Δεν έχω συγκεκριμένη μέθοδο επιλογής βιβλίου. Ανάλογα με τα συναισθήματα που θα μου προκαλέσει να βιβλίο μπορεί να επιδιώξω να συνεχίσω με ένα αναλόγου ύφους/θέματος ή και με κάτι το εντελώς διαφορετικό. Συνήθως όπως έχει προαναφερθεί έχω κάποιες σκέψεις σχετικά με το "Τι διαβάζω μετά" συχνά όμως κλέβω και διαβάζω κάτι το ολότελα διαφορετικό.
Πως επιλέγετε ποιό βιβλίο θα διαβάσετε;
- Thread starter Ιωάννα Μος
- Start date
Αυτο με τη κληρωση το εκανα κι εγω παλια και μπορω να πω οτι μου αρεσε. Εκεινη τη περιοδο τα αδιαβαστα που ειχα στη βιβλιοθηκη μου ηταν σχετικα λιγα ( γυρω στα σαραντα) και καταφερα να τα μειωσω στο μισο περιπου. Τωρα, 3 χρονια μετα, τα αδιαβαστα εχουν φτασει τα εκατο περιπου κι απορω εαν ποτε θα τα διαβασω. Στα αδιαβαστα δε βαζω κι αυτα που εχω στα ταμπλετ, οπου η κατασταση εχει ξεφυγει, μιλαμε για πανω απο 200 βιβλια. Δε φτανει αυτο αλλα δανειζομαι κι απο τη δημοτικη βιβλιοθηκη καθε τρεις και λιγο. Ειμαστε απληστα πλασματα τελικα εμεις οι βιβλιοφαγοι! 
Λαμβάνω υπόψη μου στην επιλογή βιβλίων, την γνώμη των φίλων (όχι όλων), τον συγγραφέα, την διαχρονικότητα του βιβλίου, το είδος και πρόσφατα τις απόψεις των μελών της Λέσχης μας!!!
Άντε ρίχνω και καμια κλεφτή ματιά στο Goodreads...
Άντε ρίχνω και καμια κλεφτή ματιά στο Goodreads...
μια περιοδο ο τροπος επιλογης βιβλιου μου ηταν απο το πως μυριζε...
θεωρω οτι εχω καποια καταραμενα βιβλια (δεν καταφερα ποτε να τα τελειωσω) στο γεγονος οτι η εκδοση ειναι παλια και δεν μυριζουν τοσο ωραια...
ναι ξερω ειναι ανωμαλη περιεργη λογικη για την επιλογη ενος βιβλιου..
ιδιως οταν πας σε καποιο βιβλιοπωλειο και προσπαθεις να μυρισεις το βιβλιο...χαχα
θεωρω οτι εχω καποια καταραμενα βιβλια (δεν καταφερα ποτε να τα τελειωσω) στο γεγονος οτι η εκδοση ειναι παλια και δεν μυριζουν τοσο ωραια...
ναι ξερω ειναι ανωμαλη περιεργη λογικη για την επιλογη ενος βιβλιου..
ιδιως οταν πας σε καποιο βιβλιοπωλειο και προσπαθεις να μυρισεις το βιβλιο...χαχα
Το έχω πάθει με τις "Ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας" του Μπουκόφσκι. Το βρήκα σε παλαιοβιβλιοπωλείο (είναι εξαντλημένο) και το πήρα όλο χαρά, για να διαπιστώσω αργότερα ότι μυρίζει φρικτά!!! Δεν το έχω πετάξει (ακόμα) όμως ούτε και πρόκειται να το διαβάσω.
Μη στερείς από τον εαυτό σου την απόλαυση αυτού του βιβλίου - ακόμα κι αν καταφέρεις να το διαβάσεις από το αντίτυπο που σε απωθεί, είναι πιθανό να επηρεάσει τον τρόπο που το αντιλαμβάνεσαι συνδέοντας το με κάτι αρνητικό όπως η δυσάρεστη μυρωδιά. Προμηθεύσου μία έκδοση που να την βρίσκεις καλαίσθητη και η όλη αναγνωστική εμπειρία θα αναμορφωθεί.
