Συγκρίνοντας μεταφράσεις στο "Έγκλημα και Τιμωρία"

Διαβάζοντας ένα ξένο λογοτέχνημα από μετάφραση, πολύ συχνά αναρωτιέμαι πόσο άραγε απέχει αυτό που διαβάζω από το πρωτότυπο κείμενο: αποδίδονται σωστά τα νοήματα; υπάρχουν αυθαιρεσίες; υπάρχουν περικοπές και συντομεύσεις; είναι το ελληνικό κείμενο υφολογικά ανάλογο προς το ξένο;

Αυτή τη φορά λοιπόν αποφάσισα, σαν διασκεδαστική άσκηση πιο πολύ, να συγκρίνω μεταξύ τους τέσσερις μεταφράσεις ενός αποσπάσματος από το Έγκλημα και τιμωρία τού Φιόντορ Ντοστογιέβσκι.Το απόσπασμα, που το επέλεξε η Πεταλούδα, είναι από το 4ο κεφάλαιο, λίγο μετά τη μέση του. Πιστεύω ότι η σύγκριση των μεταφράσεων είναι πολύ ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική. Θα ήθελα ωστόσο να επισημάνω ότι δεν εμβάθυνα σε κάθε λεπτομέρεια, κι έτσι όποιος θέλει να κάνει οποιαδήποτε παρατήρηση πάνω σε κάτι που δεν έθιξα, ας γράψει γι’ αυτό.

Στην πρώτη στήλη βλέπετε το πρωτότυπο, ρωσικό κείμενο (αλλά με τη σύγχρονη, αναθεωρημένη ορθογραφία)· στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, και πέμπτη, αντίστοιχα, τη μετάφραση των: Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Άρη Αλεξάνδρου, Αγνής Σωτηρακοπούλου-Σχοινά, και Σωτήρη Παταντζή.

(εάν δεν φαίνονται καί οι πέντε στήλες στις ακόλουθες εικόνες, πάτησε: Ctrl και το πλην (-), ξανά και ξανά, ώστε να μικρύνει το μέγεθος της προβολής και μέχρι να εμφανιστούν καί οι πέντε στήλες)






Κάνοντας τη σύγκριση ανάμεσα στις τέσσερις αυτές μεταφράσεις, έφτασα να αναρωτιέμαι: γιατί ένας μεταφραστής αποφασίζει να χρησιμοποιήσει δύο διαφορετικές λέξεις για το ίδιο πράγμα όταν ο ίδιος ο δημιουργός δεν κατέχεται από τον λεγόμενο «τρόμο της επανάληψης» και χρησιμοποιεί την ίδια λέξη δύο φορές;

Εξηγώ: ο Ντοστογιέβσκι, στην πρώτη παράγραφο χρησιμοποιεί δύο φορές τη λέξη подлец (την πρώτη φορά σε δοτική, подлецу). Ο Παπαδιαμάντης γράφει την πρώτη φορά «τοῦ ἀστείου ἐκείνου», και τη δεύτερη φορά «ὁ ἀχρεῖος». Η Σωτηρακοπούλου-Σχοινά (στο εξής Σ.-Σ.) γράφει την πρώτη φορά «σ΄αυτόν τον παλιάνθρωπο», και τη δεύτερη φορά «τον κανάγια». Μόνον ο Αλεξάνδρου και ο Παταντζής χρησιμοποιούν τη λέξη «παλιάνθρωπος» καί τις δύο φορές. Γιατί ο μεταφραστής να επιδιώξει ποικιλία, όταν ο ίδιος Ντοστογιέβσκι δεν την επιδιώκει;

Όσο για τη μορφή του ονόματος του βασικού ήρωα: Ρασκόλνικοβ βρίσκουμε στον Αλεξάνδρου και στη Σ.-Σ., που σέβονται τη ρωσική γραπτή μορφή. Ρασκόλνικωφ έχει ο Παταντζής, που σέβεται τη ρωσική προφορά του τελικού -β, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί το παλιομοδίτικο (και αδικαιολόγητο) ωμέγα. Ο Παπαδιαμάντης ορθογραφεί όπως κι ο Παταντζής, αλλά τονίζει στη λήγουσα: Ρασκολνικώφ.

