Συνανάγνωση: "Βίκτορ Ουγκό: Οι άθλιοι" (Ιούνιος-Αύγουστος 2016)

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Σωστά. Βέβαια καθώς ούτε ο Ερρίκος είχε παιδιά ο θρόνος θα κατέληγε ξανά στον οίκο της Ορλεάνης
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Εξαιρετικό και το τριτο μέρος του βιβλίου. Πλεον στο επικεντρο βρισκεται η ιστορία του Μαριου. Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών συνεχως συνδεονται και μπλέκονται μεταξυ τους σε βαθμό υπερβολικο και μη ρεαλιστικό όπως ειπα και σε προηγουμενο σχόλιο μου. Παρόλα αυτά η ιστορία σου κραταει αμείωτο το ενδιαφερον. Απο τα συναρπαστικα σημεια του μερους είναι η αποκαλυψη οτι οι Ζοντρετ ειναι οι Θερναδιεροι οι οποιοι επανεμφανίζονται στην ιστορία. Και αν ηταν προφανες οτι ο Λευκιας με το κοριτσι ηταν ο Αγιαννης και η Τιτικα εντουτοις για τους Ζοντρετ εμένα τουλαχιστον ουτε που μου πηγαινε το μυαλό στους θερναδιέρους.
 

Καλοκαίρι

Κοινωνός
Καλησπέρα! Άρτι αφιχθείσα από διακοπές και έχω μείνει πίσω μιας και μόνο το πρώτο μέρος έχω διαβάσει! Δεν διαβάζω σχολιασμούς τίποτα, ελπίζω μέσα στην εβδομάδα να καλύψω λίγο το κενό που έχω, το βιβλίο είναι πολύ δυνατό μέχρι στιγμής και φεύγει εύκολα οπότε πιστεύω να σας προλάβω. Θα σχολιάσω εν ευθέτω χρόνω.
 

Γρίλος

Κοινωνός
Πολύ δυνατό βιβλίο. Ο τρόπος που κάνει εισαγωγή για το κάθε θέμα είναι εκπληκτικός. Με το δεύτερο τμήμα μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ψάξω για την ιστορία του Ναπολέοντα, αλλά με κούρασε λίγο η ανάλυση του μοναστικού βίου. Το τρίτο που διαβάζω τώρα μου άρεσε αρκετά η εισαγωγή για το λαό του Παρισιού.
 

Διχασμένη

Κοινωνός
Λοιπόν, εμφανίστηκα κι εγώ!:) Αργοπόρησα βέβαια πολύ, λόγω ψυχολογικών που με έχουν πιάσει αυτή την εποχή. Είμαι ακόμη στο δεύτερο μέρος :ένοχος:
Σχόλια για το πρώτο μέρος: Το πρώτο μέρος μπορεί να τιτλοφορείται Φαντίνα, αλλά εδώ γνωρίζουμε τους περισσότερους κύριους πρωταγωνιστές του βιβλίου (Γιάννη Αγιάννη, Τιτίκα, Ιαβέρη)
Μου αρέσουν πολύ οι εκτεταμένες παρεκβάσεις που κάνει ο συγγραφέας. Για να δείξει το χαρακτήρα των προσώπων και των εποχών, ο συγγραφέας έχει ολόκληρα κεφάλαια όπου διηγείται διάφορα, άσχετα, εκ πρώτης όψεως, με τα γεγονότα του βιβλίου. Αυτό καθυστερεί την πλοκή, αλλά κάνει τα πρόσωπα πιο πραγματικά, σαν να έχουν ζωή και πέραν της υπόθεσης του βιβλίου!
Κάποια στοιχεία (συγκεκριμένα εκεί που λέει ότι η αδελφή του παπά διηγήθηκε τόσες φορές τα γεγονότα που, όσοι απ' τους παρευρισκόμενους ζουν ακόμη, τα θυμούνται ακόμη) μ' έκαναν να αναρωτηθώ μήπως ορισμένα μυθιστορηματικά πρόσωπα βασίζονται σε αληθινούς ανθρώπους.
Μου φάνηκε πολύ ωραία μέθοδος ο σταδιακός τρόπος που μας παρουσιάζεται ο Γιάννης Αγιάννης και η ιστορία του, καθώς περιέχονται συμπυκνωμένες ένα σωρό ανατροπές.
Μου αρέσει πολύ που, στο κεφάλαιο που δίνει τον τόνο της εποχής, εκτός από τα σημαντικά γεγονότα, αναφέρει και κοσμικά μικρογεγονότα και ξεχασμένους σήμερα ηθοποιούς και συγγραφείς.
Ωραίες και οι χαζοσυζητήσεις του ειδυλλίου των τεσσάρων και θα ήταν ακόμη ωραιότερες αν δεν αμαυρώνονταν από το δήθεν κυνισμό του Θολωμή. Για τη "φάρσα" των νεαρών έχω να πω το εξής: μου 'ρθε να μπω στο βιβλίο να τους δώσω μπουνιά!
Πολύ άτυχη η Φνατίνα: για μπάτσες ο πρώτος της έρωτας, ασύδοτοι εκμεταλλευτές οι άνθρωποι στους οποίους έδωσε την κόρη τους... Πολύ εύστοχη είναι η ειρωνία του συγγραφέα για τα κουτσομπολιά και τους δήθεν φρουρούς της ηθικής, οι οποίοι οδήγησαν τη Φαντίνα σε πολύ άσχημη κατάσταση, αφού από δική τους υπαιτιότητα κυρίως έχασε την τίμια δουλειά που είχε.
Πολύ επιτυχημένη ψυχολογικά είναι η αμφιβολία του Γιάννη Αγιάννη και η πάλη με τη συνείδησή του για τη δίκη στο Αρράς και έξυπνος ο τρόπος που έλυσε το θέμα ο συγγραφέας, ώστε και να κάνει ο πρωταγωνιστής ηρωισμό και άρα να συνεχίσει ο αναγνώστης να τον υποστηρίζει, αλλά και να πάει να φέρει την Τιτίκα, αφού χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε μυθιστόρημα να συνεχισθεί.

