Σας αρέσουν τα πολυπρόσωπα μυθιστορήματα;

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να ασχολούμαι πολύ με το goodreads χαζεύοντας τις κριτικές για διάφορα βιβλία που έχω διαβάσει ή θέλω να διαβάσω. Κάτι που παρατήρησα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι η αντιπάθεια που εκφράζουν ορισμένοι χρήστες για τα πολυπρόσωπα μυθιστορήματα, σε σημείο που, κάποιες φορές, να βαθμολογούν βιβλία με αυτό το κριτήριο. Για παράδειγμα, έτυχε να δω να δίνουν 2 αστεράκια ή 1 επειδή ένα βιβλίο είχε "υπερβολικά πολλά ονόματα / χαρακτήρες", με αποτέλεσμα η ανάγνωση να δυσχεραίνει.

Απ' την άλλη έχω δει κι εδώ στη λέσχη έμπειρους αναγνώστες να σχολιάζουν ότι δυσκολεύτηκαν στο Πόλεμος και Ειρήνη, για παράδειγμα, με τα πολλά διαφορετικά ονόματα και παρατσούκλια των ίδιων χαρακτήρων. Εκεί καταλαβαίνω ότι ακόμα και ο πιο ψημένος βιβλιόφιλος μπορεί να τα βρει σκούρα. Κατά τα άλλα, όμως, γιατί τέτοια αντιπάθεια για τα πολυπρόσωπα μυθιστορήματα;

Προσωπικά, όταν διαβάζω ένα βιβλίο, προβάλω κάθε λεπτομέρεια μέσα στο μυαλό μου σαν να πρόκειται για ταινία. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που διαβάζω αργά. Ποτέ δεν διαβάζω αφηρημένα μια περιγραφή ενός δωματίου, για παράδειγμα. Αντίθετα, προσπαθώ να φέρω το εν λόγω δωμάτιο στο μυαλό μου με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Όσο για τους χαρακτήρες, δίνω σε όλους πρόσωπο και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, είτε από διάσημους ανθρώπους είτε από άτομα που γνωρίζω στην προσωπική μου ζωή. Αυτό το κάνω πάντα, είτε μου αρέσει το βιβλίο είτε όχι, κάπως ψυχαναγκαστικά. Πάντως είναι κάτι που απολαμβάνω και έχει σαν αποτέλεσμα, χρόνια μετά την ανάγνωση ενός βιβλίου να έχω ξεκάθαρες αναμνήσεις απ' τα πρόσωπα και τα μέρη που γνώρισα σ' αυτό. Μάλιστα, πολλές φορές, οι εντυπώσεις μου αυτές είναι ακόμα πιο έντονες απ' αυτές που μου προκάλεσε η μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου στον κινηματογράφο (αν υπάρχει).

Γι' αυτό λατρεύω τα μεγάλα, πολυπρόσωπα μυθιστορήματα, στα οποία ο συγγραφέας χτίζει και εποικίζει ολόκληρους κόσμους. O Κινγκ, για παράδειγμα στο Κοράκι ή στο Θόλο και σε πολλά άλλα μυθιστορήματα-τούβλα του, μας αφηγείται τις ιστορίες δεκάδων χαρακτήρων. Ο Μάρτιν το έχει φτάσει σε άλλο επίπεδο, πλάθοντας για τη σειρά του Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου, πάνω από 2000 επώνυμους (πώς θα λέγαμε αλλιώς το "named" άραγε; ) χαρακτήρες.

Βλέπω εδώ ότι ο Πόλεμος και Ειρήνη έχει 600 διαφορετικούς, επώνυμους χαρακτήρες, το Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο του Προυστ έχει 350 και το Κοράκι του Κινγκ 463!

Δεν λέω ότι δεν μ' αρέσουν τα βιβλία με λίγους χαρακτήρες. Κάποια απ' τα καλύτερα που έχω διαβάσει έχουν ένα-δυο πρόσωπα όλα κι όλα. Όμως νομίζω ότι ένα μεγάλο, πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, αν είναι καλογραμμένο, αποτελεί έναν ολοζώντανο κόσμο όπου μπορεί να "ζήσει" κάποιος όσο καιρό διαρκεί η ανάγνωσή του. :)))
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα πολυπρόσωπα βιβλία κι ούτε με τα ρωσικά ονόματα. Αναρωτιέμαι εάν είναι θέμα εξάσκησης και για παράδειγμα ήδη στο Γυμνάσιο διάβαζα κάμποσα θεατρικά.

