Συνανάγνωση: "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" Άλφρεντ Ντέμπλιν (Alfred Doeblin)

Σας άρεσε το βιβλίο;

  • Ουδέτερο

    Votes: 0 0,0%
  • Καθόλου

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν είμαι σίγουρος/σίγουρη

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    11

Αννετούσκα

Κοινωνός
Από πότε το "στριμώχνομαι" γράφεται με "υ"; Το συνάντησα καμία τρεις φορές και δεν άντεξα να μην το πω.
 

Πληθων

Κοινωνός
Με δυσκόλεψε και εμένα, ιδιαίτερα στις πρώτες σελίδες, αφού ψάχνω ακόμα να βρω το ύφος του συγγραφέα. Εμφανώς μοντερνιστής με πολλές αφηγηματικές τεχνικές όπως αυτή του εσωτερικού μονολόγου και του ελεύθερου συνειρμού..

Η γραφή είναι ελαφρώς Τζοϊσική όμως νομίζω συνηθίζεται.
@Νικόλας Δε Κιντ Συμφωνώ και επαυξάνω.. :))))
 

Πίκος Απίκος

Κοινωνός
Κι εγω σιγα σιγα το ξεκινησα και μου φαίνεται πολυ καλο. Αναμένω εν αγωνιως το σκ για τους πρώτους σχολιασμούς.
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Διαβαζα τα σχόλια, αλλά η δική μου αναμνηση απο το βιβλιο ειναι οτι η φημη του, τελικά, ειναι αντιστρόφως ανάλογη της δυσκολίας του. Θελω να πω οτι δεν προκειται για ενα δυσκολο αναγνωσμα. Και τωρα που το ξεκινησα για τη συναναγνωση, εδραιώνεται ακομη περισσοτερο η πρωτη εντυπωση που μου ειχε κανει.

Η δικη μου απορια ειναι η εξης: ποιο χαρακτηριστικο του βιβλιου (και οποιου βιβλιου) μας κανει να το κατατασσουμε στα απαιτητικα; Η συνοψη στο οπισθόφυλλο; Ο τίτλος, ισως; Το εξωφυλλο; Προηγούμενη επαφη με τον συγγραφέα; Και φυσικα, προκειται για γνήσια απορια, σε καμία περιπτωση δεν ειναι καποιου εδους νυξη, μιας κι εγω το ειχα στο μυαλο μου ως "βαρυ", προτου το διαβασω.

(Αν δεν εχεις καλύτερες απορίες, μεσημερι Τριτης...:)))))
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Η δικη μου απορια ειναι η εξης: ποιο χαρακτηριστικο του βιβλιου (και οποιου βιβλιου) μας κανει να το κατατασσουμε στα απαιτητικα; Η συνοψη στο οπισθόφυλλο;
Γεια και χαρά σε όλους τους συναναγνώστες! Προσωπικά το χαρακτήρισα ζόρικο με την έννοια ότι η αφήγησή του είναι σχετικά "μεθυσμένη", μπλέκονται εσωτερικοί μονόλογοι και αλλαγή προσώπων ακόμα και μέσα σε μία πρόταση οπότε, ναι, θέλει κάποιον χρόνο να εγκλιματιστεί κανείς στο στιλ γραφής του συγγραφέα. Σε μερικές φάσεις ένιωσα ότι εμείς είμαστε οι ψυχαναλυτές κι αυτός κάθεται στο ντιβάνι και αμολιέται στην προσωπική του εξιστόρηση μετά ελευθέρων συνειρμών, ήτοι χαοτικών και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να καταφέρουμε να μη χάσουμε κάτι μέσα από τα λεγόμενά του, κάτι προφανώς σημαντικό.
Κατά τα άλλα έχοντας ολοκληρώσει το "task" μέχρι την 111 σελίδα μόλις σήμερα, λέω με βεβαιότητα ότι το γουστάρω πολύ το βιβλίο και θα το συνεχίσω με χαρά, περιέργεια και αγωνία, καθώς ο συγγραφέας το παρουσιάζει και λίγο σαν investigation project, με τους τίτλους που χρησιμοποιεί. Ωραία φάση :διάβασμα5:
 

