Πώς εκφράζουμε άποψη

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Προειδοποίηση: μακρύτατο κείμενο αμπελοφιλοσοφίας.

Επίσης: Παρότι δεν αφορά κάποιο τεχνικό θέμα, βάζω το νήμα εδώ καθώς αφορά τον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχουμε στο φόρουμ.


Βρισκόμαστε άνθρωποι με μια–δυο κοινές αγάπες εδώ, όπως το βιβλίο, το διάβασμα, την γλώσσα, κι από εκεί και πέρα είμαστε ο καθένας ένα μικρός διαφορετικός και συχνά μακρινός κόσμος. Ο καθένας με τον χαρακτήρα του, την προσωπικότητά του, τα γούστα του, τις ιδέες του, την φιλοσοφία του, την θεώρησή του για την ζωή.

Αυτά τα πράγματα είναι κι η πρώτη ύλη για όλες τις μακρύτατες συζητήσεις επί συζητήσεων που γίνονται και στο δικό μας φόρουμ, για τις συμφωνίες και τις αντιπαραθέσεις.

Δυστυχώς, δεν είμαστε τέλειοι, ή μάλλον, για να είμαστε ειλικρινείς, εάν εγγίζουμε σε κάτι, αυτό είναι μάλλον ο αντίθετος πόλος από την τελειότητα. :)))) Έτσι, πολλές φορές μέσα στην κουβέντα γινόμαστε άλλοι περισσότερο (όπως ο υποφαινόμενος) κι άλλοι λιγότερο, ερειστικοί, προσβλητικοί, απότομοι κτλ.

Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση κάποτε που άκουσα κάποιον να ισχυρίζεται πως οι άνθρωποι όταν συζητάμε, ήδη στα μισά παύουμε να ακούμε τον συνομιλητή γιατί αρχίζουμε να φτιάχνουμε μέσα στο μυαλό την απάντηση που θέλουμε να δώσουμε. Κι όταν έπειτα στάθηκα να το ελέγξω, είδα πως έχει μια σημαντική δόση αλήθειας. Μέχρι κι εδώ στα κείμενα, προσέχω πως μια ανάρτηση στην οποία διαφωνώ, ήδη από ένα σημείο και μετά απλά την τρέχουν τα μάτια μου καθώς σκέφτομαι τί θα απαντήσω.

Σε μια τέτοια βάση έφτιαξε κάποτε κυνικά ο Σοπενχάουερ έναν οδηγό για το πώς να επιβάλεις την άποψή σου στον άλλον αφού, όπως λέει στην αρχή της «Ερειστικής Διαλεκτικής», οι άνθρωποι δεν συζητάμε για να βρούμε κάποια αλήθεια αλλά κυρίως για να επιβάλουμε την άποψή μας στον άλλον. Και σου λέει αφού αυτό κάνουμε, θα σας δείξω τουλάχιστον να το κάνετε σωστά.


Μέσα στα χρόνια έφτασα κι εγώ να έχω ανάμεικτα συναισθήματα για την «άποψη». Είναι κάτι που παίρνει από εκείνο το απαξιωτικό και κυνικό απόφθευγμα που κυκλοφορεί στα Αγγλικά: "η άποψη είναι σαν την κωλοτρυπίδα: ο καθένας έχει κι από μία," και που όταν καθίσεις και ξεφυλλίσεις τα ιστολόγια τα από εδώ, τα από εκεί, τα σχόλια στο youTube, μέχρι την κάπως πιο σοβαρή κι εμπεριστατωμένη αρθρογραφία, αρχίζεις να αναρωτιέσαι για την σπουδαιότητα του να έχει κανείς άποψη αφού μοιάζει πως ο καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του. Που και πάλι, η δυνατότητα να έχεις και να εκφράζεις άποψη είναι από την άλλη αυτό που μοιάζει να πηγαίνει τον κόσμο μπροστά και να βρίσκεται στο κέντρο της αγαπημένης, παρότι ποτέ τέλειας, Δημοκρατίας.