Μα σοβαρά, τώρα, είχε το "Πόλεμος κι Ειρήνη" 600 διαφορετικά ονόματα; Όπως και να 'χει, μάλλον δεν διαφέρει από την ζωή. Συναντάς ένα σωρό ανθρώπους κι ονόματα που τα περισσότερα δεν τα συγκρατείς καν γιατί δεν χρειάζεται να τα συγκρατήσεις. (Ειδικά για το συγκεκριμένο βιβλίο, πάντως, ελπίζω πως βοήθησα ;) )
 
Εγώ θα πρότεινα σε όλους εκείνους που κρίνουν ένα βιβλίο με κριτήριο τα πολλά διαφορετικά πρόσωπα να βάλουν τα αστεράκια τους αφού διαβάσουν το Μοναχικό του Ιονέσκο.

Μπορώ να σκεφτώ εκατοντάδες βιβλία με πολλά πρόσωπα, ειδικά απ' τη στιγμή που η μεγάλη μου αγάπη είναι ο γαλλικός ρεαλισμός τα πολλά πρόσωπα είναι μάλλον δεδομένα. Το βασικό κριτήριο πρέπει να είναι κατά πόσον αυτοί οι χαρακτήρες 1, 2, 8.000 αναπτύσσονται αρμονικά και ολοκληρωμένα. Πόσες φορές δεν έχουμε διαβάσει βιβλία με μονοδιάστατους χαρακτήρες, ή παραλλαγές του ίδιου προσώπου; Αυτό ναι είναι κριτήριο για απόρριψη. Απ' την άλλη δεν ξεχνώ ότι το μόνο πράγμα που κράτησε ζωντανό το ενδιαφέρον μου και με πολύ μεγάλη δυσκολία έφτασα στον 3ο τόμο των Αθλίων ήταν οι άριστα δομημένοι και εν τω βάθει χαρακτήρες και λειτούργησε ως κριτήριο για να το συνεχίσω.

Και γυρνώντας στο Μοναχικό όσο λιγότερους χαρακτήρες έχει ένα βιβλίο τόσο πιο απαιτητικό είναι. Άλλο παράδειγμα τα βιβλία του Σνίτσλερ που ειδικεύεται στους εσωτερικούς μονολόγους και παρουσιάζει την πολυσχιδή, διττή προσωπικότητα κάθε χαρακτήρα. Ιδιαίτερα γοητευτικό και διαολεμένα δύσκολο.

Όπως και να το δούμε όμως τη στιγμή που γίνεσαι ο σκηνογράφος και σκηνοθέτης για ένα έργο που παίζεται στο νου σου με κάθε λέξη η μόνη περίπτωση να βλέπεις ολοκληρωμένους κόσμους είναι να έχεις ολοκληρωμένη σκιαγράφηση προσωπικοτήτων, τότε και μόνο τότε μα 10, μα 30, μα 1000 διάφοροι και διαφορετικοί ''άνθρωποι'' μπορούν κάλλιστα να υπάρχουν, να δικαιολογούνται και να απαιτούνται για τη συνέχιση του έργου.
 

Καλικάντζαρος

Δαγεροτύπης
Η αληθεια ειναι πως αμα χασεις τη μπαλα με τα ονοματα μετα απο ενα σημειο χανεις και τη μαγεια του βιβλιου προσπαθοντας να καταλαβεις ποιος ειναι ποιος.. εγω παντα οταν ξεκιναω ενα βιβλιο εχω (μαζι με το σελιδοδεικτη) ενα χαρτι που γραφω ποιος ειναι ποιος...
πχ
Ο Τακης - ειναι ο ταξιτζης - το φωναζουν και πετσικλανημπερη
Η Ματινα - ειναι λογιστρια - φοβαται τις αραχνες
Κυρα Φωφω - μητερα ματινας
κτλ κτλ κτλ
Ετσι δε ξεχναω ονοματα και σκιαγραφω καλυτερα τους χαρακτηρες στη γκλαβα μου

ο τακης εχει νυχακι στο μικρο δαχτυλο :μουάχαχα:
 
Ωραίο θέμα Ίζι!!! :μπράβο:

Για μένα εξαρτάται από τον συγγραφέα, δηλαδή πως θα πλέξει την υπόθεση γύρω από αυτά τα πρόσωπα...
Δεν θέλει πολύ να χαθεί κάποιος σε ανούσιες περιγραφές και σε αμέτρητους χαρακτήρες!!!

Πρώτο βιβλίο που μου ήρθε στο μυαλό είναι ο "Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος"...Γοτθικό μυθιστόρημα, σκοτεινή ατμόσφαιρα αλλά ο Μάτσουριν με τις εγκιβωτισμένες ιστορίες του, μας μπούκωσε με πολλές πληροφορίες και ονόματα τα οποία πολλές φορές δεν είχαν και σχέση με την ιστορία... Έτσι λοιπόν ενώ το βιβλίο σε γενικές γραμμές μου άρεσε του έβαλα χαμηλή βαθμολογία (3 αστεράκια) λόγω αυτής της ακατάσχετης πολυλογίας του συγγραφέα...

