Στίβεν Κινγκ (Stephen King)

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Μιας και είχα αναφέρει σε άλλο νημάτιο, ότι τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ, (καλώς ή κακώς), υπερισχύουν στην βιβλιοθήκη μου, αποφάσισα να του αφιερώσω ένα νήμα. Θυμήθηκα ότι ξεκίνησα πριν χρόνια να τον διαβάζω σαν ένα «εύκολο» ανάγνωσμα στις καθημερινές μου μετακινήσεις, και κατέληξα να τον διαβάζω και στο σπίτι, γιατί με συνέπαιρνε πολλές φορές με τις ιστορίες του και αγωνιούσα να τις τελειώσω.

Για την βιογραφία του ξέρω μόνο αυτά που γράφουν στα βιβλία του, αν κάποιος θέλει να μάθει για εκείνον, μπορεί να διαβάσει εδώ.
Είναι ένας σύγχρονος συγγραφέας ιστοριών φαντασίας και τρόμου, αλλά κατά πόσο μεγάλος εκπρόσωπος είναι, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, γιατί πέραν από τον ίδιο, όσο αστείο και αν ακούγεται, έχω διαβάσει λίγους συγγραφείς που να εκπροσωπούν αυτό το είδος. Και λέω αστείο, γιατί τώρα που μέτρησα ακριβώς τα βιβλία του, είδα με έκπληξη ότι έχω σχεδόν πενήντα τελικά! Βέβαια, αρκετά από αυτά είναι σε έκδοση bell, τα οποία τα προμηθευόμουν από περίπτερα, αν και μετά από χρόνια είδα τα ίδια βιβλία να έχουν εκδοθεί με χοντρό εξώφυλλο πλέον, οπότε μετά τα αναζητούσα στα βιβλιοπωλεία.

Ήταν μια σίγουρη επιλογή για μένα, με συντρόφευε σε τρένα, λεωφορεία, στη σχολή, στο κρεβάτι μου κτλ., και κάποια από τα βιβλία του μου άρεσαν περισσότερο.
Έτσι, μετά από χρόνια που έχω να διαβάσω πολλά από αυτά, βρήκα αφορμή τώρα που τα έχει «ξεθωριάσει» η μνήμη, να δω ποια είναι τα βιβλία του που μου έχουν μείνει και παράλληλα, όσο γίνεται, να μάθετε για αυτόν μέσα από την θεματολογία των βιβλίων του.

Γενικά, αυτό που με γοήτευε στον λόγο του, είναι ο τρόπος που έγραφε, αν μπορώ να τον χαρακτηρίσω «κινηματογραφικό». Είναι δηλαδή περιγραφικός και μπορούσα εύκολα να «δω» τον τόπο που διαδραματιζόταν η πλοκή, όπως και να μην χάνω την ροή, όσο μεγάλο και αν ήταν το βιβλίο, και ανεξαρτήτως πόσοι ήρωες ήταν μέσα σε αυτό. Μετά, ήταν ο τρόπος που έπλαθε τους χαρακτήρες, που ήταν "ζωντανοί" και μπορούσες να νιώσεις κάθε απόχρωση των συναισθημάτων τους. Μάθαινες ποιος είναι ο ήρωας, όχι μέσα από την αφήγηση, αλλά τον καταλάβαινες μέσα από τα γεγονότα, τους διαλόγους, αλλά και από όνειρα ή από αποσπασματικές σκέψεις του ήρωα που παρεμβάλλονταν στην πλοκή. Ίσως αυτός τελικά να είναι ο λόγος που τον διάβαζα «κατά συρροή», μέσα από τις λέξεις ήταν σαν να έβλεπα μια «ταινία», μπορούσα δηλαδή να την φανταστώ «ζωντανά».
Από όσο μπορώ να θυμηθώ, όταν διάβαζα κάποιο βιβλίο του είχα αγωνία και έκπληξη και μου μετέδιδε κάποιο περιστασιακό φόβο. Όμως σίγουρα δεν μπορώ να τον συγκρίνω πχ με τον Λάβκραφτ, που αν και είχα διαβάσει λίγες ιστορίες του, που ήταν μικρές σε έκταση, ο φόβος, και κάποιες φορές, η αποστροφή που μου έβγαλαν, ήταν μεγάλη. Φοβερός στο είδος του, αλλά δεν ήταν για το στομάχι μου. :μαναι: Και υπάρχει ένα βιβλίο του Σ.Κινγκ, «Η Λάμψη», που σε αυτό φαίνεται καθαρά η επιρροή που είχε από το έργο «Η μάσκα του κόκκινου θανάτου» του υπέροχου Ε.Α.Πόε.
Ο Σ. Κινγκ έχει γράψει διηγήματα και μεγάλες ιστορίες και πολλά από τα βιβλία του έχουν γυριστεί ταινίες, από τις οποίες λίγες είναι αυτές, κατά την γνώμη μου, που μπορούν να χαρακτηριστούν γενικά «καλές».