Έτσι λοιπόν, κι εδώ στο φόρουμ, οχτώμισι χρόνια τώρα, έχω δει καί συμφωνίες αλλά καί αντιπαραθέσεις. Και κάποιες από αυτές με έντονη πολεμική, έως και ειρωνεία και απαξίωση και, παραδόξως, κι από ανθρώπους οι οποίοι κατά τα άλλα μπορεί να βγάλουνε έναν ώριμο και συγκροτημένο χαρακτήρα.

Όμως γιατί έντονη; και γιατί με πολεμική;

Μου φαίνεται πως στο κέντρο του να εκφράζουμε μιαν άποψη είναι κυρίως η ανάγκη να αυτοπροσδιοριστούμε, και αυτή η άποψη γίνεται έντονη ακριβώς από αυτήν την ανάγκη να προασπιστούμε την αλήθεια μας, γιατί προσδιορίζουμε το είναι μας βάσει αυτής. Η αντίθετη άποψη νιώθουμε πως μας βάλλει ειδικά όταν προβάλλεται σαν αντικειμενική και συμπαντική σταθερά στην οποία δεν χωράμε («Ο τάδε συγγραφέας είναι υπερτιμημένος/για τα μπάζα») ενώ, βέβαια, απαλλασσόμαστε από αυτό το αίσθημα πως δεχόμαστε επίθεση όταν η άποψη εκφραστεί μέσα από ένα υποκειμενικό και νηφάλιο πρίσμα («Εμένα ο τάδε συγγραφέας δεν μου ταιριάζει»).

Πριν πολλά χρόνια έτυχε να κάθομαι στην αίθουσα αναμονής ενός ιατρείου. Ήμασταν εκεί κάμποσοι και η τηλεόραση έπαιζε αδιάφορα μια εκπομπή με τον Μαμαλάκη. Μια γυναίκα δίπλα μου άρχισε να λέει σε κάποιον με πολύ δυνατή φωνή, και άρα μάλλον σε όλους μας, πόσο "σιχαινόταν" τον Μαμαλάκη κτλ. (Ο οποίος, συμπτωματικά, σε εμένα είναι μάλλον συμπαθής). Και μου ήρθε στο μυαλό το ακόλουθο απόσπασμα από τον Κούντερα (που αυτό το είχα διαβάσει ακόμα πιο πίσω σε χρόνια) :

Περιγράφει ο Κούντερα στην "Αθανασία" μια σκηνή σε μια σάουνα:
Μια νεαρή άγνωστη μπήκε τότε, που ήδη από το καταδυναστεύει τις άλλες: τις έκανε να στριμωχτούν ακόμα περισσότερο στις γραμμές τους για να αδειάσει θέση κοντά στην θέρμανση, έπειτα έσκυψε για να πάρει το φτυάρι και το άδειασε πάνω στη σόμπα. Μ’ ένα σπίθισμα, ο ατμός ανέβηκε καυτός προς το ταβάνι, και μία γυναίκα καθισμένη δίπλα στην Ανιές προστάτεψε το πρόσωπό της μορφάζοντας από πόνο. Η άγνωστη το πήρε είδηση, δήλωσε «Μ’ αρέσει να καίει ο ατμός! Είναι απόδειξη ότι βρίσκεσαι μέσα στη σάουνα!» χάθηκε ανάμεσα σε δυό γυμνά κορμιά κι άρχισε να μιλάει για την τηλεοπτική εκπομπή της παραμονής, στην οποία είχε εμφανιστεί ένας διάσημος βιολόγος που μόλις είχε δημοσιεύσει τα Απομνημονεύματά του. «Ήταν υπέροχος», είπε.
Μία άλλη το επικύρωσε: «Βέβαια! Και τόσο μετριόφρων!»
Η άγνωστη εξακολούθησε: «Μετριόφρων; Δεν καταλάβατε ότι αυτός ο άνθρωπος έχει τρομακτική έπαρση; Η έπαρσή του όμως μου αρέσει! Λατρεύω τους ανθρώπους που έχουν έπαρση!» και στράφηκε προς την Ανιές: «Μήπως εσείς τον βρήκατε μετριόφρωνα;»
Η Ανιές είπε ότι δεν είχε δει την εκπομπή· σαν η απάντηση αυτή να προϋπέθετε μια κρυφή διαφωνία, η άγνωστη επανέλαβε με σταθερότητα κοιτάζοντας την Ανιές ίσια στα μάτια: «Δεν υποφέρω την μετριοφροσύνη! Οι μετριόφρονες είναι υποκριτές!»
Η Ανιές σήκωσε τους ώμους και η νεαρή άγνωστη συνέχισε. «Μέσα σε μια σάουνα πρέπει να κάνει ζέστη! Θέλω να ιδρώνω πολύ. Μετά όμως χρειάζεται ένα κρύο ντους! Λατρεύω τα κρύα ντους! Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που μετά τη σάουνα θέλουν να κάνουν ζεστά ντους. Στο σπίτι μου κάνω μόνο κρύο ντους! Τα ζεστά ντους με κάνουν να νιώθω φρίκη!»
Δεν άργησε να ζεσταθεί μέχρι σκασμού, έτσι που αφού επανέλαβε πόσο σιχαινόταν την μετριοφροσύνη, σηκώθηκε και εξαφανίστηκε».

