίας, πριν μεταφερθεί σε άλλο σανατόριο στην Ελβετία, το οποίο περιγράφεται στο φωτεινό άντρο. Αυτό το τελευταίο (το φωτεινό άντρο δηλαδή) είναι αφενός πολύ καλύτερο από το επ.καρδ., πάρα πολύ βαθύ βιβλίο αφετέρου. Υπάρχει ένας κυνισμός και μια απαισιοδοξία που εκφράζονται με τόσο όμορφο, λυρικό τρόπο, που παθαίνεις πλάκα διαπιστώνοντας πως ελκύεσαι ιδιαιτέρως και νιώθεις άφατη τέρψη από τη ματαιοδοξία και την καταθλιπτική ατμόσφαιρα του Μπλέχερ. Δεν είμαι σίγουρος, δυστυχώς, αν είναι το ίδιο καλό με τα περιστατικά (1ο βιβλίο της τριλογίας). Πάει λίγος καιρός από τότε που το διάβασα. Είναι ωστόσο εξαιρετικά βιβλία και τα τρία (έστω κι αν το μεσαίο χωλαίνει), όπως και τρομερή δουλειά στη μετάφραση και στην έκδοση. Τα χάρηκα πολύ (παράδοξο, γιατί είναι πολύ σκοτεινά βιβλία και τα τρία...)

 

[ΚρίτωνΓ]

Τελείωσα πρόσφατα το Σφαγείο Νο 5 του Κ. Βόννεγκατ. Ιδιαίτερο, ενδιαφέρον με δοσμένο με έξυπνο τρόπο παρουσιάζει με επιτυχία τη φρικαλεότητα του πολέμου. Βρήκα ωστόσο ότι βρίθει ανούσιας φλυαρίας και σχετικά φθηνού χιούμορ (χαρακτηριστικό των Αμερικάνων και μακριά από το επιτυχημένο αγγλικό σαρκαστικό χιούμορ). Έχει βεβαίως και κομμάτια πετυχημένα χιουμοριστικά. Ανάμεικτα συναισθήματα. Διαβάζεται εύκολα, αλλά μου άφησε μια αίσθηση ότι κάτι του λείπει και κάτι του περισσεύει

 

[Αντέρωτας]

Τελειωσα το αυτοεκδομενο "Αφιερωμα στον Κορονοϊο" του Γιωργου Γκιουλε.



(Μη το γκουγκλαρετε, δεν υπαρχει πουθενα.)

 

[Φαροφύλακας]

Σκέφτομαι να γράψω ένα σονέτο για τον Κορονοϊό. Λες να γράψεις από την μεριά σου μια ελεγεία;

 

[Αντέρωτας]

Να μοιραστω και μια σελιδα, πριν χαθει στη ληθη

 

[Έλλη Μ]

• Διάβασα το Περί Φύσεως (De Rerum Natura) του Λουκρήτιου στην απόδοση του Θεόδωρου Παπαγγελή. Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη το πρώτο εκ των οποίων (250 περιπου σελίδες) είναι ένα οδοιπορικό πάνω στο κείμενο, από το πώς το ανακάλυψε ο Πότζο Μπρατσολινι, σε ένα μοναστήρι, κάπου τον 15ο αιώνα (αυτή την εκ νέου ανακάλυψη πραγματευεται εξάλλου και η Παρέγκλισις του Στίβεν Γκρίνμπλατ), τις διάφορες στωικής και επικούρειας φιλοσοφίας, την επιρροή του κειμένου κατά τα χρόνια της νεωτερικότητας αλλά και τους πολέμιους του, ως ένα κειμενο επικίνδυνο για τους χριστιανους. Οι διακειμενικές αναφορές του Παπαγγελή σε πλειάδα στοχαστών από τον 15 αιώνα και μετα, μαρτυρουν βαθια μελέτη του κειμένου.Το δευτερο μέρος αποτελειται από τα 6 βιβλία του Λουκρήτιου που συγκροτουν το Περι Φυσεως. Περα από το main corpus, το οποιο εχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον (παρολο που, αναποφευκτα στερείται επιστημονικότητας και πολλά από όσα προβάλλει ως αξιώματα, δεν εχουν καμια βαση κι εχουν αποδειχθει πια) διαβασα το βιβλίο, αισθανόμενη τεράστια απολαυση. Η μονογραφία των 250 σελιδων του Παπαγγελή εχει τρομερό ενδιαφέρον, διαβαζεται πάρα πολύ εύκολα και ο Παπαγγελής είναι άμεσος, με ζωηρό και πολύχρωμο λόγο, με εξαιρετικο χιούμορ, κάνοντας το κείμενο ακαταμάχητο. Το ίδιο το κείμενο του Λουκρήτιου έχει αποδοθει με τρόπο που εμενα, τουλάχιστον, που δυσκολα συντονιζομαι με εμμετρο λόγο, με ταση να αισθανομαι κόπωση όποτε προσπαθω, δεν με κουρασε, δεν με δυσκόλεψε και δεν ενιωσα ότι χρειαζομαι διαλειμμα. Ειμαι βεβαιη ότι αυτό οφείλεται στην μετάφραση αυτου του καθηγητη, όπως άλλωστε και στις Μεταμορφωσεις του Οβίδιου.