Ελινάκι

Όμορφο Νιάτο
Καλημέρα! Μια ερώτηση. Βρήκα το βιβλίο online στην παλιά έκδοση του Οδυσσέα και το Δεύτερο Βιβλίο τελειώνει στη σελίδα 103, ενώ στη νέα έκδοση που έχω αγοράσει τελειώνει στη σελίδα 111. Να υποθέσω ότι αλλάζει η γραμματοσειρά ή κάτι άλλο? κατά τα λοιπά με τα παραπάνω, το κείμενο έχει και έντονα στοιχεία υπερρεαλισμού καθώς φαίνεται να αποτυπώνεται η ασυνάρτητη ροή της σκέψης του πρωταγωνιστή. Σίγουρα αξίζει την προσπάθεια πάντως.
 
Η δικη μου απορια ειναι η εξης: ποιο χαρακτηριστικο του βιβλιου (και οποιου βιβλιου) μας κανει να το κατατασσουμε στα απαιτητικα;
Όταν δεν μπορείς να το διαβάσεις χωρίς να είσαι συγκεντρωμένος και προσηλωμένος σε αυτό.
Όταν είναι πολύ βαρύ (σε γραμμάρια) και δεν μπορείς να το διαβάσεις ξαπλωμένος.
 

Πληθων

Κοινωνός
Η δικη μου απορια ειναι η εξης: ποιο χαρακτηριστικο του βιβλιου (και οποιου βιβλιου) μας κανει να το κατατασσουμε στα απαιτητικα;
Για μένα έχει να κάνει ξεκάθαρα με το ύφος του συγγραφέα, τα εκφραστικά μέσα και τις τεχνικές που χρησιμοποιεί.
 
Last edited:

Έλλη Μ

Κοινωνός
Όταν δεν μπορείς να το διαβάσεις χωρίς να είσαι συγκεντρωμένος και προσηλωμένος σε αυτό.
Όταν είναι πολύ βαρύ (σε γραμμάρια) και δεν μπορείς να το διαβάσεις ξαπλωμένος.
Καλα, νομιζω οτι κανενα βιβλιο δεν μπορω να διαβασω, αν δεν ειμαι συγκεντρωμένη.
Τωρα, για το βαρος που λες, σε παραπεμπω εκει. [with english subtitles, :μουάχαχα:{ δε μπορω, εχω λιώσει}]
 
Δηλαδή ακόμα κι αυτό να διαβάσεις θες να είσαι συγκεντρωμένη; :φιρουλί:

Ωραίος ο τυπάς (έκλαψα). Θα τον αναζητήσω όταν αποφασίσω να διαβάσω το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο!!
 

Λήδα

Κοινωνός
Διάβασατα δύο πρώτα κεφάλαια. και είμαι έτοιμη για το σχολιασμό. Δεν είναι το πιο εύκολο ανάγνωσμα, αλλά αν εξαιρέσουμε τη μετάφραση κάποιων εκφράσεων (γερμανική αργκό) δεν με δυσκόλεψε ιδιαίτερα το κείμενο.
 
Last edited:

Λήδα

Κοινωνός
Eνα πρώτο σχόλιο μετα το διάβασμα των δυο πρώτων κεφαλαίων. Είναι σαν να σε ρίχνουν ξαφνικά σε μια κατάσταση που αισθητικά μοιάζει αλλοπρόσαλλη και χαοτική, κάποιες στιγμές ίσως και λίγο βαρετή, αλλά ταυτόχρονα είναι συναρπαστική και συντριπτική.

Είναι μια ιστορία που αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα της μεσοπολεμικής εποχής στη Γερμανία. Η ιστορία για το πως ο συναισθηματικά φορτωμένος Franz, που μόλις βγήκε από τη φυλακή, ξαναβρίσκει τον εαυτό του, με την βοήθεια των δυο εκκεντρικών Εβραίων, είναι πανέμορφη και συγχρόνως ειρωνική.