Σημειώνει, λοιπόν, δυο σελίδες πιο κάτω ο Κούντερα:
Η Ανιές θυμήθηκε την άγνωστη που μόλις είχε δηλώσει το μίσος της για τα ζεστά ντους. Ήρθε να γνωστοποιήσει σε όλες τις γυναίκες που ήσαν παρούσες 1) ότι της άρεσε να ιδρώνει, 2) ότι της άρεσαν οι επηρμένοι, 3) ότι περιφρονούσε τους μετριόφρονες, 4) ότι τρελαινόταν για τα κρύα ντους, 5) ότι σιχαινόταν τα ζεστά ντους. Σε πέντε γραμμές είχε σχεδιάσει την αυτοπροσωπογραφία της, σε πέντε σημεία είχε προσδιορίσει το εγώ της και το είχε προσφέρει σε όλο τον κόσμο. Και δεν το είχε προσφέρει με μετριοφροσύνη (στο κάτω κάτω είχε εκφράσει την περιφρόνησή της για τους μετριόφρονες), αλλά με τον τρόπο μιας στρατευμένης. Χρησιμοποιούσε ρήματα παθιασμένα, λατρεύω, περιφρονώ, σιχαίνομαι, σαν να διαβεβαίωνε ότι ήταν έτοιμη να υπερασπιστεί βήμα προς βήμα τις πέντε γραμμές τις προσωπογραφίας της, τα πέντε σημεία του προσδιορισμού της.
Γιατί αυτό το πάθος; Αναρωτήθηκε η Ανιές και σκέφθηκε: όταν εξαπολυθήκαμε στον κόσμο, αυτοί που είμαστε, χρειάστηκε πρώτα να ταυτιστούμε μ’ αυτήν την ζαριά, μ’ αυτό το τυχαίο που οργανώθηκε από τον θεϊκό υπολογιστή: να πάψουμε να νιώθουμε έκπληξη επειδή ακριβώς αυτό (εκείνο το πράγμα που μας αντικρίζει στον καθρέφτη) είναι το εγώ μας. Χωρίς να είμαστε πεπεισμένοι ότι το πρόσωπό μας εκφράζει το εγώ μας, χωρίς αυτήν την αρχική και θεμελιακή αυταπάτη, δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε, ή τουλάχιστον να παίρνουμε τη ζωή στα σοβαρά. Και δεν ήταν καν αρκετό το να ταυτιζόμαστε με τον εαυτό μας. Χρειάζεται μια παθιασμένη ταύτιση με την ζωή και με το θάνατο. Διότι μόνο υπό την προϋπόθεση αυτή δεν εμφανιζόμαστε στα ίδια μας τα μάτια σαν μία απλή παραλλαγή του ανθρώπινου πρωτοτύπου, αλλά ως πλάσματα προικισμένα ως με τη δική τους και μή ανταλλάξιμη ουσία. Να γιατί η νεαρή άγνωστη είχε νιώσει την ανάγκη όχι μόνο να σχεδιάσει την προσωπογραφία της, αλλά ταυτόχρονα να δείξει σε όλο τον κόσμο ότι η προσωπογραφία αυτή έκρυβε κάτι εντελώς μοναδικό και αναντικατάστατο, για το οποίο άξιζε τον κόπο να πολεμήσει ή και να δώσει την ζωή της ακόμα.

