Συνανάγνωση : ''Εγώ, το Ρομπότ (I Robot)'' Ισαάκ Ασίμωφ (Isaac Asimov)

Σας άρεσε το βιβλίο;

  • Άψογο!

    Votes: 0 0,0%
  • Νταξ, έτσι κι έτσι.

    Votes: 0 0,0%
  • Άθλιο

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    7

Άρτζι

Κοινωνός
Κλιμακώνονται αρκετά γρήγορα οι σχέσεις των ανθρώπων με τα ρομπότ στα κεφάλαια αυτά, αρκετά "μέτωπα" ανοίγουν καθώς συναντάμε νέα μοντέλα πιο εξελιγμένα κάθε φορά. Οι Πάουελ και Ντόνοβαν αντιμετωπίζουν και λύνουν νέα προβλήματα, η Δρ Κάλβιν παρουσιάζεται πιο ανθρώπινη κι οι νόμοι αρχίζουν να παρακάμπτονται.

Πιο συγκεκριμένα, το τέταρτο κεφάλαιο στάθηκε αρκετά στη δυσλειτουργία του Ντέιβ, αλλά αυτό που μου έμεινε κάπως περισσότερο στο νου ήταν ένα από τα σχόλια ("Έχει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σ' αυτά τα ρομπότ-παραρτήματα και το γεγονός αυτό πρέπει να έχει επηρεάσει την ψυχοσύνθεσή του.") που αιτιολογούσαν τη δυσλειτουργία αυτή, όπου γίνεται αναφορά στο μπλοκάρισμα που παθαίνει το ρομπότ όταν -παρά το γεγονός ότι σχεδιάστηκε με σκοπό να ορίζει άλλα έξι παραρτήματα- εκείνο "βουλιάζει" υπό το βάρος της ευθύνης αυτής σε συνδυασμό με την προσωπική πρωτοβουλία που οφείλει να αναπτύξει σε περιπτώσεις ανάγκης. Το ρομπότ βίωνε μια ιδιαιτέρως στρεσογόνα κατάσταση και δυσκολευόταν να το διαχειριστεί, πόσες φορές -αλήθεια- δεν βρισκόμαστε κι εμείς σε αντίστοιχη θέση;; :ωιμέ:

Αλήθεια, πόσο τρομακτική η σκέψη, σύμφωνα με την οποία, μια μηχανή μπορεί να διαβάζει την σκέψη; Να ξέρει (όσο και αν προσπαθήσεις για το αντίθετο) τι θα πεις και πως θα το πεις, πριν καν βγουν οι λέξεις από το στόμα σου.
Όντως τρομακτική η πιθανότητα αυτή!! Αλλά δεν θα σταθώ στην ανατριχιαστική πιθανότητα οι μηχανές να διαβάζουν το ανθρώπινο μυαλό κι όλα όσα αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης. Το πέμπτο κεφάλαιο ήταν αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ως αναγνώστρια, κυρίως γιατί ήταν τόσο "ξεγυμνωμένες" οι ανθρώπινες αδυναμίες και ανασφάλειες, ώστε να αναγκάσουν ένα ρομπότ σχεδιασμένο να προστατεύει τους ανθρώπους (βλ. 1ο νόμο) να πει ψέματα & να αρνηθεί να απαντήσει. Ιδιαίτερα η σκηνή όπου η Κάλβιν τρελαίνει τον Έρμπη κι εκείνος ουρλιάζει "...ώσπου (το ουρλιαχτό) έγινε διαπεραστικό με τον τρόμο μιας χαμένης ψυχής και γέμισε το δωμάτιο με τον διαπεραστικό τόνο της." με έκανε να ανατριχιάσω! :μπρ:

Όσο για το έκτο κεφάλαιο, μου έδωσε έντονα την αίσθηση ότι τα ρομπότ δε θα μείνουν για πολύ καιρό ακόμα υπό τον ανθρώπινο έλεγχο. :χμ: Αρχίζουν ήδη να αποφασίζουν συλλογικά για το πως θα δράσουν και δεν αντιδρούν όπως οι άνθρωποι προσδοκούν: "Το συζητούσαμε χτες το βράδυ και κάποιος από εμάς είχε την ιδέα αυτή και μας φάνηκε λογική." Ακόμη, η αλλαγή στον πρώτο νόμο τα μπερδεύει και δημιουργεί αντικρουόμενους συλλογισμούς, όπως για παράδειγμα όταν ο Νέστορας 10 έπρεπε απ'τη μια να υπακούσει στην εντολή να χαθεί βγάζοντας από τη μέση όποιον τον εμπόδιζε, κι απ'την άλλη "τα απομεινάρια του πρώτου νόμου" δεν του επέτρεπαν να βλάψει έναν άνθρωπο. Υποθέτω ότι πολλά μπερδέματα θα ακολουθήσουν. Ίδωμεν..!
 

Λήδα

Κοινωνός
ΥΓ: Ελπίζω ότι πλέον δεν ισχύει πως οι γυναίκες είναι δεν είναι διακοσμητικές στο βιβλίο.
Δεν συμφωνώ Νιλς. Οι ιστορίες γίνονται πιο ενδιαφερούσες, αλλά η θέση των γυναίκων, ή μαλλον της γυναίκας, γιατί για μία μόνο πρόκειται, ειναι υποτιμητική. Υποτίθεται οτι εχει κύρος, αλλα αν προσεξεις του διαλόγους, φαίνεται ξεκαθαρα οτι ο Asimov απαναλαμβανει τα γνωστα χαρακτηριστικά που η πατριαρχία εχει αποδωσει στις γυναικες και που - σε ενα μεγαλο βαθμό - συνεχίζονται μεχρι σήμερα. Τουλαχιστον στο πρωτοτυπο (αγγλικο) κείμενο, ο τόνος απεναντι της ειναι ειρωνικος. Στην ιστορια Little Lost Robot, για παραδειγμα, αναφερει:

" She's qualified alright. She understands robots like a sister-comes from hating human beings so much, I think. It's just that, psychologist or not, she's an extreme neurotic. Has paranoid tendencies. Don't take her too seriously."

