Συνανάγνωση: "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" Άλφρεντ Ντέμπλιν (Alfred Doeblin)

Σας άρεσε το βιβλίο;

  • Ουδέτερο

    Votes: 0 0,0%
  • Καθόλου

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν είμαι σίγουρος/σίγουρη

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    11

Πίκος Απίκος

Κοινωνός
Ειναι πλεον πασιφανες πως ο συγγραφέας θέλει να μας δημιουργησει αναμεικτα συναισθηματα για τον βασικο του χαρακτηρα. Επίσης είναι ξεκάθαρο πως τονίζεται η συντριβή του μεσου ανθρωπου, η απομονωση των τιμιων και ηα ανάδειξη της λαμογιας και της κομπίνας με της ευλογίες του κρατους.
Καμια ιδεολογια ολοκληρωτικη δεν μπορει να βοηθήσει τον κοσμο. Κομμουνισμος, φασισμος, ολιγαρχια. Μόνο οι φιλελεύθερες ιδεολογιες λειτουργούν σαν υποβαθρο στην υποδομη μιας χωρας.

@Πληθων
Φίλε δεν κατάλαβα καλά αυτό που είπες με το συλλογικό ασυνείδιτο και τον Ιωβ ή τον Αδάμ και την Εύα.
 

Πληθων

Κοινωνός
@Πληθων
Φίλε δεν κατάλαβα καλά αυτό που είπες με το συλλογικό ασυνείδιτο και τον Ιωβ ή τον Αδάμ και την Εύα.
Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, το συλλογικό ασυνείδητο είναι κατά κάποιον τρόπο οι τάσεις, οι ενστικτώδεις δυνάμεις που είναι κοινές σε έναν ολόκληρο λαό ή ακόμα και σε όλη την ανθρωπότητα. Οι μύθοι λειτουργούν σαν πρότυπα αυτών των τάσεων -κάτι σαν την πνευματική κληρονομιά μας- που δρουν στο ασυνείδητο και επηρεάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και πράττουμε.

Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία του Ιώβ μιλάει για έναν ευσεβή άνθρωπο που ενώ όλα γύρω του καταρρέουν (χάνει τα παιδιά του, την περιουσία του, αρρωσταίνει) εκείνος τα αντιμετωπίζει με υπομονή και στο τέλος ανταμείβεται από τον Θεό.. Ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν αρμονικά στον Παράδεισο μέχρι να εκδιωχθούν από τον Θεό, αφού δοκίμασαν τον απαγορευμένο καρπό διαπράττοντας το «προπατορικό αμάρτημα» και έτσι διασκόρπισαν το κακό στην ανθρωπότητα.

Θεωρώ λοιπόν πως ο Ντέμπλιν κάνει αναφορές σε αυτούς τους μύθους ψάχνοντας να βρει κοινά στοιχεία συμπεριφοράς, με τον ήρωα του βιβλίου του, Φραντς Μπίμπερκοπφ.
 
Last edited by a moderator:

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Μην ξεχνάτε ότι η ιστορία διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ενώ το βιβλίο εκδίδεται στα 1929. Στις εκλογές του Μαΐου του 1928 το Ναζιστικό Κόμμα, πήρε το 2,6%, εξέλεξε 12 βουλευτές σε σύνολο 491 και ήταν το 9ο κόμμα.