Τα παρέθεσα όλα αυτά γιατί μάλλον έχουν την σημασία τους στο γιατί και πώς εκφράζουμε άποψη και γιατί μπαίνουμε σε πολεμικές.

Η συνύπαρξη εδώ, μέσα στα χρόνια, με βοήθησε να βελτιώσω τον τρόπο που συζητώ αν και κάποια στοιχεία που είναι ενταγμένα στον χαρακτήρα και στην φιλοσοφία μου, πάντα θα βρίσκουν την ευκαιρία να φανούν. Και νομίζω πως είμαστε πολλοί που, ύστερα από συζητήσεις και συμφωνίες και μάχες και αντιπαραθέσεις, έχουμε μαλακώσει τον τρόπο μας, έχουμε ωριμάσει, αν το θες.

Η συνύπαρξη κι η συζήτηση είναι μια τέχνη που μάλλον πρέπει τελικά να διέπεται από φιλοσοφία.

Μια βασική αρχή μοιάζει να είναι το ότι πρέπει να νοιάζεσαι και να μπορείς να κάνεις τον άλλον να νιώσει πως, όσο αντίθετα κι αν στέκεσαι, σέβεσαι τον ίδιο και την άποψή του.


Μου άρεσε όμως αυτό που έτυχε να διαβάσω σήμερα από τον Daniel Dennett και το μεταφράζω κάπως ελεύθερα εδώ:

Πώς να κάνεις ένα σωστό κριτικό σχόλιο:
  • Θα πρέπει να προσπαθήσεις να επανεκφράσεις την θέση του συνομιλητή τόσο καθαρά, ζωντανά και δίκαια που αυτός να πει «Ευχαριστώ, μακάρι να είχα σκεφτεί εγώ να το πω έτσι».
  • Θα πρέπει να παραθέσεις, εάν υπάρχουν, τα σημεία συμφωνίας (ειδικά εάν δεν αφορούν θέματα μιας γενικευμένης και κοινά αποδεκτής συμφωνίας).
  • Θα πρέπει να αναφέρεις όλα όσα έμαθες από τον συνομιλητή σου.
  • Και μόνο τότε μπορείς πια να πεις έστω και μια λέξη κριτικής ή αντιπαράθεσης.

Αφού έχουμε όλοι μιαν άποψη, ας μην μοιάζει με κάτι άσχημο όπως είναι η "κωλοτρυπίδα", ας μοιάζει με κάτι άλλο. Ας μοιάζει με χαμόγελο, που κι αυτό το έχουμε, ή μπορούμε να το έχουμε, όλοι.
 

Σελιδούλα

Όμορφο Νιάτο
Μπράβο Φαροφύλακα! τόσο καιρό (χρόνια τώρα) είχα έναν αντίστοιχο προβληματισμό αλλά δεν είχα προσδιορίσει με ευκρίνεια το τελευταίο κομμάτι! Χάρηκα που το είδα με αυτόν τον τρόπο εκφρασμένο!
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Εγω παλι οσο διαβαζα αυτο σκεφτομουν αν παιχτηκε καμια επικη φαση παλι και την εχασα :))))
Πολυ ωραιες και ευστοχες σκεψεις. Αυτα που λεει ο Ντενετ τα ειχα παρατηρησει στις απαντησεις ενος δικηγορου, σε ενα διαλογο.

Για μενα ειναι καλο το οτι η αποψη ειναι σαν τις κωλοτρυπιδες, τουλαχιστον καλυτερο απο το να στρατευονται ολοι σαν προβατα στην Α και στη Β αποψη αι να παπαγαλιζουν τα ιδια επιχειρηματα.
 

Ειφφελ

Κοινωνός
Έξυπνος είναι αυτός που αλλάζει γνώμη. Μετά από μια συζήτηση, κερδισμένος είναι αυτός που μάζεψε περισσότερα δεδομένα και κατέληξε σε μια διαφορετική άποψη από αυτή που είχε μαθαίνοντας κάτι.

