Συνανάγνωση: "Κάτω από το ηφαίστειο" Μάλκολμ Λόουρυ (Malcolm Lowry)

Πως σας φάνηκε το βιβλίο;

  • Τέλειο

    Votes: 8 100,0%
  • Πολύ καλό

    Votes: 0 0,0%
  • Μέτριο

    Votes: 0 0,0%
  • Έτσι κι έτσι

    Votes: 0 0,0%
  • Δεν μου άρεσε

    Votes: 0 0,0%

  • Total voters
    8

Τσίου

Μύστης
Αλεύρι! ?
Δεν τους μπορώ, δεν τους αντέχω, ειλικρινά.
Παρ'όλα αυτα, θα το σκεφτώ αν ο @Αζαθοθ δεχτει να διαβάσει κάποιο από τα αγαπημένα μου :φρύδια:
(ετοιμάζω πμ)
 

Αντίβαρο

Κοινωνός
(Βάζω την μάσκα του σοβαρού- μόνο για λίγες παραστάσεις.)
Καθώς ένιωθα εφεκτική για το αν έπρεπε να σχολιάσω είπα να το κάνω.....
Φαντάζομαι, το βιβλίο σας, έχει κάνει κακό και σε εμάς του εξωσχολικούς φανς. :πανικός:

Αφορμή στάθηκε η αναφορά των περισσότερων μελών, για την ημέρα των νεκρών. Μερικές φορές φαντάζομαι τις χώρες που θαυμάζω σαν εκείνους τους εραστές και ερωμένες. Εκείνους που ερωτευτηκαμε αλλά ξέρουμε πως δεν τους γνωρίζουμε αρκετά καλά. Απλά τους πλάθουμε και τους δίνουμε σάρκα και οστά.
Φαντάζομαι και το Μεξικό έτσι λειτούργησε για τα περισσότερα μέλη σε αυτή τη συν-ανάγνωση. Αν και για να πω την αμαρτία μου...ο μόνος λόγος που θα ήθελα να ταξιδέψω είναι αυτός...η ημέρα των νεκρών.

Θα καταντήσω ο φαν ο δόλιος σαν εκείνους τους ανθρώπους που μοιράζουν νερά στους μαραθώνιους. Πάντως, διαθέτω δύο ώμους...όποιος θέλει να κλαφτεί.
Η ανάγνωση των σχολίων σας συνοδεύτηκε με μια εξαιρετική playlist του Spotify με τίτλο "neoclassical | minimalism" και με μια κρύα μπύρα. Καθότι και εγώ με τα αλκοολούχα δεν...(μιλάμε το εκαψα χθες βράδυ)

(Ωχ συγγνώμη έπεσε διαφήμιση από Spotify)
α ναι τι έλεγα; επειδή διαβάζω Τολστόι, και επειδή αμφότεροι τραβάμε την δική μας Ανάσταση με τα βιβλία που διαβάζουμε, θα αρκεστώ να χαζεύω τα σχόλια σας.
Σόλο +ανάγνωση* στο μέλλον με τις ανάλογες σημειώσεις από κάποιο μέλος.

*Σε κάποια συνάντηση θα απαιτήσω δανεισμό του βιβλίου (δάσκαλε εσένα λέω- μην μού ανησυχείς θα σταλεί με ΕΛΤΑ ή με γενική). Σόλο +ανάγνωση δικός μου όρος. Όποτε και αν πάρω το βιβλίο θα τηρώ την ύλη με τα δικά μου σου/κου χωρίς να αυτοσποιλαρωμαι.