Οι εκλογές του 1928 ήταν οι πρώτες όπου το Ναζιστικό Κόμμα πήρε επισήμως μέρος. Στις 2 εκλογικές αναμετρήσεις του 1924 το Ναζιστικό Κόμμα δεν μπορούσε να πάρει μέρος και οι ηγέτες του ήταν φυλακισμένοι σαν συνέπεια του Πραξικοπήματος της Μπυραρίας του Μονάχου. Ο φυλακισμένος Χίτλερ παραιτείται από την ηγεσία του και το Ναζιστικό Κόμμα μετασχηματίζεται-μετονομάζεται στο Εθνικοσοσιαλιστικό Απελευθερωτικό Κίνημα το οποίο στις εκλογές του Μαΐου του πήρε 6,5% εξέλεξε 32 επί συνόλου 472 βουλευτών και ήταν το 6ο κόμμα υπό την ηγεσία του Έριχ Λούντεντορφ (1865-1937). Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1924 το κόμμα έχασε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του λαμβάνοντας το 3% και εξέλεξε 14 στους 493 βουλευτές παίρνοντας την 8η θέση. Μετά τις εκλογές, ο Χίτλερ απελευθερώθηκε, το Ναζιστικό Κόμμα νομιμοποιήθηκε και στην ηγεσία του επανήλθε ο Χίτλερ ενώ ο Λούντεντορφ απομονώθηκε από το κόμμα καθώς οι συνωμοσιολογικές, αντιχριστιανικές, αντισημιτικές και αποκρυφιστικές απόψεις του ήταν γραφικές ακόμα και για τους Ναζί, αν και μετά την ανάληψη της εξουσία από το Χίτλερ, ο τελευταίος προσπάθησε να επανασυνδεθεί με τον Λούντεντορφ συναντώντας την άρνηση του. Η κηδεία του βέβαια το 1937 έγινε παρά την εκπεφρασμένη επιθυμία του με κρατική υποστήριξη, παρευρέθηκε ο ίδιος ο Χίτλερ και προβλήθηκε κατά κόρον. Για να μην σας πρήζω άλλο, το 1928 οι Ναζί ήταν μια μικρής εμβέλειας, αλλά ηχηρή πολιτική παρουσία (στις ίδιες εκλογές ας πούμε οι Κομμουνιστές πήραν 12,6%, 9% και 10,6% αντίστοιχα, εξέλεξαν 62, 45 και 54 βουλευτές και πήραν την 4η, 5η και 4η θέση, ενώ 1ο κόμμα και στις 3 αναμετρήσεις αναδείχτηκε το Σοσιαλδημοκρατικό, χωρίς αυτοδυναμία, πράγμα που οδήγησε σε κυβερνήσεις συνεργασίας με κεντροδεξιά κυρίως κόμματα). Η κατάσταση θα αλλάξει μετά τις εκλογές του 1930, οπότε οι Ναζί γίνονται το δεύτερο κόμμα και το 1932 πρώτο.

Βρισκόμαστε λοιπόν στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης, μάλιστα στην καλύτερη εποχή της (η περίοδος 1924-1929 χαρακτηρίζεται σαν η Χρυσή Εποχή (Goldene Zwanziger) με άνθηση τόσο στο οικονομικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο κουλτούρας/τέχνης αλλά και πολιτική σταθερότητα. Άρα λοιπόν ούτε δικτατορία έχουμε, ούτε ολοκληρωτικό καθεστώς. Φυσικά αυτή η άνθηση ήταν απλά η επιφάνεια, αφορούσε τα ανώτερα στρώματα και δεν επηρέασε την καθημερινότητα της μικρομεσαίας και κατώτερης οικονομικής τάξης που καταστράφηκε από τον πόλεμο και την οικονομικοπολιτική αστάθεια του 1918-1923 και η κρίση του 1929 τα γκρέμισε όλα.
 

Πίκος Απίκος

Κοινωνός
Ιστορικά η Δημοκρατία της Βαιμάρης ήταν μια οχι και τοσο καλη περίοδος σε όλους τους τομείς, γιαυτό και ξεπρόβαλε ο Χιτλερ σαν σωτήρας. Και μάλιστα τον πιστεψαν ολοι. Στο βιβλιο φαίνεται πεντακαθαρα αυτο. Η ηθικη καταπτωση, η διογκωση του κρατους, η αλλοιωση των αξιων.
Η Χρυση Εικοσαετία που αναφερεις Κορτω είναι η εποχη από το τελος του ΑΠΠ μεχρι την οικονομική κριση και φυσικα εχει καποια χαρακτηριστικα κραιπαλης ανεμελιας η κατι τετοιο, αλλα σιγουρα ο μεσος Γερμανος περιμενε κατι καλυτερο. Και ο Ντεμπλιν το παρουσιαζει με τον καλυτερο τροπο.
Δεν είπα ότι υπηρχε ολοκληρωτικο καθεστως αλλα οτι καταστασεις σαν αυτη της Δημοκρατιας της Βαιμαρης φερνουν ολοκληρωτικα καθεστωτα ως σωτηρες. Και σχολιασα πως η σωτηρια ερχεται απο την μοναδα και οχι απο κατευθυνόμενα συνολα και ινστρουχτορες. Ακριβως δηλαδη η βαση του φιλελευθερισμου.
 

