Πόσα βιβλία χωράει ένα μυαλό;

Μετά από μικρή απογευματινή βόλτα στα θέματα της λέσχης, κάπου θόλωσα. Και αφορμή για το νήμα, στάθηκε ένα άλλο νήμα -απ' την αγαπητή Λορένα- που είχε σαν αφορμή μία ανάρτηση της Ίζι (όπου, ανέφερε πως συγγενής της, χαρίζει ό,τι βιβλίο διαβάζει ενώ διατηρεί βιβλιοθήκη με 50 αγαπημένα που τα ξαναδιαβάζει).

Τώρα -και μετά την αντιγραφή μου- προβληματίστηκα πασχαλιάτικα.
Τα ερωτηματικά έκαναν επίθεση και με ξάπλωσαν κάτω απ' το πρώτο λεπτό. – Πόσα χωράει η γκλάβα σου; μου λέει το ένα, – Πόσο γρήγορα τα παίρνεις; μου φωνάζει τ' άλλο. Κάποιος, είναι κινητή βιβλιοθήκη, άλλος γεννάει βιβλία στη στιγμή, άλλος τα έχει κατά εκατοντάδες στα ράφια και τα θαυμάζει, κάποιος άλλος δεν έχει καν πρόσβαση σ' αυτά, άλλος τ' αγνοεί επιδεικτικά.

Εγώ κράτησα -μυστικά- μία απάντηση της λατρεμένης Χρυσηίδας, που λέει:
Όσα βιβλία έχω στο ράφι τα έχω διαβάσει. Αυτό θέλω.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο και θέλησα να το πάω παραπέρα:
Πόσα βιβλία χωράει το μυαλό σου;

Τώρα θα μου πείτε, μα καλά, ερώτηση είναι αυτή; Ναι ρε παιδιά, ερώτηση καθαρή και ξάστερη.
Διαβάζεις γρήγορα, αργά, ένα ή και δέκα μαζεμένα; Τα κοιτάς και χαίρεσαι, τα διαβάζεις και μετά τα κοιτάς και χαίρεσαι, τα διαβάζεις και σου μένουν;

Προσοχή συχωριανοί· δεν μιλάω για απομνημόνευση, λέω για την εσωτερική μας βιβλιοθήκη, για τα κατορθώματα των συγγραφέων, στην κατάκτηση του μυαλού του αναγνώστη στο πέρασμα του χρόνου.

Τελικά, όπως και στο κεντρικό ερώτημα στο νήμα: πόσα βιβλία χωράει μια βιβλιοθήκη, έτσι κι εδώ αναρωτιέμαι, τελικά πόσα βιβλία χωράει ένα μυαλό; Σου αρκεί μια εξωτερική βιβλιοθήκη χιλιάδων βιβλίων ή μία ταπεινή βιβλιοθήκη του μυαλού που κρατάει για παράδειγμα, τα καλύτερα 50 και προχωρά στα επόμενα 50;

Σημ. Το αισιόδοξο αεράκι που μου έρχεται στα μούτρα είναι η γνώση πως, δεν μπορώ να διαβάσω όλα τα βιβλία του μάταιου τούτου κόσμου, μπορώ όμως να φτιάξω τη δική μου βιβλιοθήκη με απλά υλικά, με αγάπη να με μάθω και να μάθω τον έξω κόσμο μέσα απ' τα λίγα βιβλία που θα φτάσουν στα χέρια μου.
 
Δεδομένο πρώτο: διαβάζω αργά και απολαυστικά θα έλεγα. Στα βιβλία δεν είμαι της ποσότητας, αλλά με τα χρόνια η ποσότητα έρχεται μόνη της, ακόμα κι αν δεν την έχεις επιδιώξει.

Δεδομένο δεύτερο: δεν μπορώ να μην διαβάζω. Είναι ένα μέρος της καθημερινότητάς μου και ίσως να έχει γίνε και κάτι σαν ανάγκη ή εθισμός.