Το πρώτο βιβλίο του που διάβασα ήταν «Οι Νυχτερίτες» (The Tommyknockers). Η ιστορία εξελίσσεται σε μια κωμόπολη, όπου μια συγγραφέας έχει μια εμμονή να ξεθάψει ένα αντικείμενο που βρήκε στο δάσος. Μα όσο αυτό βγαίνει στο φως, τόσο οι άνθρωποι εκεί γύρω αρχίζουν και αλλάζουν, μεταμορφώνονται, και αποκτούν μια «κακή συμπεριφορά».

Στο βιβλίο του «Το κοράκι» (The Stand), βγάζει μια αγωνία για το τέλος του κόσμου, με έναυσμα μια επιδημία που σκοτώνει εκατομμύρια ζωές. Οι λίγοι που επιζούν, χωρίζονται σε δύο «στρατόπεδα», που καθορίζονται από τις μορφές που βλέπουν στα όνειρα τους. Το ενδιαφέρον εδώ, είναι ότι μέσα από την ανάγκη των ανθρώπων για επιβίωση, παρακολουθούμε να χτίζονται πόλεις από την αρχή και να μην ξεφεύγουν, όμως, από την νοοτροπία που τους έφτασε εκεί.

Μια συλλογή διηγημάτων του είναι οι «Εφιάλτες και Ονειρότοποι» (Nightmares & Dreamscapes), από τα οποία μου έχουν μείνει έντονα δύο: «Η Κάντιλακ του Ντόλαν» (μέχρι που μπορεί να φτάσει η εκδίκηση? και πως μπορεί να εξαφανιστεί μια Κάντιλακ στην έρημο?) και το «Συγνώμη, σωστό νούμερο» (γραμμένο σαν σενάριο, μέσα από πλάνα βλέπουμε ότι μέσα από το τηλέφωνο δεν μπορούμε να φανταστούμε, τί έχουμε να ακούσουμε).

Στο «Αυπνία» (Insomnia), βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας όπως δεν μπορούμε να τον δούμε ξύπνιοι. Όταν οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να κοιμηθούν και μένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα άυπνοι, βλέπουν έναν άλλο κόσμο: χρωματιστές αύρες, κορδέλες της ζωής πάνω στα κεφάλια των ανθρώπων, κάποια μικρά ανθρωπάκια που παίζουν τον ρόλο που έχουν οι τρεις Μοίρες. Και μέσα σε όλα αυτά, καλούνται να σώσουν την πόλη, από έναν φανατισμό που την έχει κυριέψει (το συγκεκριμένο βιβλίο, θα ήθελα πολύ να γυριστεί σε ταινία!).

Στο βιβλίο του «Χρήσιμα Αντικείμενα» (Needful Things), μπορείς να βρεις σε ένα μαγαζί, πραγματικά αυτό που ονειρεύεσαι, όμως το αντίτιμο που θα πληρώσεις, μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από χρήματα.

Μπορεί να σταθεί ένα βιβλίο όταν η πρωταγωνίστρια είναι κατά την μεγαλύτερη διάρκεια πάνω σε ένα κρεβάτι? (μην πάει ο νους σας στο πονηρό :))))). Ναι, στο «Παιχνίδι του Τζέραλντ» (Gerald’s game) είναι μια γυναίκα δεμένη με χειροπέδες σε ένα κρεβάτι που βρίσκεται σε ένα σπίτι απομονωμένο σε μια λίμνη, και ο άντρας της κάτω νεκρός, αφού προηγουμένως είχαν… φιλονικήσει πάνω σε αυτό. Και μόνη, χωρίς να μπορεί κάποιος να την ακούσει, το μεγαλύτερο μέρους του βιβλίου περνάει με αναδρομές, σκέψεις και πολλά συναισθήματα που βιώνει η γυναίκα.

Στο «Αυτό» (It) μια παρέα παιδιών ζουν ένα εφιάλτη που παίρνει μια συγκεκριμένη μορφή, που κανονικά θα έπρεπε να τους διασκεδάσει, και μεγάλοι πλέον, αποφασίζουν να τον αντιμετωπίσουν. Το συγκεκριμένο βιβλίο μπορούμε να το δούμε και αλληγορικά, σκεπτόμενοι τους παιδικούς φόβους που μπορεί να κρύβουμε μέσα μας.