Στη δεύτερη παράγραφο (τις παραγράφους τις υπολογίζω πάντα με βάση το ρωσικό πρωτότυπο), ο τρόμος της επανάληψης ξαναχτυπά τον Παπαδιαμάντη. Για να αποφύγει ξανά το όνομα Ρασκολνικώφ, γράφει «ὁ νεανίας». Επιπλέον, «ἐδείκνυε διὰ τῆς χειρός τὸν κομψὸν κύριον», ενώ στη μετάφραση τού Αλεξάνδρου «τον έδειχνε με το δάχτυλο». Δεν υπάρχει κομψός κύριος στο ρωσικό κείμενο – αφήστε που στη μετάφραση τού Παταντζή είναι όχι κομψός, αλλά χοντρός. Όλη αυτή η παράγραφος, στη μετάφραση της Σ.-Σ. έχει τη μισή περίπου έκταση. Στην τέταρτη παράγραφο, επίσης, η Σ.-Σ. παραλείπει να διευκρινίσει προς ποιά κατεύθυνση κινείται η δεσποινίδα: γράφει ότι απλώς «προχώρησε να φύγει», ενώ όλοι οι υπόλοιποι τονίζουν, σε συμφωνία με το πρωτότυπο κείμενο, ότι αρχίζει να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που ακολούθησε πριν.

Ενδιαφέρον έχει, στην πέμπτη παράγραφο, το πώς μεταφράζεται η λέξη франт: «κομψευτής» γράφει ο Παπαδιαμάντης, «κορτάκιας» ο Αλεξάνδρου, «λιμοκοντόρος» ο Παταντζής, συμφωνώντας όλοι μεταξύ τους ως προς το νόημα. Η Σ.-Σ. δεν τον χαρακτηρίζει: γράφει απλώς «ο άνθρωπος εκείνος». Στο τέλος του αποσπάσματος, όπου εμφανίζεται ξανά η λέξη франт, ο Αλεξάνδρου και η Σ.-Σ. θα προτιμήσουν τη λέξη «δανδής».

Στην έκτη παράγραφο, η λέξη усач μεταφράζεται πολύ σωστά «μουστακαλής» από τον Αλεξάνδρου, όμως ο Παπαδιαμάντης θέλει «ἀρχικλητήρ» κι όχι π.χ. «μυστακοφόρος». Η Σ.-Σ. επίσης προτιμά να δώσει το αξίωμά του, «αστυφύλακας», παρά να αναφερθεί στο μουστάκι. Ο Παταντζής πάντως γράφει «ο αστυφύλακας με τα μεγάλα μουστάκια», ίσως πιστεύοντας ότι ο αναγνώστης θα έχει ξεχάσει ποιός ακριβώς ήταν αυτός με το μουστάκι.

Η επόμενη παράγραφος μιλάει για ένα δάγκωμα ή κέντρισμα που αισθάνεται ο Ρασκόλνικοβ, και για κάτι που αναποδογυρίζει μέσα του. Πολύ σωστά, τόσο ο Αλεξάνδρου όσο και ο Παταντζής, αυτά γράφουν. Ο Παπαδιαμάντης πάντως προτιμά να παραλείψει το αρχικό δάγκωμα και να γράψει «τροπὴ τόσον ὁλοσχερὴς ὅσον καὶ αἰφνιδία», το ίδιο και η Σ.-Σ., που γράφει «κάτι αναποδογύρισε μέσα στον Ρασκόλνικοβ».
Αμέσως μετά, ο Αλεξάνδρου γράφει για τον «μουστακαλή» εκεί όπου ο Παπαδιαμάντης θέλει «ἀρχικλητῆρα» και οι άλλοι δύο μεταφραστές «αστυφύλακα».

Η Σ.-Σ. με εκπλήσσει στην προτελευταία συντομότατη παράγραφο (2 μόνο λέξεις στα Ρωσικά), που ο Παπαδιαμάντης μεταφράζει πολύ σωστά «Οὗτος ἐστράφη», ο Αλεξάνδρου «Εκείνος γύρισε…» (με αδικαιολόγητα αποσιωπητικά), και ο Παταντζής «Ο αστυφύλακας γύρισε» (ανησυχώντας πάλι, ίσως, μήπως δεν καταλάβουμε ποιός έκανε τί). Η Σ.-Σ., ενώ συνήθως κόβει λέξεις και φράσεις, εδώ γράφει «Εκείνος γύρισε και τον κοίταξε».