Προσωπικά έπαθα κάτι ανάλογο με το "Υπόγειο" του Ντοστογιέφσκι. Το είχα σε μία παλιά σκληρόδετη έκδοση με μαύρο πλαστικοποιημένο εξώφυλλο που μου φαινόταν βρωμερό (όσο κι αν το καθάρισα) και γλοιώδεις κιτρινισμένες σελίδες. Πέρα από το ότι σιχαινόμουν να το αγγίξω, μου προκαλούσε ανάλογους συνειρμούς για το περιεχόμενο του βιβλίου... το αγόρασα λοιπόν σε άλλη έκδοση και ήταν σαν να το βλέπω με άλλα μάτια!
Προσωπικά έπαθα κάτι ανάλογο με το "Υπόγειο" του Ντοστογιέφσκι. Το είχα σε μία παλιά σκληρόδετη έκδοση με μαύρο πλαστικοποιημένο εξώφυλλο που μου φαινόταν βρωμερό (όσο κι αν το καθάρισα) και γλοιώδεις κιτρινισμένες σελίδες. Πέρα από το ότι σιχαινόμουν να το αγγίξω, μου προκαλούσε ανάλογους συνειρμούς για το περιεχόμενο του βιβλίου... το αγόρασα λοιπόν σε άλλη έκδοση και ήταν σαν να το βλέπω με άλλα μάτια!
Όταν η καρδιά μου κάνει "τούμπα"
Εγώ διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον τίτλο και το οπισθόφυλλο του βιβλίου και καμιά φορά και σκόρπιες παραγράφους. Αν η καρδιά μου κάνει "τούμπα" που λέει και ο Καζαντζάκης, δηλαδή αν νιώσω να το επιθυμώ αρκετά, το διαβάζω. Διαφορετικά όχι. Το καλό είναι πως η καρδιά μου κάνει συχνά τούμπες όταν βλέπω βιβλία (και όχι μόνο) )
Εγώ διαβάζω και ξαναδιαβάζω τον τίτλο και το οπισθόφυλλο του βιβλίου και καμιά φορά και σκόρπιες παραγράφους. Αν η καρδιά μου κάνει "τούμπα" που λέει και ο Καζαντζάκης, δηλαδή αν νιώσω να το επιθυμώ αρκετά, το διαβάζω. Διαφορετικά όχι. Το καλό είναι πως η καρδιά μου κάνει συχνά τούμπες όταν βλέπω βιβλία (και όχι μόνο
) )
Υπάρχουν τα νήματα ενός φόρουμ, όπως και αυτά που υφαίνουν ενδύματα ή προσδοκίες σε ακούραστους αργαλειούς που τους χειρίζονται έμπειρα χέρια ή άπειρες ματαιότητες· αλλά υπάρχουν και νήματα που λειτουργούν ως ένας άλλος μίτος της Αριάδνης, τα οποία μας οδηγούν από το -ή (και) μέσα στο- σύθαμπο των τελευταίων λέξεων ακόμη μιας ανάγνωσης ενός βιβλίου που ολοκληρώνουμε, στην επόμενη κάμαρα του λαβυρίνθου, στην επόμενη αναγνωστική μας επιλογή.
Σε αυτό το τελευταίο είδος νημάτων αφιερώνεται η συγκεκριμένη ανάρτηση.
Προσωπικά, η επιλογή του επόμενού μου βιβλίου βασίζεται σε ένα παιχνίδι.
Μια παράδοση που αποφάσισα να κρατήσω, μολονότι, λόγω των καταστάσεων (μιας) της ζωής, τα ήθη και τα έθιμά της θα θεωρούνταν -δικαίως- παρωχημένα.
Υπάρχουν, όμως, πολλοί εκεί έξω που ακολουθούν διαφορετικές οδούς επιλογής, λιγότερο ή περισσότερο (αν)ορθόδοξες.