Άρα... η ερώτηση πόσο βιβλία χωράει το μυαλό μου, δεν μπορεί να απαντηθεί, αφού όταν τελειώσω το ένα βιβλίο, αμέσως αναζητάω το άλλο. Από κει και πέρα, θα συμφωνήσω με τον Αρποκράτη παραπάνω, ότι τα βιβλία που διαβάσαμε πριν από χρόνια ξεχνιούνται εντελώς, ακόμα κι αν πρόκειται για βιβλία που μας άρεσαν πολύ.

Ίσως λοιπόν, ο εγκέφαλός μας, για να χωρέσει τα καινούργια διαβάσματα, διώχνει τα παλιά :) (Είδατε τι ωραία το πήγα; Σιγά μην έλεγα ότι εμείς οι μαθουσάλες - της ανάγνωσης :)))) - ξεχνάμε :ρ)
 
Last edited:
Δεδομένο πρώτο: διαβάζω αργά και απολαυστικά θα έλεγα. Στα βιβλία δεν είμαι της ποσότητας, αλλά με τα χρόνια η ποσότητα έρχεται μόνη της, ακόμα κι αν δεν την έχεις επιδιώξει.

Δεδομένο δεύτερο: δεν μπορώ να μην διαβάζω. Είναι ένα μέρος της καθημερινότητάς μου και ίσως να έχει γίνε και κάτι σαν ανάγκη ή εθισμός.

Άρα... η ερώτηση πόσο βιβλία χωράει το μυαλό μου, δεν μπορεί να απαντηθεί, αφού όταν τελειώσω το ένα βιβλίο, αμέσως αναζητάω το άλλο. Από κει και πέρα, θα συμφωνήσω με τον Αρποκράτη παραπάνω, ότι τα βιβλία που διαβάσαμε πριν από χρόνια ξεχνιούνται εντελώς, ακόμα κι αν πρόκειται για βιβλία που μας άρεσαν πολύ.

Ίσως λοιπόν, ο εγκέφαλός μας, για να χωρέσει τα καινούργια διαβάσματα, διώχνει τα παλιά :) (Είδατε τι ωραία το πήγα; Σιγά μην έλεγα ότι εμείς οι μαθουσάλες - της ανάγνωσης :)))) - ξεχνάμε :ρ)

:πάνω::πάνω::πάνω:
Έτσι ακριβώς. Και εγώ διαβάζω όλη την ώρα, παντού και με κάθε ευκαιρία, και δεν περνάει μέρα χωρίς μερικές σελίδες. Ίσως γι' αυτό το λόγω αδυνατώ να τα συγκρατήσω όλα - πολλά περνάνε στην αφάνεια μόλις τα τελειώσω, ακόμα και αν τα ευχαριστήθηκα όσο τα διάβαζα. Στο μυαλό μου νομίζω ότι έχω συγκρατήσει προ πάντων τα βιβλία που ήταν αγαπημένα μου από τα εφηβικά μου χρόνια, τα οποία έχω ξαναδιαβάσει κιόλας πολλές φορές. Σ' αυτά με τον καιρό προστίθενται και άλλα, ένα ένα κάθε φορά, που πραγμάτικα καταφέρνουν να με συγκινήσουν, είτε με τη γραφή τους, είτε με την υπόθεσή τους (προτιμότερο, αλλά όχι υποχρεωτικό και με τα δυο). Διαβάζω και γρήγορα, και αργά, και πολλά μαζεμένα (γιατί έχω παντού πρόχειρο ένα βιβλίο), και ένα μόνο αποκλειστικά όταν είναι τόσο καλό που με τρώει η αγωνία τι γίνεται παρακάτω. Όσο κοιτώ τη βιβλιοθήκη μου, με πιάνει ένας φοβερός ενθουσιασμός, έχω τόσο πολλά ακόμα που θέλω οπωσδήποτε να διαβάσω, συγκεκριμένα, όχι γενικώς και αορίστως, όλα ένα και ένα, λογικό είναι να βιάζομαι να πάω στο επόμενο, λογικό είναι να μην κρατώ όλα όσα διαβάζω στην καρδιά μου - μου κράτησαν συντροφιά όσο ήταν, αλλά μετά πάμε παρακάτω. Όπως δεν μπορεί κανείς να θυμάται όλες τις φορές που βρέθηκε να διασκεδάζει με άλλους, αλλά πάντα φέρνει εύκολα στο μυαλό του κάποια θρυλικά γλέντια που πέρασε τόσο καλά ώστε έχει να το λέει, έτσι είναι και με τα βιβλία, νομίζω...
 