Η βία εναντίον των γυναικών με είναι ένα θέμα που με επηρεάζει πολύ έντονα. Ο τρόπος που το περιγράφει ο Doblin είναι συγκλονιστικός.
 
Να γράψω κι εγώ το πρώτο μου σχόλιο για τα 2 πρώτα βιβλία!

Βρισκόμαστε στο Βερολίνο της δεκαετία του '20, στην Γερμανία του μεσοπολέμου που ουσιαστικά είναι ένα καζάνι που βράζει. Ιδεολογικά μπερδεμένοι πολίτες, φτώχεια, απατεωνιά, ανέχεια. Ένας λαός εξουθενωμένος που ετοιμάζεται να πέσει θύμα της προπαγάνδας και του φασισμού του Χίτλερ.
Κάπου εκεί τοποθετείται και ο ήρωας του μυθιστορήματος, ο Φραντς Μπίμπερκοφ.
Ο Φραντς ήταν φυλακισμένος και καταδικασμένος για τον φόνο της γυναίκας του. Μετά την αποφυλάκιση του αρχίζει να τριγυρνάει στο Βερολίνο μπλέκοντας σε μικρές περιπέτειες, γνωρίζοντας διάφορους χαρακτήρες και προσπαθώντας ουσιαστικά να δει πως θα κινηθεί και τι θα κάνει τώρα που είναι ελεύθερος.
Σαν χαρακτήρας δεν μου φάνηκε πολύ έξυπνος. Το αντίθετο μάλιστα μάλλον εύκολα χειραγώγησιμος και κάπως αφελής. Φάνηκε εξ αρχής αυτό, με το που γνώρισε τους 2 Εβραίους και του είπαν την παραβολή με τον Ζάνοβιτς καθώς και με τον τρόπο που εισχώρησε στην φασιστική οργάνωση. Εξαρχής δήλωνε βέβαια πως θέλει να μείνει τίμιος όμως πιστεύω πως πολλές έννοιες τις έχει μπερδεμένες στο μυαλό του.
Νομίζω πως στα 2 πρώτα βιβλία ο συγγραφέας θέλει να μας βάλει για τα καλά στο κλίμα του παρακμιακού Βερολίνου του μεσοπολέμου. Ο τρόπος γραφής στην αρχή μου φάνηκε περίεργος, κυρίως λόγω των "αλμάτων" σε διαφορετικά θέματα και λόγω της κάπως ανορθόδοξης εναλλαγής προσώπων στους διαλόγους. Γρήγορα όμως το συνήθισα και πλέον μου φαίνεται απολαυστικό. Κι όπως είπα και σε άλλο σχόλιο, θυμίζει κάπως Τζέιμς Τζόυς.
Ο Ντέμπλιν φαίνεται αρκετά διαβασμένος σαν συγγραφέας. Γνωρίζει από Ιστορία, τέχνη ακόμα και από Φυσική. Βρήκα πολύ πετυχημένο τον τρόπο με τον οποίον συνδύασε τους 2 πρώτους νόμους του Νεύτωνα με τον φόνο της Ίντας. Επίσης μου αρέσουν πολύ οι αναφορές του στο αρχαίο δράμα και οι όποιοι παραλληλισμοί.

Ο Φραντς θα έλεγα ψάχνει να βρει τον εαυτό του και εν τέλει γίνεται πωλητής Εθνικιστικών εφημερίδων. Είναι εντυπωσιακό το πως πλησιάζουν και πείθουν τέτοια άτομα φασιστικές και εθνικιστικές οργανώσεις.
Περιμένω εναγωνίως να διαβάσω τα επόμενα κεφάλαια / βιβλία.
:)
 

Άρτζι

Κοινωνός
Παρά το γεγονός ότι με ξένισε λιγάκι στην αρχή ο τρόπος γραφής, διαπίστωνα σταδιακά πως δεν ήταν τόσο δύσκολο να με "αναγκάσει" να γυρίζω τις σελίδες χωρίς να βαριέμαι ή να μπερδεύομαι κατά τη συχνή αλλαγή σκέψεων και καταστάσεων. Διακριτικά παρουσιάζει ο Döblin την βερολινεζικη καθημερινότητα και τον κοινωνικό αναβρασμό της εποχής, προσφέροντας στον αναγνώστη μια σαφή ματιά για το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί ο πρωταγωνιστής του.