Ελινάκι

Όμορφο Νιάτο
Καλημέρα σε όλους κι από εμένα με καθυστέρηση. Λατρεύω να μισώ τον Φράντς! Ναι ναι ναι, είναι ένας απαίσιος, κακόμοιρος και συμπαθητικός ταυτόχρονα τύπος, που έχει αλλοπρόσαλη συμπεριφορά που άλλοτε φαίνεται έξυπνος και πονηρός και άλλοτε τελείως χαζός και αγαθός. Το σφαγείο ήταν πολύ δυνατή σκηνή και αυτή ήταν που μου κράτησε το ενδιαφέρον να συνεχίσω να διαβάζω. Είναι ένα πανέμορφο και ταυτόχρονα εκνευριστικό ανάγνωσμα καθώς ο φαινομενικά άτακτος τρόπος γραφής κουράζει αλλά ταυτόχρονα σε κρατά και σε εγρήγορση.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Last edited:

Πληθων

Κοινωνός
Ίσως το πιο ευκολοδιάβαστο κεφάλαιο. Η αφήγηση «κυλάει» αρκετά ομαλά και διακρίνουμε έναν Φραντς περισσότερο ανθρώπινο, προσπαθώντας να εφαρμόσει στην ζωή του αρχές και ιδανικά και που δεν θέλει να παρανομήσει για κανέναν λόγο. Δυστυχώς για αυτόν, ζει και συναναστρέφεται ανθρώπους του περιθωρίου και η επίδραση που του ασκούν κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.

Όλα όσα διαδραματίζονται σε αυτό το κεφάλαιο, αφορούν τον Φραντς που θα προσπαθήσει, όχι μόνο να μείνει τίμιος αλλά και να βοηθήσει και άλλους να κάνουν το ίδιο. Μάλιστα τα καταφέρνει δύο φορές παρακαλώ, πρώτα με τον Ράινχολντ, έναν ποταπό άνθρωπο που συμπεριφέρεται στις γυναίκες σαν να είναι παιχνίδια, και τον οποίο ο Φραντς προσπαθεί να συνετίσει, και ύστερα με τον Έμιλ, έναν ρεμπεσκέ που τον σώζει από έναν καυγά πριν τον τσακώσουν οι αστυνομικοί.

Ο Ντέμπλιν, χρησιμοποιεί ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Ιερεμία, που συνοψίζει και προοικονομεί τον τρόπο με τον οποίο ο Φραντς εμπιστεύεται κάποιους ¨εμπόρους φρούτων¨ που αποδεικνύονται διαρρήκτες και τον παρασύρουν στην παρανομία χωρίς την θέλησή του. Επειδή στην έκδοση που διαβάζω, το εδάφιο είναι στο πρωτότυπο σκέφτηκα να το μεταφέρω σε νέα ελληνικά για να απλοποιηθεί και το μήνυμα που προσπαθεί να μεταδώσει ο Ντέμπλιν.

*«Καταραμένος ο άνθρωπος που σε άνθρωπο ελπίζει , που από εμένα απομακρύνεται και στηρίζεται σε ανθρώπινη δύναμη. Θα είναι σαν τον θάμνο στην έρημο: Μένει εκεί στα βράχια της ερήμου, σε τόπο άγονο και ακατοίκητο· ποτέ του δεν θα δει καλό. Ευλογημένος όμως είν’ ο άνθρωπος που ελπίζει σ’ εμένα και μ’ εμπιστεύεται. Θα είναι σαν το δέντρο το φυτεμένο κοντά στα νερά· απλώνει τις ρίζες του προς το ποτάμι και δεν φοβάται όταν έρχεται ο καύσωνας αλλά μένουν τα φύλλα του καταπράσινα· αδιαφορεί για τον καιρό της ξηρασίας και αδιάκοπα καρποφορεί.

*Αγία Γραφή ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ Ιερ. 17,5
 

Λήδα

Κοινωνός
Μια και σηκώθηκα απο τα άγρια χαραματα, κάθισα κι έγραψα μερικές σκέψεις για το το 5ο κεφάλαιο. Μου άρεσε περισσοτερο απο τα προηγούμενα και οχι μόνο γιατί ηταν το πιο ευκολοδιάβαστο, οπως αναφέρει παραπάνω ο @Πληθων, αλλά γιατί υπήρχε μια συνέχεια και μια δομή σχεδόν κινηματογραφική. Δεν εχω δεί τη σειρά του Φασμπίντερ, (μολις τελειωσω το βιβλίοθα δω αν υπάρχει κάπου) αλλά καθώς διάβαζα οι εικόνες διαδεχόταν η μία την άλλη.