Στην τελευταία παράγραφο φαίνεται να υπάρχει μία σύγχυση όσον αφορά το αντικείμενο του πρώτου ρήματος. «Оставьте!» γράφει ο Ντοστογιέβσκι, δηλαδή «Αφήστε!» σκέτο. Ο Παπαδιαμάντης ερμηνεύει «Ἄφησέ τον!», ενώ ο Αλεξάνδρου «Παρατήστε την!», η Σ.-Σ. «Άστε την ήσυχη!», κι ο Παταντζής «Αφήστε τη.» Νομίζω ότι ο Παπαδιαμάντης, που εδώ είναι ο μόνος που βάζει αντικείμενο σε αρσενικό γένος, σφάλλει. Ο συγγραφέας, αν και δεν έχει αντικείμενο, εννοεί τη γυναίκα, αλλιώς δεν θα έβαζε παρακάτω εκείνη την επεξηγηματική παρένθεση. Δηλαδή: ο Ρασκόλνικοβ λέγοντας «Τί σας κόφτει; Ας πάει στα κομμάτια!» μιλάει για τη γυναίκα, αλλά αμέσως μετά, λέγοντας «Ας διασκεδάσει λίγο ο άνθρωπος», μιλάει για τον δανδή.

Σε γενικές γραμμές πάντως, και με βάση αποκλειστικά το συγκεκριμένο απόσπασμα, θα έλεγα ότι η παλαιότερη από τις τέσσερις μεταφράσεις, αυτή του Παπαδιαμάντη, είναι γενικά αξιόπιστη, παρά τις κάποιες αποκλίσεις. Δυστυχώς δεν ξέρω αν ο Παπαδιαμάντης βασίστηκε απευθείας στο ρωσικό κείμενο ή σε κάποια μετάφραση. Ο δέ Αλεξάνδρου είναι σταθερά ο πιο πιστός στο πρωτότυπο, και με ρέοντα λόγο. Όμορφα νομίζω ότι ρέει και ο λόγος στον Παταντζή, απλώς έχει κι αυτός τις αποκλίσεις του, περίπου στον ίδιο βαθμό με τον Παπαδιαμάντη.

Η Σ.-Σ. δυστυχώς είναι αυτή που απομακρύνεται από το πρωτότυπο περισσότερο από όλους, με αρκετές συντομεύσεις και συνοπτικές διατυπώσεις. Έχω την εντύπωση, μάλιστα, ότι αρχικά μετέφρασε κάποια συντομευμένη μετάφραση, π.χ. γαλλική, και έπειτα την έντυσε με εκφράσεις αντιγραμμένες από τον Αλεξάνδρου. Αν αντιπαραβάλετε πρόταση προς πρόταση τη μετάφραση του Αλεξάνδρου και αυτή της Σ.-Σ., νομίζω ότι κάπου εκεί θα καταλήξετε κι εσείς. Δεν νομίζω να είναι τόσο τυχαία η επιλογή όμοιων λέξεων ή φράσεων…
 
Last edited by a moderator:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Για άλλη μια φορά έκανε μια πολύ καλή δουλειά ο Γλωσσολάγνος σε ένα θέμα που πιστεύω ενδιαφέρει τους περισσότερους βιβλιόφιλους. Έτσι αποφάσισα να το "αρθροποιήσω" και να το αναρτήσω εδώ.

Η μετάφραση είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος για την πρόσληψη ενός έργου και αξίζει να μας απασχολεί αφού μια μέτρια μετάφραση αφήνει και μια μέτρια εντύπωση αδικώντας ένα καλό έργο.

Άποψή μου είναι πως για τον Ντοστογιέφσκη η ασφαλής επιλογή είναι ο Άρης Αλεξάνδρου και γενικά οι εκδόσεις Γκοβόστη.

Αναμφισβήτητα η μετάφραση τού Παπαδιαμάντη αποτελεί μια ενδιαφέρουσα εκδοχή ακόμα κι αν παραδεχτούμε πως υστερεί σε πιστότητα και πράγματι το πιο πιθανόν είναι πως η μετάφραση του βασίστηκε σε άλλη μετάφραση, μάλλον Γαλλική αν κρίνουμε από την οξύτονη εκδοχή τού ονόματος Ρασκολνικώφ. Νομίζω πως είναι πολύ δύσκολο για κάποιον ρωσομαθή να ολισθήσει σε έναν τόσο παράταιρο τονισμό.

