Σίρλεϊ Τζάκσον (Shirley Jackson): " Η Λοταρία" (Τhe lottery)

Φένια

Όμορφο Νιάτο
Η Σίρλευ Τζάκσον (Shirley Jackson, 1916-1965) γεννήθηκε στην Καλιφόρνια και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο Βερμόντ των ΗΠΑ. Κλασσική Αμερικανίδα διανοούμενη, έγραφε από τα εφηβικά της χρόνια "τουλάχιστον 1000 λέξεις την ημέρα". Παντρεύτηκε τον καθηγητή λογοτεχνίας Stanley Hyman και απέκτησε μαζί του τέσσερα παιδιά. Υπήρξε πολυγραφότατη, έγινε γνωστή κυρίως από τα διηγήματα που έγραφε για το περιοδικό 'New Yorker" και άλλα δημοφιλή περιοδικά. Ασχολήθηκε επίσης με τη φανταστική λογοτεχνία, έγραψε μεταξύ άλλων το περίφημο "The Haunting of Hill House", που θεωρείται το καλύτερο ψυχολογικό "στοιχειωμένο" μυθιστόρημα (μαζί με το "Στρίψιμο της Βίδας" του Χένρυ Τζέημς- συνιστώ ανεπιφύλακτα και τα δύο). Πολλά από τα διηγήματά της βραβεύθηκαν αλλά, για άγνωστους λόγους, δεν κυκλοφορούν μεταφράσεις τους στα Ελληνικά. Μεγάλη παράλειψη των Ελληνικών εκδοτικών οίκων! Στην παρούσα Λέσχη, η Οπέρα έχει μπει στον κόπο να μας μεταφράσει αποσπάσματα ορισμένων διηγημάτων της, αλλά όχι του πολυβραβευμένου "The Lottery". Πρόκειται για ένα μνημειώδες έργο, το οποίο χαρακτηρίζεται από πολλούς κριτικούς λογοτεχνίας ως το καλύτερο διήγημα του 20ου αιώνα. Διδάσκεται συστηματικά στα μαθήματα λογοτεχνίας των Αμερικάνικων πανεπιστημίων. Η πρώτη του δημοσίευση στο "New Yorker" το 1948, προκάλεσε ποταμό γραμμάτων από αναγνώστες, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν υβριστικά. Η ίδια η συγγραφέας δήλωσε ότι ακόμη και η μητέρα της διαμαρτυρήθηκε για το περιεχόμενο της ιστορίας! Η πλοκή εξελίσσεται σε ένα ανώνυμο χωριό των ΗΠΑ, ένα πρωινό του Ιουνίου. Η περιγραφή παραπέμπει σε Αμερικάνικη ενδοχώρα, ας πούμε κάπου στην Αλαμπάμα, όπου οι 300-κάτι κάτοικοι του χωριού- άνδρες με καρώ πουκάμισα και ροζιασμένα χέρια, γυναίκες με φθαρμένες ποδιές της κουζίνας και ένα τσούρμο παιδιά- συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία για να τηρήσουν ένα πατροπαράδοτο έθιμο, που θεωρείται γούρι για τη σοδειά. Για να μη σας χαλάσω το εκπληκτικό τέλος, δε θα αναφέρω περισσότερα, μπορείτε να αναζητήσετε το κείμενο στο Google. Σας παραθέτω μόνο ένα μικρό απόσπασμα.
" Λένε" είπε ο κ. Ανταμς στο γερο-Γουώρνερ που στεκόταν δίπλα του "ότι πέρα στο βορεινό χωριό συζητάνε να εγκαταλείψουν τη Λοταρία".
Ο γέρο-Γουώρνερ ρουθούνισε. "Είναι ένα μάτσο ανόητοι" είπε. "Ακου τους σημερινούς νέους, τίποτε δεν είναι καλό γι' αυτούς. Σε λίγο θα θέλουν να γυρίσουμε στις σπηλιές, κανένας να μη δουλεύει πια. Οι παλιοί έλεγαν " Ιούνιου Λοταρία, καλαμποκιού αφθονία". Θα καταντήσουμε να τρώμε αγριόχορτα και βελανίδια. Πάντα υπήρχε Λοταρία" δήλωσε οργισμένος. "Δε φτάνει που βλέπουμε τον νεαρό Τζο Σάμμερς να αστειεύεται με όλους".
"Σε μερικά μέρη έχουν ήδη εγκαταλείψει τη Λοταρία" είπε ο κ. Ανταμς.
"Μόνο προβλήματα θα φέρει αυτό" είπε πεισμωμένος ο γερο- Γουώρνερ. "Ανόητοι νεαροί".
 