Στο δεύτερο μέρος, βρίσκομαι ακόμη στην περιγραφή της μάχης του Βατερλό. Παλιότερα προσπερνούσα αυτό το σημείο, καθώς ήταν σαν μάθημα ιστορίας και υπερβολικά μελοδραματικό. Τώρα το διαβάζω και συνεχίζω να το βρίσκω υπερβολικά μελοδραματικό, αλλά μου άρεσε που, σε κάποια σημεία, ο συγγραφέας σπάει τον τέταρτο τοίχο και απευθύνεται στον αναγνώστη.
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Ο σχολιασμός συνεχίζεται; Λόγω της δουλειάς, δυστυχώς δεν μπόρεσα να τηρησω το πρόγραμμα και μόλις σήμερα κατάφερα να τελειώσω το 3ο μερος. :ένοχος: Να σχολιάσω το τρίτο μέρος λοιπόν ή να κάνω ένα γενικό σχολιασμό στο τέλος του βιβλίου;
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Δεν πειραζει καλη μου Βαγγυ. Απο οτι βλεπω και τα περισσοτερα μέλη το εχουν καθυστερησει. Εγω βασικά το έχω τελειωσει εδω και αρκετες μέρες. Τωρα αν θες σχολιασε εσυ μεχρι εκει που εχεις διαβασει η αστο για το τελος. Όπως θες.
 

Καλοκαίρι

Κοινωνός
Και εγώ παιδιά πολύ εκτός προγράμματος, φάνηκα ασυνεπής αλλά το καλοκαίρι δύσκολο να μαζευτώ για διάβασμα. Παρόλο που μ αρέσει πάρα πάρα πολύ μόλις ξεκίνησα το 4ο μέρος!

Θα σχολιάσω όμως μέχρι τώρα.