Για κάποιο λόγο που ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω μου θύμισε το Metropolis του Fritz Lang. Ίσως επειδή δείχνει την παρακμή στο Βερολίνο του μεσοπολέμου. Όλα τα στοιχεία του υπόκοσμου είναι παρόντα. Κλέφτες, κακοποιοί, απελπισμένοι και θρυμματισμένοι άνθρωποι.

Και μέσα στο χάος του πληθωρισμού και της κατάθλιψης, εμφανίζεται και ο μύθος της σεξουαλικά απελευθερωμένης και οικονομικά ανεξάρτητης «νέας γυναίκας» που δημιουργήθηκε στη γερμανική κοινωνία της Βαϊμάρης, και που οδήγησε στην ανάπτυξη του καμπαρέ και την έκρηξη της βιομηχανίας του σεξουαλικού τουρισμού.

Η πραγματικότητα βέβαια ήταν διαφορετική. Γυναίκες που είχαν μείνει χήρες στις ηλικίες των 20 και 30 ως αποτέλεσμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, στράφηκαν, μέσα στην απελπισία τους, στην πορνεία για να μπορέσουν να εξοικονομήσουν κάποια χρήματα. Η, όπως στην περίπτωση του βιβλίου, χρησιμοποιούσαν το σεξ για να έχουν στέγη και τροφή.

Ο Ραινχολντ είναι ένας ακόμη αντιπαθητικός χαρακτήρας, αλλά διαφορετικός, αντίθετος, θα έλεγα του Φραντς. Αρχικά είναι φίλοι, και ο Φραντζ τον βοηθάει να απαλλαγεί από τις γυναίκες που βαριέται. Είναι αστείο και ειρωνικό μαζί να βλέπεις τον Φραντς να δίνει μαθήματα ηθικής στον Ραινχολντ. Ο Φράντζ φυσικά, συνεχίζει να είναι αφελής και αντιπαθής, αλλά συγχρόνως εμφανίζεται λιγο διαφορετικός. Δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις να περιγράψω την αισθηση που μου άφησε, θα έλεγα οτι ειναι σαν μια απερίσκεπτη και αυτοκαταστροφική δύναμη της φύσης που είναι αδύνατο να αγνοήσεις.
 
Last edited:
Θα συμφωνήσω καταρχάς με την Λήδα και τον Πληθων πως το 5ο βιβλίο ήταν μέχρι στιγμής το πιο ευανάγνωστο, διότι διατηρούσε συνεχώς μια πιο στέρεα δομή.
Κατά δεύτερον, δεν μπορώ να ξεκαθαρίσω τα αισθήματα μου για τον Φραντς, όμως σχεδόν καταλήγω πως είναι ο άνθρωπος δεν έχει πολύ μυαλό οπότε δικαιολογώ κάθε πράξη του. Επίσης, για έναν όχι και τόσο ευφυή άνθρωπο, το Βερολίνο του μεσοπολέμου και οι ταραγμένοι καιροί μάλλον δυσχεράνουν ακόμα περισσότερο τις αποφάσεις του και ίσως και κάνουν και δύσκολη την ένταξη σε κάποιο κοινωνικό σύνολο.

Ο Ντέμπλιν μας δείχνει πάλι το σκληρό πρόσωπο της κρίσης.
Πεσμένη ποιότητα σε τρόφιμα είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας που παρακμάζει οικονομικά τουλάχιστο -. Απειλή για κατάργηση νόμου προστασίας ενοικιαστών, λανθάνων καταναλωτισμός, πορνεία, , εμπορικές απάτες, απολύσεις και πάει λέγοντας. Μέσα σε όλα αυτά ο Φραντς είμαι σίγουρος πως μπερδεύεται και δεν μπορεί να διαχωρίσει το σωστό με το λάθος, τουλάχιστο σαν απόλυτες έννοιες.
Σε αυτό το κεφάλαιο ο Φραντς γνωρίζει και τον Ράινχολντ. Ένα περίεργο τύπο, σχεδόν αρρωστιάρη που όμως όπως φαίνεται τα πάει καλά με τις γυναίκες και τις αλλάζει σαν τα πουκάμισα. Ο Ράινχολντ νομίζω καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με έναν κάπως αγαθιάρη και αφελή άνθρωπο οπότε του φορτώνει τις αγαπητικές του ενώ παράλληλα του κάνει και δωράκια για να τον καλοπιάσει. Το περίεργο, αλλά μάλλον αναμενόμενο, είναι πως ο Φραντς παρόλες τις κακοήθειες του Ράινχολντ συνεχίζει να τον θεωρεί φίλο του μέχρι να τον ταρακουνήσει - τι άλλο - μια γυναίκα.