Last edited by a moderator:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Είδα ότι η Χήθκλιφ προμηθεύτηκε το βιβλίο "Οι Κυρίες του Τρόμου" από εκδόσεις Επιλογή, και θυμήθηκα αυτήν την παρουσίαση της Φένιας. Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνεται και το εν λόγω διήγημα με τίτλο "Η Κλήρωση" και μετάφραση της Χρύσας Τσαλικίδου. Όλα τα διηγήματα του βιβλίου είναι υπέροχα, όμως αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το πλέον συνταρακτικό κι ένα απ' τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ.
 

Μεταλλαγμένη

Κοινωνός
Εχοντας διαβάσει πρόσφατα τις "Κυρίες του Τρόμου" (ευγενική χορηγία από την προσωπική δανειστική βιβλιοθήκη της Ιζις :αγαπώ: ) έχω να πω ότι η Λοτταρία, που γράφτηκε το 1948 σε λιγότερο από 2 ώρες - όπως δήλωσε η ίδια η συγγραφέας - ήταν το καλύτερο. Τη διάβασα 2 φορές και με έπιασε η ίδια ανατριχίλα. Υποθέτω ότι και τρίτη φορά να τη διάβαζα, η επιρροή του θα ήταν η ίδια.

Ψάχνοντας πληροφορίες, διάβασα κι εγώ ότι η Τζάκσον δέχτηκε πληθώρα υβριστικών γραμμάτων από αναγνώστες του New Yorker κάποιοι εκ των οποίων ακύρωσαν την συνδρομή τους στο περιοδικό. Υπήρξαν μάλιστα και κάποιοι που θεώρησαν ότι δεν επρόκειτο για φανταστική ιστορία και ζητούσαν να μάθουν που διαδραματίζονται τα γεγονότα του βιβλίου ώστε να πάνε να τα παρακολουθήσουν από κοντά :αργκ:

Από την άλλη, όσο λάτρεψα την Λοτταρία, άλλο τόσο βαρέθηκα και απογοητεύτηκα με τους Δαίμονες του Χιλ Χάουζ και απ' ότι φαίνεται είμαι η μόνη :μαναι: Για μένα, δεν είχε καμία ατμόσφαιρα ενώ οι χαρακτήρες του ήταν από τους πιο βαρετούς που έχω συναντήσει σε βιβλίο. Το ριμέικ της ταινίας του 1969, πάντως, το είδα ευχάριστα.
 

Γρίλος

Κοινωνός
Μετά από χορηγούμενη παραπομπή (Facebook) διάβασα και εγώ το μικρό αυτό διήγημα. Μπήκα όλο χαρά να σας ενημερώσω για αυτό. Κυκλοφορεί ελεύθερα στο ίντερνετ τόσο το πρωτότυπο όσο και η ελληνική μετάφραση. Αξίζει να του ρίξετε μία ανάγνωση. Το διάβασα στα αγγλικά και στην αρχή πίστευα ότι θα είναι μία ιστορία τρόμου, όπως αυτές που γράφει o Stephen King. Η ιστορία είναι πραγματικά, υπέροχη και δεν είναι τυχαίο που διδάσκετε σε αρκετές σχολές στην Αμερική. Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα της Shirley Jackson εξαιτίας αυτού του διηγήματος.
 
Top