Αυτό ειναι ενα παραδειγμα απο τους πολλούς παρόμοιους διαλόγους στο βιβλίο. Ως γυναίκα και ως επαγγελματίας θεωρω οτι αυτό το κειμενο ειναι προσβλητικό. Δεν με εκπλήσει φυσικά. Αν ειχα ενα ευρω για καθε φορά που ενας ανδρας μου εχει πει οτι μαλλον δεν συμπαθω και πολύ τους ανδρες, ή οτι δεν χρειαζεται να γινομαι υστερική, θα ειχα σταματήσει να δουλευω εδω και χρόνια.

σε περίπτωση που κάνουμε στο μέλλον συνανάγνωση γυναικείας ΕΦ, έχω βρει κάτι ωραία κομμάτια να ξες..
Υ
Ανυπομονώ
 

Νιλς

Κοινωνός
Βρε συ @Λήδα το κομμάτι στο οποίο αναφέρεσαι, ανήκει σε ένα συνάδελφό της, που επίτηδες μιλάει υποτιμητικά. Μήπως είσαι λίγο άδικη;
 

Λήδα

Κοινωνός
@Νιλς , οπως αναφερα παραπανω ειναι ενα απο τα πολλα παραδείγματα στο βιβλιο. Ανετα μπορω να αναφερω μερικά ακόμη, απο αλλους χαρακτήρες - συναδελφους και μη - αλλα φοβαμαι πως θα γίνω κουραστική και ισως καποιοι να σκεφτουν πως εχω "paranoid tendencies. Don't take her too seriously." :ματιά:
 
Last edited:

Ιαβερης

Κοινωνός
Τα κεφάλαια 5 και 6 μου άρεσαν περισσότερο απ'ολα μέχρι στιγμής. :ναι:Όπως είπε κάποιο μέλος πιο πάνω η κατάσταση φαίνεται να ξεφεύγει λίγο και οι άνθρωποι - δημιουργοί -" θεοί" φαίνονται κατώτεροι των περιστάσεων. Η ιδέα του να γίνει τροποποίηση στον Πρώτο Νόμο κατά τη κατασκευή του ρομπότ - φυγα με σκοπό ώ έκπληξη! το κέρδος, γυρνάει μπούμερανγκ στους ανθρώπους. Αν είχε γραφτεί σήμερα η συγκεκριμένη ιστορία φυσικά θα ειχαμε δράση, πιστολίδι, σκοτωμούς για να καταλάβουμε πόσο επικίνδυνο είναι να παίζουμε με τους τρεις Νόμους της Ρομποτικής. Ο Ασιμοβ όμως με λιτό τρόπο και περισσότερο σε θεωρητικό επίπεδο θέλει μας δείχνει πού μπορεί να οδηγήσει η οποιαδήποτε παρεμβολή ή διαφοροποίηση αυτών των Νόμων.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Απλά να δηλώσω το παρόν ότι έχω τελειώσει την έως τώρα ύλη και με έχουν καλύψει τα σχόλιά σας. Μου άρεσαν πολύ τα δύο τελευταία κεφάλαια: το 5ο για την ανθρώπινη σιγουριά και ανωτερότητα που καταρρέει όταν δεν μπορούν από την αρχή να καταλάβουν και να ελέγξουν ένα δικό τους κατασκευαστικό λάθος και τυφλώνονται κάτω από την προσωπική τους ανάγκη να πιστέψουν αυτά που θέλουν να ακούσουν.
Επίσης στο 6ο κεφάλαιο φαίνεται έντονα η ανθρώπινη αλαζονεία, θέλουν να γίνουν μικροί θεοί, και δημιουργούν μια κατάσταση πάλι, που κατάφεραν να την ελέγξουν οριακά.
Από την αρχή του βιβλίου έως τώρα τα εκούσια ή ακούσια λάθη που κάνουν στα ρομπότ δημιουργούν καταστάσεις που κάποιες φορές είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο και δημιουργούν το ερώτημα ότι αν οι ίδιοι δεν είναι ικανοί να δώσουν σωστές αρχές και κατευθύνσεις στον χαρακτήρα τους, τότε μέχρι που μπορεί να έχουμε εμπιστοσύνη στον άνθρωπο να δημιουργήσει και να έχει υπό την ευθύνη του μια άλλη ύπαρξη, αυτή του ρομπότ.
 
Last edited:

Λευκή Σελίδα

Κοινωνός
Κεφάλαιο 5: Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία! Πλέον αλλάζουμε πρωταγωνιστές και βλέπουμε την Σούζαν να αναλαμβάνει δράση. Αλήθεια, πόσο τρομακτική η σκέψη, σύμφωνα με την οποία, μια μηχανή μπορεί να διαβάζει την σκέψη; Να ξέρει (όσο και αν προσπαθήσεις για το αντίθετο) τι θα πεις και πως θα το πεις, πριν καν βγουν οι λέξεις από το στόμα σου. Ο Ισαάκ εδώ συνεχίζει να μας παρουσιάζει τι μπορεί να πάει στραβά από την ανέλεγκτη πρόοδο της επιστήμης. Μάλιστα, χρησιμοποιείται ως διακύβευμα ο ανθρώπινος νους, ήτοι, το τελευταίο ανθρώπινο άσυλο. Πόσο τρομακτικό αυτό το σενάριο;
Μου προκαλεί, από την άλλη, μεγάλη χαρά που βλέπουμε για πρώτη φορά να αναλύεται χαρακτήρας και ακόμα μεγαλύτερη που αυτός είναι γυναικείος. Σμιλεύεται η εικόνα μιας αληθινής γυναίκας: δυναμική, φιλόδοξη και επιτυχημένη αλλά κατά βάθος ευαίσθητη και εύθραυστη, με φοβίες και ανασφάλειες.
Και μάλιστα, στον γρίφο της δυσλειτουργίας του Έρμπη, την λύση δεν βρίσκουν τα δύο (μαθηματικά) ανδρικά μυαλά, αλλά αυτό της Σούζαν.
Κλείνοντας να σταθώ στην φράση "δεν υπήρχε κανείς να διαβάσει τις δικές του σκέψεις". Ποιος θα ασχοληθεί με τους προβληματισμούς, τα κίνητρα και, κυρίως, τα αισθήματα ενός σκεπτόμενου μηχανήματος; Θα τολμήσω να σκεφτώ ότι ο Έρμπης ήταν καλοπροαίρετος. Άρα, αυτό τι σημαίνει; Ότι αυτή η (κατασκευασμένη από άνθρωπο) μηχανή έκατσε, σκέφτηκε, ζύγισε και αποφάσισε να λάβει πρωτοβουλία. Λέγοντας, βέβαια, ψέματα. Μου θύμισε συμπεριφορά παιδιού σε αρκετά σημεία. Ειδικά στο τέλος, ένα φοβισμένο μαλωμένο παιδί. Το οποίο όμως είναι εξυπνότερο, σοφότερο και δυνατότερο από τον γονέα (=κατασκευαστή) του.
"Βλέπετε μπορώ και βλέπω μέσα στο μυαλό των άλλων", συνέχισε το ρομπότ, "και δεν έχετε ιδέα πόσο μπερδεμένες είναι οι σκέψεις τους".
Λέει μεγάλη αλήθεια εδώ ο Ασίμωφ μέσω του Έρμπη. Ο νους μας σπάνια ησυχάζει κι όταν σκέφτεται συνήθως δεν υπάρχει τάξη.

Για την Σούζαν. Έχει θυσιάσει τη φύση της και έχει αφιερώσει τον εαυτό της στην επιστήμη. Προφανώς και η επιθυμία για έναν σύντροφο και κατ' επέκταση μία οικογένεια δεν έχει σβήσει αλλά για κάποιο λόγο που δεν μας είναι γνωστός, δεν θεωρεί τον εαυτό της ικανό σ' αυτό το κομμάτι.

Ο Έρμπης δρούσε χωρίς πρόθεση. Δρούσε σύμφωνα με την κατασκευή του, όχι με πονηριά γι' αυτό ίσως σου θυμίζει συμπεριφορά παιδιού. Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Τους έδειξε τον εαυτό τους και δεν το άντεξαν.

Για τα υπόλοιπα με έχετε καλύψει με τις απαντήσεις σας. Νομίζω το μόνο που έχω να πω είναι ότι η συμπεριφορά των ρομπότ όσο προχωράει το βιβλίο, θυμίζει όλο και περισσότερο την ανθρώπινη. Από αυτή την τριάδα ξεχώρισα το πέμπτο κεφάλαιο ως αγαπημένο.
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Συνεχίστηκε η ανάγνωσή του λιγάκι πιο αργά και χωρίς να προλάβω να διαβάσω τα περισσότερα σχόλια. Ωστόσο, δεν παύει η ροή της ιστορίας να κυλάει σχετικά καλά!

❧ Στην τέταρτη ιστορία έχουμε το ρομπότ ονόματι DV (aka Dave). Είναι η φάση που ο Dave είναι ένα μοντέλο πιο συναισθηματικό, αλλά και πιο προβληματικό στην εργασία του. Έχει υπό την επίβλεψή του έχει 6 ρομπότ, χαρακτηρισμένα ως δάχτυλα στην μετάφραση. Είναι φανερό ότι μέσα από τα ρομπότ ο Asimov κάνει και αναφορά στις ανθρώπινες καταστάσεις και συμπεριφορές, "χρόνο" με τον "χρόνο" "πλησιάζουν" στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, αντιδράσεις και μορφή. Μέσα από τον DV λοιπόν ο Asimov βλέπω να γίνεται μία αναφορά στον μιλιταρισμό, την στρατιωτική ιεραρχία και ό,τι συνεπάγεται. Δεν μου φαίνεται παράλογο αν αναλογιστούμε ότι εκδίδεται στην μεταπολεμική περίοδο, έχοντας βγει όλος σχεδόν ο κόσμος από δύο άγριους πολέμους. Μπορεί ο Asimov να μην είχε γεννηθεί στον Α'ΠΠ, αλλά οι συνέπειες ενός πολέμου δεν χάνονται μέσα σε λίγο καιρό. Τέλος πάντων, εγώ σ' αυτό το κεφάλαιο είδα την αναπαράσταση μίας "ανάγκης" του ανθρώπου μέσα από τα ρομπότ. Την ανάγκη να εξουσιάσει και να αναγκάσει τα υπό έλεγχο πιόνια του, να κάνουν ό,τι θέλει.

❧ Στην πέμπτη ιστορία έχουμε μία ιστορία της Σούζαν Κάλβιν. Η αφηγήτρια του γίνεται επιτέλους και κατά μέρος πρωταγωνιστής της ίδιας της της αφήγησης. Ο Έρμπη είναι το ρομπότ που διαβάζει τη σκέψη. Η μηχανή δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί από τον άνθρωπο. Είναι το πρώτο δυστοπικό κομμάτι του βιβλίου. Το ανθρώπινο κατασκεύασμα ξεπερνά τις δυνατότητες του δημιουργού του, στη δυνατότητα που θεωρείται από τη πιο σημαντική για τον άνθρωπο, τη νοημοσύνη του. Ο ίδιος ο δημιουργός του αδυνατεί να το ελέγξει, να μπορέσει να διαχειριστεί αυτή τη διαφορά, αυτό το "πρόβλημα" που εμφανίστηκε στον ποζιτρονικό του εγκέφαλο.