Φαντίνα

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου γνωρίζουμε αρχικά τον Μυριήλ και την αποστροφή του προς την μεγάλη ζωή, θυσιάζοντας τις ανέσεις του για το ποιμνίο του. Πάνω του πέφτει ο βασικός ήρωας του βιβλίου Γιάννης Αγιάννης ο οποίος για ένα καρβέλι ψωμί φυλακίστηκε για 5 χρόνια αρχικά(σκληρή τιμωρία), περισσότερα λόγο απόδρασης και έφτασε να είναι απόβλητος. Με το που μαθαίνουν ότι είναι πρώην φυλακισμένος δε του δίνουν ούτε νερό να πιεί και ευτυχώς πέφτει πάνω στο Μυρίηλ που παρά την καλή του θέληση και την άπλετη φιλοξενία του, ο Γιάννης Αγιάννης φεύγει κλέβοντάς τον. Όμως όταν τον πιάνουν και τον πάνε στο Μυρίηλ με τα κλεμμένα, ο Μυρίηλ του δίνει μάθημα που άλλαξε και όλη του την ύπαρξη, λέγοντας ότι ο ίδιος τα έδωσε.
Στη συνέχεια τον βλέπουμε κάποια χρόνια αργότερα ως εργοσταρχιάρχη, συμπονετικό, δοτικό, θυσία για τον συνάνθρωπο, υπέρμαχο των αδικημένων, αρετές που τον κάνουν και δήμαρχο. Στο μεταξύ εμφανίζεται και η Φαντίνα που μετά από επιπόλαιες επιλογές και άτυχες συγκυρίες γίνεται άγαμη μητέρα, την οποία η φτώχεια αναγκάζει να αφήσει το παιδί στους Θερναδιέρους και να παλέψει για τα προς το ζην. Δουλεύει αρχικά στο εργοστάσιο του Μαγδαληνή αλλά μόλις μαθαίνουν οι συνάδερφοι της ότι έχει παιδί κάνουν τα πάντα και τη διώχνουν από το εργοστάσιο, με αποτέλεσμα να γίνει ιερόδουλη και να πουλήσει ακόμα και τα δόντια της για το παιδί της. Η Φαντίνα θεωρεί υπεύθυνο για την κατάντια της τον Γιάννη Αγιάννη. Όταν αναπόφευκτα γνωρίζονται διαπιστώνει ότι τζάμπα τον κατηγορούσε και από τη πλευρά του ο Γιάννης Αγιάννης κάνει το καλύτερο για τη Φαντίνα, συν την υπόσχεση ότι θα φροντίσει για το παιδί της να έρθει κοντά της. Εν τω μεταξύ ορκισμένος εχθρός του και κυνηγός του ο αστυνόμος Ιαβέρης τον οσμίζεται παντού. Και ενώ ο Γιαστούρας θα μπορούσε να θυσιαστεί για να σωθεί δια παντώς ο Γιάννης Αγιάννης, η εσωτερική του πάλι δε του επιτρέπει τέτοια αδικία και τρέχει στο δικαστήριο να πει ότι αυτός(Μαγδαληνής) είναι ο Γιάννης Αγιάννης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την φυλάκισή του, τον θάνατο της Φαντινας, την παρακμή του τόπου και όλα αυτά γιατί;;;για ένα καρβέλι ψωμί πριν τόσα χρόνια. Παράλογο....

Τιτίκα

Η Τιτίκα κόρη της Φαντίνας που έμεινε με τους ελεεινούς και τρισάθλιους Θερναδιέρους για καλύτερα, περνάει τα πάνδεινα από αυτούς, αλλά ο Γιάννης Αγιάννης αφού καταφέρνει και πάλι να το σκάσει, καταφέρνει να πάρει την Τιτίκα από τους Θερναδιέρους. Η μικρή βρήκε την αγάπη στο πρόσωπο του Αγιάννη και την ψυχική της ηρεμία! Ο Ιαβέρης για ακόμα μια φορά ανακαλύπτει τον Αγιάννη που καταφέρνει να σωθεί, βρίσκοντας καταφύγιο στο μοναστήρι με τη βοήθεια του Θερσανέμη που είχε βοηθήσει σαν Μαγδαληνής.

Θέλω να σταθώ και εγώ στα αποσπάσματα από τις εφημερίδες. Τρομερή παραπληροφόρηση, αλλά καθόλου άγνωστη ακόμα και μέχρι σήμερα σε εμάς τους ίδιους...Ίδιο γεγονός εντελώς άλλες πληροφορίες....Πόσο αρρωστημένη πρέπει να ήταν μια κοινωνία ώστε να τιμωρεί τόσο σκληρά για ένα καρβέλι ψωμί; Πόσο σκληροί είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που όσο κάποιος τους βοηθά είναι ευεργέτης, προστάτης κτλ κτλ και μόλις μαθευτεί κάτι αρνητικό γυρίζουν αμέσως την πλάτη ξεχνόντας τα αμέτρητα καλά του; Πόσο σαπισμένη η ίδια η κοινωνία που ενώ ένας άνθρωπος νοικοκυρεύει μαι περιοχή, την ανθίζει οικονομικά και την ευημερεί, για ένα πταίσμα προ πολλών ετών ακόμα τιμωρεί τον ίδιο άνθρωπο αντί να τον ευχαριστεί κιόλας;;; Από τότε μέχρι και τώρα ίδια και απαράλλακτα όλα, δυστυχώς!