Πρέπει όντως να παραδεχόμαστε το δίκιο του συνομιλητή μας. Βοηθάει να προχωράει η κουβεντα. Το βρίσκω πολύ σημαντικό αυτό.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ωραίο το άρθρο σου Φάρε, μπράβο :πάνω::πάνω:
Έξυπνος είναι αυτός που αλλάζει γνώμη.
Συμφωνώ απόλυτα. Το δίκιο του συνομιλητή μας οι περισσότεροι δυσκολευόμαστε να το παραδεχτούμε. Γι' αυτό θα δεις τον "ηττημένο" σε μια κουβέντα, αυτόν που έχει ξεμείνει από επιχειρήματα, στην καλύτερη να σταματάει τη συζήτηση και στη χειρότερη να αρχίζει τη λεκτική επίθεση και τα βρισίδια. Αυτό το "έχεις δίκιο ρε συ, ανακαλώ και αναθεωρώ" (ας πούμε) σπάνια θα το ακούσουμε.
 

Ειφφελ

Κοινωνός
... ήδη στα μισά παύουμε να ακούμε τον συνομιλητή γιατί αρχίζουμε να φτιάχνουμε μέσα στο μυαλό την απάντηση που θέλουμε να δώσουμε...

Επειδή το έχω δουλέψει λίγο και προσπαθώ να το παραδέχομαι όταν έχω άδικο, μου έχει τύχει (σχεδόν πάντα θα έλεγα) όταν λέω στον συνομιλητή μου, έχεις δίκιο, να συνεχίζει να αντιδράει σαν να του έλεγα ότι έχει άδικο. Έχεις απόλυτο δίκιο εδώ φαροφύλακα, σταματάμε να ακούμε ακόμα κι αν έχουμε καταφέρει να αλλάξουμε την άποψη του άλλου. Είναι πραγματικά αστείο..
 

Τσίου

Μύστης
Εγω παλι οσο διαβαζα αυτο σκεφτομουν αν παιχτηκε καμια επικη φαση παλι και την εχασα :))))
Κι εγώ το ίδιο! :))))

Γι' αυτό θα δεις τον "ηττημένο" σε μια κουβέντα, αυτόν που έχει ξεμείνει από επιχειρήματα, στην καλύτερη να σταματάει τη συζήτηση και στη χειρότερη να αρχίζει τη λεκτική επίθεση και τα βρισίδια.
:φιρουλί: όχι, εντάξει. Πλέον έχω γίνει χαλβάς και δεν κάνω λεκτικές επιθέσεις τόσο συχνά. (Πάει. Χάλασα κι εγώ :κλαψ: έχασα το μότζο μου )

Αυτό το "έχεις δίκιο ρε συ, ανακαλώ και αναθεωρώ" (ας πούμε) σπάνια θα το ακούσουμε.
5 στις 10 φορές λέω "έχεις δίκιο" (χωρίς τα "ανακαλώ" και "αναθεωρώ") για να σταματήσουν να με πρήζουν, τις υπόλοιπες φορές το εννοώ. Κοτσάρω και ένα συγγνώμη και είμαστε όλοι κομπλέ.

Υ.Γ Μακάρι όλα τα κείμενα αμπελοφιλοσοφίας να ήταν σαν κι αυτό.
 

Τζόνκαν

Όμορφο Νιάτο
Πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα η ανάρτηση σου Φαροφύλακα ,με προβλημάτισε αρκετά ,ίσως πρέπει να ξαναδιαβάσω την Αθανασία -από εκεί δεν είναι το κομμάτι με την Ανιές ;
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Μα να είστε λίγο λογικοι. Πώς μπορεί κάποιος να έχει έστω και λίγο δίκιο όταν διαφωνει μαζί μου. Και θα ήταν οχι μόνο παράλογο αλλά ακόμα και ανηθικο να ψαξω να βρω εγω τα σημεία που εχει δίκιο (όπου συμφωνει μαζι μου δηλαδή) επιπλεον αν δεν του πω καθαρα οτι έχει αδικο (ότι λέει βλακειες δηλαδή, πράγμα που λέει πολλά για την νοημοσύνη του) πώς θα του δωσω το κίνητρο να βγει απο την πλάνη του και να παραδεχτει οτι εχω δίκιο;
 

