Συνανάγνωση: Στο δρόμο του Τζακ Κερουάκ (Νοέμβριος 2016)

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Κι αυτό που μου κεντρίζει ακόμα το ενδιαφέρον ότι μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει άμεσες αναφορές για το πολιτικό - κοινωνικό κλίμα της εποχής. Το βιβλίο σαφώς αφορά 5 - 10 ανθρώπους και τα ταξίδια τους, όμως όλες αυτές οι αναφορές από διάφορα σημεία της Αμερικής, θεωρώ ότι δίνουν στίγμα από καθημερινότητες, που άμα τις ενώσεις θα φτιάξεις μια δική σου γενική εικόνα της εποχής. Θα δείξει παρακάτω..
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Δεν είπα ότι είναι άθλιο, απλά το όλο σκηνικό μου φαίνεται κάπως δήθεν, αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι το δεύτερο μέρος της συνανάγνωσης είναι καλύτερο.

Γνωρίζοντας πια πού περίπου κινείται ο αφηγητής, τον βλέπουμε να τσιλιμπουρδίζει λίγο στο Ντένβερ, να φεύγει για την Καλιφόρνια όπου δουλεύει σαν σεκιουριτάς σε καταυλισμούς ξέμπαρκων ναυτικών (πραγματικών και επίδοξων) και βλέπουμε και την νοοτροπία μπάτσου που αναπτύσσεται στην πλειοψηφία των συναδέλφων του (το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του βιβλίου ως τώρα). Θα φύγει κι από κει, θα γνωρίσει μια Μεξικάνα που θα ταράξει την καρδιά του (ή έστω το αναπαραγωγικό του σύστημα) θα ζήσουν έναν παθιασμένο έρωτα (που δεν θα τον εμποδήσει τελικά να την εγκαταλείψει για να γυρίσει στην θεία του στην Νέα Υόρκη) ενώ μέσω την αξιέραστου Μεξικάνας θα γνωρίσει (κι εμείς μαζί του) τον αδερφό της με την ενδιαφέρουσα στάση ζωής που θα μπορούσε να συνοψιστεί στο "Μην αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να αναβάλεις για μεθαύριο, χιπς". Μετά από όλα αυτά γυρνάει στην θείτσα του στην Νέα Υόρκη η οποία τον υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες γιατί καλό το κουμ καν αλλά η αξία του να έχεις έναν αλκοολικό στο σπίτι είναι ανεκτίμητη.
 

Πωλίνα

Κοινωνός
Κι αφού το πήρα απόφαση πως το 2016 δεν μου έκατσε καλά ούτε μια συνανάγνωση σας ανακοινώνω πως θα σχολιάζω με μια βδομάδα καθυστέρηση!

Ολοκλήρωσα το 1ο μέρος και μπορώ να πω πως μου άρεσε, δεν ξετρελάθηκα αλλά είναι αξιοπρεπές για την ώρα.
Μου αρέσουν οι εικόνες που εναλλάσσονται συνέχεια, μου αρέσει που απ' το κείμενο ξεπηδούν και μουσικές, μου αρέσει η περιγραφή τον ανθρώπων εκείνης της εποχής, που κάνεις οτοστόπ και σταματούν να σε βοηθήσουν, μου αρέσουν οι διάφορες πόλεις-πολιτείες της Αμερικής και το πόσο διαφορετικές είναι η μια με την άλλη -αυτές και οι κάτοικοι τους-.
Μου αρέσει η Τέρυ, μου άρεσαν, μάλλον, οι λέξεις που διάλεξε ο Κερουάκ για να περιγράψει την Τέρυ!
Ένιωσα θλίψη για τον γεράκο- φάντασμα του Σαζκεχάνα.
 

Τσίου

Μύστης
Αν αναρωτιέστε που χάθηκα εδώ είμαι και γελάω με τις αναλύσεις του Κόρτο. (Προς το παρόν δεν το παρατώ)
 
Last edited:

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
O Φιλντς που αναφέρεται συχνά στην αφήγηση του βιβλίου είναι ο Αμερικανός κωμικός Γ.Σ. Φιλντς (1880-1946)που ενσάρκωνε συχνά έναν αλκοολικό, γκρινιάρη-μισάνθρωπο μεσοαστό που αντιπαθεί τους πάντες και κυρίως τα παιδιά. Μια διάσημη ατάκα του είναι το "Δεν έχω προκαταλήψεις, τους μισώ όλους εξίσου"


Προεκλογικά (για τις ΗΠΑ) το 1940 ο Φιλντς δημοσίευσε το βιβλίο-παρωδία Ο Φιλντς για πρόεδρος όπου περιγράφει το πρόγραμμά του για να κερδίσει την ψήφο των συμπολιτών του

 
Last edited:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Μου αρέσει η Τέρυ, μου άρεσαν, μάλλον, οι λέξεις που διάλεξε ο Κερουάκ για να περιγράψει την Τέρυ!
Επειδή διαβάζω το πρωτότυπο με τα πραγματικά ονόματα, δεν μου έλεγε κάτι η Τέρυ. Ψάχνοντας, βρήκα αυτό και τότε κατάλαβα ότι εννοείς την μεξικάνα φίλη του.