Και σαν να μην του έφταναν όλα αυτά μπλέκει και άθελα του σε μια ληστεία κάνοντας τον τσιλιαδόρο. Θέλει να αντιδράσει όμως δεν μπορεί. Δεν έχει την δύναμη ή δεν έχει την θέληση. Ένα προηγούμενο σκηνικό με τον Εμίλ και τον καυγά δείχνει νομίζω πως ο Φραντς μπορεί να λειτουργήσει σωστά αλλά υπό προϋποθέσεις...
Πάντως έχει γνωρίσει έως τώρα αρκετούς παλιανθρώπους. Αν εξαιρέσει δηλαδή κανείς τους 2 Εβραίους όλο σε κάτι περίεργους τύπους πέφτει ο φουκαράς ο Μπίμπερκοφ.

Τέλος μου άρεσε για ακόμη μια φορά που ο Ντέμπλιν παραθέτει μέσω των Τοπικών Νέων, καταστάσεις και σκηνικά που προσωπικά σαν αναγνώστη με βοήθησαν για άλλη μια φορά να κατανοήσω το πνεύμα της εποχής!
Αυτά για αρχή, αλλά θα επανέλθω! :μιαμ:
 

Δομάζ

Κοινωνός
Θα συμφωνήσω για το πιο ευκολοδιάβαστο κεφάλαιο και ίσως θα προσέθετα το πιο ευχάριστο, καθώς ο ήρωας ασχολείται κυρίως με γυναικοδουλειές, άσχετα με το τι συμβαίνει προς το τέλος του κεφαλαίου. Πέρα από τα τοπικά νέα και τις παρόμοιες παρενθέσεις, δυσκολεύομαι ακόμη να καταλάβω εάν ο συγγραφέας μας μεταφέρει στην εποχή του ή σε έναν κόσμο κάπως σαν σε όνειρο της εποχής εκείνης. Μπορεί τελικά να μην απέχουν πολύ αυτά τα δύο.
Αυτό που πρέπει όμως οπωσδήποτε να μοιραστώ μαζί σας, είναι το ότι γέλασα δυνατά (και παραλίγο να βγει ο καφές από τη μύτη) όταν άκουσα την ατάκα του Φραντζ προς την Τσίλι "Μαζί σου μού αρέσει να πηγαίνω για ψάρεμα"!
Φοβερός ο τύπος! Μάλλον θα τη θυμάμαι για καιρό την ατάκα αυτή.
 

Άρτζι

Κοινωνός
Αυτό το κεφάλαιο αν και -όπως είπατε νωρίτερα όλοι- ήταν το πιο ευανάγνωστο έως τώρα, μου έδωσε την αίσθηση της ηρεμίας πριν την καταιγίδα. Ειδικά, προς το τέλος του όπου οι καλές πράξεις που έκανε ο Φραντς έρχονται σε μια άτυπη σύγκρουση με την παθητικότητα και την αφέλεια που των ωθούν στη συμμετοχή σε παρανομία.

Πράγματι, τα τοπικά νέα και η παράθεσή τους εμβόλιμα στην ιστορία του Φραντς δίνουν πιο σαφή απεικόνιση της καθημερινότητας του ήρωά μας!!

Υπήρξε και ένα σημείο στην αρχή του κεφαλαίου, που με μια πρώτη ματιά είναι μια υπερβολή, όπου ο συγγραφέας συγκρίνει το "ξεκοιλιασμένο εμπορικό του Χαν" με μεγάλες ιστορικά πόλεις και προσωπικότητες (βλ. Ρώμη, Βαβυλώνα, Αννίβα κ.α.), το οποίο σε μια δεύτερη ανάγνωση, λιγάκι πιο προσεχτική μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Μου έδωσε την αίσθηση ότι θεωρεί νομοτελειακά αναμενόμενη την καταστροφή όλων όσων έχουν κάνει τον κύκλο τους, είτε ισχυρές πόλεις όπως η Ρώμη και η Βαβυλώνα, είτε απλά, καθημερινά αντικείμενα όπως ένα παλιό, φθαρμένο παντελόνι. Ιδιαίτερα, η φράση με την οποία τελειώνει η παράγραφος ("απ'αυτό ζει ο κόσμος") μου τριβέλιζε το μυαλό ως το τέλος του κεφαλαίου. :χμ::διάβασμα10:
 