Έχει γράψει περίπου πέντε βιβλία με το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Μπάκμαν, ενδεικτικά είναι ο «Αδύνατος» (Thinner – μια κατάρα ενός γέρο τσιγγάνου που αδυνατίζει συνεχώς τον πρωταγωνιστή, όταν αθέλητα αυτός του έκανε ένα κακό) και «Η μακριά πορεία» (The long walk – ένας εξαντλητικά μεγάλος μαραθώνιος που στην διάρκεια του οι νεαροί που τρέχουν έχουν διάφορους κανόνες, - απαγορεύονται οι στάσεις, διατήρηση μιας μέσης ταχύτητας – που μετά από τρεις προειδοποιήσεις εγκαταλείπουν τον αγώνα… για πάντα).

Έχει γράψει ακόμα μια εφταλογία με τίτλο «Ο Μαύρος Πύργος» που για άγνωστο λόγο δεν τα έχω διαβάσει, αλλά μπορεί να το κάνω κάποτε.

Κάπoιες ταινίες που έχουν βασιστεί σε βιβλία του είναι: Κάρυ, Κριστίν, Μίζερι, Καρδιές στην Ατλαντίδα, Στάσου πλάι μου, Η Λάμψη, Το πράσινο μίλι.


Τέλος να αναφέρω το βιβλίο του «Περί συγγραφής» (On writing a memoir of the craft) που μέσα από την βιογραφία του, διαβάζεις με ενδιαφέρον την τέχνη ενός συγγραφέα, αφού αναφέρει μέσα από τη δική του πορεία, πως μπορείς να χτίσεις μια ιστορία μέσα από γεγονότα, χαρακτήρες και διάφορες άλλες συμβουλές, από ποιους λογοτέχνες έχει επηρεαστεί κτλ.

Κάπου εδώ τελειώνει η περιήγηση. Σκέφτομαι, πως το συγγραφικό έργο του Σ. Κινγκ δεν είναι αυτό που έχει μείνει ανεξίτηλο μέσα μου ή που με έχει καθορήσει λογοτεχνικά. Σίγουρα μου αρέσει, αλλά στα μέρη που τον διάβαζα, (ένα καλό του να μην οδηγάς) δεν θα μπορούσα να αφιερωθώ πχ στον «Ζαρατούστρα» του Νίτσε (τόσο καιρό που το έχω αφήσει στην άκρη μισοτελειωμένο, όταν το ξαναπιάσω θα πρέπει να το ξεκινήσω από την αρχή) ή στον Καζαντζάκη, στον Μαρκές, κτλ.
Δεν ξέρω ποια είναι η σχέση σας με αναγνώσματα φαντασίας και τρόμου. Εγώ είχα, όπως καταλάβατε, από τον Κινγκ, από λίγο Πόε και από ελάχιστο Λάβκραφτ και αυτό παλιά, έχω "ξεκόψει" εδώ και καιρό.
Όμως άξιζε να αναφερθώ στον Κινγκ γιατί πράγματι, τις ώρες που τον διάβαζα δεν τον βαρέθηκα, αντίθετα τον απολάμβανα. Και σίγουρα τον ευχαριστώ για την συντροφιά του στις τόσες, μα τόσες διαδρομές μου. :)))
 
Last edited:

Ιαβερης

Κοινωνός
πεταλουδα πολυ εκτενης περιγραφη,συγχαρητηρια!θα συμφωνησω μαζι σου οτι ο Στιβεν Κινγκ ειναι μια πολυ ευχαριστη παρεα στις μεγαλες διαδρομες...κι εγω κυριως οδικως διαβαζα τα βιβλια του και οπως πολυ σωστα παρατηρησες δεν ειναι βαρετος,περναει η ωρα ευχαριστα.πριν 6-7 χρονια ειχα κιολλησει με τα βιβλια της σειρας bell,για ενα καλοκαιρι παιζει να διαβασα τουλαχιστον 20-25!τα περισσοτερα αναμεσα σ'αυτα ηταν του Κινγκ.για να ειμαι ειλικρινης δε τα θεωρω βιβλια τρομου,γιατι μονο τρομαρα δεν ενιωσα οσο τα διαβαζα(οι κινηματογραφικες μεταφορες αλλο πραγμα,ειδικα "Η Λαμψη" με τον Τζακ Νικολσον ακομα με στοιχιωνει...).σε γενικες γραμμες τον θεωρω καλο,στο ειδος του τουλαχιστον,αλλα δεν πιστευω οτι αξιζει καποια θεση στο πανθεων των καλων συγγραφεων...απο τα βιβλια του που εχω διαβασει μου αρεσε περισσοτερο το "Πρασινο Μιλι",το αρχισα,δεν εφαγα,δεν ηπια νερο,δεν βγηκα εξω στον ηλιο,μεχρι να το τελειωσω...πραγματικα καλο.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ευχαριστώ Ιαβέρη! Ο λόγος που με ώθησε να γράψω για εκείνον ήταν για να αποθέσω κάτι σαν "φόρο τιμής", σε έναν κύκλο που έχει κλείσει (παρόμοια όπως ο ίδιος, σε ένα βιβλίο του, θάβει συμβολικά το ψευδώνυμό του, γιατί δεν το χρειάζεται πια). Όχι πως αποκλείεται να τον ξαναδιαβάσω, αλλά όταν περιπλανιέσαι στα λογοτεχνικά μονοπάτια, στην διαδρομή αλλάζεις κατευθύνσεις. Γενικά, όλοι στην πορεία μας από κάπου ξεκινάμε, κάπου φτάνουμε και συνεχίζουμε να προχωράμε και να ανακαλύπτουμε. Και ό,τι διαβάζουμε, μας δίνει το καθένα την δική του ουσία.
Και πιστεύω πολύ στην διάθεση που έχουμε και μας οδηγεί σε ανάγνωση διαφορετικών ειδών βιβλίου, πέρα από την ανάγκη φυσικά για μάθηση, την διερεύνηση και τις ανησυχίες του πνεύματος.
Εγώ πάλι, δεν ξέρω αν θα μπει στους συγγραφείς που θα μείνουν στην ιστορία. Όμως, όπως ανάφερα πιο πάνω, τον διάβαζα όταν "ταξίδευα", σε κοντινές ή μακρινές αποστάσεις. Όταν όμως θέλω να "ταξιδέψω", προτιμώ άλλους τόπους από τους δικούς του.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, μπορώ να ξεχωρίσω ένα βιβλίο του σαν λογοτέχνημα στο είδος του, και αυτό είναι Το κοράκι. Περιγράφει με αληθοφάνεια την "γέννηση" ενός νέου κόσμου, μετά από την καταστροφή του. Την ανάγκη για κοινωνικοποίηση που "αναγκάζει" τους ανθρώπους να συμβιώνουν και να ξαναχτίζουν οικισμούς. Έχοντας μέσα τους όμως το καλό και το κακό, τους παρακολουθούμε να περπατούν στους ίδιους δρόμους που τους οδήγησαν στην καταστροφή. Και αφήνει μια ανησυχία για την πορεία του ανθρώπινου είδους.
 
Last edited:

Φένια

Όμορφο Νιάτο
Πολύ καλή παρουσίαση, Πεταλούδα. Δεν έχω διαβάσει ποτέ(!) Στήβεν Κινγκ, ενώ είμαι λάτρης της φανταστικής λογοτεχνίας και των θρίλλερ. Μία καλή μου φίλη που, όπως εσύ, ορκίζεται στ' όνομά του, έχει διαβάσει όλα του τα βιβλία και θυμάμαι να μου είπε ότι είναι περισσότερα από πενήντα. Η μόνη σχέση που έχω με το έργο του είναι η αριστουργηματική ταινία "Λάμψη", την οποία θεωρώ ένα από τα σημαντικότερα θρίλλερ όλων των εποχών. Αναρωτιέμαι όμως αν το αποτέλεσμα που βλέπουμε στην οθόνη δεν οφείλεται περισσότερο στη σκηνοθεσία του Κιούμπρικ και στην ηθοποιία του Νίκολσον, και λιγότερο στην πέννα του Κινγκ.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Να είσαι καλά Φένια! Σίγουρα υπάρχουν και άλλα βιβλία του που δεν έχω διαβάσει, όμως δεν πίνω νερό στο όνομά του. Ήταν ένας σταθμός για μένα, αλλά συνειδητοποίησα πριν καιρό ότι έχω κορεστεί, όταν προτίμησα να πάρω ένα άλλο βιβλίο, από ένα δικό του. Και γενικότερα πλέον, θα διαβάσω ή θα δω ταινίες αυτού του είδους, επιλεκτικά.
Τώρα, αυτό που αναρωτιέσαι, δηλαδή η σύγκριση ενός βιβλίου και μιας ταινίας που βασίστηκε σε αυτό, είναι μεγάλο "κεφάλαιο" συζήτησης. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον σχετικό νημάτιο που έχει αυτό το θέμα, αν θες να δεις , "Μεταφορά στην οθόνη... με ανακρίβειες?"
Πιστεύω, ότι ένας σκηνοθέτης μπορεί να βασιστεί σε ένα βιβλίο και να βγάλει ένα άλλο "αποτέλεσμα", από αυτό που είχαμε διαβάσει. Ειδικά όμως για την "Λάμψη", δεν ισχύει αυτό. Λεπτομέρειες πλέον δεν θυμάμαι από το βιβλίο, όμως σίγουρα η αίσθηση που μου άφησε η ταινία, δεν ήταν "ξένη" από αυτό που διάβασα.
Αν τύχει ποτέ να διαβάσεις κάποιο βιβλίο του, θα σου πρότεινα αυτό, το οποίο έχει επιρροές από την "Μάσκα του κόκκινου θανάτου" του Πόε, που νομίζω ότι σου αρέσει. Τότε, θα νιώσεις σίγουρα την "ατμόσφαιρα" της ταινίας.
Όπως όμως είπα και πιο πάνω, νομίζω οτι αυτό οφείλεται στο ότι ο Κινγκ γράφει "κινηματογραφικά". Αυτό που μου έχει μείνει είναι το "Πράσινο μίλι", γιατί έτυχε χρονικά κοντά να διαβάσω το βιβλίο και να δω την ταινία. Δεν είδα διαφορές και μου άρεσαν και τα δύο εξίσου.
 