O Φιλντς που αναφέρεται συχνά στην αφήγηση του βιβλίου...
Ο Φιλντς δεν μου λέει κάτι, εκτός αν τον έχω πετύχει και δεν το θυμάμαι. Μήπως μπορείς να αναφέρεις κάποιο σκηνικό με αυτόν;


Δεν άντεξα, τέλειωσα το βιβλίο! Δεν θα γράψω όμως ακόμα εντυπώσεις, θα τις αφήσω για το τέλος. :χεχ:
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
ένα βιντεάκι
[video=youtube;yPhMDIVapyg]https://www.youtube.com/watch?v=yPhMDIVapyg[/video]
κι ένα μεγαλύτερο
[video=youtube;aEIUW5Rslrc]https://www.youtube.com/watch?v=aEIUW5Rslrc&index=7&list=PLdmolHWvW5ib3xr9_EMRk4YYz2MJ9bDQc[/video]
 
Last edited:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ευχαριστώ, πρέπει να ήταν χαρακτηριστική μορφή της εποχής.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
ε ναι δεν έφτασε ποτέ τους αδερφούς Μαρξ ή τους Χοντρο/Λιγνό, Άμποτ/Κοστέλο, τρίο Στούτζες κοκ αλλά καθώς συνήθως ερμήνευε τον μεθυσμένο είναι ευνόητο το γιατί στο συγκεκριμένο βιβλίο έχει τόσες αναφορές σ'αυτόν
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Όπως είχα γράψει και νωρίτερα, έχω τελειώσει ήδη το βιβλίο από την προηγούμενη εβδομάδα.

Μου άρεσε πολύ. Με τράβηξε ο τρόπος γραφής και η συνεχής ροή του κειμένου. Δεν ήταν η κεντρική ιστορία του, αλλά όλες οι ιστορίες μαζί που έζησαν στα ταξίδια τους, που τα ένιωσα σαν κομμάτια ενός πάζλ, που μαζί σκιαγραφούσαν την εποχή και πως την βίωναν οι άνθρωποι που βρίσκονταν έξω από το λεγόμενο «αμερικάνικο όνειρο».

Πέρα από τον Φιλντς, που ανάφερε πιο πάνω ο Κόρτο, που αντικατοπτρίζει τις καταχρήσεις των πρωταγωνιστών (εξάλλου, ο συγγραφέας που ήταν κι ένας από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, πέθανε στα 47 του από κίρρωση του ήπατος, λόγω του ποτού), είχε και άλλες λέξεις και σημεία που επαναλαμβάνονταν μέσα στο κείμενο.
Μία ήταν η λέξη χρόνος, που τις περισσότερες φορές ήταν η λέξη – κλειδί που έλεγε ο πρωταγωνιστής Νηλ (ή αλλιώς Ντιν). Ό,τι ζούσαν είχε να κάνει με τον χρόνο, ποτέ δεν εξηγούσε τι ακριβώς εννοεί, το πέρασμα του χρόνου ή η επιβράδυνσή του μέσα στην συνεχή κίνησή τους.
Όπως και το ερώτημα γιατί ταξιδεύουν συνεχώς από την μια άκρη της ηπείρου στην άλλη, είχε πέσει μερικές φορές στο τραπέζι, αλλά πάντα έμενε αναπάντητο το ερώτημα..

Έχω σημειώσει, όλες νομίζω, τις μουσικές αναφορές που υπάρχουν στο βιβλίο: τραγούδια και ονόματα μουσικών και κάποια στιγμή θα τα παρουσιάσω αναλυτικά. Η μουσική ήταν ένα σημαντικό στοιχείο τόσο των πρωταγωνιστών, όσο και του ίδιου του βιβλίου που χαρακτηρίζεται τζαζ λογοτεχνία.