Γενικότερα, πάντως, θεωρώ πως οι μεταφράσεις θα πρέπει να γίνονται απευθείας από το πρωτότυπο και νομίζω πως η μετάφραση από μετάφραση ενδέχεται να αλλοιώσει ένα κείμενο σαν το σπασμένο τηλέφωνο.

Όσο για την περίπτωση εδώ πέρα, είναι θαρρώ φανερό για όλους πως η μετάφραση τής Αγνής Σωτηρακοπούλου-Σχοινά είναι απαράδεκτη και καλό είναι να μην διαβάσει κάποιος έτσι τον Ντοστογιέφσκη.
 
Με αφορμή αυτό το σχόλιο και τη συγκριτική παράθεση των μεταφραστικών εκδοχών, σκάλισα κι εγώ τη βιβλιοθήκη μου. Βρήκα ότι το βιβλίο μου είναι των εκδόσεων ΓΚΟΒΟΣΤΗ και μεταφραστής είναι ο Άρης Αλεξάνδρου. Η έκδοση δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική, αλλά η απόδοση είναι ικανοποιητική. (Δεν έχω βέβαια ούτε μέτρο σύγκρισης, ούτε γνωρίζω ρωσικά)
 
Άρη δαγκωτό!
Πού βρήκες τη μετάφραση του Παπαδιαμάντη; Ρισπέκτ, Γλωσσολάγνε! :προσκυνώ:

Απορία: Γιατί γράφεις συνήθως τον Ντοστογιέφσκι με -η στο τέλος; :χμχμ:
 
Last edited:
Ευχαριστώ τον Φαροφύλακα για την «αρθροποίηση» της συγκεκριμένης ανάρτησής μου. Θα επιμείνω πάντως στο εξής: επειδή υπάρχουν και ένα σωρό άνθρωποι που γνωρίζουν Ρωσικά πολύ καλύτερα από μένα, είναι καλό, εφόσον θέλουν, να προθέσουν τα δικά τους σχόλια και να καλύψουν κάποιες πλευρές που εγώ δεν κάλυψα, π.χ. υφολογικές.

Ω Γονυπλυθή! Η μετάφραση του Παπαδιαμάντη κυκλοφορεί κανονικότατα, σε μία πολύ όμορφη εκδοση. Τη βρήκα στη βιβλιοθήκη τού Γυμνασίου Βογατσικού. :)

Όσο για τη γραφή με στο τέλος, εγώ δεν τη χρησιμοποιώ πια. Παλιότερα, όταν ήμουν υπέρμαχος της μεταγραφής των ξένων ονομάτων με τρόπο που πραπέμπει στην ξένη γραφή (πράγμα που τελικά είδα ότι είναι μάταιο), χρησιμοποιούσα στο τέλος των ρωσικών επωνύμων που λήγουν σε -ий (όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση, του Достоевский) θεωρώντας ότι αποδίδει οπτικά τη μακρότητα του ρωσικού διφθόγγου ий. Αφού άκουσα και την αντίθετη άποψη, η οποία με έπεισε, κατέληξα τελικά να γράφω τα ξένα ονόματα με τον απλούστερο τρόπο, μόνο με α, ε, ι, ο, ου, και χωρίς διπλά σύμφωνα.

Παρ' όλα αυτά, όπως βλέπεις σέβομαι τη γραφή που προτιμά η κάθε έκδοση: Δοστογέφσκη στην έκδοση του Παπαδιαμάντη, Ντοστογιέβσκη στου Αλεξάνδρου, Ντοστογιέφσκι στης Σωτηρακοπούλου-Σχοινά, και Ντοστογιέφσκυ στου Παταντζή. Απ' αυτές τις τέσσερις με εκφράζει οπωσδήποτε η τρίτη, Ντοστογιέφσκι, χωρίς να αποκλείω καθόλου την αντικατάσταση του φι από το βήτα.
 