❧ Στην έκτη ιστορία συνεχίζεται η συμμετοχή της αφηγήτριας, μία αφήγηση στην οποία τα ρομπότ έχουν υποστεί τροποποίηση στον πρώτο νόμο συμπεριφοράς. Αυτόν που ουσιαστικά προστατεύει κατά κύριο λόγο την ανθρώπινη ύπαρξη. Εδώ δημιουργούνται και στους πρωταγωνιστές μα και σ'εμένα ηθικά και πρακτικά διλήμματα ως προς την διαχείριση και τη λειτουργία των ρομπότ. Είναι ένα ακόμα δυστοπικό κομμάτι του βιβλίου. Όσο απλό μπορεί να φαίνεται, τόσο πιο επικίνδυνο μπορεί να γίνει κάτι που αφήνει ακόμα περισσότερα κενά λειτουργίας και ασφάλειας για την ανθρώπινη ύπαρξη. Άλλωστε, η κοινωνία σχεδόν πάντα ήταν ανθρωποκεντρική. Τώρα κάνει μια εισαγωγή για έναν κόσμο ρομπότ με ανθρώπους. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.
Σ' αυτό το κεφάλαιο η Κάλβιν και η ιδιότητά της κυρίως αντιμετωπίζεται ως ελάσσονος σημασίας σε σύγκριση με τους άλλους. Αυτό φαίνεται στην μετάφραση. Είναι λόγω ιδιότητας, λόγω φύλου, λόγω και των δύο; Δεν ξέρω. Δεν γίνεται βέβαια να παραβλέπουμε αυτά τα πράγματα σε οποιοδήποτε κείμενο, δεν γίνεται και να τα κατακεραυνώνουμε όταν μιλάμε για άλλες εποχές και συνθήκες. Πρέπει να τα βλέπουμε και να τα σχολιάζουμε από το ανάλογο πρίσμα. Το άλλο κομμάτι δε είναι ο χαρακτηρισμός γεροντοκόρη που δεν ξέρω πόσο εύκολα θα το μετέφραζε με την αρνητική χροιά της λέξης για τους άνδρες συνάδελφούς της. Δεν είναι ερωτήσεις για να απαντηθούν από εμάς, είναι απλά σκέψεις μου κατά την ανάγνωση του βιβλίου. Και κάτι ακόμα, επ' αυτών. Σε κάποιο σημείο αναφέρει -όπου ρωτούν τον υπάλληλο για τον προβληματικό Νέστορα- ότι μπροστά στις γυναίκες δεν βρίζουμε. Στο μυαλό μου ήρθε αμέσως ένας καθηγητής της σχολής που έλεγε σε ένα τμήμα με 70-80% κορίτσια ότι αυτός είναι μ...ς αλλά δεν κάνει να το λέμε γιατί είναι τα κορίτσια μπροστά. Δεν ξέρω εμένα αυτό και τις δυο φορές με ενόχλησε ομολογώ, γιατί βρίζω όταν με θυμώνουν ή κάνουμε για πλάκα φιλικές προσφωνήσεις, όχι ανεξέλεγκτα, αλλά δεν θεωρώ πως χρειάζονται και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ή να περιοριζόμαστε στο φύλο που τα ξεστομίζει και τα ακούει γενικά. Τέλος πάντων ξέφυγα. :))))
Ομολογώ πάντως πως ο Νέστορας, το ρομπότ αυτής της ιστορίας είναι πιο έξυπνο και ακόμα περισσότερο κοντά στην λογική του ανθρώπου. Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται όπως κατορθώνει να κρύβεται για τόσο καιρό και να συνασπίζει τα υπόλοιπα όμοιά του ρομπότ. Βέβαια, με δανεισμένη την ανθρώπινη αλαζονεία σκοντάφτει και ο ίδιος σε λάθη.

Άργησα λιγάκι να γράψω γι' αυτά, αλλά εγώ τα είχα πει! :))))
 

Νιλς

Κοινωνός
Φίλες και φίλοι,
Ανοίγει το τρίτο και τελευταίο (μπουχουχου) κεφάλαιο της συνανάγνωσης. Όχι τίποτε άλλο, αλλά ακολουθούν κι άλλες.

Κεφάλαιο 7: Έχουμε και λέμε : Σε πλησιάζει η βασική σου αντίπαλος στον τομέα της ανάπτυξης των υπολογιστικών μηχανών. Και το όνομα της; Κονσολιντέιτεντ. Ωραία επωνυμία, μου θύμισε λίγο την Τζάιαντ των Δράκων (στο ρόλο έκπληξη του Τίμου Δράκου ο @Χανκ Μουντυ). Τέλος πάντων, έρχονται και μας λένε ''μάγκες κοιτάξτε να δείτε, θέλουμε να κατασκευάσουμε κάτι, αλλά ο δικός μας ο σούπερ-ντούπερ-Υπολογιστής δεν κατάφερε να το φτιάξει και μάλιστα καταστράφηκε κατά την προσπάθεια. Μας το φτιάχνετε εσείς; Και θα πληρωθείτε είτε τα καταφέρετε, είτε όχι''. Ενδιαφέρουσα πρόταση. Το θέμα είναι γιατί καταστράφηκε ο δικός τους Υπολογιστής. Όχι τίποτα άλλο μην πάθουμε ρε παιδί μου και εμείς την ίδια ζημιά! Και εδώ μπαίνει η Σούζαν. Μου αρέσει η Σούζαν. Δεν είναι τέλεια. Είναι άνθρωπος, νιώθει φόβο, νιώθει ανασφαλής για τις επιλογές της, αλλά φοράει παντελόνια και διάολε είναι τόσο έξυπνη. Θα ήθελα να την γνωρίσω.
Και η Σούζαν (νομίζει ότι) κοροϊδεύει τον Υπολογιστή και φτιάχνει το κατασκεύασμα, ένα (διαστημό)πλοίο, μετά την κατασκευή του οποίου, ο Υπολογιστής μας μου φαίνεται λίγο διαφορετικός. Και ποιος θα το τεστάρει το κατασκεύασμα; Το δίδυμο των επικίνδυνων αποστολών: Μάικλ Ντόνοβαν και Γκρεγκ Πάουελ. Και το παράδοξο; Το πλοίο αυτό δεν έχει όργανα, δεν έχει χιλιάδες κουμπιά, δεν έχει αίθουσα ελέγχου. Άρα, ποιος το ελέγχει, δεδομένου ότι δεν φαίνεται να κατασκευάστηκε να το χειρίζεται άνθρωπος;; Ο Υπερυπολογιστής! Οι Ντόνοβαν και Πάουελ ομολογούν ότι ''η κατάσταση αυτή είναι η πιο μπερδεμένη που αντιμετώπισαν ποτέ''. Πάλι καλά που υπάρχει η ασφαλιστική δικλείδα του Πρώτου Νόμου. Βέβαια, σε μία φράση κλειδί ο Πάουελ παραδέχεται "όλα είναι αυτόματα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα τόσο αδύναμος στη ζωή μου''. Από την άλλη, η Σούζαν παλεύει η κοπέλα να τους φέρει πίσω, αλλά δεν μπορεί να πιέσει και πολύ τον Υπολογιστή γιατί όποτε το κάνει, αυτός κατσουφιάζει.. Πάλι καλά (;;) που έχει χιούμορ.. Πως άραγε να αισθανόντουσαν οι δύο επιβάτες, όμως; Έρμαια; Πόσα ερωτήματα γεννώνται;
Κλείνω με το φόντο του υπολοίπου κόσμου που μας δίνει ο Ισαάκ. Μόλις έχει τελειώσει ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Τα κράτη δεν υπάρχουν πια, καθώς ο κόσμος έχει χωριστεί σε περιοχές (κάτι που θα δούμε και στο επόμενο κεφάλαιο).