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πολυπλοκότερο όργανο στο γνωστό Σύμπαν. Η δε "χωρητικότητά" του άπειρη, λόγω των θεωρητικά άπειρων συνάψεων που μπορούν να δημιουργηθούν μεταξύ των νευρικών κυττάρων. Κάθε φορά που μαθαίνουμε, διαβάζουμε, εκτιμούμε κλπ κάτι καινούριο, δημιουργούνται νέες συνάψεις κάνοντας το πλέγμα ακόμα πιο περίπλοκο.

Κάθε λέξη που έχουμε διαβάσει, κάθε εικόνα που έχουμε δει είναι αποθηκευμένη εκεί, μόνο που με την πάροδο του χρόνου πλήθος συνάψεων "ατροφούν" επειδή δρα ένα είδος επιλεκτικότητας σχετικά με το τι μας είναι "χρήσιμο" και τι όχι σε ό, τι άφορα την επιβίωσή μας. Σχετικά με τα διαβάσματα, ξεχνάμε τα πάντα, ακόμα και βιβλία που μας είχαν συναρπάσει, επειδή το περιεχόμενό τους δεν κρίνεται "πρακτικά χρηστικό", σε αντίθεση πχ με την πληροφορία "η τίγρη είναι επικίνδυνη" που δεν ξεχνάμε ποτέ. Από τη στιγμή λοιπόν που η ανάγνωση δεν θεωρείται ότι δίνει προσαρμοστικό πλεονέκτημα, τα πάντα μπορούν να ξεχαστούν. Η επανάληψη βέβαια της ανάγνωσης ενός βιβλίου κάνει τις συνάψεις πιο ισχυρές, συνεπώς και την πρόσβαση σε συγκεκριμένες πληροφορίες πιο εύκολη.
 
Καλημέρα σε όλους.
Συμφωνώ κι εγώ με τον αγαπημένο φίλο Αρποκράτη. Ξεχνάμε πολλά, ίσως πάρα πολλά, και η επανάληψη είναι οξυγόνο για την πνευματική μας υγεία, για τη μνήμη.
Όπως λέει και στη συνέχεια ο φίλος Λευτέρης, ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι απίστευτος· εγώ θα έλεγα πως είναι το σύμπαν ολάκερο.

Σημ. Για τη γομολάστιχα του μυαλού, θα πω κάτι που είχα γράψει και παλιότερα, σε κάποιο νήμα.
Μετά από ατύχημα με μοτοσυκλέτα η μνήμη έκανε διαγραφή των γεγονότων (δεν θυμάμαι τίποτα, κι έχουν περάσει κάμποσα χρόνια τώρα), η εξήγηση του ντόκτορ ήταν πως, είναι κάτι σύνηθες σε ατυχήματα, λειτουργία αυτοπροστασίας του εγκεφάλου, και άγνωστο εάν επανέλθουν πληροφορίες.
Ένα άλλο παράδειγμα· κι εγώ δεν θυμάμαι το σύνολο των διαβασμένων, το εντυπωσιακό όμως είναι πως θυμάμαι λόγια -μέχρι και σελίδα- από κάτι που με τράβηξε απ' τ΄αυτί (λίγα μεν, αλλά σταθερά στο πέρασμα του χρόνου δε).
 