Θα συμπεριλάβω στην παρούσα ανάρτηση μερικές από αυτές -τις πιο ιδιαίτερες ίσως- με τη μορφή αφήγησης, τις οποίες, στη πορεία του χρόνου (μου), κρατούσα στα σημειωματάρια μου, και θα τις παρουσιάσω σε πρώτο πρόσωπο, ως τις αρμόζει.
«Βρίσκω μέσα στο βιβλίο που διαβάζω μία αναφορά σε ένα άλλο βιβλίο ή συγγραφέα και αυτή θα αποτελέσει το επόμενό μου ανάγνωσμα».
«Ώρες ολόκληρες μένω στημένος μπροστά στα ράφια βιβλιοπωλείων. Παίρνω αυτό το στοχαστικό ύφος και περιμένω από κάποιον δίπλα μου να με πλησιάσει και να μου προτείνει κάτι, οτιδήποτε. Κι αν είναι γένος θηλυκού, ακόμα καλύτερα».
«Ακούω φωνές..» (!)
«Ρωτάω γνωστούς μου βιβλιόφιλους για τις χειρόγραφες αφιερώσεις που τους έχουν αγγίξει περισσότερο σε βιβλία που τους έχουνε χαρίσει. Όταν στο ακούσμα μίας εξ αυτών νοιώσω συγκίνηση, ζητάω τον τίτλο του βιβλίου».
«Ίντερνετ φίλε! Το έχεις ακούστα; 2015 έχουμε, ξύπνα!».
«Δύο ανθρώπους εμπιστεύομαι σε αυτή τη ζωή: τη μάννα μου (έτσι με δύο νι τόνιζε πάντα η συγκεκριμένη φίλη πως θα έπρεπε να γράφεται) και τον βιβλιοπώλη στην γειτονιά που μεγάλωσα. Ό,τι μου επιλέξει αυτός, τυφλά θα το ακολουθήσω».
«Ευκολάκι! Θα διαβάσω ένα ακόμα βιβλίο αυτού του συγγραφέα κι όταν δε θα έχω άλλες πια επιλογές, θα τα ξαναδιαβάσω από την αρχή».
«Αν δεν είναι επιστημονικής φαντασίας δεν είναι βιβλίο! Στα τυφλά από το ράφι του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους».
«Πάντα το πάνω πάνω από τη στοίβα με τα αδιάβαστα που φθάνει ως το φεγγάρι!» (ποτέ δεν έμαθα πως δημιουργείται μια τέτοια στοίβα).
Θα μπορούσα να συνεχίσω «αέναα» με αποσπάσματα ενός προσωπικού σημειωματάριου ή να τα στολίσω με περισσότερες λέξεις και περιγραφές.
Αλλά σταματ(ά)ώ κάπου εδώ, έχοντας συνείδηση για τον κίνδυνο που αναλαμβάνω, αυτόν του πλατειασμού· κι αν το διακινδύνευσα λιγάκι, είναι γιατί η (κάθε) ανάμνηση θα διατρέχει πάντα έναν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο, αυτόν του να λησμονηθεί.
Είστε κι εσείς ένας από τους παραπάνω χαρακτήρες ανθρώπων σε ό,τι αφορά την επόμενη αναγνωστική σας επιλογή -αν μάλιστα χρησιμοποιήσατε κάποια στιγμή του παρελθόντος σας τις λέξεις εντός των εισαγωγικών, τότε ενδέχεται να με γνωρίζετε προσωπικά- ή έχετε θεσπίσει κάποιους ιδιαίτερους «κανόνες» (παραδόσεις, ιεροτελεστίες, ρουτίνες, εκκεντρικότητες) εύρεσης του επόμενού σας βιβλίου, άξιους αναφοράς;
Σε αυτό το τελευταίο είδος νημάτων αφιερώνεται η συγκεκριμένη ανάρτηση.
Προσωπικά, η επιλογή του επόμενού μου βιβλίου βασίζεται σε ένα παιχνίδι.
Μια παράδοση που αποφάσισα να κρατήσω, μολονότι, λόγω των καταστάσεων (μιας) της ζωής, τα ήθη και τα έθιμά της θα θεωρούνταν -δικαίως- παρωχημένα.