Αμάντα

Όμορφο Νιάτο
Κάτι επίσης σημαντικό όσο αφορά στην "άποψη", ιδίως όταν πρόκειται για νεώτερα άτομα -αν και, σαφώς, όχι μόνο- είναι η ανάγκη ένταξης στην μεγάλη ομάδα που αποτελεί απλώς την Πλειονότητα -το κεφαλαίο εσκεμμένο- των ανθρώπων. Ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικός, μα και ανασφαλής, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται με μία συγκεκριμένη άποψη, ακόμη κι αν δεν την υποστηρίζει ολόψυχα, με το σκεπτικό πως έτσι θα διαφέρει λιγότερο. Όπως το βλέπω, -ούτως ειπείν-, η έκφραση άποψης είναι πάρα πολύ συχνά ζήτημα κομφορμισμού, κι όχι τόσο γνήσιας εχθρικής διάθεσης ή ειλικρινούς αφοσίωσης σε μία ιδέα.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Πανω σε αυτο που λες Αμαντα, εχουν γινει και ψυχολογικα πειραματα γι αυτο. Σε ενα ντοκιμαντερ, εδειχνε μια και καλα ερευνα, οπου 3 ηταν συνεννοημενοι να απαντουν λαθος στις ερωτησεις, και ο 4ος (που ηταν το πειραματοζωο) ενω στην αρχη απαντουσε σωστα, βλεποντας οτι ολοι οι αλλοι απαντουν λαθος, απαντουσε κι αυτος οπως αυτοι.
 
Last edited:

Γιαννης Ρινακακης

Όμορφο Νιάτο
Καλημέρα!
Δεν θέλω να μειώσω τη σοβαρότητα του νήματος και μου άρεσε η άποψή σου Φαροφύλακα και το βρήκα όμορφο σαν αρχή φιλοσοφικής συζήτησης(όχι δεν το βρήκα προσωπικά αμπελοφιλοσοφία!) απλά ήθελα να σταθούμε σε 2 φρασούλες!
"η άποψη είναι σαν την κωλοτρυπίδα: ο καθένας έχει κι από μία," :μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα:
"Εγω μπορει να μην εχω παντα δικιο, αλλα δεν κανω ποτε λαθος!" :σύμφωνοι::πάνω:

Μόλις Ήρθα γραφείο ,πίνω καφέ και έχω κέφια!! :))))
 
Last edited:

Σελιδούλα

Όμορφο Νιάτο
(Αμπελοφιλοσοφικών ερωτημάτων... η συνέχεια)

Τι συμβαίνει όμως σε θέματα που δεν είναι τόσο απλά; Δύο ή περισσότεροι συνομιλητές είναι ευέλικτοι όταν η συζήτηση αφορά στο γούστο τους. Αν το φαγητό είναι γλυκόξινο, αν θα φορεθεί παντόφλα στο σπίτι από τους επισκέπτες ή όχι, αν ο αγαπημένος συγγραφέας θα είναι ο Ταδόπουλος κτλ

Τι συμβαίνει όμως σε πιο σοβαρά θέματα, που η συζήτηση προκύπτει γιατί έχει έρθει η ώρα -από κοινωνικής πλευράς- να πρέπει να παρθεί μια απόφαση (κατόπιν σύγκλισης;; ) και η οποία αφορά πιο θεμελιώδη ζητήματα; πχ Αντιμετώπιση αλλόθρησκων ή άλλων ομάδων που κοινωνικά δεν είχαν φωνή έως τώρα; παλαιότερα ήταν π.χ. οι γυναίκες, τώρα είναι οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, η μόρφωση (όλων), η ενημέρωση (πχ έμφυλες ταυτότητες) κτλ

Εκεί η κάθε "πλευρά" βρίσκεται πολύ πιο εύκολα, σχεδόν αυτόματα στρατευμένη κάτω από μία ιδέα. Η ύπαρξη της μίας δείχνει να "πρέπει" να σιγήσει η άλλη. Εκεί πραγματικά χάνεται η τέχνη του λόγου, του επιχειρήματος, της δομής της σκέψης και επιστρατεύονται πιο μαχητικές τεχνικές η προσβολή, η υποτίμηση, η ειρωνία και μύριες άλλες.