Αυτά για την ώρα :)
 
Last edited:

Καλοκαίρι

Κοινωνός
Το τελείωσα και εγώ επιτέλους! Δε μπορώ να πω ότι μου άρεσε! Η αλήθεια είναι ότι δε με δυσκόλεψε καθόλου, αλλά από ένα σημείο και μετά το διάβασα απλά για να μη το αφήσω αδιάβαστο. Το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Τζακ Κέρουακ περιλαμβάνει τις άσκοπες περιπλανήσεις του ίδιου και φίλων του, όπως ο ποιητής Αλεν Γκίνσμπεργκ ή ο αρχιερέας των μπίτνικς, Νιλ Κάσαντι. Το γράψιμο του Κέρουακ είναι χωρίς μορφή και περιεχόμενο, μια συνεχή διαπραγμάτευση των ορίων της έκφρασης, ελευθεριότητα, αυθορμητισμό και υποκειμενικότητα, ασύντακτες παραγράφους και φτωχό επαναλαμβανόμενο λεξιλόγιο.
Δε μετάνιωσα που το διάβασα πάντως!
 

Ιπποπόταμος

Κοινωνός
Αν και δεν συμμετείχα στη συνανάγνωση μιας και το είχα διαβάσει ή για την ακρίβεια ακούσει θα ήθελα να προσθέσω πως το συγκεκριμένο υπάρχει σε audiobook στη σελίδα isobitis για οποίον θέλει να το ακούσει "Στο δρόμο" στο δρόμο σαν εμένα :ρ

Πάντως και εμένα με άφησε με την εντύπωση πως η μεταφορά του στα ελληνικά δεν ήταν καλή (ίσως λόγω της μετάφρασης αλλά ίσως και λόγω του τρόπου γραφής)
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προς το τέλος του τρίτου μέρους ο Αφηγητής (Σαλ) και ο Ντιν πηγαίνουν σε ένα σινεμά που προβάλλει εναλλάξ ένα μουσικό γουέστερν και ένα αστυνομικό. Στο αστυνομικό, το οποίο διαδραματίζεται σύμφωνα με τον αφηγητή στην Κωνσταντινούπολη, πρωταγωνιστούν οι Πίτερ Λόρε (1904-1964), Τζορτζ Ραφτ (1901-1980) και Σίντεϊ Γκρίνστριτ (1879-1954). Έψαξα αρκετά τις φιλμογραφίες τους στην imdb και θεωρώ ότι η ταινία είναι το Background to danger του 1943 σκηνοθετημένο από τον Ραούλ Γουολς το 1943 (ελληνικός τίτλος: Στον ίλιγγο του κινδύνου), αν και διαδραματίζεται στην Άγκυρα και όχι στην Κων/πολη. Υπάρχει σαν δεύτερη πιθανότητα και το The mask of Dimitrios του 1944 από τον Ζαν Νεγκουλέσκο (ελληνικός τίτλος Ο δαίμων του Βοσπόρου) που διαδραματίζεται στην Κων/πολη αλλά δεν συμμετέχει ο Ραφτ παρά μόνο οι Λόρε και Γκρίνστριτ. Και οι δύο ταινίες βασίζονται σε μυθιστορήματα του Έρικ Άμπλερ.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Το τελείωσα κι εγώ. Αργότερα θα αναρτήσω και την επιστημονική μου άποψη επί του θέματος :ρ
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Μια φορά κι έναν καιρό στο δάσος ήταν ο Λαγός. Εκεί που προχωρούσε συναντά την Αρκούδα. "Τι κάνεις Λαγέ;" λέει η Αρκούδα. "Καλά μωρέ, πάω από 'δω, πάω από 'κει, γαμάω και το Λιοντάρι να περάσει η ώρα..." λέει ο Λαγός.
Πιο κάτω Ο λαγός συναντά το Ελάφι. "Τι κάνεις Λαγέ;" ρωτά το Ελάφι. "Καλά μωρέ, πάω από 'δω, πάω από 'κει, γαμάω και το Λιοντάρι να περάσει η ώρα..." λέει ο Λαγός.
Παρακάτω ήταν η Αλεπού. "Πώς τα περνάς Λαγέ;" ρωτά η Αλεπού. "Καλά μωρέ, πάω από 'δω, πάω από 'κει, γαμάω και το Λιοντάρι να περάσει η ώρα..." λέει ο Λαγός.
Πες-πες το πράγμα έφτασε στα αυτιά του Λιονταριού που αποφάσισε να αναλάβει δράση καθώς με τα λόγια του Λαγού θιγόταν το κύρος του Θρόνου του Δάσους. Βγαίνει στη γύρα λοιπόν το Λιοντάρι και όταν μετά από λίγο συναντά τον Λαγό τον ρωτά: "Τι κάνεις Λαγέ;" ο Λαγός γελά αμήχανα και απαντά "Καλά Λιοντάρι. Πάω από 'δω, πάω από κει, ε λέω και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα".