Αν και χρησιμοποιεί τεχνική ορολογία, ο Λευτέρης τα λέει πολύ εύστοχα. Είναι εν ολίγοις αυτό που αρέσκομαι να λέω πως μετά από κάθε βιβλίο δεν θα είναι κανείς ο ίδιος άνθρωπος που ήταν πριν. Μπορεί η διαφοροποίηση να μην είναι ουάου, αλλά είναι εκεί και υπάρχει. Θα έρθει η στιγμή που θα γίνει φανερή.
 
Με αυτά που ανέφερε ο Λευτέρης αλλά και ο Παρωνύμιος θυμήθηκα πώς ακριβώς περιγράφουν κάποιοι σημαντικοί θεωρητικοί της λογοτεχνίας το τι ακριβώς γίνεται με τα βιβλία που διαβάζουμε.

Ο Ουμπέρτο Έκο, λοιπόν, που πέρα από συγγραφέας είναι καθηγητής σημειολογίας και μέσω της σημειολογίας έχει περάσει και στο χώρο της θεωρίας λογοτεχνίας επισημαίνει (με γλαφυρό μάλλον τρόπο) ότι κάθε τι που διαβάζουμε πάει και παίρνει τη θέση του στην εγκυκλοπαίδεια του μυαλού μας, σαν διαβασμένο. Φανταστείτε δηλαδή ότι όλα τα διαβάσματά μας αποτελούν μια εγκυκλοπαίδεια που διαρκώς ανανεώνεται και κάθε βιβλίο που διαβάζουμε είναι ένα από τα λήμματα της εγκυκλοπαίδειας αυτής. Κάθε φορα που τελειώνουμε ένα βιβλίο, αυτό πάει και τακτοποιείται στη θέση που πρέπει. Μπορεί να νομίζουμε ότι το ξεχάσαμε, αλλά αυτό βρίσκεται πάντα εκεί, σαν αποθησαυρισμένη γνώση.

Ο Έκο συνεχίζει το σκεπτικό του λέγοντας ότι κάθε φορά που διαβάζουμε ένα καινούργιο βιβλίο, στον εγκέφαλό μας τίθενται σε λειτουργία κάποιες πολύπλοκες διεργασίες (οι συνάψεις για τις οποίες κάνει λόγο ο Λευτέρης), κατά τις οποίες, όλα όσα έχουμε διαβάσει, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο, είναι παρόντα και επηρεάζουν τις εγκεφαλικές αυτές λειτουργίες. Μέσω αυτών των λειτουργιών λοιπών, οι οποίες ουσιαστικά καθορίζονται από αυτά που έχουμε διαβάσει, κατανοούμε το καινούργιο βιβλίο που διαβάζουμε, το αξιολογούμε κλπ.

Μιλώντας λίγο πιο πρακτικά, θα έλεγα ότι έστω ότι διαβάζουμε ένα βιβλίο χ. Σύμφωνα με τον Έκο και τα όσα παρέθεσα παραπάνω, ο τρόπος που θα προεσεγγίσουμε, θα κατανοήσουμε και τελικά θα αξιολογήσουμε το βιβλίο αυτό, εξαρτάται άμεσα από τα προηγούμενα διαβάσματά μας.

Όλα τα παραπάνω, δεν αναφέρονται μόνο από τον Έκο, αλλά από πολλούς ακόμα θεωρητικούς της λογοτεχνίας που έχουν ασχοληθεί με την αναγνωστική πρόσληψη. Μεταξύ τους και ο πολύ σπουδαίος, Γάλλος αυτή τη φορά, Roland Barthes, ο οποίος κάνει λόγο για το deja - lu του καθενός μας, το ήδη διαβασμένο μας, δηλαδή (και προφανώς κάνει λογοπαίγνιο με το γνωστό σε όλους μας "deja - vu"). Αυτό το deja - lu, αντιστοιχεί ακριβώς σε ό,τι ονομάζει ο Έκο εγκυκλοπαίδεια, και είναι αυτό που διαμορφώνει την αναγνωστική μας ταυτότητα. Τίποτα από αυτά που διαβάζουμε δεν χάνεται, όλα αποθηκεύονται με τέτοιο τρόπο στο μυαλό μας, ώστε να καθορίζουν τα μετέπειτα διαβάσματά μας, την αισθητική, τα γούστα μας και τις κρίσεις μας.