Κεφάλαιο 8: Άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο (μετά το 3 και το 5) και άλλη μία επαλήθευση όσων είπαν ότι τα ρομπότ εξελίσσονται. Ζουν ανάμεσα μας! Πάμε να δούμε:
Είναι δυνατόν να υπάρχει ένα ρομπότ που κυκλοφορεί ανάμεσά μας; Και μάλιστα σε δημόσιο αξίωμα;; Νομίζω ότι θα κουοτάρω τον @Αντέρωτας (κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο, γιατί -σε κάθε ευκαιρία- μου κάνει διαδικτυακό μπούλινγκ) που το είχε πει για προηγούμενο κεφάλαιο και θα πω ότι εύκολα θα μπορούσε να γίνει ταινία και το τσάπτερ 8. Μου άρεσε πολύ η σκηνή γνωριμίας του Μπάγιερλυ με τη Σούζαν που με υφάκι Τομ Κρουζ της λέει "έλα κουκλίτσα μου, αφού το ξέρω ότι έχεις κάτι φαγώσιμο στην τσάντα για να με τεστάρεις, φερ'το να το δαγκάσω γιατί έχουμε και δουλειές''. Γενικά, μου άρεσαν πολύ οι διάλογοι στο παρόν κεφάλαιο. Μου άρεσε και η ιδέα της τελειότητας μέσω της ατέλειας στην εμφάνιση των ρομπότ. Πολύ ενδιαφέρουσα και η δεύτερη συνάντηση ανάμεσα σε Λάννινγκ, Σούζαν και Κουήν (που ο τελευταίος αποκαλύπτεται ως προς τις προθέσεις του), με συζητήσεις που δείχνουν πολλά για τα ρομπότ και το modus operandi αυτών.
Εντύπωση μου έκανε και η αναφορά της θανατικής ποινής και η ιδέα για την κατάργησή της, που είναι ένα θέμα για το οποίο θα μπορούσαμε σε κάποιο άλλο νήμα να συζητάμε για μέρες. Να έχουμε υπ' όψιν, ότι η θανατική ποινή στην χώρα μας, καίτοι η τελευταία έλαβε χώρα το 1972, καταργήθηκε γενικώς, μόλις, το 1993 και ολικώς το 2004...
Επίσης, μου έκανε εντύπωση η φράση της Σούζαν "δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ένα ρομπότ από έναν καλό άνθρωπο'', ρήση, που δείχνει πολλά και για τους χαρακτήρες αλλά και τον Ασίμωφ τον ίδιο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ενώ στην αρχή (παρά τον πρόλογο της Σούζαν στον δημοσιογράφο) ήμουν αρνητικός, καθώς διάβαζα τις σελίδες, σκεφτόμουν ''μωρ' λες να είναι ρομπότ;'' Απάντηση σαφή δεν θα λάβουμε παρά μόνο στο επόμενο κεφάλαιο.
Και κλείνω με την φράση της Σούζαν :"Δεν έχει αλλά - οι Μηχανές είναι ρομπότ, και αυτές κυβερνούν τον κόσμο''.- :αργκ:

Κεφάλαιο 9: Το πιο πολυδιάστατο κεφάλαιο ως τώρα. Η Ρομποτική έχει φτάσει, πλέον, στο απόγειο. Οι Περιοχές κυβερνώνται από τις Μηχανές. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Πρώτον : καταργήθηκαν τα τζάκια!!! :νατώρα:
Δεύτερον, παρακολουθούμε μέσα σε λίγες αράδες τον ρου της ανθρώπινης Ιστορίας. Και το δίδαγμα ήταν ''το τέλος κάθε προβλήματος, ήταν, απλά η αρχή του επόμενου''. Και ποια είναι η λύση; Να αναλάβουν την οικονομία της Γης οι Μηχανές. Και η πείνα και η φθορά θα είναι λέξεις που θα βρίσκονται μόνον στα βιβλία της Ιστορίας (αλήθεια μιλάμε, ακόμα, για δυστοπικό βιβλίο;;). Μαθαίνουμε για τον θάνατο των Άλφρεντ Λάννινγκ και Πήτερ Μπόγκερτ (R.I.P.) και την έλευση του Homo Metropolis. Καθώς, λοιπόν παρακολουθούμε τον Μπάγιερλυ να τρώει, γινόμαστε γνώστες του σημερινού κόσμου. Όπως ειπώθηκε και στα προηγούμενα κεφάλαια, ο κόσμος είναι χωρισμένος σε περιοχές. Η κάθε μία με τις ιδιαιτερότητες της και την κουλτούρα της. Και την οικονομική της παραγωγή ρυθμίζει μία Μηχανή. Της οποίας όμως οι αποφάσεις είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας.. Τι συμβαίνει;;
Η απάντηση τουλάχιστον εμένα με εξέπληξε! Εκεί έχουν φτάσει οι Μηχανές; Να μηχανορραφούν; Θα πει κάποιος ''ναι, αλλά με καλές προθέσεις''. Νομίζω ότι το αν η πρόθεση είναι καλή ή κακή αποτελεί ζήτημα υποκειμενικό και σίγουρα το όχημα της καλής πρόθεσης είναι μία εξαιρετική δικαιολογία. Ίσως το τελευταίο κεφάλαιο ήταν η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα του βιβλίου. Και αναμφίβολα η πιο τρομακτική. Διότι, ανάμεσα από την ανθρωπότητα και την καταστροφή στέκεται μόνο η Μηχανή. Ποιος άραγε έχει, πλέον, ανάγκη ποιον;;

Παιδιά μου, σας ευχαριστούμε θερμά για την προσοχή και την συμμετοχή. Ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία.
 

Λήδα

Κοινωνός
Σκέψεις για το βιβλίο συνολικά.

Πρωτοδιάβασα το Ι,Robot αρχές 1980s, νομίζω. Δεν θυμάμαι τι εντύπωση μου είχε κάνει τότε, αν και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα είχα ενθουσιαστεί. Μόλις είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι με τους υπολογιστές και προσπαθούσα να μάθω να παίζω παιχνίδια στο ZX81, το οποίο παρεμπιπτόντως, το έχω ακόμη.

Ήταν μάλλον αναμενόμενο η δεύτερη ανάγνωση, ειδικά όταν έχουν μεσολαβήσει 30-35 χρόνια με πολλές αλλαγές και εξελίξεις τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό/επιστημονικό/τεχνολογικό επίπεδο, να είναι διαφορετική. Δεν αμφισβητώ την πρωτοπορία της σκέψης και των ιδεών, καθώς και το σημαντικό ρόλο του βιβλίου στο κόσμο της επιστημονικής φαντασίας, αλλά λογοτεχνικά το βιβλίο με απογοήτευσε. Το ύφος της γραφής είναι αδιάφορο και σε κάποια σημεία, ειδικά μερικοί διάλογοι ανάμεσα στους δυο μηχανικούς/δοκιμαστές, ιδιαίτερα βαρετό.

Το βιβλίο, αν διαβαστεί από την αρχή ως το τέλος, μπορεί να θεωρηθεί ως μια ιστορία της εξέλιξης των ρομπότ. Κάθε ιστορία μοιράζεται ένα κοινό θέμα: την αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων και ρομπότ και την ανησυχία που ακολουθεί η εξέλιξη στην τεχνητή νοημοσύνη. Όλες οι ιστορίες μοιράζονται τους τρείς νόμους της ρομποτικής του Ασιμοφ και από εκεί και πέρα κάθε ιστορία επικεντρώνονται σε ένα συγκεκριμένο θέμα, από την τεχνοφοβία και την τηλεπαθητική μέχρι την θρησκεία και την ύπαρξη ελεύθερης θέλησης.

Μου έκανε εντύπωση στο Little Lost Robot ο φόβος των ανθρώπων απέναντι στα ρομπότ και κυρίως ο φόβος απέναντι στην διαφορετικότητα. Όταν ανακαλύπτουν ότι ο Νέστωρας είναι διαφορετικός φέρνουν τα πάνω κάτω για να τον ανακαλύψουν και φυσικά να τον καταστρέψουν. Οποιαδήποτε διαφορετικότητα γίνεται απειλή. Αν αυτό ακούγεται οικείο είναι γιατί ακόμη θεωρούμε ότι απειλούμαστε από το διαφορετικό ή από οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουμε. Διαβάζοντάς την ιστορία μου ήρθε στο μυαλό η ομότιτλη ταινία και πολύ χαίρομαι που η Susan της ταινίας αποφάσισε να αφήσει τον Sonny να ζήσει. Αυτή είναι και η αγαπημένη μου ιστορία στο βιβλίο.

Αρκετό ενδιαφέρον είχε η ιστορία Evidence όπου φτάνουμε στην εποχή που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε αν κάποιος είναι άνθρωπος ή ρομπότ. Έξυπνη ιστορία με πανάρχαια φιλοσοφικά ερωτήματα που αφορούν, μεταξύ άλλων, τη φύση της προσωπικότητας, που τα εχουμε συναντήσει στο Blade Runner ή ακόμα καλύτερα στο Battlestar Galactica. Μου άρεσε που ο Ασιμοφ άφησε ανοιχτό το αν ο Byerley είναι ρομπότ ή όχι.

H τελευταία ιστορία, ίσως η πιο σημαντική όλων, οραματίζεται ένα κόσμο που κυριαρχείται από τους τρείς νόμους και ελέγχεται από μηχανές. Ωστόσο, δεν είναι το ευχάριστο μέλλον που οραματίζονταν οι άνθρωποι. Οι μηχανές κάνουν καλύτερη δουλειά από τους ανθρώπους, αλλά οι περιορισμοί των τριων νόμων, όπως όλοι οι περιορισμοί εξάλλου, δημιουργούν εμπόδια και αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν εποικοδομητικά όλες τις δυνατότητες που έχουν. Όπως είναι αναμενόμενο, αυτό δημιουργεί προβλήματα.

