Συνανάγνωση: "Ο Λύκος της Στέπας" - Έρμαν Έσσε

Κατερίνα Π

Όμορφο Νιάτο
Μόνο τον πρόλογο διάβασα και εγώ ( 35 σελ. περίπου ) και μπορώ να πω οτι και εμένα μου άρεσε.

Μας γνωρίζει τον Λύκο της Στέπας μέσα σε λίγες σελίδες και προσωπικά μου κίνησε την περιέργεια να θέλω να μάθω ακόμα περισσότερα γι'αυτόν. Νόμιζα οτι θα ήταν κουραστικό στην ανάγνωση αλλά προς το παρόν διαβάζεται ευχάριστα και εύκολα ( είναι πολύ νωρίς βέβαια ακόμα αλλά μου άφησε την αίσθηση οτι θέλω να το συνεχίσω )
 
Last edited by a moderator:

Μπίλος

Κοινωνός
Προλεγόμενα του εκδότη

Η ιστορία ξεκινάει με την αφήγηση του εκδότη-η θεία του είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο στον "λύκο της στέπας"-όπου μας εξιστορεί μέσα από καθημερινά γεγονότα τον τρόπο ζωής και σκέψης αυτού του ανθρώπου.
Καθώς ξεκινάει την αφήγηση, μας λέει για την εμπάθεια που νοιώθει προς τον λύκο της στέπας, η οποία για έναν ανεξήγητο μέχρι στιγμής λόγο αρχίζει σιγά-σιγά να μετατρέπεται σε συμπάθεια.
Σε αυτό το κεφάλαιο δεν μπορούμε να πούμε πολλά για τον ίδιο τον λύκο της στέπας καθώς τον γνωρίζουμε μόνο μέσα από τα μάτια του εκδότη.Στην συνέχεια στο επόμενο κεφάλαιο που είναι οι σημειώσεις του ίδιου θα μπορέσουμε να τον αναλύσουμε καλύτερα!
Η πρώτη μου γνώμη και αίσθηση πάντως είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο μορφωμένο ο οποίος από δική του θέληση κρατιέται έξω από την κοινωνία που ζεί και αυτό γιατί πιστεύω ότι στο παρελθόν η ίδια η κοινωνία τον έχει πληγώσει.
 
Last edited by a moderator:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Συμπληρωματικά, να πω ότι μου έκανε εντύπωση η εξαρχής καχυποψία που είχε ο γιος της νοικάρισσας (και αργότερα εκδότης του χειρόγραφου του Λύκου της Στέπας) και η μετέπειτα μεταστροφή του, καθώς άρχιζε να τον γνωρίζει. Διότι αυτή η στάση δεν οφειλόταν μόνο από τυχόν δικής του προκατάληψης προς τον ξένο ένοικο, αλλά και από τον τρόπο ζωής του ίδιου του Λύκου. Ξεκινώντας από την άρνηση του να δηλωθεί η κατοικία του στην αστυνομία - λόγω της εξασθενημένης υγείας του για να τρέξει για τα διαδικαστικά, μέχρι την μοναχικότητά που ήταν περιτυλιγμένη η ζωή του. Μου δημιουργήθηκε η εικόνα ενός πληγωμένου ζώου - του οποίου όμως δεν είναι εμφανή η πληγή και κάποιος που τον αντικρίζει πρώτη φορά, περνάει τον πόνο που πιθανόν νιώθει, σε σκληρότητα χαρακτήρα.
 
Last edited:

Μπίλος

Κοινωνός
Συμπληρωματικά, να πω ότι μου έκανε εντύπωση η εξαρχής καχυποψία που είχε ο γιος της νοικάρισσας (και μετέπειτα εκδότης του χειρόγραφου του Λύκου της Στέπας) και η μετέπειτα μεταστροφή του, καθώς άρχιζε να τον γνωρίζει. Διότι αυτή η στάση δεν οφειλόταν μόνο από τυχόν δικής του προκατάληψης προς τον ξένο ένοικο, αλλά και από τον τρόπο ζωής του ίδιου του Λύκου.
Ακριβώς έτσι είναι, η αντίδραση και η καχυποψία του είναι απόλυτα φυσιολογική και νομίζω πως και ο καθένας μας την ίδια στάση θα διατηρούσε απέναντι σε έναν άνθρωπο που αποφεύγει την αστυνομία και ακολουθεί τέτοιο απόμακρο τρόπο ζωής.(Μια φιλική διόρθωση πετ, ανηψιός δεν είναι της σπιτονοικοκυράς ο εκδότης; )
 