Ο Παρωνύμιος το έθεσε πολύ ωραία λέγοντας ότι μετά από κάθε καινούργιο βιβλίο δεν είμαστε ποτέ οι ίδιοι :)
 
Last edited:
Κι ο Στράτης το θέτει πολύ ωραία. Μιλά για "εσωτερική βιβλιοθήκη". Μόνο που για μένα το ζήτημα δεν είναι το "πόσα" αλλά το "ποια" και το "πόσο". Κι αυτό που λέει ο Απόλλωνας σωστό: μπορεί να μην θυμάμαι κάποιο φαγητό αλλά αυτό δεν υποτιμά το γεγονός ότι με έθρεψε.
 
Ο πάτερ πήγε ένα βήμα μπροστά απ' όλους νομίζω. Συγκέντρωσε την ουσία όλων μας (υποκλίνομαι αγαπητέ). Θα βάλω κι εγώ ένα ακόμα ερωτηματικό:
Τελικά, ποιος ο τρόπος; Πώς;

Ένα μικρούλη παράδειγμα.
Πριν λίγο καιρό διάβασα το «Εκ Πειραιώς» του Δ. Χαριτόπουλου. Έμεινα στις 7, 8 πρώτες σελίδες για 2 μέρες, και δεν ήθελα να κάνω βήμα. Επέστρεφα στην πρώτη γραμμή ξανά και ξανά (ρε φίλε, τι έγραψες; Λες και ήταν στο μυαλό μου, τόσο πολύ με κέρδισε ο τύπος). Όπως σε αγαπημένο γλυκό που δεν θέλεις να τελειώσει και το κουταλάκι εργάζεται αργά αργά. Όταν το ολοκλήρωσα το βιβλίο, το έπιασα πάλι κι έτρεχα από σελίδα σε σελίδα να σιγουρέψω τα λόγια που με μάγεψαν (μέχρι και σε όνειρο είδα την ιστορία...).

[Αυτό το νήμα μήπως μοιάζει με τούτο δω της Λορένας;] :χμ:
Σημ. Αγαπημένη Γαληνοτάτη καλησπέρα.
Έχεις δίκιο. Έχω σοβαρές υπόνοιες πως το νήμα μοιάζει υπερβολικά με το νήμα της Λορένα. Αν πρέπει να ενσωματωθεί ή ό,τι άλλο, καλό είναι να γίνει.
Ευχαριστώ που με φροντίζεις. Πολλά φιλιά.
Ματς και μουτς.
 
Δεν θα το ανέλυα ποτέ τόσο εξαντλητικά το θέμα, ούτε θα έστυβα το μυαλό μου να θυμηθώ την υπόθεση ή τις λεπτομέρειες ενός βιβλίου που δεν θυμάμαι καλά.

Γιατί πιστεύω ότι πάντα θυμόμαστε πολλά πράγματα και κρατάμε ζωντανές τις σκηνές που πλάσαμε απ' τα αγαπημένα μας βιβλία. Αντίστροφα, μάλλον αφήνουμε να ξεχαστούν πολλά από τα βιβλία που δεν μας άρεσαν, δε μας συγκλόνισαν ή δεν είχαν κάτι να μας πούνε.