Ένα τελευταίο σχόλιο για την ηρωίδα του βιβλίου Susan, την μοναδική γυναίκα στην ιστορία, συμπληρώνοντας τα όσα εχει γραψει η @Σαώρη και όσα ήδη έχω αναφέρει σε παραπάνω σχόλια. Διάβασα τα σχόλια σας για το ότι ο Asimov προσπαθεί να αναδείξει το πρόσωπο μιας δυναμικής και φιλόδοξης γυναίκας. Ο Asimov υποστήριζε την απελευθέρωση των γυναικών, όχι τόσο γιατί πίστευε στην ισότητα, αλλά γιατί θεωρούσε ότι με την απελευθέρωσή των γυναικών θα γινόταν πολύ πιο εύκολο να ελεγχθεί ο υπερπληθυσμός στον πλανήτη. Που είναι αλήθεια. Συμφωνώ λοιπόν, ότι προσπαθεί να εμφανίσει μια γυναίκα ισάξια με τους άνδρες συναδέλφους της, αλλά αυτή η προσπάθεια είναι κακοφτιαγμένη, ημιτελής και πολλές φορές προσβλητική για την ίδια τη Susan. Για παράδειγμα, στη τελευταία ιστορία γίνεται πρόταση στη Susan να αναλάβει τη διεύθυνση του τμήματος της U.S. Robots, αλλά αρνείται γιατί, όπως μας λέει ο συγγραφέας, δεν ήθελε την ευθύνη. Χαχα! Εντάξει, αυτό το παραμύθι το εχουμε ακούσει πολλές φορές. Iσχύει και σήμερα. Εμείς προτείναμε, αυτές δεν ήθελαν.

Συνολικά το i-robot είναι μια έξυπνη, καινοτόμα μυθοπλασία σε μια εποχή που μόλις είχε ξεκινήσει η ρομποτική. Από τότε έχουν γίνει τεράστια βήματα, πριν λίγους μήνες για παράδειγμα, διάβασα στο Wired για ένα ρομπότ που ιδρώνει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με την τεχνητή νοημοσύνη να γίνεται σταδιακά όλο πιο έξυπνη, πολλά πράγματα μπορούν να πάνε στραβά. Διαβάζοντας πάντως το i,robot εν μέσω μιας πανδημίας που ξέραμε ότι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά δεν κάναμε τίποτα για να το αποτρέψουμε ή εστω να προετοιμαστουμε γι'αυτό το ενδεχόμενο, δεν μπόρεσα να μην σκεφτω ότι οι μηχανές του Asimov θα μπορούσαν να χειριστούν την κατάσταση καλύτερα από τους ανθρώπους.
 
Last edited:

Νιλς

Κοινωνός
που τα εχουμε συναντήσει στο Blade Runner ή ακόμα καλύτερα στο Battlestar Galactica.
Μπατλσταρ Γκαλάκτικαααα!! Ναιιιιι. Υπάρχει και άλλος ένας που το έβλεπε εκτός από μένα! @Λήδα εγώ το είχα λατρέψει να ξες!

Διαβάζοντας πάντως το i,robot εν μέσω μιας πανδημίας που ξέραμε ότι θα μπορούσε να συμβεί, αλλά δεν κάναμε τίποτα για να το αποτρέψουμε ή εσω να προετοιμαστουμε γι'αυτό το ενδεχόμενο, δεν μπόρεσα να μην σκεφτω ότι οι μηχανές του Asimov θα μπορούσαν να χειριστούν την κατάσταση καλύτερα από τους ανθρώπους.
Δεν έχεις κι άδικο. Νομίζω, ότι αυτό ήταν ένα από τα μηνύματα που προσπαθούσε να περάσει ο Ισαάκ.
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Πάνε λίγες μέρες που διάβασα το βιβλίο και ακόμα δεν έχω καταλήξει αν μου άρεσε. Από τη μια νιώθω έναν θαυμασμό μπροστά στον οραματιστή Ασιμοβ, τις ιδέες του και το πόσο μπροστά για την εποχή τους αυτές. Η καθεμία ιστορία είχε ως θέμα την επίδραση των ρομπότ στην ανθρώπινη ζωή, την εξέλιξή τους από απλή νταντά σε πλανητάρχη.
Από την άλλη όμως θεωρώ ότι το βιβλίο δείχνει την ηλικία του. Παρόλο που η γραφή του Ασιμοφ είναι αρκετά απλή και κατανοητή μου φαίνεται ότι της λείπει το συναίσθημα, η σπίθα, κάτι που να το κάνει πιο ελκυστικό αναγνωστικά. Οι χαρακτήρες μου φάνηκαν ολίγον χάρτινοι εκτός ίσως τη Σούζαν Καλβιν που είχε κάποια εξέλιξη και ενδιαφέρον.
Σε γενικές γραμμές βρίσκω το βιβλίο πλούσιο ιδεολογικά αλλά φτωχό λογοτεχνικά.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Σε γενικές γραμμές βρίσκω το βιβλίο πλούσιο ιδεολογικά αλλά φτωχό λογοτεχνικά.
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι συμφωνώ με το παραπάνω σχόλιο, δεν έχω όμως διαβάσει άλλο βιβλίο του Ασίμοφ και δεν έχω μέτρο σύγκρισης. Κάτι που διάβασα στο βιογραφικό σημείωμα που είχε στο βιβλίο μου κέντρισε το ενδιαφέρον και το είδα και στην Βικιπαίδεια που κοίταξα έπειτα: "To Εγώ, το Ρομπότ (I, Robot) κυκλοφόρησε το 1950 μία συλλογή εννέα διηγημάτων του Ισαάκ Ασίμοφ. Τα διηγήματα πρωτοπαρουσιάστηκαν σε αμερικάνικα περιοδικά στην περίοδο μεταξύ 1940 και 1950. Αν και το κάθε διήγημα αποτελεί ξεχωριστή ενότητα, έχουν όλα την κοινή ιδέα του Ασίμοφ για τη ρομποτική και τους τρεις νόμους της. " Τώρα μου φάνηκε κατανοητή η παράξενη ροή του κειμένου και η χαλαρή συνοχή που είχαν οι ιστορίες μεταξύ τους.