Υπάρχουν, όμως, πολλοί εκεί έξω που ακολουθούν διαφορετικές οδούς επιλογής, λιγότερο ή περισσότερο (αν)ορθόδοξες.
Θα συμπεριλάβω στην παρούσα ανάρτηση μερικές από αυτές -τις πιο ιδιαίτερες ίσως- με τη μορφή αφήγησης, τις οποίες, στη πορεία του χρόνου (μου), κρατούσα στα σημειωματάρια μου, και θα τις παρουσιάσω σε πρώτο πρόσωπο, ως τις αρμόζει.
«Βρίσκω μέσα στο βιβλίο που διαβάζω μία αναφορά σε ένα άλλο βιβλίο ή συγγραφέα και αυτή θα αποτελέσει το επόμενό μου ανάγνωσμα».
«Ώρες ολόκληρες μένω στημένος μπροστά στα ράφια βιβλιοπωλείων. Παίρνω αυτό το στοχαστικό ύφος και περιμένω από κάποιον δίπλα μου να με πλησιάσει και να μου προτείνει κάτι, οτιδήποτε. Κι αν είναι γένος θηλυκού, ακόμα καλύτερα».
«Ακούω φωνές..» (!)
«Ρωτάω γνωστούς μου βιβλιόφιλους για τις χειρόγραφες αφιερώσεις που τους έχουν αγγίξει περισσότερο σε βιβλία που τους έχουνε χαρίσει. Όταν στο ακούσμα μίας εξ αυτών νοιώσω συγκίνηση, ζητάω τον τίτλο του βιβλίου».
«Ίντερνετ φίλε! Το έχεις ακούστα; 2015 έχουμε, ξύπνα!».
«Δύο ανθρώπους εμπιστεύομαι σε αυτή τη ζωή: τη μάννα μου (έτσι με δύο νι τόνιζε πάντα η συγκεκριμένη φίλη πως θα έπρεπε να γράφεται) και τον βιβλιοπώλη στην γειτονιά που μεγάλωσα. Ό,τι μου επιλέξει αυτός, τυφλά θα το ακολουθήσω».
«Ευκολάκι! Θα διαβάσω ένα ακόμα βιβλίο αυτού του συγγραφέα κι όταν δε θα έχω άλλες πια επιλογές, θα τα ξαναδιαβάσω από την αρχή».
«Αν δεν είναι επιστημονικής φαντασίας δεν είναι βιβλίο! Στα τυφλά από το ράφι του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους».
«Πάντα το πάνω πάνω από τη στοίβα με τα αδιάβαστα που φθάνει ως το φεγγάρι!» (ποτέ δεν έμαθα πως δημιουργείται μια τέτοια στοίβα).
Θα μπορούσα να συνεχίσω «αέναα» με αποσπάσματα ενός προσωπικού σημειωματάριου ή να τα στολίσω με περισσότερες λέξεις και περιγραφές.
Αλλά σταματ(ά)ώ κάπου εδώ, έχοντας συνείδηση για τον κίνδυνο που αναλαμβάνω, αυτόν του πλατειασμού· κι αν το διακινδύνευσα λιγάκι, είναι γιατί η (κάθε) ανάμνηση θα διατρέχει πάντα έναν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο, αυτόν του να λησμονηθεί.
Είστε κι εσείς ένας από τους παραπάνω χαρακτήρες ανθρώπων σε ό,τι αφορά την επόμενη αναγνωστική σας επιλογή -αν μάλιστα χρησιμοποιήσατε κάποια στιγμή του παρελθόντος σας τις λέξεις εντός των εισαγωγικών, τότε ενδέχεται να με γνωρίζετε προσωπικά- ή έχετε θεσπίσει κάποιους ιδιαίτερους «κανόνες» (παραδόσεις, ιεροτελεστίες, ρουτίνες, εκκεντρικότητες) εύρεσης του επόμενού σας βιβλίου, άξιους αναφοράς;
Αγαπητέ @Αζαθοθ δεν σου κρύβω ότι και εγώ κάπως έτσι βρήκα την Λέσχη.