Μάριος

Και στο τρίτο μέρος οι χαρακτήρες μπλέκονται μεταξύ τους και ξεδιπλώνονται εξαιρετικά. Το καλύτερο όλων οι Ζοντρέτ...Με τίποτα δεν κατάλαβα ότι ήταν οι σιχαμεροί Θερναδιέροι.....

Γενική αποτίμηση έως τώρα είναι ότι δικαίως είναι διαχρονικό βιβλίο, πραγματικό διαμάντι και σε κρατάει να το διαβάσεις, χωρίς κούραση! Καταπληκτικό...
 
Last edited:

Καλοκαίρι

Κοινωνός
Ξανά εδώ! Τελείωσα και το τέταρτο μέρος στο οποίο είδαμε την εξέλιξη του έρωτα του Μάριου με τη Τιτίκα, καθώς και περιγραφή της Παρισινής Εξέγερσης του 1832.
Πολλοί οι συμμετέχοντες σ' αυτό το μέρος και έχω ήδη περιέργεια για την κατάληξη. Επίσης λεπτομερέστατη περιγραφή της εξέγερσης (τουλάχιστον στην έκδοση που διαβάζω).
 

Καλοκαίρι

Κοινωνός
Και ναι το τελείωσα σήμερα! Δεν έχω να πω πολλά, απλά παραθέτω...
Εδώ κοιμάται.Αλλόκοτη του στάθηκε η μοίρα.
Έζησε σε μιας θείας αγάπη πλημμύρα
και πέθανε σαν έχασε τον άγγελό του.
Έτσι έσβησε -σαν νύχτα που 'ρχεται- το φως του.

Το αριστούργημα ίσως και να είναι λίγο για αυτό το βιβλίο και να το αδικεί!
 

Διχασμένη

Κοινωνός
Το έχω τελειώσει από μέρες, αλλά δεν ευκαίρησα να σχολιάσω και, αν επιτρέπεται, θα το κάνω τώρα, έστω και καθυστερημένα.
(Συνέχεια δεύτερου μέρους)
Στην αφήγηση για τη μάχη του Βατερλό αναφέρεται και το περιστατικό με τον Καμπρόν. Εδώ βλέπουμε ένα από τα χαρακτηριστικά του ρομαντισμού, δηλαδή τη συνένωση του κωμικού με τη μεγαλοπρέπεια και το δράμα.
Βλέπω ότι πάντοτε η σπατάλη χρημάτων από τους εκάστοτε πολιτικούς για φαμφάρες ήταν συνηθισμένη, όπως το λες Βάγγυ, πολλά νεύρα αυτή η συνήθεια
Εκεί που ο Ουγκώ μίλαγε για την πηγή όλων των επαναστάσεων, τη Γαλλική Επανάσταση, θυμήθηκα κάτι που είχα μάθει στο σχολείο: οι επαναστατημένοι Έλληνες υπολόγιζαν στην υποστήριξη του Ναπολέοντα (ξέρετε, ο Ουγκώ είχε γράψει και ποίημα για την Ελληνική Επανάσταση!).
Μεγάλο τμήμα του δεύτερου μέρους (σχεδόν όλο το δεύτερο μισό) είναι άσχετο με την πλοκή, καθώς περιγράφεται εξονυχιστικά το μοναστήρι και το οικοτροφείο και ακολουθεί ολόκληρο δοκίμιο για το μοναχισμό! Πάντως, εμένα προσωπικά, αυτή η παρέκβαση, όσο μεγάλη κι αν είναι, μ’ αρέσει, καθώς είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Άσε που έχει και λίγη πλάκα εκεί που περιγράφει τις παιδιάστικες κουβέντες στο οικοτροφείο!