Συμφωνώ με την Λήδα πιο πάνω που ανάφερε πως "το βιβλίο, αν διαβαστεί από την αρχή ως το τέλος, μπορεί να θεωρηθεί ως μια ιστορία της εξέλιξης των ρομπότ". Οι ιστορίες ξεκίνησαν από απλά θέματα, κάποια λίγο αστεία και κατέληξαν το πως θα μπορούσαν τα ρομπότ να εξουσιάζουν τον κόσμο. Στις περισσότερες ιστορίες φάνηκαν οι αδυναμίες των ανθρώπων και πως περνάνε αυτές στα δημιουργήματά τους - από απλές επιπολαιότητες έως ραδιουργίες.

Ο Ασίμοφ μέσα από αυτό το βιβλίο μοιάζει στα μάτια μου με ένα είδος προφήτη που κατάφερε να περάσει νέα γνώση αλλά και την ανησυχία αν αυτή θα χρησιμοποιηθεί στο μέλλον με σύνεση. Μου άρεσε η συνανάγνωση γιατί θυμήθηκα ξανά τον λόγο που μου αρέσει αυτού του είδους η επιστημονική φαντασία και συνοψίζεται σε μια φράση από το 8ο κεφάλαιο του βιβλίου: ".. δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ένα ρομπότ από έναν καλό άνθρωπο". Είναι το ιδεατό, το πως θα μπορούσαμε να γίνουμε καλύτεροι. Βέβαια σε αυτό το βιβλίο οι άνθρωποι θέλουν αρκετή δουλειά ακόμα, ευτυχώς όμως για αυτό το θέμα με έχει καλύψει η σειρά "Star Trek: The Next Generation ".

Σας ευχαριστώ για αυτό το μικρό ταξίδι!
 

Άρτζι

Κοινωνός
Φτάνοντας στο τέλος της συνανάγνωσης αυτής διαπίστωσα δύο πράγματα: 1) ο Asimov ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του & 2) πρέπει να μελετήσω το νήμα του φόρουμ Προτάσεις για βιβλία με ουτοπικό ή δυστοπικό περιεχόμενο για να εντοπίσω το επόμενο μου ανάγνωσμα! :διάβασμα2:

Όσο για τα τελευταία κεφάλαια δεν θα πω πολλά, μιας και τα προηγούμενα σχόλια με έχουν καλύψει σε μεγάλο βαθμό. Μια δυο κουβέντες μόνο για τις εντυπώσεις που αποκόμισα: το έβδομο κεφάλαιο ήταν ένα χαριτωμένο κλείσιμο της πορείας των Πάουελ και Ντόνοβαν, οι οποίοι αποσύρονται πια από την ενεργό δράση ενώ τα ρομπότ συνειδητά πλέον γίνονται πιο ευέλικτα ως προς τον 1ο νόμο.

Το όγδοο ήταν το κεφάλαιο που μου άρεσε περισσότερο μιας και έθετε μια σειρά από σημαντικά ζητήματα όπως η θανατική ποινή και εξαιτίας της φράσης που πιο πάνω αναφέρατε σε περισσότερα από ένα σχόλια ".. δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ένα ρομπότ από έναν καλό άνθρωπο " Με αρκετό ενδιαφέρον παρακολούθησα και τις κουβέντες της Σούζαν με τον Στήβεν, καθώς και τη σκηνή όπου ο Στήβεν με τον Τζον κουβέντιαζαν παρέα στο γρασίδι, η οποία μου έφερε στο νου την πρώτη ιστορία με το Ρόμπυ και την Γκλόρια.

Τέλος, στο ένατο κεφάλαιο η κυριαρχία (ή μάλλον η παντοδυναμία) των μηχανών είναι ολοφάνερη. Οι άνθρωποι που τολμούν να επαναστατούν το κάνουν μέσα στο πλαίσιο που οι μηχανές τους επιτρέπουν -πάντα με γνώμονα το καλό της ανθρωπότητας. Ποιο είναι τελικά το καλό μας; Ποιος το ορίζει; Μπορούν οι μηχανές μέσα από τους τέλειους υπολογισμούς τους να ξέρουν ποιο είναι το καλύτερο για τους ατελείς ανθρώπους; Μπορεί το δημιούργημα να ξεπεράσει το δημιουργό; Αν ναι, ποιο το μέλλον του δημιουργού; Πόσο εύκολα θα αφήσει το δημιούργημα να πάρει τον έλεγχο/την εξουσία;

Ίσως το τελευταίο κεφάλαιο ήταν η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα του βιβλίου. Και αναμφίβολα η πιο τρομακτική. Διότι, ανάμεσα από την ανθρωπότητα και την καταστροφή στέκεται μόνο η Μηχανή. Ποιος άραγε έχει, πλέον, ανάγκη ποιον;;
Χμμμ, υποπτεύομαι πως όταν φτάσει η στιγμή να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, το λόγο θα έχουν οι μηχανές. :εεε;::χμ:
Οποιαδήποτε διαφορετικότητα γίνεται απειλή. Αν αυτό ακούγεται οικείο είναι γιατί ακόμη θεωρούμε ότι απειλούμαστε από το διαφορετικό ή από οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουμε.
Αρκεί στη θέση των ρομπότ να βάλει κανείς οτιδήποτε θεωρεί ξένο/διαφορετικό κι ο φόβος καθοδηγεί με μαεστρία τη μάζα...
Σας ευχαριστώ για αυτό το μικρό ταξίδι!
Συνταξιδιώτες-συναναγνώστες σας ευχαριστώ κι εγώ για την ευκαιρία να δω το βιβλίο μεσα από τη δική σας ματιά! :μπράβο:
 
Top