Σας φιλώ και σας ασπάζομαι!
Ο Φαν ο ίδιος

ΥΓ: όποιος έχει Spotify. Θα λατρέψει την playlist. Ειδικά για τα βράδια.
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
Εκείνους που ερωτευτηκαμε αλλά ξέρουμε πως δεν τους γνωρίζουμε αρκετά καλά
Εκείνους που ερωτεύτηκαν με έναν τρόπο (σε έναν τόπο) όπου "ζωή και θάνατος αχνοσβήνουν τα διαχωριστικά τους όρια, όταν εκείνοι σμίγουν, κι αυτό είναι το πιο εκστατικό, σ’αυτό επιστρέφουν κάθε λίγο, αιχμάλωτοι στην τοξικότητα που τους έγινε έξη".

η ημέρα των νεκρών.
Η μέρα κατά την οποία οι ψυχές (τους) επιστρέφουν και εμείς -οι ζωντανοί (;)- φροντίζουμε -a posteriori- να επανορθώσουμε με μια λαμπρή υποδοχή (φιέστα).

Ποτέ δεν είναι αργά για να μπαρκάρεις, αν και η λέξη «σόλο» εμπνέει σεβασμό.
 
Last edited:

Άρτζι

Κοινωνός
Ομολογουμένως, με καλύψατε και με το παραπάνω με όσα έχετε πει όλοι μέχρι τώρα. Οπότε, θα προσθέσω -αν και λιγάκι αργοπορημένη :ντροπή:- μόνο δυο-τρία πραγματάκια που κράτησα απ' τις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Πριν καλά-καλά μπούμε στο πρώτο κεφάλαιο, να σου ο Σοφοκλής, ο Γκαίτε, ο Bunyan να προϊδεάζουν για όσα ακολουθούν. Ειδικά η φράση: "Και την ίδια στιγμή, ενώ το έβλεπα αυτό και το ένιωθα, κι η καρδιά μου σπάραζε, εκείνο που μεγάλωνε τη θλίψη μου ήταν πως δε λαχταρούσα τη λύτρωση μ'ολόκληρη την ψυχή μου."...πόσο ταιριαστή μου φάνηκε όταν διάβασα το γράμμα του Πρόξενου.

Επίσης, η νωχελική ατμόσφαιρα στην καντίνα και η παρακμή που αναδύεται από τον κινηματογράφο με τα σάπια καλώδια και τα προβληματικά φώτα σε σπρώχνει θες δε θες σε ένα ποτηράκι ακόμα ανίς ή αψέντι. Ο Λαρυέλ θυμάται τον Πρόξενο και την παιδική τους ηλικία (τι οικογένεια κι εκείνοι οι Τάσκερσον!), βυθίζεται στο βιβλίο με τα ελισαβετιανά θεατρικά έργα & καίει το γράμμα του Προξενου με φόντο τη θλίψη και τον πόνο ( dolente … dolore! ).

Να πως μαζεύονται οι στοίβες γενικώς: μόνο από τα σχόλιά σας σημείωσα για να τσεκάρω 2-3 βιβλία του Μπολάνιο, του Κορτάσαρ, του Κόνραντ, κάνα δυο ταινίες να δω, έχουμε τα ποτά που είπατε από την αρχή της συνανάγνωσης και να μην ξεχάσω κιόλας, με την πρώτη ευκαιρία (καιρού και κορονοϊού επιτρέποντος) να πεταχτώ μία μέχρι το Μεξικό.. :τρέχω:
Ακριβώς αυτό είχα κατα νου μετά από τα σχόλιά σας!!! Δε μου φτάνει το 24ωρο για να τα προλάβω όλα!! :αργκ: Ωστόσο, το ταξίδι στο Μεξικό γίνεται όλο και πιο θελκτικό! Με βλέπω με το τέλος του βιβλίου να ετοιμάζω βαλίτσες και "Adios amigos!". :φρύδια:
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ωστόσο, το ταξίδι στο Μεξικό γίνεται όλο και πιο θελκτικό! Με βλέπω με το τέλος του βιβλίου να ετοιμάζω βαλίτσες και "Adios amigos!". :φρύδια:
Τόσο γρήγορα; Περίμενε λιγουλάκι, όπως πάμε θα φτιάξουμε εδώ γκρουπ λογοτεχνικού τουρισμού μου φαίνεται!.. :ωραίος:
 