Τρίτο μέρος
Στο τρίτο μέρος τα κεφάλαια για το χαμίνι είναι πολύ χαριτωμένα, ταυτόχρονα συγκινητικά και λίγο κωμικά, όπως και στα επόμενα μέρη κάθε που εμφανίζεται ο Γαβριάς. (όταν ήμουν μικρούλα και είχα δει την ταινία είχα κυριολεκτικά ερωτευθεί το Γαβριά).
Ο Γιλνορμάνδος είναι ένα από τα πιο αστεία πρόσωπα του βιβλίου και το μόνο που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κωμικό. Στα κεφάλαια που αφορούν τον άνθρωπο αυτό συναντάμε και πρόσωπα φαινομενικά άσχετα, που όμως λειτουργούν σαν σύνδεσμος με πρόσωπα σημαντικά στην πλοκή (για παράδειγμα η Μανιώ, που συνδέεται με τους Θερναδιέρους). Σε αυτό το μέρος γνωρίζουμε και τον τελευταίο κεντρικό ήρωα του βιβλίου, το Μάριο. Είναι ενδιαφέρον πάντως ότι όσο αξιαγάπητος κι αν είναι, είναι κάπως υπερβολικά τέλειος και δεν μπορούν να ταυτιστούν οι αναγνώστες μαζί του. Για παράδειγμα, απ’ αυτά που διάβασα, δεν θυμάμαι οι φαν του μυθιστορήματος Αζέλμα και Φαντίνα να είχαν ασχοληθεί ποτέ με αυτό τον χαρακτηρα. Μ’ άρεσε το κεφάλαιο που κοροιδεύει τους βασιλόφρονες, αν και ορισμένα πράγματα δεν κατάλαβα γιατί ήταν αστεία. Στα κεφάλαια του Μάριου έχουμε ενδιαφέρουσες ψυχικές αναλύσεις και ψυχολογικές ανατροπές του χαρακτήρα.

Τέταρτο μέρος
Στο τέταρτο μέρος υπάρχουν πολλές πολιτικές αναλύσεις για την επανάσταση επί Λουδοβίκου-Φιλίππου. Πολύ επιτυχημένη η εξίσωση των πολιτικών με επιτήδειους.
Μεγάλο μέρος αφιερώνεται στην περιγραφή του κήπου, που αποτελεί το σκηνικό του έρωτα Μάριου-Τιτίκας, που δεν είναι απλώς σκηνικό, αλλά θα έλεγα ότι ο κήπος σχεδόν παρομοιάζεται με τον αγνό έρωτα. Στους ρομαντικούς, η φύση παίζει για πρώτη φορά κυρίαρχο ρόλο.