Last edited:

Νηρηιδα

Όμορφο Νιάτο
Πολυ ωραια παρουιαση!
Προσωπικα εχω ιδιαιτερη αδυναμια στην γραφη του Κινγκ.
Γυρω στα 17 μια φιλη μου ειπε πως διαβασε ενα βιβλιο που την εκανε να τρομαξει, πραγμα που δεν μπορουσα να πιστεψω πως μπορει να συμβει. Οποτε πηρα κι εγω το "Λαμψη" και ναι...αληθεια μου ειπε.Το μοναδικο βιβλιο που με εκανε να "αγριευτω".
Εκτοτε κολλησα και διαβαζω οσα βιβλια του μπορω να βρω.
Αναλακυψα πως θριλερ που ειχα δει μικρη οπως "το Αυτο" που μου χαρισαν πολλους εφιαλτες, ηταν βασισμενα στα βιβλια του.
Να πω την αληθεια ελαχιστες απο αυτες τις μεταφορες μου αρεσαν.Οπως "το πρασινο μιλι" που θεωρω πολυ καλη μεταφορα..απο την αλλη "η Λαμψη" δεν μου αρεσε καθολου. Πραγματικα καμια σχεση με το βιβλιο.Αν δεν ειχα διαβασει το βιβλιο, θα ελεγα πως ειναι ενα καλο θριλερ. Ομως δεν μπορεσα να βρω παρα ελαχιστες στιγμες για να νιωσω το κλιμα στο οποιο με ειχε βαλει το βιβλιο. Διαβασα προσφατα πως και ο ιδιος δεν εμεινε ικανοποιημενος γι' αυτο και ξαναεγινε εργο που ακολουθουσε πιστα το βιβλιο.
Απο εκει και περα, οπως κι εσυ ειπες, τα βιβλια του με εχουν συντροφευσει...παντου. Απο αγρυπνες νυχτες στο κρεβατι μεχρι σε πολυωρα ταξιδια.
Δεν λεω πως θεωρω ολα του τα βιβλια υπεροχα. Καποια μου αρεσαν παρα πολυ και καποια αλλα δεν ηταν αυτο που περιμενα. Ομως δεν εχω πει για κανενα <<αδικα εχασα τον χρονο μου να το διαβασω>>.
Προχθες απεκτησα το τελευταιο του βιβλιο "ο Θολος", για το συγκεκριμενο ειχε γινει ολοκληρη ιστορια αφου θεωρηθηκε κλοπη της κινηματογραφικης ταινιας Σιμπσονς. Ο ιδιος δηλωσε πως δεν εχει δει, ουτε γνωριζει για την ταινια και προσκομισε προσχεδια του βιβλιου του που εχει πανω απο εικοσι χρονια.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
...θεωρω πολυ καλη μεταφορα..απο την αλλη "η Λαμψη" δεν μου αρεσε καθολου. Πραγματικα καμια σχεση με το βιβλιο.Αν δεν ειχα διαβασει το βιβλιο, θα ελεγα πως ειναι ενα καλο θριλερ. Ομως δεν μπορεσα να βρω παρα ελαχιστες στιγμες για να νιωσω το κλιμα στο οποιο με ειχε βαλει το βιβλιο. Διαβασα προσφατα πως και ο ιδιος δεν εμεινε ικανοποιημενος γι' αυτο και ξαναεγινε εργο που ακολουθουσε πιστα το βιβλιο.
Πράγματι, και τα δύο είναι πολύ καλά, η ταινία και το βιβλίο. Δυστυχώς όμως, το καθένα από αυτά τα γνώρισα με μεγάλη διαφορά χρόνων και δεν έκανα ποτέ τον συσχετισμό τους. Το μόνο που θυμάμαι, είναι η "αίσθηση" που μου έβγαλε η ταινία ως προς το βιβλίο, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν ήταν σε στιγμές της ή γενικότερα. Μόνο όταν "ξαναδώ" και τα δύο, θα μπορώ να πω πιο σίγουρα..
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Για μένα, η "Λάμψη" είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο και η ταινία τού Κιούμπρικ αριστούργημα. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν μια ταινία είναι κοντά στο βιβλίο. Προτιμώ να είναι καλή κι ας αποκλίνει.