Last edited by a moderator:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
"Μόνο για τρελούς" & "Πραγματεία για το Λύκο της Στέπας"

Στο δεύτερο μέρος της συνανάγνωσης (Μόνο για τρελούς και Πραγματεία για τον Λύκο της Στέπας - έως σελίδα 86 από εκδόσεις Καστανιώτη), αρχίζουμε και γνωρίζουμε την ψυχολογία του ήρωα του βιβλίου. Είναι ένας πολύπλοκος και με βάθος χαρακτήρας και παρακάτω μέσα από μια περίληψη, προσπαθώ να κάνω μια πρώτη προσέγγισή του.

"Μόνο για τρελούς"​

Σε αυτές τις σελίδες διαβάζουμε ξανά για την διαμονή στο νέο σπίτι και τον τρόπο ζωής, του Λύκου της Στέπας, ιδωμένο από την δική του πλευρά. Βιώνουμε ξανά την μοναχικότητά του, καθώς βολτάρει στα σοκάκια της πόλης και πίνει μοναχός το κρασί του σε μια ταβέρνα.

Νιώθει πόνο - έναν σωματικό πόνο που βασανίζει το γέρικο κορμί του. Η ύπαρξή του ταλαιπωρείται και βρίσκεται σε μια γενικότερη ψυχική αναταραχή, με σκέψεις και ιδέες που τον αποκαρδιώνουν. Υπάρχουν όμως και μέρες ήρεμες και τότε μπορεί να απολαύσει απλές καθημερινές στιγμές. Τότε νιώθει μια λυτρωτική ανακούφιση, όταν για λίγο αυτά που τον βασανίζουν, είναι μακριά. Κι είναι οι μόνες φορές που του είναι υποφερτό να ζήσει έναν αστικό καθωσπρέπει ρόλο, που τον ικανοποιεί επιφανειακά. Αυτή όμως την κατάσταση, δεν την παγιώνει ποτέ, γιατί δεν αντέχει να νιώθει ότι οι μέρες που θα έρθουν, θα είναι ανιαρές, διαποτισμένες με ένα απόλυτο τίποτα. Αποζητά την ηδονή και αν δεν την βρει, προτιμά να πονέσει, παρά να περάσει άλλη μια μέρα σε μια επίπεδη "φυσιολογική" ζωή.

Βρίσκει ανούσιες τις διασκεδάσεις και τις κάθε είδους κοινωνικές συναθροίσεις. Αντίθετα, νιώθει αγαλλίαση να χάνεται σε συλλογισμούς, όταν διαβάζει ένα ποίημα ή όταν ακούει μια μουσική σύνθεση. Βωμός της ηρεμίας του είναι το χωλάκι του σπιτιού που μένει και νιώθει συγκίνηση κοιτάζοντας την αρωκαρία με τα γυαλισμένα της φύλλα, παρόλο που σκέφτεται ότι αυτή του η "αδυναμία", έχει κατά βάθος τις ρίζες του στα παιδικά του βιώματα.

Για πρώτη φορά όμως θα αντικρίσουμε τον Λύκο της Στέπας, να ενδιαφερθεί για κάτι. Σε μια βραδινή του περιπλάνηση, μια ταμπέλα ενός θεάτρου του τραβάει την προσοχή, είναι λέει ένα μαγικό θέατρο, για λίγους. Από έναν άνθρωπο που εργάζεται εκεί, με δυσκολία καταφέρνει να του αποσπάσει κάποιες πληροφορίες και στο τέλος να αγοράσει ένα βιβλίο - από τα πράγματα που είχε μαζί του, με τίτλο "Πραγματεία για τον Λύκο της Στέπας".