Επίσης ένα ακόμη βιβλίο που είχα διαβάσει με αμέτρητους χαρακτήρες ήταν το "Σιλμαρίλιον"... Σε αντίθεση με τον Μέλμοθ δεν με κούρασε καθόλου.. Ίσως γιατί η γραφή του Τόλκιν είναι πολλή στρωμένη και ίσως γιατί η πλοκή σε άφηνε να αναπνεύσεις που και που...
Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών...
Οι σελίδες έφευγαν "αέρας"...

Πάντως όταν διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο, το γεμίζω πλαγιότιτλους και σημειώσεις, έτσι ώστε να μπορώ να ανατρέχω εύκολα πίσω και να μην χάνομαι (πάντα με μολυβάκι Έλλη :)))) )!!!

Έτσι λοιπόν, καταλήγω πως οι πολλοί και αμέτρητοι χαρακτήρες ενός βιβλίου δεν είναι ο πρωταρχικός λόγος που θα βάλω χαμηλή βαθμολογία σε ένα βιβλίο... Ίσως παίξει κάποιο ρόλο, αλλά σίγουρα για μένα αυτό που μετράει είναι ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας χειρίζεται αυτούς...
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Διαβάζω γελώντας στο goodreads ένα σχόλιο για το Μίζερι, ένα απ' τα καλύτερα μυθιστορήματα του Κινγκ που, σε αντίθεση με τα περισσότερα έργα του, έχει μόνο δύο βασικούς χαρακτήρες, τον Πολ και την Άννι. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, βέβαια, το γεγονός αυτό λειτουργεί θετικά. Γράφει, λοιπόν, ο σχολιαστής (μεταφράζω στο περίπου):

"Αν το Μίζερι είχε γραφτεί στο γνωστό στυλ του Κινγκ, θα ασχολούμασταν με τους περίεργους γείτονες της Άννι Γουίλκς, τον τύπο απ' τον οποίο αγοράζει τροφή για το γουρούνι της, τρεις ή τέσσερις διαφορετικούς αστυνομικούς, τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους, τους κρυφούς εραστές των γυναικών τους, έναν τυχαίο περαστικό, έναν αποτυχημένο αλκοολικό, έναν τρελαμένο καθηγητή φιλολογίας που αναζητά τον Πολ Σέλντον για να γράψει κριτική για το καινούριο του βιβλίο και μερικά φαντάσματα". :χαχα:
 

Αετός

Όμορφο Νιάτο
Μιας και έχω διαβάσει το" κοράκι", οι βασικοί χαρακτήρες είναι περί τους 10. Οι υπόλοιποι είναι διακοσμητικοί και τους ξεχνάς με το που σταματήσει κάθε αναφορά γι' αυτούς. Κατά κανόνα δεν "ζουν" για πάνω από μερικές σελίδες.
 

Καλικάντζαρος

Δαγεροτύπης
ναι αλλα δε ξερεις πως θα εξελιχθει η ιστορια Αετε... και πρεπει να τους θυμασαι ολους μεχρι να το τελειωσεις και να πεις οκ.. ηταν ''κομπαρσοι''!
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Λίγους λες, Αετέ. Μπορώ να φέρω στο μυαλό μου απ' το Κοράκι τουλάχιστον 15-20 βασικούς χαρακτήρες. Από κει και πέρα, εννοείται, δεν μιλάμε για πρωταγωνιστές αλλά για χαρακτήρες που πλαισιώνουν τους 5-10 βασικούς.
 

Γιωργία

Όμορφο Νιάτο
Εξαρτάται. Στο 100 χρόνια μοναξιά το διάβασα με το χάρτη της οικογένειας δίπλα για να θυμάμαι ποιος είναι ποιος. Παρόλα αυτά δεν με κούρασε. Είναι πως πάει η πλοκή του βιβλίου, εάν μπερδεύει η αναφορά κάθε ατόμου και εάν χρειάζεται η αναφορά κάποιου ατόμου. Υπάρχουν συγγραφείς που μπορεί να αναφέρουν 100 χαρακτήρες και να τους θυμάσαι όλους και κάποιοι να αναφέρουν 10 και να τους μπερδέυεις.
Το σίγουρο είναι ότι δεν θα έβαζα για αυτό τον λόγο κακό βαθμό.
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Προσωπικα δεν ειναι και το καλυτερο μου τα πολυπρόσωπα μυθιστορηματα. Αν και εχει να κάνει πολυ και με τον συγγραφέα. Παντως ακόμα πιο μπερδεμα ειναι οταν ο συγγραφεας χρησιμοποιει και χαιδευτικα. Για παραδειγμα θυμαμαι στο "Εγκλημα και τιμωρία" ο Ντοστο ενω μας ειχε συστησει καποια πρόσωπα μετα ξαφνικά τους ανεφερε με τα χαιδευτικά τους τα οποία δεν εμοιαζαν και καθολου με τα ονοματα τους. Εκει μεχρι να δεις τι γινεται και να καταλαβεις τελικα για ποιους μιλάει, εχανες λίγο την μπάλα.
 
Top