Ενδιαφέρουσα η δημοσίευσή σου! Έχει μεγάλη σημασία αν ο μεταφραστής είναι πίστος στις λέξεις και στη διατήρηση του ύφους του πρωτότυπου κειμένου. Γι' αυτό είναι πολύ ωραίο να γνωρίζεις πολλές γλώσσες και να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Θυμάμαι πως - χωρίς να γνωρίζω Ρώσικα- είχαμε πάρει μια φορά με μια φίλη μου δύο διαφορετικές μεταφράσεις για το "Ένα γλυκό κορίτσι" του Ντοστογιέφσκι και κοιτούσαμε την πρώτη σελίδα και παρατηρήσαμε με έκπληξη ότι οι δύο μεταφράσεις ήταν διαφορετικές μεταξύ τους καθώς ο ένας μεταφραστής χρησιμοποιούσε πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς και ο άλλος πιο απλουστευμένες προτάσεις.
 
Πράγματι σπουδαία δουλειά, επιστημονική! Αν το πάρουν χαμπάρι κάποιοι φοιτητές θα παρουσιάσουν σπουδαία διατριβή.
Ο σχολιασμός σου πολύ καλός και εύστοχος αλλά και η παρουσίαση κομψότατη. Δε ξέρω γρι Ρωσικά αλλά το κομμάτι που επέλεξες βοηθάει πολύ.
Εγώ διάβασα και αγάπησα το έγκλημα και τιμωρία σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, ίσως αν ήξερα Ρωσικά και το διάβαζα όπως το έγραψε ο Ντοστογιέφσκι να μου άρεσε περισσότερο ή λιγότερο, ποιος ξέρει;

Γλωσσολάγνε από 'σένα νομίζω είχα κολλήσει και τον έλεγα Ντοστογιέφσκη, άντε τώρα να ξανασυνηθίσω να τον λέω Ντοστογιέφσκι...
Είναι τρελοί αυτοί οι Γλωσσολάγνοι!:))))
 
Έξοχη δουλειά! Συγχαρητήρια!
Μήπως υπάρχει μεταφραστική πρόταση και για τους "Αδελφούς Καραμαζώφ" (ή Καράμάζοφ/β ή όπως τέλος πάντων;);
Προσωπικά, δια της εις άτοπον απαγωγής, περιόρισα τη σύγκριση μεταξύ Άρη Αλεξάνδρου και Σταυρούλας Αργυροπούλου (Πατάκης) και προτίμησα τη δεύτερη. Είμαι στα 2/3 του πρώτου τόμου.
Διαισθητικά, χωρίς να ξέρω ρωσικά, βρίσκω τη μετάφραση εξαιρετική (ρέουσα, πλούσια, στον σωστό τόνο, πολύ καλά ελληνικά).
Είναι πάντως αξιοσημείωτο (και ενθαρρυντικό) το ότι κυκλοφορούν στα ελληνικά τουλάχιστον 4 μεταφράσεις για το μεγάλο και απαιτητικό αυτό έργο. Σκέπτομαι να αγοράσω και τις υπόλοιπες, τιμής ένεκεν προς τους ακάματους μεταφραστές!
 
Last edited:
Για την μεταφραση του Σαραντοπουλου εχει κανεις να σχολιασει κατι? Θα διαβασω πρωτη φορα το βιβλιο αυτο με την συγκεκριμενη μεταφραση...
 
Ὅπως πιθανότατα ἀναφέρθηκε στὴ συζήτηση, ἡ μετάφραση τοῦ Παπαδιαμάντη εἶναι ἀπὸ τὰ γαλλικά, πρᾶμα ποὺ ἐπισημαίνεται καὶ στὴν ἔκδοση τοῦ Ἰδεογράμματος.
 
όντως, εξαιρετική δουλειά... αν και τα αποτελέσματά της ήταν κάπως δυσάρεστα για εμένα... έχω ήδη αγοράσει το έργο από την έκδοση Ιδεόγραμμα με μεταφραστή τον Παπαδιαμάντη. Σίγουρα θα το διαβάζω αλλά πλέον έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν πρόκειται για απολύτως πιστή μετάφραση... :(
 
Μαύρο Βέλος, αν σε παρηγορεί, έχει μια γοητεία το να μεταφράζει ο συγκεκριμένος έλληνας τον συγκεκριμένο ρώσο. Οι ήρωες, τα μέσα, τα μοτίβα ίσως, έμοιαζαν μεταξύ τους. Θα είναι σα να βλέπει μια αλήθεια ο Παπαδιαμάντης, κάτι οικείο στην μετάφρασή του. Μπορείς να το δεις κι έτσι δηλαδή.

