Προτάσεις για βιβλία εσωτερικού μονολόγου

Εδώ μπορείτε να κατατοπιστείτε για το τι ακριβώς σημαίνει το stream of consciousness, γιατί αποδίδοντάς το στα Ελληνικά ως εσωτερικό μονόλογο, το περιορίζουμε λιγάκι. Το έχω δει επίσης και ως συνειρμική γραφή στα Ελληνικά, και αυτό ίσως να ξεκαθαρίζει τα πράγματα λίγο παραπάνω.

Με λίγα λόγια, επειδή κάποιο βιβλίο σε κάποιο σημείο του έχει έναν μονόλογο (ακόμα και εσωτερικό) δεν σημαίνει ότι είναι γραμμένο με αυτήν την τεχνική. Και επειδή όλοι μας καταλαβαίνουμε αυτά τα εντελώς θεωρητικά πολύ καλύτερα με παραδείγματα, διαβάζοντας ένα από τα κλασικά βιβλία αυτού του είδους (Οδυσσέας, Κυρία Νταλλογουέι, η Βουή και η Μανία) καταλαβαίνει κανείς για τι ακριβώς μιλάμε.
 
Σίγουρα έχετε δίκιο. Κατηγοριοποιώ τα βιβλία τελείως εμπειρικά. Ανέκαθεν βαριόμουν τους μονολόγους, θέλω η ιστορία να έχει δράση και μυστήριο και ανατροπές. Οπότε όσα προαναφέρθηκαν, ναι μεν τα διάβασα από υποχρέωση, αλλά δεν με γοήτευσαν καθόλου. Αλλά το Στρίψιμο της Βίδας, δεν παίζεται! Ουσιαστικά είναι μονόλογος, το ημερολόγιο μιας γκουβερνάντας. Αλλά, οποία πλοκή, suspence, αγωνία.. όλα μαζί, σε ένα αφήγημα. Ναι, το λένε ghost story. Δεν συμφωνείτε ότι ο όρος το αδικεί?
 
...το ερωτικο παραληρημα της Molly Bloom,στο τελευταιο κεφαλαιο του "Οδυσσεα" του Joyce (1922)....
 
Αν σας ρώταγε κάποιος για το πιο χαρακτηριστικό - βατό από όλα αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω? Ρωτάω γιατί δεν έχω διαβάσει τέτοιου είδους βιβλίο αν και είμαι σίγουρος ότι θα μ'αρέσει και θέλω να είναι ένας από τους πιο άμεσους πειραματισμούς μου στην ανάγνωση. Από όσα διάβασα πάντως μου κέντρισε το ενδιαφέρον "Το υπόγειο" !
 
Χαρακτηριστικό και σταθμός θεωρείται το Υπόγειο απ' ότι έχω καταλάβει και πρέπει να είναι από τα πρώτα σύγχρονα που χρησιμοποίησαν αυτή τη τεχνική.
 
double post κι έτσι, αλλά έφαγα φλασιά και κάπου ήθελα να πω για το διήγημα του Ντοστογιέφσκι, Λευκές Νύχτες. Ένας μοναχικός άντρας γνωρίζει μια κοπέλα, την οποία συναντάει σε συγκεκριμένο σημείο για κάποια βράδια. Όπως λέει και το οπισθόφυλλο από τις εκδόσεις Πατάκη που το έχω, "Είναι ένας ύμνος στη νεότητα, στην άνοιξη, στον έρωτα και στη δύναμή τους να μεταμορφώνουν την εγκόσμια πραγματικότητα".
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
double post κι έτσι, αλλά έφαγα φλασιά και κάπου ήθελα να πω για το διήγημα του Ντοστογιέφσκι, Λευκές Νύχτες. Ένας μοναχικός άντρας γνωρίζει μια κοπέλα, την οποία συναντάει σε συγκεκριμένο σημείο για κάποια βράδια.
Είναι ίσως το πρώτο βιβλίο τού Θόδωρα που διάβασα πριν άπειρα χρόνια.. κι ακόμα έχω στο μυαλό μου άσβεστες κάποιες περιγραφές και λόγια..

...Θόδωρας!
 
Απλά να προσθέσω και ένα της ελληνικής λογοτεχνίας που είναι εσωτερικός μονόλογος στο μεγαλύτερο μέρος του. "Αθώα πλάσματα", του Αλέξη Σταμάτη.
 
Για προτείνετε κανένα ακόμα

1. Αφανισμός, του Thomas Bernhard.
2. Περί φυσικής της μελαγχολίας, του Georgi Gospodinov.
3. Θέα στο σκοτάδι, του William Styron.
4. Δόκτωρ Πασαβέντο, του Enrique Vila-Matas.
5. Ρωσικό παράθυρο, του Dragan Velikic.
6. Το τενεκεδένιο ταμπούρλο, του Gunter Grass.
7. Walden ή η ζωή στο δάσος, του Henry David Thoreau.
8. Ο άλλος μέσα του, του Sam Shepard. (δεν το έχω διαβάσει, είναι στη λίστα μου)


Είναι και άλλα πολλά. Και σε αρκετά βιβλία υπάρχουν μεγάλα αποσπάσματα εσωτερικού μονολόγου.
 
Να προτείνω κι εγώ το " Ο Τζώνη πήρε το όπλο του" του Trumbo Dalton, ίσως το καλύτερο αντιπολεμικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει ποτέ. 👌
 
Top