Μου φαίνεται κάπως παράξενο που στο διήγημα "10 o’ Clock People" από το "Εφιάλτες και Ονειρότοποι" ο Κινγκ δανείζεται (έως κλέβει) την ιδέα που βλέπουμε στο "They Live" τού Κάρπεντερ, που γυρίστηκε 5 χρόνια πριν. Βέβαια, είναι τόσο ωραία ιδέα που ευχάριστα διαβάζεις κι αυτήν την σύντομη εκδοχή.

Οι ταινίες που βασίστηκαν σε βιβλία τού Κινγκ είναι μεγάλο κεφάλαιο καθώς είναι ευάριθμες (και εννοώ, βέβαια, πολυάριθμες) ανάμεσά τους πολλές πολύ καλές και άλλες που είναι μάπα και μπι.

Θα διαφωνήσω με τους προλαλήσαντες και το κινηματογραφικό "Πράσινο Μίλι" εμένα δεν μου άρεσε καθόλου. Ομολογώ πως δεν διάβασα το βιβλίο για το οποίο όμως είμαι προκατειλημμένος αρνητικά και για άλλον λόγο. Θυμάμαι όταν πρωτοβγήκε (τουλάχιστον στην Ολλανδία), έβγαινε σε συνέχειες όπου ο πρώτος τόμος ήταν πάμφθηνος (το δόλωμα) ενώ οι συνέχειες είχαν κανονική τιμή, έτσι που στο τέλος έδινες ένα σωρό λεφτά για ένα βιβλίο. Το θεωρώ πολύ κακοπροαίρετο, εκεί που εκδοτικός οίκος κι ενδεχομένως κι ο συγγραφέας αντιμετωπίζουν τον αναγνώστη σαν κορόιδο.
 

Αστρολόγχη

Όμορφο Νιάτο
Aπό τα λίγα που έχω διαβάσει απο King , μου έχει διαμορφωθεί η αντίληψη, πως - όπως συμφωνούμε και με την φίλη μου, Γαία- αυτός ο άνθρωπος γράφει μόνο και μόνο για να γίνουν τα βιβλία του ταινίες :P
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Aπό τα λίγα που έχω διαβάσει απο King , μου έχει διαμορφωθεί η αντίληψη, πως - όπως συμφωνούμε και με την φίλη μου, Γαία- αυτός ο άνθρωπος γράφει μόνο και μόνο για να γίνουν τα βιβλία του ταινίες :P
Το έχω σκεφτεί κι εγώ στο παρελθόν αυτό και συμφωνώ. Πιστεύω πως μια παράμετρος μέσ' στο μυαλό του, όταν γράφει κάποιο νέο βιβλίο, είναι και το πώς αυτό θα σταθεί κινηματογραφικά.
 

Αστρολόγχη

Όμορφο Νιάτο
Το έχω σκεφτεί κι εγώ στο παρελθόν αυτό και συμφωνώ. Πιστεύω πως μια παράμετρος μέσ' στο μυαλό του, όταν γράφει κάποιο νέο βιβλίο, είναι και το πώς αυτό θα σταθεί κινηματογραφικά.
Eλπίζω μόνο να το βλέπει καθαρά σκηνοθετικά, αλλιώς αυτόματα γίνεται σεναριογράφος κι οχι συγγραφέας :P
 

Αστρολόγχη

Όμορφο Νιάτο
Επέισης βλέπω ότι το συγκεκριμένο νήμα έχει τοποθετηθεί στην κατηγορία "επιστημονική φαντασία".
Θαρρώ πως ταιριαζει καλύτερα στον "τρομο", καθώς αδυνατώ να βρω στοιχεία επιστημονικής φαντασίας στον Κινγκ. :P
 

Μιχαλιος

Όμορφο Νιάτο
Eλπίζω μόνο να το βλέπει καθαρά σκηνοθετικά, αλλιώς αυτόματα γίνεται σεναριογράφος κι οχι συγγραφέας :P

Εμένα θα με ενδιέφερε το περιεχόμενο αν αγόραζα ποτέ κάποιο βιβλίο του και όχι αν το βλέπει καθαρά σκηνοθετικά όπως λες ή ακόμα αν έχει δίκιο ή άδικο σ' αυτό.
 