Σαν χαρακτήρας δεν μου φάνηκε πολύ έξυπνος. Το αντίθετο μάλιστα μάλλον εύκολα χειραγώγησιμος και κάπως αφελής. Φάνηκε εξ αρχής αυτό, με το που γνώρισε τους 2 Εβραίους και του είπαν την παραβολή με τον Ζάνοβιτς καθώς και με τον τρόπο που εισχώρησε στην φασιστική οργάνωση. Εξαρχής δήλωνε βέβαια πως θέλει να μείνει τίμιος όμως πιστεύω πως πολλές έννοιες τις έχει μπερδεμένες στο μυαλό του.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό! Καθώς διάβαζα τα δυο πρώτα βιβλία, μου έδωσε την εντύπωση ότι "χτίζεται" σιγά-σιγά το σκηνικό της αναπόφευκτης πτώσης του ήρωα. Αυτή η ηθική και συναισθηματική αστάθεια που εκπέμπει με τα λεγόμενα και τις πράξεις του υποθέτω πως θα του δημιουργήσουν πολλά εμπόδια στην προσπάθειά του να παραμείνει τίμιος.

Η βία εναντίον των γυναικών με είναι ένα θέμα που με επηρεάζει πολύ έντονα. Ο τρόπος που το περιγράφει ο Doblin είναι συγκλονιστικός.
Ειλικρινά, είμαι πολύ περίεργη να δω που θα οδηγηθεί η ιστορία, αναφορικά με τη σχέση ανάμεσα στον Φραντς και τις γυναίκες που θα βρεθούν στο δρόμο του από εδώ και πέρα. :χμ:
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Να πω κι εγώ τα δικά μου λοιπόν! Πολύ ωραία τα είπατε παραπάνω, εγώ θα σταθώ πρώτα στις αισθήσεις που μου προκάλεσε το βιβλίο, δηλαδή τα δύο πρώτα βιβλία του βιβλίου, υφολογικά και χωροχρονικά. Πρωτίστως, ήδη ο Ντέμπλιν κατάφερε να παράξει στο μυαλό μου πολλές εικόνες, μεταφέρθηκα κυριολεκτικά στο Βερολίνο της δεκαετίας του 20 και μάλιστα έχοντας πάει μόνο μία φορά σ'αυτήν την πόλη, αρκετά χρόνια πριν, θυμήθηκα οδούς και περιοχές και σκέφτηκα να γκουγκλάρω αυτά τα μέρη -πχ την Αλεξάντερπλατς!- ώστε να δω πώς ήταν η ατμόσφαιρά τους εκείνη τη δεκαετία. Έτσι μπήκα ακόμα περισσότερο στο κλίμα. Δεν ξέρω αν για σας δεν παίζουν αυτά κανένα ρόλο στην ανάγνωση, αλλά για μένα ναι, ζωηρά κιόλας, συμπληρώνουν κι εμπλουτίζουν την ιστορία.
Επίσης, ναι, είναι σκατένια η ατμόσφαιρα την εποχή εκείνη, το αυγό του φασισμού έχει προ πολλού εκολαφθεί και ένιωσα αποστροφή, δεν θα'θελα να ζω τότε, αλλά ταυτόχρονα πάντα με ιντριγκάρει να διαβάζω για εκείνη την περίοδο, λίγο τραβάτε με κι ας κλαίω, λίγο σαν να προσπαθώ με κάθε τέτοιο βιβλίο να ενώσω τα κομμάτια αυτής της μαύρης τρύπας στην ανθρωπότητα. Διάβασα πρόσφατα τον Πότη του Φάλλαντα και κάτι που μου έμεινε έντονα κι εκεί, όπως κι εδώ, είναι ότι αυτά τα βιβλία αποτελούν τεκμήρια και χρονικά αυτής της περιόδου, μας μεταφέρουν απόλυτα το κλίμα εκείνης της εποχής.