Αυτό το ανέκδοτο όταν ήμουν μαθητής στο Λύκειο, είχε τρελή επιτυχία ανάμεσα στους συμμαθητές μου (και εγώ μέσα). Προφανώς το βασικό χαρακτηριστικό μας δεν ήταν το καλό χιούμορ (και προφανώς στα χρόνια που πέρασαν το χιούμορ μας δεν βελτιώθηκε καθόλου). Φυσικά και το γούστο μας δεν ήταν καλύτερο αφού θεωρούσαμε την Βαγγελιώ γκομενάρα. Η οποία Βαγγελιώ ήταν σαν τον Μπότσαρη χωρίς την σκούφια.

Για του λόγου το αληθές, Μπότσαρης (και σκούφια):

Βαγγελιώ (φωτογραφία από την πενθήμερη):


Γιατί τα λέω αυτά; Για μια σειρά από λόγους που θα τους συνόψιζα ως εξής: Από την μια για να βγει το κείμενο μεγαλύτερο, άρα όσοι δεν το διαβάσουν να νομίζουν ότι είναι πιο αξιόλογο απ'ότι είναι. Μετά, λογικά οι περισσότεροι που θα ξεκινήσουν να το διαβάζουν θα το παρατήσουν πριν ξεκινήσω να μιλάω για τον δρόμο που πήρε ο Κερουάκ και το Στο δρόμο του. Είναι και το ότι προσπαθώ να δικαιολογηθώ για το γιατί δεν μου άρεσε (γιατί δεν έχω γούστο προφανώς). Τέλος υποθέτω ότι είναι η ανάγκη να μιλήσω για κάτι ενδιαφέρον, αφού για 'μένα ο δρόμος του Κερουάκ δεν ήταν.

Στο βιβλίο αυτό ο Κερουάκ περιγράφει μια σειρά από ταξίδια του στις ΗΠΑ του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 40 όταν ο ίδιος ήταν ένας επίδοξος συγγραφέας βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (αρχικά) ή ένας νεαρός συγγραφέας λίγο μετά την πρώτη του συγγραφική δουλειά (και επιτυχία). Ενδιαφέρον δεν ακούγεται; Επιπλέον από τις σελίδες του βιβλίου περνάνε κάποιοι γνωστοί εκπρόσωποι της γενιάς μπιτ αλλά και το μπιτ-μπιτ της κόρνας. Ο Κερουάκ πήρε μερικές από τις κλασσικότερες αφορμές για να γραφτεί ένα ενδιαφέρον βιβλίο και τις μεταστοιχείωσε σε ένα κείμενο πιο αδιάφορο και από οδηγίες χρήσης ηλεκτρικής σκούπας. Η κοινωνία των μεταπολεμικών ΗΠΑ, οι ζωή των Απλών Ανθρώπων, η ζωή Σημαντικών Ανθρώπων, οι φίλοι του, οι γκόμενες, οι μπάτσοι, τα τοπία, τα ταξίδια, οι Μεξικάνοι, η οικογένειά του, τα αυτοκίνητα όλα τα αντιμετωπίζει με μια αξιοθαύμαστη έλλειψη συναισθήματος. Όπου υπάρχει συναίσθημα αυτό είναι φευγαλέο και η αφήγηση το αφήνει σύντομα πίσω να μπερδευτεί με τις σκονισμένες πινακίδες του δρόμου. Διάβασα ένα βιβλίο 450 σελίδων περίπου που καλύπτει ένα διάστημα 5 ετών από την ζωή του συγγραφέα χωρίς να νιώσω το παραμικρό συναίσθημα για αυτόν. Ίσως αυτό να ήθελε και ο ίδιος, να αποστασιοποιήσει τον αναγνώστη από την ζωή και την προσωπικότητα του λογοτεχνικού ήρωα, ίσως να ήθελε μια απλή φωτογραφική απεικόνιση της πραγματικότητας που να μην σου εξηγεί τι να δεις, τι να προσέξεις, σίγουρα δεν τον ενδιέφερε η γνώμη ενός χωριάτη σαν κι εμένα 60 χρόνια μετά (στην τελική εδώ θεωρούσα γκομενάρα την Βαγγελιώ πόσο έγκυρη να είναι η γνώμη μου για ένα βιβλίο; )...