Αστρολόγχη

Όμορφο Νιάτο

Εμένα θα με ενδιέφερε το περιεχόμενο αν αγόραζα ποτέ κάποιο βιβλίο του και όχι αν το βλέπει καθαρά σκηνοθετικά όπως λες ή ακόμα αν έχει δίκιο ή άδικο σ' αυτό.
Δεν διαφωνώ.Αυτό είναι σύμφωνα με την κρίση του κάθε αναγνώστη.
Προσωπικά, όμως, πιστεύω πως οι "σκοποί" ενός συγγραφέα, έχουν αποτέλεσμα (θετικό ή αρνητικό) στο ίδιο το έργο και συγκεκριμένα την ποιότητά του.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Γεια σου Αστρολόγχη! (Καθώς "μάρκαρα" τις αναρτήσεις που ήθελα να απαντήσω, είδα ότι είναι όλες δικές σου. :))) )


Eλπίζω μόνο να το βλέπει καθαρά σκηνοθετικά, αλλιώς αυτόματα γίνεται σεναριογράφος κι οχι συγγραφέας :P
Δεν γνωρίζω αν ο Κινγκ το βλέπει σκηνοθετικά (με τόσες ταινίες όμως...) και δεν ξέρω πως είναι η δομή ενός σεναρίου, μπορώ να υποθέσω μόνο. Όπως είχα πει στην πρώτη ανάρτησή μου, όταν τον διάβαζα είχα την αίσθηση ότι γράφει "κινηματογραφικά". Αυτό που έβρισκα ενδιαφέρον σε εκείνον, εκτός από την εκάστοτε φανταστική ιστορία του, ήταν ο τρόπος που έπλαθε χαρακτήρες. Δεν τους χαρακτήριζε άμεσα εκείνος, όμως μπορούσα να τους χαρακτηρίσω εγώ μέσα από συγκεκριμένα γεγονότα, τους λυτούς διαλόγους, σκέψεις που παρεμβάλλονταν σε αυτά, όνειρα κτλ. Ένα χαρακτηριστικό βιβλίο είναι "Το παιχνίδι του Τζέραλντ" που, αν θυμάμαι καλά, το μισό περίπου αναλώνεται στην γυναίκα (που είναι μόνη της σε ένα κρεβάτι δεμένη με χειροπέδες σε ένα απομονωμένο σπίτι) και ένιωσα την ψυχολογία της. Στο υπόλοιπο μέρος, γίνονται οι απαραίτητες αναδρομές.

Επέισης βλέπω ότι το συγκεκριμένο νήμα έχει τοποθετηθεί στην κατηγορία "επιστημονική φαντασία".
Θαρρώ πως ταιριαζει καλύτερα στον "τρομο", καθώς αδυνατώ να βρω στοιχεία επιστημονικής φαντασίας στον Κινγκ. :P
Και εγώ είχα αυτή την απορία όταν το αναρτούσα και είδα ότι στα βιβλία του γράφει στο εξώφυλλο φαντασία και τρόμος. Αποφάσισα να το βάλω εδώ γιατί προσωπικά δεν με φόβιζε (αλλά και από άλλους το είχα ακούσει), όμως εντάσσεται στο γενικό πλαίσιο της φαντασίας.
Η επιστημονική φαντασία από όσο είδα τώρα στο Βικιπαίδεια ( δεν έχω διαβάσει ΕΦ και είχα μια γενική ιδέα τι είναι από διάφορες ταινίες) ασχολείται με μελλοντικές καταστάσεις που πιθανόν να υπάρξουν και χρησιμοποιούν σαν "μέσα" το διάστημα, την τεχνολογία κτλ και εκεί εντάσσονται ταινίες όπως το Σταρ Τρεκ, X - Files, Μαtrix...
Το ανάρτησα εδώ γιατί πολλά από τα βιβλία του περιγράφουν φανταστικές καταστάσεις
(ζωντανεύει το "ψευδώνυμο" ενός συγγραφέα, μια γυναίκα βρίσκει καταφύγιο μέσα σε ένα πίνακα ζωγραφικής, καταστροφή του κόσμου από έναν ιό, ξεθάβεται διαστημόπλοιο που μεταλλάσει τους ανθρώπους σε εξωγήινους…)
και σκέφτηκα ότι εδώ είναι πιο ταιριαστό από του τρόμου και ότι εκπροσωπείται καλύτερα από την λέξη «φαντασία». Ας το δουν οι «ειδικοί» και μπορεί να αλλαχτεί η θέση του νηματίου, αν είναι πιο σωστό να μπει στην κατηγορία τρόμου. :)