Πέμπτο μέρος
Στο πέμπτο μέρος, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παρέκβαση για την αργό, τόσο κοινωνιολογική ανάλυση, όσο και αυτούσια γλωσσολογική.
Σε αυτό το μέρος, πολλά κεφάλαια αφιερώνονται σε πολιτική ανάλυση και σε αφήγηση της επανάστασης. Μου φάνηκε πολύ εύστοχη, στην πολιτική ανάλυση, η διαφοροποίηση μεταξύ στάσης κι επανάστασης. Άραγε, η επανάσταση που περιγράφει ο Ουγκώ είναι η επανάσταση των Κομμουνάρων;
Σε αυτό το μέρος αλλά και γενικά σε όλο το μυθιστόρημα το μόνο που δεν κατάλαβα καθόλου είναι για πιο λόγο ο γερο-Μαμπέφ πήγε μαζί με τους επαναστάτες και συμμετείχε στη μάχη. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι τρελάθηκε! Ειδάλλως, μου φαίνεται αφύσικο για το χαρακτήρα, απρόσμενο, αψυχολόγητο, κι όλα αυτά.
Το επεισόδιο με τον Καβούκη θυμίζει τα επεισόδια που προκαλούν οι κουκουλοφόροι, κι είναι κι αυτός «βαλτός».
Η Επονίνη περιφρονήθηκε λίγο από το συγγραφέα ή μου φαίνεται; Πάντως είναι από τους ενδιαφέροντες-συμπαθητικούς δευτερεύοντες ήρωες. Είναι και πολύπλευρη, καθώς από τη μία βοηθάει να ευοδωθεί το ρομάντζο Μάριου-Τιτίκας, απ’ την άλλη παρασύρει το Μάριο στη μάχη με τη ζηλότυπη σκέψη «αν δεν τον έχω εγώ, δεν θα τον έχει καμμία!»
Μέρος έκτο
Με αφορμή την εκτέλεση Ενζολωρα-Μεγάρου, διατυπώνω την εξής απορία, που έχω από το τρίτο μέρος: έχει καταλάβει κανείς τη σχέση αυτών των δύο; Γιατί εγώ ομολογουμένως δεν την κατάλαβα! Κάπου διάβασα μια ερμηνεία, ότι δηλαδή είναι υπαινιγμός για αγνή ερωτική φιλία, αλλά πάλι περίεργο μου φαίνεται…
Στα κεφάλαια για τους υπόνομους του Παρισιού, βλέπουμε ότι, ήδη από τον 19ο αιώνα, στις μεγάλες πόλεις υπήρχε ήδη το φαινόμενο της ρύπανσης. Πολύ εφετζούδικη η περιπέτεια στους υπονόμους, σα να βγήκε από λαική περιπέτεια της εποχής!
Εξαιρετικά συγκλονιστική η σκηνή της αμφιβολίας του Ιαβέρη, που ξαφνικά αρχίζει να νιώθει ανθρώπινα συναισθήματα και τη γένεση της συνείδησης.
Έχω όμως μια απορία για αυτά τα μέρη πέμπτο και έκτο: γιατί ο Γιάννης Αγιάννης πηγαίνει στα οδοφράγματα και σώζει το Μάριο; Αφού, αρχικά, όταν καταλάβει ποιος είναι τον μίσησε και ευχήθηκε το θάνατό του.
Βούρκωσα στο τέλος, αλλά πάντοτε μου φαίνεται ως καλό τέλος, αν και όχι αυτό που λέμε happy end. Το θεωρώ καλό τέλος, επειδή όλα έρχονται στη θέση τους, όλα τα μυστήρια και οι παρεξηγήσεις λύνονται, η αλήθεια γίνεται γνωστή κι όλα ακολουθούν το φυσικό τους τέλος. Με χάλασε λίγο που ακολούθησαν τις εντολές του και ο τάφος του είναι ανώνυμος, αλλά τι να κάνουμε, αφού έτσι ήθελε ο συγγραφέας. Εξάλλου, αν ήταν σε περίοπτη θέση, με στολισμένη πλάκα και τέτοια, θα θύμιζε περισσότερο Ντίκενς παρά Ουγκώ.
Τελικά, είναι ένα μυθιστόρημα που αξίζει πλήρως τη φήμη του. Πάντως, νομίζω ότι αρκετές φορές οι παρεκβάσεις με πολιτικο-κοινωνικό σχόλιο είναι πιο ενδιαφέρουσες από την ίδια την πλοκή. Πολλές φορές, το ανακάτεμα των προσώπων μπορεί να θεωρηθεί λίγο «αφύσικο». Επίσης, παρατηρώ ότι ο συγγραφέας έχει φετίχ με την αρχιτεκτονική! Όποτε υπάρχει ευκαιρία, θα περιγράψει κτίρια και τη θέση τους, δρόμους κτλ
Αυτά και συγνώμη για τη μεγάλη καθυστέρηση!
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
...Εκεί που ο Ουγκώ μίλαγε για την πηγή όλων των επαναστάσεων, τη Γαλλική Επανάσταση, θυμήθηκα κάτι που είχα μάθει στο σχολείο: οι επαναστατημένοι Έλληνες υπολόγιζαν στην υποστήριξη του Ναπολέοντα (ξέρετε, ο Ουγκώ είχε γράψει και ποίημα για την Ελληνική Επανάσταση!).
Στην τελευταία προεπαναστατική περίοδο οι Έλληνες ήλπιζαν στην βοήθεια του Ναπολέοντα (ή και των κυβερνήσεων της Γαλλικής Επανάστασης πριν από τον Ναπολέοντα). Κάποιοι είχαν ελπίσει σε κάποια θετική εξέλιξη λόγω της Γαλλικής εκστρατείας στην Μέση Ανατολή (1798-1801) αλλά όποιες ελπίδες υπήρξαν διαψεύστηκαν από την Γαλλοτουρκική συμφωνία για συμμαχία το 1806 (πρακτικά και λόγω του "Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου", ο Ναπολέων δεν θα άνοιγε μέτωπο με τους παραδοσιακούς εχθρούς των Ρώσων χωρίς λόγο). Βέβαια ακόμα και πριν τον Ναπολέοντα, πολλοί Έλληνες διανοούμενοι χάρηκαν βλέποντας στην Γαλλική επανάσταση τον προάγγελο μιας αντίστοιχης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (πχ Ρήγας, Κοραής)