Ήταν ένα απαίσιο βιβλίο; Σίγουρα όχι δεν ήταν, είχε κάποιες καλές στιγμές (έκτασης μερικών σελίδων το πολύ κάθε φορά) όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Το θέμα δεν ήταν αν ήταν δύσκολο βιβλίο. Κάθε άλλο η γραφή του δεν δυσκόλευε την ανάγνωση όπως ας πούμε θα έκανε ο Φώκνερ. Ήταν ένα αδιάφορο βιβλίο (και νομίζω ότι δεν χρειάζεται να ξεκαθαρίζω κάθε φορά ότι ό,τι λέω για κάθε βιβλίο, θετικό ή αρνητικό αφορά εμένα και το γούστο μου και δεν έχει καμιά βαρύτητα) και αυτό είναι χειρότερο για εμένα από το να ήταν ένα κακό βιβλίο.

Ίσως τελικά ο Κερουακ με αυτό το βιβλίο να ήθελε να δείξει πώς με την ζωή του, αυτός και οι φίλοι του γάμησαν το λιοντάρι του αστικού καθωσπρεπισμού και της συμβιβασμένης αστικής ζωής. Για μένα όμως περισσότερο πήγαν από δω, πήγαν από κει, είπαν και μερικές μαλακίες για να περάσει η ώρα.
 
Last edited:

Καστάλια

Κοινωνός
Χαχα, να' σαι καλά, ήταν από τις καλύτερες και διαφωτιστικότερες κριτικές βιβλίων που έχω διαβάσει. Πράγματι, και για μένα το αδιάφορο βιβλίο είναι τρεις χειρότερο από το κακό. Και ναι, το διάβασα όλο το κείμενό σου, και όντως ήταν αξιόλογο. Για τα δικά μου δεδομένα πάντα. Το ανέκδοτο με το λαγό ήταν ολ τάιμ κλάσικ, τι να κάνουμε...
 
Last edited:

Τσίου

Μύστης
κλαιω και δν το εχω τελειωσει ακομη, ειμαι στην Βαγγελιώ (φωτ. από πενθήμερη) :μουάχαχα: ΔΕΝ ΜΠΟΡΩΩΩΩΩ θα το εκτυπωσω και θα το κορνιζαρω στον τοιχο!
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
γέλασα με φωνή :μουάχαχα: Κατά κάποιον τρόπο, τα έβγαλε τα λεφτά του ο Κέρουακ.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Η κοινωνία των μεταπολεμικών ΗΠΑ, οι ζωή των Απλών Ανθρώπων, η ζωή Σημαντικών Ανθρώπων, οι φίλοι του, οι γκόμενες, οι μπάτσοι, τα τοπία, τα ταξίδια, οι Μεξικάνοι, η οικογένειά του, τα αυτοκίνητα όλα τα αντιμετωπίζει με μια αξιοθαύμαστη έλλειψη συναισθήματος. Όπου υπάρχει συναίσθημα αυτό είναι φευγαλέο και η αφήγηση το αφήνει σύντομα πίσω να μπερδευτεί με τις σκονισμένες πινακίδες του δρόμου.
Παρόλη την αντίθετη άποψη που έχουμε για το βιβλίο, σε αυτή σου την παράγραφο, Κόρτο, μέσες άκρες βρίσκονται οι λόγοι που μου άρεσε εμένα και ειδικά η τελευταία πρόταση :αγαπώ: (που την έκανα με έντονα γράμματα). Σχετικά με το συναίσθημα, δεν ένιωθα ότι ταξίδευα μαζί τους, αλλά παρακολουθούσα τα ταξίδια, έβλεπα και άκουγα με τις δικές μου αισθήσεις. Δεν έδινα βάρος στο τι ζούσαν οι πρωταγωνιστές, αλλά σε αυτά που ζούσαν.


Όπως είχα γράψει πιο πάνω, ένας από τους κύριους λόγους που μου άρεσε ήταν η ροή του κειμένου. Ήθελα να ρωτήσω, αν διάβασε άλλος (εκτός από μένα), το "αρχικό" χειρόγραφο, το οποίο, εκτός από τα 5 μέρη που είναι χωρισμένο (δεν ξέρω αν το πρωτότυπο είναι χωρισμένο σε μέρη), όλο το βιβλίο δεν έχει κεφάλαια, ούτε καν παραγράφους.


ΥΓ.: Κόρτο, ήσουν απολαυστικός, δώσε κι άλλες κριτικές στον λαό! :))))
 
Top