Σε αυτό το μέρος βιώσαμε μαζί με τον λύκο της Στέπας μια εσωτερική αγωνία, που τον κάνει να νιώθει σαν "θηρίο στο κλουβί". Αντιδρά με το κατεστημένο, την μικροαστική ζωή, που το μόνο που του προσφέρει είναι μια ρουτίνα δίχως νόημα, μια ζωή χωρίς σκοπό. Έχει αποκοπεί από τους ανθρώπους και από όσα συμβαίνουν γύρω του, γιατί δεν τον αγγίζουν, δεν έχουν να του προσφέρουν τίποτα. Βρίσκει ευχαρίστηση σε μικρές τυχαίες ευδαιμονίες˙του προσφέρει πολλά περισσότερα ένας στίχος ή μια μελωδία, από το βρεθεί σε ένα νυχτερινό μαγαζί με εκκωφαντική μουσική.

Είναι μια ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία και αυτή του η μοναξιά μοιάζει σαν ατσάλινη πανοπλία, που τον προστατεύει και τον κρύβει, όπως κρύβεται στο σκληρό καρύδι, η ψίχα.
 
Last edited:

Μπίλος

Κοινωνός
Στο β' μέρος της συνανάγνωσης του βιβλίου μας παρατηρούμε μέσα από τις σημειώσεις του λύκου της Στέπας, πως περνάει την καθημερινότητα του καθώς και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την ζωή του.
Τώρα στην πραγματεία για τον λύκο της στέπας την οποία διάβασα και δεύτερη φορά για να κατανοήσω πλήρως όλο το σκεπτικό του συγγραφέα, μας αναλύει διάφορους όρους όπως τι σημαίνει αστική ζωή, τους συμβιβασμούς που προϋποθέτει,τι είναι ο αυτοκτονικός άνθρωπος και πως μπορεί να λειτουργήσει θετικά ή αρνητικά αυτό.Τέλος μας αποσαφηνίζει ότι πρόκειται για μεταφορική έννοια πως ο Χάλερ είναι μισός άνθρωπος και μισός λύκος.
Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το κομμάτι του βιβλίου και πιστεύω να παραμείνει έτσι και στην συνέχεια.Δεν είναι απλά μια ιστορία για να διαβαστεί και να περάσει η ώρα, αλλά ένα βιβλίο που ασχολείται με βαθύτερους στοχασμούς.Ίσως στην συνέχεια να υπάρξουν - γιατί όχι - και διφορούμενες απόψεις!
 
Last edited:

Κατερίνα Π

Όμορφο Νιάτο
ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΡΕΛΟΥΣ:

Σ'αυτό το μέρος διαβάσαμε απο τον ίδιο τον Λύκο της Στέπας τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. Εκφράζει ξεκάθαρα την απέχθεια του για την αστική ζωή, την επιφανειακή, για τη ζωή που δεν μπορεί να του προσφέρει πραγματικές απολαύσεις. Παράλληλα όμως μας δίνει "φευγαλέα" κάποια στοιχεία για το οτι τελικά ίσως και αυτός θέλει και ευχαριστιέται αυτή τη ζωή. Μιλάει για την μοναξιά του που τόσο του αρέσει γιατί μοναχικότητα θα πει ανεξαρτησία αλλά την χαρακτηρίζει και παγερή. Του αρέσει η μοναχικότητα, η χωρίς αγάπη όπως λέει ζωή αλλά του αρέσει και ν'ανασαίνει τη μυρωδιά της γαλήνης και της τάξης που αντιπροσωπεύουν την αστική ζωή.
.... οσμίστηκα τον αέρα της σάλας του κέντρου με κάποιο θυμό αλλά συνάμα και με λαχτάρα. Του αρέσει η τζαζ μουσική αλλά και δεν του αρέσει.

Μου αφήνει λοιπόν την αίσθηση οτι ναι μεν κατανοεί, σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους, οτι αυτή η ζωή είναι ριχή, λίγη, ότι δεν του ταιριάζει γιατί έχει και τον λύκο μέσα του ο οποίος του "φωνάζει" να ζήσει όπως θέλει αλλά δεν ξέρω κατα πόσο πραγματικά θέλει και πόσο του λείπει η ζωή όπως την έμαθε στα παιδικά του χρόνια. Παλεύει με τον εαυτο του και νιώθει διχασμένος ( άνθρωπος-λύκος ) ίσως γιατί τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο μέσα του.

ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΥΚΟ ΤΗΣ ΣΤΕΠΑΣ


Σ'αυτό το μέρος έρχεται ο συγγραφέας και μας εξηγεί οτι ο Χάρυ δεν κατανοεί πως μέσα του ( όπως και σε όλους τους αμθρώπους )δεν υπάρχει μόνο ο άνθρωπος και ο λύκος αλλά πολλαπλές προσωπικότητες. Υπάρχουν στιγμές που κάτι πάει να καταλάβει παραπάνω αλλά τελικά φοβάται και δεν μπορεί να συνεχίσει. Τον χαρακτηρίζει δειλό γιατί δεν αφήνει να δει πως μέσα του υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία εκτός και πέρα από τον λύκο.
 

Μαύρο Βέλος

Κοινωνός
Σημείωση: Ο λύκος της Στέπας αντιμετωπίζει ακόμα και την ευτυχια ως κατι μη επιθυμητό. Την θεωρεί δηλαδή ως μία στάσιμη κατάσταση, στην οποία αν επαναπαθυεί θα οδηγηθεί στην αδράνεια. Έτσι, επιλέγει μία τάση προς την δυστυχία με εκλάμψεις ευτυχίας. Ως αποτέλεσμα, αγωνίζεται συνέχεια για την προσωπική του ισορροπία.

Γενικά το βιβλίο, όπως είπε και ο Μπίλιος, είναι γεμάτο στοχασμούς. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η θέση του για τον ορισμό του αυτοκτονικού: εκείνος ο οποίος αδιαφορεί για την καταστροφή του, χωρίς απαραίτητα να την προκαλεί σωματικά ο ίδιος.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Σημείωση: Ο λύκος της Στέπας αντιμετωπίζει ακόμα και την ευτυχια ως κατι μη επιθυμητό. Την θεωρεί δηλαδή ως μία στάσιμη κατάσταση, στην οποία αν επαναπαθυεί θα οδηγηθεί στην αδράνεια. Έτσι, επιλέγει μία τάση προς την δυστυχία με εκλάμψεις ευτυχίας. Ως αποτέλεσμα, αγωνίζεται συνέχεια για την προσωπική του ισορροπία.
Όσον αφορά την Πραγματεία για τον Λύκο της Στέπας, που δεν σχολίασα, να πω ότι συμφωνώ με το παραπάνω και να συμπληρώσω ότι πιστεύω, ότι δεν ήταν συνειδητή απόφαση να απέχει από την ευτυχία. Ο δρόμος όμως του τρόπου ζωής των αστών, βλέπει ότι οδηγεί σε μέρη που δεν τον εκφράζουν. Κατά συνέπεια, παρεκκλίνοντας την πορεία του, αρχίζει και περιθωριοποιείται, γιατί δεν ακολουθεί την συνήθη πεπατημένη οδό. Έτσι, δυστυχεί, γιατί δεν έχει συνοδοιπόρους και ο μόνος που τον ακολουθεί, είναι η μοναξιά.
 

Μαύρο Βέλος

Κοινωνός
πιστεύω, ότι δεν ήταν συνειδητή απόφαση να απέχει από την ευτυχία. Ο δρόμος όμως του τρόπου ζωής των αστών, βλέπει ότι οδηγεί σε μέρη που δεν τον εκφράζουν. Κατά συνέπεια, παρεκκλίνοντας την πορεία του, αρχίζει και περιθωριοποιείται, γιατί δεν ακολουθεί την συνήθη πεπατημένη οδό. Έτσι, δυστυχεί, γιατί δεν έχει συνοδοιπόρους και ο μόνος που τον ακολουθεί, είναι η μοναξιά.
Μάλλον έχει δοαφορετική αντίληψη για την ίδια την ευτυχία και τον τρόπο επίτευξής της.
 