Πόσο εφικτό είναι κάποιος να συζητήσει επί στρογγυλής τραπέζης, χωρίς να καταλήξει σε διαμάχη (έως σύρραξη);

Ο Φαροφύλακας, έδωσε πολύ εύστοχα εχθές κάποιες ωραίες κουκίδες στο τέλος του κειμένου του, για τα προάγεται ο γόνιμος διάλογος. Μπορούν αυτές άραγε να εφαρμοστούν σε τέτοια θέματα; (ή μήπως η κοινωνικές αλλαγές θα έρχονται αναγκαστικά μέσα από κανιβαλισμό ιδεών, καταπίνοντας και κατασπαράσσοντας τις "παλιές" προς χάριν των "νέων"; )
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Σίγουρα πολλοί ενδεχομένως να στρογγυλεύουμε τις απόψεις μας για να ταιριάζουν με του κοινού ή με ένα μέρος του κοινού που την γνώμη του εκτιμούμε, υπάρχει όμως και η περίπτωση (και την έχω συναντήσει συχνά και στο φόρουμ μας, και ενδεχομένως να το έχω κάνει κι εγώ) να προσπαθούμε να αναδείξουμε την γαματοσύνη μας, τονίζοντας μέχρι πριξαρχιδισμού το πόσο διαφέρει η άποψή μας από την άποψη της πλέμπας.
 

Δρ Μωσέ

Κοινωνός
Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την αρχική ανάρτηση του αγαπητού μας οικοδεσπότη και τον ευχαριστώ θερμά που έθιξε αυτό το σπουδαίο θέμα. Πριν από αρκετά χρόνια, όταν είχα ακόμη λίγο χρόνο, είχα ασχοληθεί κάπως συστηματικά με τις παραμέτρους τού ζητήματος και προέκυψε τότε ένα, μάλλον μακροσκελές και ίσως όχι τόσο συγκροτημένο κείμενο, με τον φιλόδοξο τίτλο Η τέχνη τής συνομιλίας.

Αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, νομίζω ότι οι βασικές παραδοχές τού άρθρου βασίζονται στις ίδιες ανησυχίες που ενέπνευσαν την ανάρτηση του οικοδεσπότη μας. Στην πραγματικότητα, οι εισηγήσεις τής καλής συνομιλίας, οι οποίες αναφέρονται στο τέλος τής ανάρτησης, μολονότι θα μπορούσαν να αποκτηθούν με εκμάθηση και να βελτιωθούν με εξάσκηση, θα αποδεικνύονταν μάταιες αν έλειπαν από τον κάτοχό τους οι ιδιότητες του χαρακτήρα που απαιτούνται για να τις στηρίξουν. Εννοώ: μιλώντας για ευγένεια και τέχνη τής συνομιλίας, αναφερόμαστε ευθέως στην καλλιέργεια της ευαισθησίας και της σύνεσης. Αυτές οι ιδιότητες έχουν βαθιές ρίζες τόσο στον αυτοσεβασμό όσο και στην αναγνώριση της αμοιβαιότητας που συνεπάγεται κάθε συνομιλία.

Η ευγένεια και η υποχωρητικότητα περιλαμβάνουν την αναγνώριση της παρουσίας και λειτουργίας των άλλων, ακόμη και αυτών με τους οποίους διαφωνούμε. Αντί να θεωρούμε τη συνομιλία αναμέτρηση, είναι σοφότερο να την αντιληφθούμε ως εξισορροπητική αρετή τής επικοινωνίας. Φυσικά, αυτό απαιτεί χρόνο, υπομονή και καλλιέργεια, με έναν λόγο αγωγή. Πρόκειται όμως για πολύτιμη επένδυση δυνάμεων, η οποία θα μας αποζημιώνει σε κάθε επικοινωνιακή πράξη.

Ευχαριστώ τον αγαπητό οικοδεσπότη για την αφορμή τής παράθεσης αυτών των λίγων σκέψεων. Καλημέρα.
 