Έχω χάσει τη μπάλα στο παιχνίδι με τον χρόνο κι έρχομαι με μια σφήνα για το 3ο & 4ο βιβλίο (το οποίο 4ο μόλις πριν λίγο τελείωσα), αντί του 5ου, ως όφειλα.
Διάβασα τα σχόλιά σας και σταμάτησα στα πρόσφατα που αφορούν στο 5ο. Να ευχαριστήσω κι εγώ τον Κόρτο για τις πάντα χρήσιμες ιστορικές του πληροφορίες. Ενώ η περίοδος της Γερμανίας του μεσοπολέμου μου είναι εν πολλοίς άγνωστη (όχι ότι τα πάω πολύ καλύτερα και με τις υπόλοιπες) για κάποιο λόγο μου ασκεί μια ιδιαίτερη έλξη η αισθητική αυτής της περιόδου. Τουλάχιστον ό,τι έχω εισπράξει από όσα έργα (λογοτεχνικά αλλά και ταινίες) αναφέρονται σε αυτήν.
...
Ανωτέρα βία με υποχρεώνει να βάλω εδώ άνω τελεία. Ούτε ένα σχόλιο μπορώ να γράψω με την ησυχία μου! Η ζωή είναι για σας τους ελεύθερους! ??
 
Πολύ εύστοχα και ευχάριστα τα σχόλια σας. Νομίζω ότι κυλάει καλά το πράγμα και ότι τα καλύτερα τα έχουμε μπροστά μας.
Έλεγα για την αισθητική της περιόδου του μεσοπολέμου στην Γερμανία, η οποία αποτυπώνεται στο παρόν έργο με έναν τρόπο δυναμικό και ανάγλυφο. Η αποζημίωση για την απαιτητική γραφή του Ντέμπλιν. Δεν μας έφερε εδώ για να "περάσουμε καλά", αλλά για κάτι που θα μας σφραγίσει.
Στο 3ο βιβλίο λοιπόν έχουμε το πρώτο χτύπημα από τον Λύντερς. Γροθιά στο στομάχι. "Γιατί η ζωή φέρεται έτσι, δεν καταλαβαίνει. Πρέπει να κάνει δρόμο πολύ μέχρι να το δει". Κι εμείς μαζί σου Φραντς.
Στο 4ο βιβλίο μας σερβίρεται η φρίκη των σφαγείων (με το ύπουλο intermeggio του Ιώβ!). Ο καθένας βγαίνει αλλοιωμένος έπειτα από μια τέτοια ανάγνωση κι εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Το συγκεκριμένο απόσπασμα ξέθαψε μια ανάμνησή μου από την εξωτική Αρτέμιδα (κατά κόσμον Λούτσα) όπου, όταν ήμην παιδάριον, υπήρξα μάρτυς μιας σφαγής χοίρου με την πάσαν λεπτομέρειαν. Το κείμενο του Ντέμπλιν κατόρθωσε όχι μόνο να ξαναζωντανέψει τις θαμμένες μέσα μου τσιρίδες του γουρουνιού, αλλά, κι αυτό μου φαίνεται απίστευτο, έφερε ξανά στο τώρα ακόμα και την φρικτή *μυρωδιά* εκείνης της εμπειρίας! Θυμήθηκα και την έκπληξή μου όταν είδα το ολόλευκο χρώμα του σφαγμένου (το autocorrect έβγαλε "αγαπημένου" ?) γουρουνιού όταν το περιέλουσαν με καυτό νερό. Ασ' τα να πάνε και να μην ξανάρθουν!
Συνήθως οι μυρωδιές και οι γεύσεις γεννούν αναμνήσεις (βλ. μαντλέν και "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο"), εδώ το κείμενο ξέθαψε και έφερε στο παρόν *μυρωδιά*!
Έπειτα η ιστορία με τον Γκέρνερ και το πάθημά του. Όταν μπούκαραν οι μπάτσοι της Διώξεως στο σπίτι του, ένιωσα σαν να μπήκαν στο δικό μου. Δεν έχω παράπονο, το ζω το μυθιστόρημα.
Το 4ο βιβλίο κλείνει με ένα αινιγματικό κείμενο (ποιος μιλάει σε ποιον;) το οποίο αποπνέει αυτοπεποίθηση και καταλαβαίνεις, από όσα μας έχει δείξει ως τώρα, ότι είναι ο βαρύς ουρανός πριν την καταιγίδα.
Για να δούμε λοιπόν το παρακάτω. Αισιοδοξώ να σας προλάβω στο χρονικό πλάνο της ανάγνωσης. Έρρωσθε!
 
Top