Μπίλος

Κοινωνός
Αυτό που λές Πετ το παρατηρούμε και στην συνέχεια καθώς όταν βλέπει πως δεν μπορεί να συνυπάρξει με γνωστούς, στην προσπάθεια που θα κάνει γιατί δεν αντέχει άλλο την μοναξιά, αποφασίζει πως μόνη διέξοδος είναι η λύση της αυτοκτονίας.Και αυτό γιατί βλέπει ότι τελικά δεν μπορεί να ζήσει ούτε μόνος αλλά ούτε μαζί με τους άλλους!
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Πράγματι, έχει μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων. Μία από τις φράσεις που σημείωσα από την Πραγματεία:

"Για αυτό το λόγο [ εννοεί: ο αστός] έχει αντικαταστήσει την πραγματική δύναμη με την πλειοψηφία, την επιβολή με τον νόμο και την υπευθυνότητα με την εκλογική κάλπη"


Κι ένα ενδιαφέρον βίντεο, σχετικά με την Πραγματεία. [είναι μέρος κάποιας ταινίας;]
 
Last edited:

Κατερίνα Π

Όμορφο Νιάτο
Απ'όσο έψαξα λίγο δεν έχει βγει κάποια ταινία οπότε ίσως είναι απλά ένα βίντεο μόνο για την πραγματεία.

Μιας και αναφέρατε τη συνέχεια αυτό που θα ήθελα να προσθέσω είναι οτι έχει καταλήξει σε αυτό το σημείο, να μην αντέχει δηλ να ζει μόνος του αλλά ούτε και με τους άλλους, μέσα απο κάποιες άσχημες καταστάσεις που έχει ζήσει και ενώ θέλει να αυτοκτονήσει για να λυτρωθεί, φοβάται υπερβολικά τον θάνατο.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
3ο μέρος [έως σελ. 196, εκδ. Καστανιώτη]

Σε αυτό το μέρος, παρακολουθούμε τον Χάρυ σε δύο κοινωνικές συναναστροφές, που έχουν αντίθετα αποτελέσματα στην ψυχοσύνθεσή του.
Η μία είναι η επίσκεψη που κάνει σε έναν παλιό του γνώριμο, καθηγητή. Είναι από αυτές που θεωρεί, συναντήσεις χωρίς ουσία. Κάνει μια προσπάθεια να ανταποκριθεί στον τυπικό του ρόλο, αλλά δεν τα καταφέρνει. Οι αποστάσεις στις κοσμοθεωρίες τους είναι μεγάλες και ουσιαστικές.
Η γνωριμία του όμως με μια κοπέλα της νύχτας, θα τον κάνει να δει ότι δεν είναι μόνος, γιατί υπάρχει τουλάχιστον άλλος ένας άνθρωπος που δεν τον καταλαβαίνει απλά, αλλά τον νιώθει. Μέσω εκείνης θα γνωρίσει ανθρώπους και καταστάσεις, θα χορέψει, θα κάνει έρωτα.

Με τις νέες αυτές εμπειρίες που γεμίζει, δεν άνοιξε κάποια σχισμή στην πανοπλία της ψυχής του, απλά αφήνεται σε αυτό που του προσφέρει η ζωή να ζήσει, ως έναν τρόπο να αποφύγει - προσωρινά; - τις δυσάρεστες σκέψεις που τον απασχολούν. Από την άσχημες σκέψεις του να πεθάνει, αφήνεται να ζήσει με όση ορμή διαθέτει. Ξέρει όμως ότι η συγκεκριμένη κοπέλα που γνώρισε τον καταλαβαίνει και αφέθηκε. Αν όμως αυτή η γυναίκα φύγει κάποια στιγμή από την ζωή του, θα του μείνει αυτή η διάθεση να παλέψει και να προσπαθήσει να ζήσει;


Ένα απόσπασμα που ξεχώρισα από αυτό το μέρος, αφορά την συζήτηση που είχε με την Ερμίν, σχετικά με ένα άρθρο μιας εφημερίδας που τον κατηγορεί ως προδότη της πατρίδας του:

"Είχα εκφράσει άπειρες φορές τη γνώμη πως κάθε έθνος, ακόμα και κάθε άτομο, αντί να αυτονανουρίζεται με πολιτικολογίες για ενοχές του πολέμου και τα λοιπά, καλά θα έκανε να αναρωτηθεί πόσο ένοχες είναι οι δικές του αμέλειες, τα λάθη και οι κακοβουλίες του για τον πόλεμο κι όλα τα δεινά του κόσμου και πως εκεί βρίσκεται ο μοναδικός πιθανός τρόπος για να αποφύγει τον επόμενο πόλεμο. ... Κανένας τους δεν είχε το παραμικρό να κατηγορήσει τον εαυτό του. Και κανένας τους δεν είχε ενοχές. Θα μπορούσαμε να πιστέψουμε πως όλα γίνονταν για το καλύτερο, παρόλο που μερικά εκατομμύρια άνθρωποι ήταν θαμμένοι κάτω από το χώμα."
 