Last edited:

Άρτζι

Κοινωνός
Τόσο γρήγορα; Περίμενε λιγουλάκι, όπως πάμε θα φτιάξουμε εδώ γκρουπ λογοτεχνικού τουρισμού μου φαίνεται!.. :ωραίος:
Μια θετική ψήφος από μένα στο εν λόγω γκρουπ!!! Μήπως να το βάλουμε μπρος;; :μήπως;:
Αν γίνει τέτοιο γκρουπ, πάντως, το σίγουρο είναι ότι δεν θα μείνουμε ποτέ χωρίς πιθανούς προορισμούς και τα αντίστοιχα αναγνώσματα!! :))))
 
Last edited by a moderator:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Και μία από μένα δύο!

Ψήνομαι, μετά το τέλος της συνανάγνωσης, για να έχει ψηθεί καλά ως τότε και η ιδέα, θα ανοίξουμε ένα νήμα!
 
Βρε, τι μας λες! Χαχαχα
Πάντως τη μετάφραση την έκανε γυναίκα. Αυτή η Λώμη είναι ωραία, είναι πιστή, αντανακλά η μετάφραση της το άτομό της, ξέρει κανείς; Λολ
Βλέπω στο Biblionet πως η συγκεκριμένη μεταφράστρια έχει αρκετές δουλειές στο βιογραφικό της. Βέβαια όλες οι μεταφράσεις της είναι για δευτερότριτους εκδοτικούς οίκους όπως η ΑΣΤΑΡΤΗ, η ΜΕΔΟΥΣΑ, ο ΓΛΑΡΟΣ, το ΠΑΡΑΠΕΝΤΕ και πάει λέγοντας.
Επίσης βλέπω πως έχει μεταφράσει και αρκετό Ντε Μπαλζάκ, άρα ίσως μεταφράζει και γαλλικά κείμενα. Προσωπικά δεν μου πολυαρέσει η μετάφραση. Βγάζει κάτι ξύλινο και χαλάει την ροή που έχει το αγγλικό κείμενο. Παρόλα αυτά δεν απογοητεύομαι. Έχω δει και χειρότερα πράγματα πχ μεταφράσειςΜατεσι, μεταφράσεις Ζαχαρόπουλου κλπ κλπ.

Πριν λίγες μέρες σε γνωστή βιβλιοφιλική σελίδα στο φεις είδα πως ο Αχιλλέας Κυριακίδης έλεγε πως το συγκεκριμένο βιβλίο το έχει ως μεταφραστικό αποθημένο. Όμως κατέληξε πως είναι πολύ δύσκολο να το μεταφράσει μιας και τα δικαιώματα είναι καπαρωμένα! Ποιός ξέρει.. Ίσως κάποια μέρα να το δούμε από άλλο εκδοτικό οίκο σε μια πιο προσεγμένη μετάφραση!
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Ίσως κάποια μέρα να το δούμε από άλλο εκδοτικό οίκο σε μια πιο προσεγμένη μετάφραση! [/I]
Μέχρι τότε θα το έχουμε "μεταφράσει" και στραγγίσει εμείς οι ίδιοι ποικιλοτρόπως, με τέτοιους φοβερούς συναναγνώστες δεν ανησυχώ ούτε απογοητεύομαι ούτε θα γκρινιάξω περαιτέρω για το θέμα μετάφραση. Πάμε γερά!
 