υ.γ. αν και μπορείς να ακυρώσεις ό,τι λέω, γιατί λένε για γαλλικά τα παιδιά, όχι για ρώσικα. :ρ
(και πάντα νόμιζα ότι ήταν ρώσικα)
 
Οπως αναφερατε τον Αλεξανδρου ως πολυ καλο μεταφραστη για τα ρωσικα,μηπως γνωριζετε κι αλλους κορυφαιους σε αλλες γλωσσες?Θα ηταν πολυ ωραιο να ξερω καποιους καλους και να τους προτιμω.Ευχαριστω θερμα.(Η ερωτηση απεθυνεται σε οποιονδηποτε γνωριζει)
 
Με αφορμή την πρόσφατη συνανάγνωση του βιβλίου, να πω σε όλους τους φίλους πως αξίζει πολλές πολλές αναγνώσεις το θέμα διαμάντι του αγαπητού Γλωσσολάγνου.

Κάτι που για πρώτη φορά παρατήρησα και μου έκανε εντύπωση ήταν το θέμα με τις ηλικίες, για την εποχή του έργου· κι αν η κάθε μετάφραση το μεγεθύνει ή το αποδίδει ως έχει γιατί είναι κάτι που δεν αλλάζει;

Για παράδειγμα, σε βιβλίο της συνανάγνωσης (μετάφραση Σ. Παταντζή) στις πρώτες σελίδες κάπου λέει:

[...] Η γριά στεκότανε μπροστά του, αμίλητη, και τόν κοίταζε ερωτηματικά. Ήτανε μια γριούλα κοντή και ξερακιανή, καμιά εξηνταριά χρονών, με μάτια διαπεραστικά, αγριωπά στην έκφραση, και με μια μύτη κοντή και σουβλερή. [...]

Η γριά είναι γριούλα 60 χρονών / ο Μαρμελάντωφ 50 και η Κατερίνα Ιβάνοβνα όχι παραπάνω από 30.
Για την εποχή όλοι οι παραπάνω ήταν αρκετά μεγάλοι σε ηλικία, αλλά πόσο ώστε να 'ναι γέρος;
 
Βρίσκω το συγκεκριμένο post εκπληκτικό, και βρέθηκα εδώ ψαχνοντας λεπτομέρειες για τη μετάφραση του συγκεκριμένου βιβλίου. Ο λόγος είναι ότι πρόσφατα διάβασα τον "Ξένο" του Καμύ, το οποίο μάλλον δεν είχε και την καλύτερη μετάφραση (δεν ξέρω Γαλλικά, αλλά κάποια σημεία φαίνονταν λίγο περίεργα, και κοιτάζοντας μία Αγγλική έκδοση, η Αγγλική φαινόταν πιο "σωστή" κατά κάποιο τρόπο). Ήθελα τώρα να διαβάσω το Έγκλημα και Τιμωρία, το οποίο έχω σε μία παλιά έκδοση της DeAgostini, που είναι μετάφραση Παταντζή. Διαβάζοντας το αρχικό post με τις συγκρίσεις, βγάζω το συμπέρασμα ότι η συγκεκριμένη είναι καλή, αλλά ότι υπάρχει καλύτερη.
Η ερώτησή μου είναι, αξίζει να δώσω χρήματα για να αγοράσω εκ νέου το βιβλίο σε μετάφραση Αλεξάνδρου, ή η έκδοση που έχω είναι ικανοποιητική και θα ήταν υπερβολή να το ξαναγοράσω?
 
Καλημέρα αγαπητέ Κόμη, καλωσόρισες στην υπέροχη παρέα σπασικλακίων.
Αν μου επιτρέπει η παρέα, θα έλεγα πως αξίζει μέχρι και το τελευταίο ευρώ η μετάφραση Αλεξάνδρου·
ασφαλώς και το βιβλίο που έχεις, αξίζει κι αυτό.
 
Καλημέρα Στράτη,

Ναι, έχω ακούσει τα καλύτερα για τις συγκεκριμένες μεταφράσεις, και το επιβεβαιώνω και εδώ, και σίγουρα αυτά που δεν έχω θα τα πάρω από Αλεξάνδρου. Απλά δεν ξέρω αν θα έπρεπε να ξαναγοράσω το ίδιο βιβλίο μόνο και μόνο για αλλαγή από Παταντζή σε Αλεξάνδρου.
 
Top