Ειφφελ

Κοινωνός
...αν δεν του πω καθαρα οτι έχει αδικο (ότι λέει βλακειες δηλαδή, πράγμα που λέει πολλά για την νοημοσύνη του) πώς θα του δωσω το κίνητρο να βγει απο την πλάνη του και να παραδεχτει οτι εχω δίκιο;
Σε αυτή την περίπτωση που κάνει λάθος ο συνομιλητής σου, αυτός πρέπει να ακούσει την άποψη σου και να καταλήξει ότι έχει άδικο.

Θυμάμαι μια φράση που προσπαθώ να την σκέφτομαι όταν με πιάνουν οι εγωισμοί μου σε μια κουβέντα και δεν μπορώ να ακούσω τον συνομιλητή μου. Έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα για να ακούμε το διπλάσιο απ' ότι μιλάμε.
 
Παραθέτω ένα απόσπασμα από την θρυλική εκπομπή του Π. Παναγιωτόπουλου (1992) όπου ο Βασίλης Ραφαηλίδης έχει μια έντονη αντιπαράθεση με τον Δοξιάδη και τον Σαββόπουλο σχετικά με μια ταινία όπου είχε κάποιες "προχωρημένες" σκηνές...
Παρ' όλες τις προσβολές που εκτοξεύονται από το Ραφαηλίδη, τις αντίθετες απόψεις και την ένταση, η συζήτηση χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό των συνομιλητών στις απόψεις των άλλων και τον σωστό διάλογο.

[video=youtube;ELOwudPxzRg]https://www.youtube.com/watch?v=ELOwudPxzRg[/video]

Πως άλλαξε η κατάσταση τώρα (μετά από 30 περίπου χρόνια)... Στα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών επικρατούν η οχλαγωγία και οι παράλληλοι μονόλογοι. Κανένας δεν σέβεται κανέναν, όλοι προσπαθούν να διακόψουν τους συνομιλητές τους και γενικά επικρατεί το χάος.

Αυτό με την άποψη και την κωλοτρυπίδα, για μένα είναι μια μεγάλη μαλακία και δεν την χρησιμοποιώ πότε σαν έκφραση. :τσκτσκ:Αηδιαστική και χωρίς κανένα νόημα.

Πάντως να μην ξεχάσουμε να πούμε πως υπάρχουν και συνομιλητές των οποίων οι μάλλον χαζές απόψεις και η επιμονή τους, μας βγάζουν εκτός εαυτού...:))))



πχ. πρόσφατα ήμουν σε ένα τραπέζι και κάποιος προσκεκλημένος προσπαθούσε να με πείσει πως το γάλα νερώνεται από τις βιομηχανίες και έχει σκόνες από παλιά τυροκομικά προιόντα... Ρε μάστορα, έχεις απέναντί σου έναν χημικό, με μεγάλη εμπειρία στα τρόφιμα και ειδικές γνώσεις και προσπαθείς να σταθείς στην κουβέντα με 5 ψευτομαλακίες που διάβασες μέσα στην μπλογκόσφαιρα;;; Τι να του πεις αυτού του ανθρώπου, που επιμένει κιόλας... Να τον διαολοστείλεις ίσως;;;:φρύδια:
 
Last edited:

Ειφφελ

Κοινωνός


πχ. πρόσφατα ήμουν σε ένα τραπέζι και κάποιος προσκεκλημένος προσπαθούσε να με πείσει πως το γάλα νερώνεται από τις βιομηχανίες και έχει σκόνες από παλιά τυροκομικά προιόντα... Ρε μάστορα, έχεις απέναντί σου έναν χημικό, με μεγάλη εμπειρία στα τρόφιμα και ειδικές γνώσεις και προσπαθείς να σταθείς στην κουβέντα με 5 ψευτομαλακίες που διάβασες μέσα στην μπλογκόσφαιρα;;; Τι να του πεις αυτού του ανθρώπου, που επιμένει κιόλας... Να τον διαολοστείλεις ίσως;;;:φρύδια:
Είσαι μέρος της συνωμοσίας. Δεν μετράει η γνώμη σου :)
 
Top