Δεν διαφωνώ.Αυτό είναι σύμφωνα με την κρίση του κάθε αναγνώστη.
Προσωπικά, όμως, πιστεύω πως οι "σκοποί" ενός συγγραφέα, έχουν αποτέλεσμα (θετικό ή αρνητικό) στο ίδιο το έργο και συγκεκριμένα την ποιότητά του.
Πιστεύω ότι αυτά τα δύο είναι κατά κάποιο τρόπο αλληλένδετα. Ο συγγραφέας όταν γράφει (με όποιο σκοπό) αποσκοπεί (ηθελημένα ή όχι) σε ένα κοινό. Ο αναγνώστης από την άλλη θα επιλέξει τον συγγραφέα/βιβλία που του ταιριάζουν. Δεν θα αναπτύξω άλλο όμως αυτή την σκέψη, γιατί μου φαίνεται ενδιαφέρουσα και μπορεί να πλατειάσω.
Προσωπικά πιστεύω και στην διάθεση ή συγκυρίες που διαβάζεις κάποια βιβλία και το τι σου δίνει το καθένα από αυτά. Παράδειγμα, δεν μπορούσα να διαβάσω στο μετρό (μετά από χρόνια εξάσκησης έχω αναβαθμίσει τα "ταξιδιωτικά" μου βιβλία!) ένα κλασικό βιβλίο, αλλά άνετα ένα του Κινγκ. Ή όταν θέλω να διαβάσω ένα λογοτέχνημα, διαλέγω εντελώς διαφορετικό είδος γραφής και συγγραφέα από τον αναφερόμενο.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
{ νομίζω πως καλύτερα είναι να πάει στον Τρόμο καθώς αυτή είναι η κύρια θεματολογία του. Το φανταστικοί κόσμοι, παρεμπιπτόντως, αναφέρεται σε κόσμους όπως τού Τόλκιν και τής Ούρσουλας Λε Γκεν στην Γαιοθάλασσα }
 

Φασολάκι

Όμορφο Νιάτο
Πεταλούδα πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση για τον Κινγκ!Έχω διαβάσει 2 βιβλία του μέχρι τώρα (η λάμψη και η ιστορία της λίσυ)και έχω δει τη λάμψη και το πράσινο μίλι. Η λάμψη γενικά δε μου άρεσε πολύ αν και με κράτησε μέχρι το τελος και στο βιβλίο και στην ταινία. Η ιστορία της λίσυ δε μου άρεσε καθόλου. Το θεώρησα πολύ κουραστικό βιβλίο και σαν ιστορία δεν έβρισκα τίποτα ενδιαφέρον σε αντίθεση με το πράσινο μίλι που μου άρεσε αρκετά(αν και είδα την ταινία ίσως παίζει ρόλο). Τώρα διαβάζω τη "νυχτερινή πτήση 29" και μέχρι τώρα μου αρέσει αν και είμαι στην αρχή ακόμα. Γενικά δεν τρελαίνομαι με τα έργα που είναι "πολύ" φανταστικά και στο σινεμά και στα βιβλία...Προτιμώ πιο ρεαλιστικές ιστορίες, γιαυτό δεν έχω διαβάσει πολά βιβλία του Κινγκ. Ίσως ξεκινήσω και άλλα βιβλία του ανάλογα με το πως θα πάει η νυχτερινή πτήση:-)
 

Ιαβερης

Κοινωνός
παιδια, θυμαμαι μια φορα πετυχα στο Star μια τανια βασισμενη σε σβιβλιο του Κιγκ.Ελεγε για εναν συγγραφεα που ειχε παθει ατυχημα σε ενα χωριο,εεεε εκει ψηλα στα χιονια και τον ειχε μαζεψει μια γυναικα,θαυμαστρια του,η οποια αφου τον περιποιηθηκε μια χαρα στην αρχη, μετα πηγε να τον σκοτωσει ή κατι τετοιο.Δυστυχως δεν την ειδα μεχρι τελους, αλλα κολλησα στο πως λεγοταν η ταινια.εχει ιδεα καποιος για ποιο βιβλιο μιλαω;
 
Top