Και μια άλλη παρατήρηση.
Αρχικά βλέπουμε τον Λαρυέλ να συνομιλεί με τον Dr. Vigil, όνομα που παραπέμπει στην αγγλική απόδοση του ονόματος του Βιργίλιου (Virgil). Ψάχνοντας τον οδηγό του Πρόξενου (του δικού μας) είδα πως όντως υπάρχει συσχετισμός. Ο Δάντης στην Θεία Κωμωδία παίρνει μαζί του τον Βιργίλιο μιας και δεν θέλει να να κάνει αυτό το τρομακτικό ταξίδι ολομόναχος. Συχνά πυκνά μάλιστα τον συμβουλεύεται όσο θυμάμαι, ειδικά στην κάθοδο προς την κόλαση. Ίσως ο Λόουρυ να κάνει κάτι παρόμοιο αν και για την ώρα στο κεφάλαιο 2 ο γιατρός είναι άφαντος!
 
Εντάξει, γίναμε, θα καλοπεράσουμε! Μα τι λέω; Ήδη καλοπερνάμε!
Για πρώτη φορά στα χρονικά είχα καλύψει την ύλη (sic) και ήμουν έτοιμος να γράψω τις εντυπώσεις μου χθες το βράδυ όταν, ανοίγοντας το νήμα, βλέπω μια συλλογή μαργαριταριών από σχόλια, μουσικές, τίτλους βιβλίων (πάλι το χέρι στην τσέπη!) και ταινιών! Να μην τα πολυλογώ, μόλις πριν λίγο ολοκλήρωσα την ανάγνωση και την ακρόαση ολόκληρου αυτού υλικού, μοιράζοντας likes και καρδούλες στην υπέροχη δουλειά σας. Όλο αυτό μου θυμίζει την ανάγνωση της τριλογίας της Μασσαλίας του Ιζζό, όταν έψαξα και βρήκα το άγνωστό μου ως τότε Pastis de Marseille (warning! 50% Vol.), το οποίο με συντρόφευε στην ανάγνωση, κάνοντας διαλείμματα για να ακούω τις μουσικές που συναντούσα στο έργο, αλλά και να δοκιμάζω όχι λίγες από τις συνταγές που συναντά κανείς μέσα στην πλοκή. Εδώ λοιπόν έχουμε το Mezcal, το οποίο έχει ένα συμπαθητικό σκουλικάκι στο μπουκάλι. Ο φίλος στην κάβα μου είπε ότι το τρώει ο τελευταίος σε μια παρέα, τυλιγμένο σε ένα μαρουλόφυλλο. Στην ερώτησή μου αν το τρώει ως τιμωρημένος, ή ως τυχερός, απάντησε, ευτυχώς, το δεύτερο.
Η εντύπωσή μου για το πρώτο κεφάλαιο είναι πέρα για πέρα θετική και θέλω να ευχαριστήσω ειλικρινά τον Νικόλα για την επιλογή! Μόνο ένα αριστούργημα θα μπορούσε να διαδεχθεί την ανάγνωση ενός αριστουργήματος και αναφέρομαι, φυσικά, στο «Βερολίνο Αλεξάντερπλατς», το οποίο αφήσαμε μόλις πριν λίγο καιρό από τα χέρια μας. Και εδώ όλα δείχνουν, ή μάλλον, βοούν, ότι έχουμε ένα αριστούργημα! Εντύπωση μου προκαλεί το πόσο με πολιορκεί ο «Οδυσσέας» του μεγάλου Ιρλανδού. Το «Βερολίνο» έχει μια υφολογική συγγένεια με τον «Οδυσσέα», εδώ στο «Ηφαίστειο» έχουμε την περιγραφή της μίας και μοναδικής ημέρας. Και μια άλλη, ας πούμε σύμπτωση, είναι ότι ο Λόουρυ είναι ο συγγραφέας του ενός βιβλίου, όπως και ο Χουάν Ρούλφο με το «Πέδρο Πάραμο», το οποίο δεν χρειάζεται να πω που το ανακάλυψα. Bingo! Εδώ στη Λέσχη-Όαση του βιβλίου.