Όπως είπε η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, κουβαλάμε πάντα μαζί μας τις ιστορίες που αγαπήσαμε! :)
 
Στράτη,

ο τρόπος διαβάσματος που αναφέρεις είναι και ο ιδανικός, για μένα, αν υπάρχει "ιδανικός" τρόπος. Μπορείς να μείνεις και ένα μήνα σε μια σελίδα. Αν το χρειάζεσαι, μπορείς να μείνεις και παραπάνω. Να είσαι σίγουρος πως όταν εσύ θα έχεις διαβάσει ένα βιβλίο κι εγώ, στον ίδιο χρόνο, πιθανόν σαράντα, εσένα θα σου είναι εντελώς αδιάφορο· σίγουρα και ανούσιο και μακάρι να σου φανεί ακόμα και γελοίο. Είναι η πορεία και οι εμπειρίες της που έχουν, για μένα, αξία και όχι τόσο ο τελικός προορισμός, στον οποίο μπορεί και να μην φτάσω και ποτέ. Αλλά, ποιος νοιάζεται πραγματικά;

Προσοχή: ας μην γίνει σύγχυση μεταξύ ταχύτητας ανάγνωσης και εξυπνάδας. Εσένα αυτή η σελίδα που διαβάζεις ένα μήνα έχει κάτι να σου πει. Συνήθως, έχει κάτι να σου πει για σένα. Τα βιβλία δεν βιάζονται, δεν αγχώνονται, δεν ανυπομονούν, αδιαφορούν για τους δικούς μας χρόνους.

Κάποια βιβλία έχουν την ιδιότητα να είναι περισσότερα από ένα. Δεν λέω όλα, λέω κάποια. Δεν ξέρω, μπορεί και όλα. Με μια ανάγνωση ίσως μπορέσουμε να διαβάσουμε το ένα από τα πολλά που περιέχει. Με το να τα ξαναδούμε, διαβάζουμε ένα άλλο βιβλίο. Καμιά ανάγνωση - του ίδιου αναγνώστη, του ίδιου βιβλίου - δεν έχει σχέση με κάποια άλλη: κάθε ανάγνωση είναι μία, μοναδική και ιδιαίτερη. Φυσικά, το γιατί συμβαίνει αυτό είναι εύκολο να απαντηθεί: εσύ δεν παραμένεις ποτέ ο ίδιος, πώς θα παραμείνει ίδια λοιπόν η ανάγνωσή σου...

Έτσι, συνοψίζοντας: ένα βιβλίο δεν είναι ένα αλλά πολλά διαφορετικά· εσύ δεν είσαι ένας αλλά πολλοί διαφορετικοί. Νομίζω ότι τώρα το θέμα αρχίζει να αποκτά διαολεμένο ενδιαφέρον...
 
Last edited:
Άκου τώρα τι μου θύμησες.
Μαυριτανία -νομίζω-, ταξιδευτής με μοτοσυκλέτα γνώρισε οικογένεια ολόκληρη που ήξερε άπταιστα Αγγλικά, από τηλεόραση και ταινίες...
Κάτι παρόμοιο, χαμένο παιδικό φιλαράκι (έχω πολλά χρόνια να μάθω νέα του), δεν ήταν του διαβάσματος από παιδί. Γήπεδα, φασαρίες, τμήματα και όλα τα καλά. Παράτησε νωρίς και το σχολείο. Είχε κάτι όμως· παράδειγμα, ήξερε να μιλήσει άριστα τ' Αγγλικά χωρίς μισή μέρα μάθημα, έπιανε πολλές γλώσσες και δυνατό μυαλό στα μαθηματικά, αν έπρεπε να διαβάσει, συλλάβιζε τραγικά. Από την άλλη, ξέρω περίπτωση με 2 χιλιόμετρα πτυχίο και δεν ξέρει να γράψει σωστά τ' όνομά του, ή το λεξιλόγιό του είναι μετρημένο στο λεπτό.
Θέλω να πω, είναι κάτι, μία αγάπη προς κάτι, για τον καθένα μας. Διαφορετικές διαδρομές αλλά με ίδιο όπλο, η μεγάλη όρεξη για να τραφεί το μυαλό.
 
Ωραιο ερωτημα.
Νομιζω ομως οτι απο ποσοτικη αποψη δεν μπορει να απαντηθει σε συγκεκριμενη βαση.