Έψαχνα το επόμενο βιβλίο μου. Είχα διαβάσει τότε ότι υπήρχε από Κλαρκ, μου πρότεινε κάποιος τον Άρχοντα των Μυγών, το διάβασα μέσα σε μία ημέρα και έλεγα ''και τώρα τι;'' Και πάει δεν υπάρχουν πια άλλα βιβλία, θα πάω να μονάσω και ωιμέ και ωιμέ και αλί και τρισαλί, και θα το κόψω το διάβασμα και κάτι τέτοια. Και βρίσκω την Λέσχη. Και έμαθα πολλά και άκουσα πολλές συμβουλές. Τώρα έχω πολλά βιβλία στα αδιάβαστα, κάποια πρέπει να τα διαβάσω για επαγγελματικούς λόγους και κάποια άλλα επειδή μου αρέσουν.
Νομίζω ότι ψάχνοντας βρίσκεις τον δρόμο για την πόλη. Πόσες φορές, άλλο έψαχνα, άλλο βρήκα. Ακόμη όμως και το ψάξιμο είναι ένα μικρό ταξίδι, είτε αυτό είναι συζήτηση με έναν φίλο είτε στο διαδίκτυο είτε στη Λέσχη.
Έψαχνα το επόμενο βιβλίο μου. Είχα διαβάσει τότε ότι υπήρχε από Κλαρκ, μου πρότεινε κάποιος τον Άρχοντα των Μυγών, το διάβασα μέσα σε μία ημέρα και έλεγα ''και τώρα τι;'' Και πάει δεν υπάρχουν πια άλλα βιβλία, θα πάω να μονάσω και ωιμέ και ωιμέ και αλί και τρισαλί, και θα το κόψω το διάβασμα και κάτι τέτοια. Και βρίσκω την Λέσχη. Και έμαθα πολλά και άκουσα πολλές συμβουλές. Τώρα έχω πολλά βιβλία στα αδιάβαστα, κάποια πρέπει να τα διαβάσω για επαγγελματικούς λόγους και κάποια άλλα επειδή μου αρέσουν.
Νομίζω ότι ψάχνοντας βρίσκεις τον δρόμο για την πόλη. Πόσες φορές, άλλο έψαχνα, άλλο βρήκα. Ακόμη όμως και το ψάξιμο είναι ένα μικρό ταξίδι, είτε αυτό είναι συζήτηση με έναν φίλο είτε στο διαδίκτυο είτε στη Λέσχη.
Το ερώτημα (τώρα) είναι τι θα σε οδηγήσει στην επιλογή της ακριβώς επόμενής σου ανάγνωσης.
Last edited:
Μέχρι το 2009, περίπου, η κατάσταση ήταν #9 Διάλεγα από τη στοίβα με τα αδιάβαστα. Δεν έφτανε ως το φεγγάρι, αποτελούταν από βιβλιοδώρα και από βιβλία που είχα διαλέξει μόνη μου, #3 στημένη μπροστά στα ράφια βιβλιοπωλείων, με μυωπική γκριμάτσα (όχι στοχαστικό ύφος), και χωρίς να με βοηθήσει κάποιος άγνωστος (ποιος να θελήσει/τολμήσει; σαν ραβασάκι εφορίας είμαι). Από το 2011 και μετά άρχισα το ανελέητο ψάξιμο στο ίντερνετ (όχι μπλογκς) #5. Κάποια βιβλία μου τα έχουν προτείνει μέλη της λέσχης, κάποια (π.χ ο πρίγκιπας της παλίρροιας) τα ανακάλυψα μέσα από αναφορές σε βιβλία #1. Στην αγορά βιβλίων με έχει βοηθήσει και η τηλεόραση (gasp!). Έτσι πρόχειρα, Ρουθ Ρέντελ διάβαζε η Σωσώ Παπαδήμα στα εγκλήματα, και το criminal minds μια φορά άρχισε με quote του Γουόλτερ ντε λα Μερ.