Οι μουσικές σας προσφορές είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτες και θα παρακαλούσα να υπάρξουν και άλλες στο μέλλον. Αυτός ο μουσικός χώρος μου είναι εν πολλοίς άγνωστος και είναι χαρά μου να έχω τόσο έμπειρους ξεναγούς, όπως βλέπω.
Μιας και έχετε καλύψει τα πάντα σχετικά με την πλοκή, να προσθέσω μόνο μερικές εντυπώσεις και σημεία στα οποία στάθηκε η προσοχή μου.
Ο Πρόξενος, όπως αναδύεται ο χαρακτήρας του μέσα από το γράμμα, μου έφερε στο νου έναν άλλο διάσημο καταραμένο της λογοτεχνίας, τον Νικολάι Βσεβολόντοβιτς Σταυρόγκιν των «Δαιμονισμένων», έχοντας ως κοινό τόπο την παραφορά στην ψυχή τους. Άνθρωποι που τους μούρλαναν τα πάθη τους.
Ο Λαρυέλ εμφανίζεται ως ο μεγάλος χαμένος στον μεταξύ τους αγώνα, με έπαθλο την μοιραία Υβόν. Στο λογοπαίγνιο του O. Wilde για τις γυναίκες και την μετάφραση, που ρίσκαρε σε μια εποχή σαν τη δική μας να αναφέρει ο Νικόλας, να προσθέσω μια άλλη γνωστή ρήση του ιδιοφυούς συγγραφέα: "μου αρέσουν οι άνδρες με μέλλον και οι γυναίκες με παρελθόν". Μια τέτοια γυναίκα φαίνεται ότι είναι η Υβόν.
Φτιαγμένη από το υλικό μιας Lenore που συναντάμε στο Raven του Poe με το "Never more", και μάλλον θα συναντήσουμε και εδώ στο Ηφαίστειο κάποιου είδους "Never more". Ίδωμεν.
Μου αρέσει η μεταφραστική επιλογή του «κατάστροφος» για το spider, ομόηχο κατά το ήμισυ του spy. Μια άλλη επιλογή θα ήταν ίσως «κατάκοπος» - έτσι λέγαμε αστειευόμενοι το πιόνι του Κατασκόπου όταν παίζαμε Stratego, πριν από 1500 χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να διατηρηθεί κατά τη γνώμη μου η ομόηχη αναφορά στη λ. «κατάσκοπος». Έχω το πρωτότυπο σε ηλεκτρονική μορφή. Ελπίζω σύντομα και σε βιβλίο.
Μια εικόνα που μου άρεσε πολύ ήταν όταν «Ο Δρ. Βιχίλ έτεινε τον αναμμένο αναπτήρα με μια κίνηση τόσο αστραπιαία που έμοιαζε σαν να ήταν ήδη αναμμένος στην τσέπη του, σαν να είχε αντλήσει μια φλόγα από μέσα του, κάνοντας τη χειρονομία και το άναμμα στην ίδια κίνηση». (σελ. 18 στην έκδοση της Αστάρτης)
Ο σύντομος προβληματισμός για τον διαφαινόμενο ΒΠΠ και την πιθανή του έκβαση καταλήγει με την παρατήρηση: «Ό,τι όμως και αν γινόταν ο προσωπικός αγώνας του καθενός θα συνεχιζόταν». (σελ. 22) Μια σκέψη την οποία αξίζει νομίζω να διατηρούμε σε συνθήκες οποιασδήποτε κρίσης και πολέμου.
Τέλος, αν και δεν το έψαξα καθόλου στο διαδίκτυο, ας μου πει επιτέλους αν μπορεί να φανταστεί κανείς μια τετράγωνη και μια τριγωνική ρακέτα του τένις!
Στη διάρκεια της ανάγνωσης του πρώτου κεφαλαίου θα πρέπει να ήπια περίπου ένα βαρέλι μπύρας. Κράτησα το Mezcal για μετά. Μια χαρά πάμε.
 
Top