Πιστευω οτι το μυαλο μας χωραει τα βιβλια εκεινα και τα χωρία εκεινα που μας κανουν εντυπωση,που αγγιζουν εσωτερικες μας χορδες.Υπαρχουν- για παραδειγμα- φρασεις που διαβασα σε εφηβικα βιβλια και μου ερχονται στο νου αυτολεξει ακομη και τοσα χρονια μετα(το "ποσαχρονια"ας μην το συζητησουμε)...

Προσωπικα τις περιοδους που εχω "οιστρο" διαβαζω το ενα βιβλιο μετα το αλλο.Διαβαζω πολυ γρηγορα,χωρις αυτο να μου στερει τη μεγαλη απολαυση της διαδικασιας.Παντα θελω ενα βιβλιο να με τερπει η εστω να το νιωθω δημιουργικη και χρησιμη για τη ζωη και τις αναζητησεις μου τη "συναντηση"μαζι του.Αν οχι ,το παραταω.Δεν εχω χρονο αλλα ουτε κ "νοητικο χωρο" για ενα βιβλιο που δεν το κατανοω.

Πιστευω οτι απο τα βιβλια συγκρατουμε σκηνες και νοηματα που μας αγγιζουν/συγκλονιζουν η εστω μας εντυπωσιαζουν θετικα η αρνητικα.Λεπτομερειες της πλοκης ενος βιβλιου ισως με τον καιρο μας διαφυγουν.


Θα χαραχθει ομως ανεξιτηλα ο συναισθηματικος αποηχος στην ψυχη,ο τροπος που μας αγγιξαν οι χαρακτηρες του και ο τροπος με τον οποιο μπορει να αναμορφωσει τη σκεψη μας.
 
Last edited:
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ νιώθω πολύ άσχημα κάθε φορά που βρίσκομαι σε μια συζήτηση για κάποιο βιβλίο που κάποτε είχα διαβάσει και δεν θυμάμαι ούτε μια γραμμή, ούτε καν τα ονόματα (ούτε το Αλσχάιμερ θυμάμαι πως γράφεται :) ).
Θα συμφωνήσω όμως με τον αγαπητό Απόλλωνα, ότι τελικά εκείνο που μένει στο πέρασμα των χρόνων είναι η γεύση που σου είχε αφήσει εκείνη η ανάγνωση.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Καλέ ποια γεύση; Μερικά βιβλία δεν θυμάμαι καν αν τα έχω διαβάσει ή όχι. Ειδικά Κρίστι και Μαρή.
 
Μονόκερε, πρέπει να απενοχοποιηθείς. Είναι καιρός να είσαι άνετα σε μια συζήτηση για βιβλία που δεν έχεις ποτέ διαβάσει.
 
Μονόκερε, πρέπει να απενοχοποιηθείς. Είναι καιρός να είσαι άνετα σε μια συζήτηση για βιβλία που δεν έχεις ποτέ διαβάσει.
χαχχαχαχαχαχα Παρωνύμιε δεν έχεις άδικο. Οταν έχεις διαβάσει ένα βιβλίο στα 20 και τώρα τρέχεις τα 40, προφανώς και το βιβλίο είναι σαν να μην το έχεις διαβάσει ποτέ :)
Ειλικρινά, όμως, νιώθω άβολα να είμαι σε συζήτηση για βιβλίο γνωστό, που δεν έχω διαβάσει.
 
Για μένα μετά τα 5 χρόνια είναι σαν να μην το διάβασα ποτέ. Έτσι, αντιλαμβάνεσαι ότι τα λίγα βιβλία μου είναι τελικά πάρα πολλά. Φέρνω νέους δαίμονες: θα συνομιλείς για βιβλία που δεν είχες ούτε καν ακουστά και θα τα πηγαίνεις περίφημα. Κάποιοι τόλμησαν ακόμα και κριτικές να γράψουν για βιβλία που ούτε καν ξεφύλλισαν. Κι αν το μπόρεσε αυτό το κάτι έστω και ένας.......
 
Top