Last edited:

Μπίλος

Κοινωνός
Στο τρίτο μέρος της ιστορίας μας βλέπουμε την συνάντηση του λύκου της στέπας με ένα γνωστό του πρόσωπο, έναν καθηγητή με τον οποίο στο παρελθόν είχαν διάφορες συζητήσεις.Κανονίζει μια συνάντηση μαζί του για φαγητό στο σπίτι του καθηγητή όπου θα παρευρίσκεται και η σύζυγός του.
Παρατηρούμε την προσπάθεια που κάνει ο μισός εαυτός του Χάρυ(αυτός του ανθρώπου) να ενσωματωθεί και πάλι στην αστική ζωή αλλά και τον άλλο του εαυτό να παραμονεύει (αυτός του λύκου) όπου τον κάνει να τεθεί εναντίον του καθηγητή και της γυναίκας του για μια όχι και τόσο λογική αφορμή(τουλάχιστον για αυτούς).
Στην συνέχεια και ενώ αντιλαμβάνεται ότι πλέον δεν μπορεί να ζήσει ούτε με τους ανθρώπους αλλά ούτε και με την μοναξιά του αποφασίζει την μόνη λύση που του απομένει, την λύση της φυγής μέσω της αυτοκτονίας.Αυτό όμως είναι κάτι που τον φοβίζει πολύ και συνεχώς παρατείνει την επιστροφή του στο σπίτι δίνοντας έτσι παράταση και στην ζωή του.
Έτσι με την είσοδο του σε ένα μπάρ γνωρίζει την Ερμίνα στην οποία βρίσκει την αποδοχή και την καταννόηση καθώς και την φροντίδα που του έλειπε.
Έπειτα η ζωή του διαφοροποιείται, αρχίζει να μαθαίνει και να κάνει πράγματα που παλαιότερα τα απέρριπτε βάζοντας τους την ταμπέλα του λύκου της στέπας.

Παραθέτω παρακάτω μια άποψή του που με βρίσκει σύμφωνο:

"Δεν έχει πια νόημα να σκέφτεσαι,να λες,να γράφεις κάτι για ανθρωπιά, δεν έχει κανένα νόημα να επεξεργάζεσαι στο μυαλό σου όμορφες σκέψεις.
Στους δύο, τρείς ανθρώπους που σκέφτονται και ενεργούν έτσι, έρχονται κάθε μέρα χιλιάδες εφημερίδες, περιοδικά, ομιλίες, δημόσιες και μυστικές συνεδριάσεις, που επιδιώκουν και πετυχαίνουν ακριβώς το αντίθετο."
 
Last edited:

Παρί

Όμορφο Νιάτο
Τι καλό! Επιλέγετε βιβλίο και το διαβάζετε όλοι μαζί; Τέλειο! Κάθε πότε επιλέγετε βιβλίο;
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Δεν υπάρχει κάποια διαδικασία, ένα μέλος κάποια στιγμή προτείνει να γίνει συνανάγνωση, οι όποιοι συμμετέχοντες αποφασίζουν για το βιβλίο και μετά όλα παίρνουν το δρόμο τους. :)))
 

Κατερίνα Π

Όμορφο Νιάτο
Εμένα μου έκανε εντύπωση το πόσο απλά δέχτηκε να υπακούει την Ερμίν και να κάνει ό,τι του πει και ό,τι του ζητήσει! Είχε τόσο μεγάλη ανάγκη πιστέυω να ζήσει την αστική ζωή αλλά δεν το επέτρεπε στον εαυτό του γιατί όπως λέει και η Πεταλούδα θα πρόδιδε τα πιστεύω του. Δεν την έζησε ποτέ όμως. Δεν χόρεψε ποτέ! Κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να ησυχάσει του δύο εαυτούς του και να δει ποιος τελικά υπερτερεί, όταν στον έναν ( στον άνθρωπο ) έχει προσφέρει τόσα λίγα.
 
Top