Μετά την πτώση του Ναπολέοντα το 1815 και τον "Λευκό τρόμο" της επόμενης περιόδου στη Γαλλία, από τον γαλλικό στρατό απολύθηκαν πλήθος αξιωματικών όλων των βαθμίδων με αξιόλογη πολεμική εμπειρία. Οι αξιωματικοί αυτοί σε πολλές περιπτώσεις αναζήτησαν την τύχη τους σαν αξιωματικοί, εκπαιδευτές, καθηγητές σε στρατιωτικές σχολές ή στρατιωτικοί σύμβουλοι) τόσο στην Μ. Ανατολή (στην υπό τουρκική επικυριαρχία Αίγυπτο του Μεχμέτ Αλή, αλλά και τις ελληνικές επαναστατικές κυβερνήσεις) όσο και στα (ιακωβίνικης έμπνευσης) επαναστατικά κινήματα στην Ιταλία, Ισπανία και λιγότερο στην Λατινική Αμερική.

Ο Ναπολέοντας τελικά θα πεθάνει στην Αγία Ελένη τον Μάιο του 1821 και εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να έχει ρόλο στην ελληνική επανάσταση. Όμως μερίδα των επαναστατημένων Ελλήνων θα προτείνει τον Ευγένιο ντε Μποαρνέ (γιο της Ιωσηφίνα από τον πρώτο της γάμο) για βασιλιά του μετεπαναστατικού Ελληνικού Κράτους, ιδέα που θα εγκαταλειφθεί γρήγορα καθώς οι Έλληνες ήθελαν να πείσουν τις ευρωπαϊκές δυνάμεις για το ότι δεν είχαν ιακωβίνικες ιδέες. Τελικά και ο Ευγένιος θα πεθάνει το 1824.
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Κάλλιο αργά παρά ποτέ δε λένε; :ρ Το βιβλίο το τελείωσα την περασμένη βδομάδα (ναι, ναι 4 μήνες μετά, συμβαίνουν κι αυτά). Δε θα πω πολλά γιατί έχει περάσει αρκετός καιρός από τη συνανάγνωση. Καταρχάς, Διχασμένη :πάνω::σύμφωνοι: από τους πιο όμορφους σχολιασμούς. Ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο και τώρα καταλαβαίνω το λόγο που διαβάζεται χρόνια και χρόνια και το λόγο που έχουν γυριστεί ένα σωρό ταινίες βασισμένο σε αυτό. Σε λίγα σημεία το βρήκα κουραστικό, όπως για παράδειγμα κάπου στο 4ο μέρος (εκει πρέπει να ήταν) που άρχισε να περιγράφει ένα σωρό νεαρούς (Ενζολώρα, Κομπεφέρ κ.α.) το βρήκα κουραστικό κι ολίγον τι βαρετό γιατί είχε πολλά ονόματα και πολλά χαρακτηριστικά προσώπων που αδυνατούσα να τα συγκρατήσω. Το σημείο του οδοφράγματος και γενικά την επανάσταση τα καταευχαριστήθηκα, όπως και τα κεφάλαια της αλλαγής -ας πούμε-του Ιαβέρη. Στο τέλος, από το σημείο της αποκάλυψης της ταυτότητας του Γιάννη Αγιάννη στο Μάριο μέχρι και τη "λύτρωση" του, συγκινήθηκα πάρα πολύ και ομολογώ πως βούρκωσα. :λυγμ:
Να κλείσω με κάτι που έχω ξαναπεί θαρρώ: από τα λίγα βιβλία που ταιριάζει απόλυτα ο τίτλος του και από τα λίγα βιβλία που όσο αγάπησα χαρακτήρες, τόσο μίσησα άλλους.
 
Top