Τώρα, βλέπω τα αδιάβαστα, συνήθως θέλω ταυτόχρονα 2-3. Γράφω τους τίτλους σε χαρτάκια, κόβω, διπλώνω, πετάω, και όποιο πιάσει ο σκύλος μου, διαβάζω.
Τώρα, βλέπω τα αδιάβαστα, συνήθως θέλω ταυτόχρονα 2-3. Γράφω τους τίτλους σε χαρτάκια, κόβω, διπλώνω, πετάω, και όποιο πιάσει ο σκύλος μου, διαβάζω.
Την τηλεόραση δεν την είχα καθόλου κατά νου (ίσως το γεγονός πως δεν έχω tv να επηρεάζει την παραπάνω πρόταση :p).
Όσον αφορά την ιστορία «χαρτάκια και σκύλος», αγάπησα την ιδέα και (για) το τυχαίο/μοιραίο του αποτελέσματός της. Τώρα μου μένει μοναχά να βρω έναν σκύλο που να μην καταπίνει τα πάντα..
Όσον αφορά την ιστορία «χαρτάκια και σκύλος», αγάπησα την ιδέα και (για) το τυχαίο/μοιραίο του αποτελέσματός της. Τώρα μου μένει μοναχά να βρω έναν σκύλο που να μην καταπίνει τα πάντα..
Μπισκοτάκι! Επειδή ο δικός μου είναι κλέφτης (αρπάζει τα πάντα, από αποτσίγαρα μέχρι βιβλία), τον έχω μάθει να μου δίνει αυτό που πήρε με μπισκοτάκι
Παλιότερα κόλλαγα με συγγραφείς, μην τυχόν και την έβρισκα με το γράψιμο κάποιου, τον ξεκοκάλιζα: Μάρκες, Στίβεν Κινγκ, Φρανσουάζ Σαγκάν, Ιζαμπέλ Αλιέντε, κτλ.
Πλέον, ο τρόπος που επιλέγω το επόμενο βιβλίο μου θα μπορούσε να ονομαστεί η συναισθηματική τυχαιότητα της στιγμής: με στοίβες αδιάβαστων σπίτι, αναφορές βιβλίων στη λέσχη, αναφορές βιβλίων μέσα σε βιβλία, βιβλιοκουβέντες με φίλους, βιβλιοφλερτ σε μαγαζιά και κάποιο λοξοκοίταγμα της τελευταίας στιγμής, ενδέχεται να ανατρέψει τα μέχρις στιγμής δεδομένα.
Αγάπησα σκύλο Τσίου! Αλλά επειδή έχω γάτο, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να ξαπλώσει πάνω στο βιβλίο μου και να "πει": "τι παραπάνω έχει αυτό από μένα;"
Πλέον, ο τρόπος που επιλέγω το επόμενο βιβλίο μου θα μπορούσε να ονομαστεί η συναισθηματική τυχαιότητα της στιγμής: με στοίβες αδιάβαστων σπίτι, αναφορές βιβλίων στη λέσχη, αναφορές βιβλίων μέσα σε βιβλία, βιβλιοκουβέντες με φίλους, βιβλιοφλερτ σε μαγαζιά και κάποιο λοξοκοίταγμα της τελευταίας στιγμής, ενδέχεται να ανατρέψει τα μέχρις στιγμής δεδομένα.
Αγάπησα σκύλο Τσίου!
Αλλά επειδή έχω γάτο, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να ξαπλώσει πάνω στο βιβλίο μου και να "πει": "τι παραπάνω έχει αυτό από μένα;" τι όμορφα που εξέφρασες τη λέξη παιχνίδι (εν αντιθέσει με την απόπειρα του γράφοντος) ;)
Αν ο γάτος έχει και τον τρόπο του να επιλέξει από τη στοίβα με τα αδιάβαστα (να «πει»), τότε μια συναισθηματική (δια)μάχη ξεσπάει μέσα μου μεταξύ τσιόσκυλου και πεταλουδόγατου (αν και αγαπώ όλα τα έμβια όντα το ίδιο).
Last edited:
Κρίνε και αποφάσισε 