• Δεν ξερω τι με ξετρελανε περισσότερο, το ιδιο το κείμενο ή η χωρις αγκυλωσεις και δυσκολίες μετάφραση του. Πραγματικά, το ευχαριστηθηκα τόσο που διάβασα και το Η τέχνη και τα αντίδοτα του έρωτα του Οβίδιου. Εδώ, ο Παπαγγελής εχει μεγαλύτερη ελευθεριότητα στη μετάφραση, εξηγει παρα πολύ αναλυτικά τις μεταφραστικές του επιλογές οι οποιες κάνουν το κείμενο αστειο και ανάλαφρο, αντικαθιστώντας, όπου εκρινε, αναφορές προς την ελληνική μυθολογία, προκειμενου να γινει πιο ευληπτο. Το βιβλιο περιλαμβανει 2 εργα του, Η τεχνη του ερωτα και τα Αντιδοτα του Ερωτα, οπου το δευτερο επαναλαμβανει (από την ανάποδη) το πρώτο. Αν καποιος το παραλειψει, δεν χάνει τίποτε. Το πρωτο, εξαιτίας του οποιου ο Οβίδιος εξορίστηκε από τον Αυγουστο, ως διαφθορέας, χωριζεται σε 3 βιβλία. Τα δυο πρώτα απευθύνονται στους άντρες (πώς, πού θα εντοπίσουν το ερωτικό τους ταίρι και πώς θα το διατηρησουν) και το τριτο στις γυναίκες (παρέχοντάς τους αντιστοιχες συμβολές το πώς θα γινουν πιο αρεστές στους άντρες κλπ κλπ). Προφανώς, είναι ένα στρατηγικό κειμενο ερωτικών συμβουλών της εποχής του και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ώς τετοιο, δεδομένης της θεσης της γυναικας (η οποια, εδώ που τα λέμε, απολάμβανε μαλλον περισσότερα προνομια από την αντιστοιχη γυναικα στην αρχάια Ελλάδα), των εθιμων και των θεσμων της ρωμαϊκής κοινωνίας. Οπόταν, ναι, είναι χειριστικο, ναι , είναι σεξιστικό, ναι, είναι politically incorrect. Το απολαυσα, το πρώτο περισσότερο.

• Διαβασα το Γαλάζιο Τετράδιο, του Δανιήλ Χαρμς το οποιο μου αρεσε πολύ, μετα την 100 σελίδα κι αφού εξοικειώθηκα με τη γραφή του.

• Διαβασα ένα μικρουλι του Μπέρνχαρντ, το ο Γκαιτε πεθενει, αποτελούμενο από 4 διηγήματα και μονο κατά το 25% καταφέρεται εναντιον της Αυστρίας.

• Και διάβασα το βιβλίο Αυτό που δεν έχει όνομα, της Πιεδαδ Μπονετ το οποίο, παρόλο το δυσκολο θέμα του, η λογοτεχνική γλώσσα της είναι τέτοιας ομορφιάς πού δεν μπήκα σε διαδικασία να αναρωτηθώ ποια τα μοντουλα να γραφτεί ένα τετοιο βιβλιο ή ποιον σκοπό εξυπηρετεί. Σκεφτηκα, προς στιγμήν, ότι είναι συνηθες να απολαμβανουμε, ισως κάπως ντροπαλά και ένοχα, το πένθος και τον πόνο του άλλο, αλλά επειδη με ξερω πολύ καλά, απερριψα πολύ γρηγορα αυτή τη σκέψη ως αβασιμη (για μενα) και κρατησα την άλλη, που ελεγε ότι είναι ένα βιβλιο το οποίο θα δώριζα στους πάντες. Μπηκε βαθια στην καρδιά μου αυτό το βιβλιαράκι.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα:

• Την ανάδυση της μνήμης, μια σειρά συνεντεύξεων και άρθρων σχετικά με τον Ζέμπαλντ και το έργο του. Αφενός είναι αρκετά διαφωτιστικό και κατατοπιστικό, επειδή καταλαβαίνει κανείς καλύτερα πώς έχτισε τα βιβλία του. Αφετέρου, είναι εκνευριστικό και σπαστικό, επειδή με έκανε να θέλω να ξαναδιαβάσω πάλι απ΄την αρχή όλο του το έργο (και τον Άουστερλιτς που τον λατρεύω και το διάβασα ήδη 2 φορές, όπως και τους δακτύλιους) και δεν έχω χρόνο
• Τις ουράνιες βοσκές του Σταϊνμπεκ, που ήταν ένα από τα πρώτα του βιβλία και μου θύμισε γιατί τον αγαπώ τόσο πολύ: επειδή μέσα από απλές, ανεπιτήδευτες ιστορίες των ανθρώπων που κατοικούν στην κοιλάδα των ουράνιων βοσκών κατορθώνει να μεταδίδει μια γοητεία χτίζοντας πάρα πολύ ανθρώπινους και πολύ προσιτούς χαρακτήρες.
• Τις απόψεις ενός κλόουν του Μπελ, το οποίο τελικά ήταν ένα φοβερό βιβλίο. Λέω "τελικά" επειδή στην αρχή (ας πούμε κατά το πρώτο τρίτο) το βρήκα βαρετό. Στην πορεία όμως, όσο η ιστορία εξελισσόταν, κόλλησα τόσο πολύ με τον τρόπο που ο Μπελ περιγράφει την μεταπολεμική δυτική Γερμανία, δίνοντας βάρος στο ρόλο της θρησκείας/εκκλησίας στην κοινωνική ζωή, που στο τέλος δεν ήξερα αν θα έπρεπε να συνταχτώ με την πλευρά του ήρωα/αφηγητή ή των "αντιπάλων" του. Φοβερό!