Μου άρεσε το στήσιμο του βιβλίου, ο διαχωρισμός του σε βιβλία, θα μπορούσα να το δω σαν θεατρικό χωρισμένο σε πράξεις, με την εισαγωγή του αφηγητή στην αρχή κάθε κεφαλαίου κι έπειτα η ιστορία να διαδραματίζεται από τους ηθοποιούς μπροστά στα μάτια σου. Αυτό μου το κάνει πιο ζωντανό. Ο πρωταγωνιστής, καλό κουμάσι, σκότωσε τη γυναίκα του εξού και τον μπουντρούμιασαν για 4 χρόνια, να'τος έξω τώρα, μάλλον αφελής, προσπαθεί από κάπου να πιαστεί με μικροδουλειές, έχοντας όμως μια εγρήγορση να παραμείνει τίμιος και να μην εμπλακεί σε ιστορίες, που όπως ήδη φαίνεται, είναι πολύ εύκολο να σου γυρίσουν τη βίδα πάνω στη γέννηση του ναζισμού και να σε μπλέξουν. "Μια σίγουρη, μια σίγουρη ζωή, αυτό μ'ενδιαφέρει.", μας λέει. Να αναφέρω ότι με ακούμπησε και η ευαισθησία του Φραντς που δείχνει να νοιάζεται για μια μικρή καρδερίνα, κλεισμένη σε κλουβί σε ένα καφενείο: "...όλο φουμάρουν και φουμάρουν κι έχουν και μια μικρή καρδερίνα και μπορεί να τα τινάξει, αλλά αυτοί δε σκοτίζονται για τέτοια."
Τέλος ο Ντέμπλιν, ανάμεσα στη λογοδιάρροιά του -γιατί κάπως με λογοδιάρροια γράφει, κάτι που χρειαζόταν λίγες σελίδες για να το συνηθίσεις- πετάει και κάτι φράσεις ειρωνίας, αλήθειας, σαν να σχολιάζει και να περιγελά το ίδιο το σύστημα: "Δεν έχει τίποτα [ο Φραντς] ενάντια στους εβραίους, είναι όμως οπαδός της τάξης. Γιατί παράδεισος χωρίς τάξη δε γίνεται, όλοι το παραδέχονται αυτό."
Πολύ ενδιαφέρον και δυνατό βιβλίο, πράγματι ο Ντέμπλιν φαίνεται διαβασμένος -κάτι που δεν είμαι εγώ!- και κέρδισε την προσοχή μου στα σίγουρα.
Επίσης να σημειώσω ότι το γεγονός ότι το διαβάζουμε σε συνανάγνωση, είναι ένα plus για μένα γιατί φρενάρω την ανάγνωση και παίρνω λίγο τον χρόνο μου να σκεφτώ πίσω, πάνω, δεξιά κι αριστερά από τα κομμάτια που διαβάζω και υπάρχει χρόνος για επεξεργασία γενικότερα.

Ωραία, μπράβο μας, συνεχίζουμε!
 
Τέλος ο Ντέμπλιν, ανάμεσα στη λογοδιάρροιά του -γιατί κάπως με λογοδιάρροια γράφει, κάτι που χρειαζόταν λίγες σελίδες για να το συνηθίσεις- πετάει και κάτι φράσεις ειρωνίας, αλήθειας, σαν να σχολιάζει και να περιγελά το ίδιο το σύστημα: "Δεν έχει τίποτα [ο Φραντς] ενάντια στους εβραίους, είναι όμως οπαδός της τάξης. Γιατί παράδεισος χωρίς τάξη δε γίνεται, όλοι το παραδέχονται αυτό."
Έχεις απόλυτο δίκιο Αννετούσκα!
Το έχω γεμίσει υπογραμμίσεις το βιβλίο εξαιτίας αυτών των μικρών και εύστοχων φράσεων του Ντέμπλιν!:κόλλα5:
 
Top